Comments on: Nooit een dochter. De schaamte over hoe dat blijft prikken.

By: Lola

Lola — Sat, 22 Oct 2022 18:11:29 +0000

In reply to Mieke. Ik heb precies hetzelfde. 2 jongens van nu bijna 12 en 14. Heel blij mee, trots op zulke stoere mannen. Maar als ik een genderreveal zie van een meisje, zeker na 2 jongens, voel ik jaloezie. Ik had graag 3 kinderen gewild, mijn man vond 2 genoeg. Ik weet bijna zeker dat de 3e een meisje was geweest. Maar nu zal ik het nooit weten...

By: Stefanie

Stefanie — Sun, 15 Sep 2019 20:46:22 +0000

Zo herkenbaar. Ik ben zo dankbaar voor mijn 2 fantastische en gezonde zonen, maar het blijft pieken. Ik hoop echt dat dit gevoel zal verdwijnen…

By: ineke

ineke — Tue, 09 Jul 2019 19:00:36 +0000

Hoi, Ik vind het prachtig hoe je je verhaal doet en het doet deugd om te weten dat wij hier niet alleen mee kampen met dit probleem. Ik probeer dit nu ook zoveeel mogelijk met anderen te delen mss omdat wij z’on groot uitgesproken jongensgezin zijn dat vele mensen ons over hun eigen ervaring en gevoelens komen vertellen en daaruit blijkt dat dit niet enkel een probleem is van deze tijd hoe het bij mij eerst aanvoelde door sommige reacties, maar dat het een probleem al van alle tijden is geweest , alleen zouden ze het nu kunnen oplossen maar dat door wet verboden is; ik heb 7 zonen en ben nu zwanger van onze 10de jongen., we hebben namelijk een 2ling kort na de geboorte verloren. sowieso wouden we altijd een heel groot gezin , maar hedden wel altijd gehoopt op een een dochter en hoe erg men teleurstelling is ben ik wel blij met mijn jongens , maar toch gaat het verdriet om een meije niet over ook omdat ik besef dat ik niet eeuwig kindjes ga kunnen blijven baren en wil tenslotte ook nog alles kunnen doen met mijn gezin, maar de wens zit zo diep gekoesterd dat ik soms blokeer en dat ik niet alles meer kan zaols gaan winkelen of bij bepaalde vrienden langsgaan om te horen hoe gelukkig ze zijn met hun kinderen van beide geslachten of dat het toch zo anders is of om prinsesjes tegen te komen in schattige jurkjes. na 11 miskramen en bijna 10 kindjes verder weet ik dat ik 2 keer zwanger geweest ben van een dochter en ook nog van jongens dat ik mijn droom stilletjes moet opbergen en dat doet pijn ik weet niet of ik dat aankan , soms wil ik er liever niet meer zijn omdat ik er zo van afzie, maar dan zie ik die lieve snoetjes van men jongens en die zeggen mama niet opgeven. Ik wil terug een happy mama zijn . Trouwens onze jongens zagen ook heel hard voor een zusje

