chapeau dat je het van de daken schreeuwt. Chapeau dat je nog overeind blijft. Hoe wankel ook. En als je valt, dan is dat ook niet erg.
Ik vind het soms ‘gek’ als je bedenkt: wat kan een mens nog méér verdragen!?

Ik schreeuw het er sinds kort ook allemaal uit. En ik merk dat anderen er dan weer kracht kunnen uithalen voor zichzelf. Daarom blijf ik schreeuwen: http://www.elkeschrijft.be

Dat is voor mij een beetje helend, misschien voor jou ook…

Je schrijft goed, dat mag je niet vergeten 🙂 Ik lees al heel lang mee!
Ik stuur graag hartjes richting jou en je gezin toe.

Lieve groeten,
Elke.

<3

Ik ga er vanuit dat je reactie heel goed bedoeld is, maar hoe zie jij dat concreet dan? Denk je echt dat Sofie niet al lang thuis zou zijn gebleven als dat een optie was? Maar hoe zou ze dat moeten doen? Ontslag nemen? Zich ziek melden op een job die ze net heeft, met de realistische kans dat ze dan maar gewoon niet meer moet terugkeren (en ja, theoretisch ben je als werknemer beschermd, in praktijk vindt een werkgever wel een andere reden om een ontslag te rechtvaardigen)?
En sorry, maar vind je het niet wat hard om tegen iemand die haar droomjob op een pijnlijke manier is kwijtgeraakt, te zeggen dat ze haar passie moet najagen? Hoeveel radiozenders zijn er? En hoeveel mensen werken daarbij? Dat zijn er niet zó gigantisch veel he. En hoewel ik hoop voor Sofie dat ze daar terug binnengeraakt, denk ik dat zij ook weet dat dat niet evident zal zijn en dat het misschien realistischer is om ook alternatieven te bekijken. Voor zover ik het uit haar berichten kan afleiden, is haar huidige job misschien niet haar droomjob is, maar wel een zeer goede tweede? Tijdelijk stoppen met werken zou dus ook betekenen dat ze waarschijnlijk een job kwijt is die ze graag doet (en die op termijn ook makkelijker zal worden, want na een aantal jaar moet je je cursus weliswaar blijven actualiseren, maar tenminste niet van 0 opbouwen). En dan heb ik het nog niet over een inkomen minder, wat mij voor een gezin met twee kinderen en afbetaling van een huis óók geen oplossing lijkt.
Soms is praten in theorie heel tof, maar is het wel de praktijk die bepaalt hoe je leven loopt… En ik hoop met heel mijn hart – en denk ook – dat dat bij Sofie gaat beteren (en bij andere mensen die ik zie struggelen, mijzelf inclusief). Maar soms, hoe hard ook, is doorbijten (even) de enige optie.

Dat zijn mooie en makkelijke woorden in theorie. Helaas is de praktijk anders. Heb je echt het gevoel dat ik niet slimmer ben? Dat ik het niet anders zou willen als het kon? Maar het kan echt niet, het kan niet, hoe graag ik het ook zou willen. Helaas ben je niet helemaal de baas over je eigen leven. Ofwel, maar dan eindig je zoals mijn broer. En dat is al helemaal geen optie.

Dag Sofie,

Ik heb respect voor jouw keuze om door te gaan maar toch wil ik je mijn kanttekening niet onthouden.

Ik ben zelf werkgever en zie bijna alle mama’s in een relatie en/of gezin met kinderen spartelen over kleine en grote problemen.
En, eigenlijk is daar (helaas) nogal gemakkelijk een rode draad door te trekken: mama’s die doorgaan zonder voldoende zelfzorg (heeft een brede invulling…minder werken/tijdelijk stoppen met werken/toch de passie terug opzoeken) gaan kopje onder op korte of middellange termijn.
Zonder hiermee omheilspellend te willen klinken of een uitspraak te doen over jullie situatie (want daarvoor beschik ik maar over enkele parameters waarover je blogt), wil ik je aangeven om zelf stuurder te blijven over je eigen (professionele) leven.
Echt niemand anders neemt beslissingen in jou/jullie plaats.

Mijn ervaring en boodschap wil dan ook zijn: blijf de passie zoeken/najagen in je (professionele) leven. Pas op de weg dáárnaar toe en het bereiken van, zal je (zoek)tocht bevredigend eindigen.
Vertrouw op je eigen kracht. Je kán het als je echt er voor gaat !!!

Liefs,

Hanne

En als het je elke keer opluchting en helpt:
Schreeuw maar, praat maar,schrijf maar.
Helemaal niks op tegen. Zoek je eigen manier om te verwerken. Al is het misschien voor sommige het Binnenkamers houden ook hun manier. In stilte en rust. Op zichzelf. Ook daar heb ik respect voor.

Knuffel
Liesbeth

Het moet zijn dat dat echt geen optie is, om een paar redenen. Anders zou ik dacht echt wel doen. Ik weet dat het dat is wat ik nu nodig heb, maar ik weet ook dat het niet kan.

Ik lees jouw blog al een tijdje. Het verbaast me vaak met welke kracht en rotvaart jij jullie gehavende leven laten doorgaan, chapeau hoor !!!
Maar wat bij mij ook vaak naar bovenkomt, is: waarom laat jij het net zó doorgaan ? Zal dat op lange termijn ook blijven lukken…? Je geeft zelf aan:

Ik zou het liefst altijd thuis zijn, tot ik mezelf krachtig genoeg vind om zelf de deur open te doen en naar buiten te stappen.

Is dit net niet de sleutel tot krachtigheid voor de toekomst voor jou én je gezin ?

Veel liefs,

Hanne