Het spijt me als ik je gekwetst zou hebben, dat was absoluut niet de bedoeling. Uiteraard is mijn ‘probleem’ banaal. Ik heb het ook op die manier beschreven hoop ik, met een luchtige ondertoon.

Dit is een blog, een uitlaatklep, een ontspanning. En het is ook de bedoeling om zo te schrijven. Als ik rekening moet houden met alle drama’s van de wereld, dan verschijnt hier niks meer. De kleine dingen des levens kunnen de grote net relativeren. Ik vind het verschrikkelijk wat er met je broer gebeurd is, echt waar. Ik leef met hem mee.

Een tijdje geleden sportte ik elke dag, alleen niet lopen. Ik ben dus niet onbezonnen beginnen te lopen. Ik heb al een zware basisconditie. Ik heb me aan een strikt trainingschema gehouden, met heel veel wandelen, opgesteld door een geschoolde trainer. Blijkbaar zijn mijn benen toch niet zo geschikt voor lange afstand, ook niet na 11 jaar gymnastiek en 3 jaar intensief spinnen, dansen en zwemmen. Ik had dus helemaal niet verwacht om problemen te krijgen. Ik heb bijzonder veel gewandeld.

Als we al niet meer mogen lachen of op luchtige toon schrijven over de dingen die ons overkomen, dan wordt het een zure wereld denk ik.

Veel sterkte aan je broer, chapeau dat hij het nu met een handbike doet.

Bedankt voor je reactie.

Sofie

Ten eerste: als je te snel begint te lopen wéét je dat je problemen krijgt. Grappig dat zoveel mensen zich toch forceren en dan klagen over de blessures die ze oplopen, gewoon omdat het niet staat om tussendoor wat te wandelen.

Ten tweede: als je niet zweet van fietsen, dan trap je niet door.

Ten derde: mijn broer heeft drie jaar geleden een ongeluk gehad onderweg naar zijn werk waardoor hij vanaf zijn middel verlamd is. Daarvoor liep hij elke week minstens vier keer tien kilometer en elke zondag twintig. Topconditie. Hij kocht een handbike en doet zijn traject nu nog even vaak, maar natuurlijk heeft hij diep gezeten.

Een scheenbeenontsteking die je zelf gezocht hebt en die elke sportarts waarschijnlijk had kunnen voorspellen was je even langsgegaan om op een loopband te lopen, is gewoon écht écht geen reden om een beetje zielig over te doen. Net zomin is het een reden om te klagen dat je lief wel gaat lopen en jij minder vaak of whatever. Je hebt een lief. Hij kan lopen. Jij kan lopen.

En het gevoel van “ik wil sporten” is me eigenlijk volkomen vreemd. Ik HAAT sporten. Dat wandelen doe ik alleen maar omdat het echt hoog nodig is dat ik eens iets aan mijn conditie doe.