By: Nina

Nina — Fri, 14 Jun 2019 10:45:22 +0000

Ik begrijp je gevoel volledig. Ik heb sinds ik klein was altijd enkel meisjes gewild, ik kom ook uit een gezin van enkel meisjes. Ik had al meteen 2 meisjesnamen in gedachten en nooit willen denken aan jongensnamen omdat ik in mijn hoofd een mama van meisjes wou worden. Ik heb nooit broers gehad, in onze familie ook weinig jongens, amper jongens in mijn klas gehad vroeger. Ik weet niet hoe ik een goede mama kan zijn voor jongens omdat ik het gevoel heb dat ik ze minder goed ga begrijpen en minder goed ga kunnen begeleiden met jongensproblemen. Ik heb ook een hekel aan voetbal en mannen-dingen… en heb altijd gedroomd van later met mijn dochter meisjes dingen te doen, te gaan shoppen, juweeltjes van toen ik klein was te kunnen doorgeven aan mijn dochtertje, evt. trouwkleed later mee uitkiezen… Mijn eerste zwangerschap kreeg ik het nieuws dat het een zoontje ging worden en toen had ik het al even moeilijk. Ik wou altijd een goede mama zijn, maar bij een jongen had ik op voorhand al het gevoel dat ik zou falen. Mijn zoontje werd geboren en natuurlijk vergeet je dan meteen al je voorgaande gedachten en ben je zo verliefd. Het is een schat en ik ben zo blij met hem, hij is zo perfect voor mij dat ik bijna niet kan geloven dat een tweede kindje even perfect gaat zijn in mijn ogen. Maar ik wou toch graag twee kindjes, dus mijn hoop was hoog en mijn man garandeerde me dat het tweede hoogstwaarschijnlijk wel een meisje zou zijn om me gerust te stellen. Nu ben ik twee dagen geleden teruggekomen van een 13 weken echo voor mijn 2e zwangerschap waarop de prof. dr. ook zei dat het weer een jongen gaat worden adhv een duidelijke nub (duidelijker dan bij mijn vorig zoontje). Vanaf de moment dat de dokter “jongen” zei, kon ik me niet meer concentreren op de rest van de echo. Mijn man nam ook meteen mijn hand vast. Ik moest een geforceerde lach opzetten, maar eens terug in de auto kwam het er allemaal uit. Iedereen van mijn vriendinnen, mijn zus, alle mensen rondom mij hebben pas een meisje gekregen of zijn zwanger van een meisje en bij mij wordt het opnieuw een jongen. Ik moet de uitslag van de NIPT nog krijgen maar waarom het gevoel uitstellen wanneer je toch al 95% zeker van bent. Mijn omgeving weet nog niet dat ik zwanger ben maar we hadden gepland het dit weekend bekend te maken. Maar mijn hoofd wil dit nog uitstellen door ongeloof dat ik weer geen dochtertje ga krijgen. En daarvoor schaam ik me ook diep. Ik weet dat ik mijn tweede zoontje even graag ga zien als mijn eerste zoontje en er zielsveel van zal houden, maar het gevoel van geluk over een tweede gezond zoontje (zo blijkt uit de echo) gaat gepaard met een rouwproces over het verlies van ooit dochter te krijgen.

By: Stefanie

Stefanie — Wed, 26 Dec 2018 11:54:03 +0000

Jouw bericht is zo herkenbaar.
Ik ben momenteel zwanger van ons 2de kindje. Ik ben zeer blij met deze zwangerschap, ik weet sinds 2 weken dat het opnieuw een jongetje is.
De gyn had het al gezegd tijdens de 12-weken-echo. Ik hoopte dat hij zich vergist had doordat het nog zo vroeg was. De NIPT-test gaf hetzelfde resultaat.
Ik weet dat ik blij moet zijn dat het tot nu toe allemaal goed verloopt en dat ik zo vlot zwanger ben geraakt, maar toch… Het is mijn laatste zwangerschap, ik zal nooit mama worden van een meisje. Ik wou altijd graag een meisje hebben en ik ben dan ook bang dat dit zal blijven pieken. Iedereen rondom mij krijgt precies meisjes en dat piekt enorm.
Ik schaam mij hier enorm voor, maar ik kan mij hier precies moeilijk over zetten. Ik zou zo graag oprecht blij zijn met ons 2de zoontje.

By: Felicia

Felicia — Fri, 06 Jul 2018 07:56:48 +0000

heel herkenbaar maar dan andersom ik wilde graag een jongetje kreeg een dochtertje daar heb ik mij uiteindelijk toch snel over heen gezet ik dacht nou ja toch wel schattig een meisje van ons twee ik dacht de tweede word een jongetje
toen Yara bijna 1 werd bewust voor een tweede gegaan met in mijn achter hoofd een jongetje
maar bij de 20 weken echo bleek het weer een meisje slik het raakte mij even het kwam even hard aan maar het was een heel zoet lieve rustige baby en ik voelde mij gelijk schuldig dat ik zo dacht
ze was echt zo baby uit een film een heel rustig makkelijk meisje
toen zij 5 werd bewust weer voor een derde gegaan ook bewust wat meer leeftijd er tussen want bij de twee waren het trope jaren
deze keer was ik heel erg zenuwachtig kon niet wachten om te weten of het dit keer een jongetje was
toen bleek weer bij de 20 weken echo dat het een meisje was
gek genoeg dacht ik het moet zeker zo zijn wij mogen geen jongetjes krijgen en ze was zo mooi op de echo en zo actief dat ik mij er al gauw over heen zette en me zelf voor hield bij ons mogen geen jongetjes komen
toen jasmijn net 9 maanden oud was raakte ik zwanger van de vierde
en meteen na de test dacht ik plies laat dit keer onze wens uitkomen maar zowel ik als mijn man durfde er niet meer op te hopen
en wat bleek tijdens de 20 weken echo bleek het een jongetje daar kun je niet om heen zij de verloskundige haha duidelijk een jongetje
mijn man en ik waren in de wolken zo blij
en ook ik ben zielsgelukkig met onze 3 prinsesjes maar het is gewoon altijd een diepe wens van mij gebleven nog voor wij kinderen hadden om een zoontje te krijgen
hij is inmiddels bijna 1 in augustus en een heel lief ondernemend actief mannetje.

By: Suzan

Suzan — Fri, 19 May 2017 09:14:35 +0000

Beste Sofie,

Wat ontzettend knap van je dat je hier zo eerlijk voor uit durft te komen. Je naam /blog is onlangs genoemd in het nederlandse tijdschrift ‘fabulous mama’. Zodoende dat ik je blog heb gevonden!
Ik heb zelf 3 knappe en lieve zoontjes (5,3 en 1 jaar) en ik weet maar al te goed wat Gender Disappointment inhoudt. Ik kom uit een gezin met 3 broers en ik heb altijd van een dochter gedroomd sinds ik met poppen speelde als klein meisje. Toen bij de geboorte van de eerste ze hem omhoog hielden en de arts vroeg ‘En?’ kon ik tot mijn grote verbazing zeggen ‘een jongen ?!’. Na de geboorte van de tweede (de aller aandoenlijkste baby die ik ooit had gezien) nam mijn wens voor een dochter en het verdriet om het feit dat ik nog geen meisje had gebaard grote vormen aan. Het werd een obsessie en ik probeerde met een speciaal meisjesdieet voor de derde keer zwanger te worden. Dit keer moest het absoluut een meisje worden! Het werd een derde zoon. Het verdriet overspoelde me zo hevig en de obsessie om een meisje werd zo groot dat ik uiteindelijk onlangs in therapie ben gegaan. Zeer moeilijk te vinden kan ik wel zeggen, aangezien er weinig bekend is over deze vorm van depressie en er is weinig begrip voor. Er heerst een soort van taboe op, en juist het feit dat je er niet verdrietig over MAG zijn, niet van jezelf (omdat het niet zo hoort) en van je omgeving (je mag blij zijn dat je al 3 gezonde kinderen uberhaupt hebt gekregen) zorgt er voor dat je overladen wordt met schuld en onderhuids verdriet. Maar wat de 1 zijn (on)geluk is, is de ander zijn (on)geluk niet. Laten we elkaar dus respecteren met al onze wensen, hoop en verdriet.
Ik wens je het allerbeste met je schattige gezinnetje!

By: Natalia

Natalia — Thu, 20 Apr 2017 12:04:39 +0000

Ik kom hier net op door te googlen. En ik ben blij dat ik niet de enige ben.
Ook mama van 2 jongens. En ik ben stapelgek van ze, maar toch blijf ik ‘snakken’ naar een dochter.
Toen we hoorde dat de 2de terug een jongen ging zijn, moest ik daar toch even aan wennen. Ik keek dan constant naar mijn omgeving en zag bij iedereen de ‘koningswens’. Ik voelde mij echt ‘minderwaardig’ omdat ik geen meisje had.
Nu vind ik het zalig met mijn 2 jongens, maar toch…. Dat gevoel blijft en ik vind dat erg van mezelf.
Ik heb nu onlangs een vriendin die ook 2 jongens had en haar derde is een meisje. Ik ben er zoo jaloers op. Ik vind dit verschrikkelijk van mezelf.

En wij zouden graag voor een derde gaan, maar ik durf niet zo goed. Ik heb schrik dat het wéér een jongen zal zijn. Kans is natuurlijk groot, en ik ga dat manneke doodgraag zien, maar ik ga ergens wel ‘ongelukkkig’ blijven door het gemis van een dochter.

Blij dat ik niet de enige ben. Ik ga die Engelse term ook eens opzoeken.

By: Felicia

Felicia — Tue, 18 Apr 2017 10:46:25 +0000

hier was het precies andersom ik begrijp je gemis wel volkomen en ook dat het een beetje pijn doet
wij hebben 3 schatten van dochtertjes echt 3 lieve knappe gezonde meisjes van 8 6 en 1
maar toen bleek dat ik zwanger was van de vierde hoopten ik nog net zo vuurig dat het dit keer een jongetje zou zijn en mijn man ook en hij is ook echt stapelgek op onze meisjes
toen bleek bij de 20 weken echo dat het een jongetje is werd ik zo blij mijn man ook dat is niet te beschrijven zo blij
mijn oudste dochtertje zei toen ze het hoorde mam dit is zeker de meest speciaale zwangerschap voor jou precies wat je wilden
ik zei haar ahh lieverd jullie zijn allemaal speciaal voor mij maar mama is wel heel blij ermee omdat mama altijd al een jongetje wilden . dat bedoel ik ook mama zei ze terug zo lief
ze vinden het ook gaaf dat ze een broertje krijgen
mijn harte wens komt uit .
mijn man heeft al een zoon uit zijn eerste huwelijk maar helaas mag hij van zijn ex vrouw geen contact meer mee
dus hij heeft hem nooit echt gekend
nu voel ik mij erg schuldig dat ik dit schrijf omdat jij natuurlijk zo graag een meisje wenst
ik wil alleen maar aangeven hoe goed ik je begrijp en met je mee leef
en zulke dingen worden vaak onderschat maar het doet echt zeer en dat mag ook gewoon
ik wil ook even aangeven hoe andersom het hier weer juist was dat wij zo verlangden naar een jongen
en dat terwijl mijn man echt een meisjes papa is hij kamt hun haar smorgends als ik vertrek naar mijn werk
en koopt kleren met ze
en bakt taarten met ze wat ik niet kan haha
maar goed heel veel sterkte met dit gevoel.
en mooi dat je erover schrijft

By: Anna

Anna — Mon, 02 Jan 2017 21:36:14 +0000

In reply to Samantha. Hier een moeder uit NL. Moeder van 4 zonen. De jongste is nu bijna 5 jaar. En nog elke dag ben ik verdrietig en ongelukkig vanwege het feit dat ik me staande moet houden in een jongenswereld. Oja, ze zijn gek op mij en ik op hen. Maar het gemis zit zo ongelooflijk diep dat ik er mee opsta en mee naar bed ga. Er gaat geen week voorbij dat het niet uitdraait op een huilbui. Mijn derde en vierde zijn ook het gevolg van weer proberen voor een meisje. Ik was bij nummer 2 helemaal uit het veld geslagen. Maar dat had ik een plekje kunnen geven en we konden nog voor een derde. Toen dat een jongen bleek was ik echt van de wereld. Ik wilde niks van m'n buik weten en had de meeat zwarte ideeen in m'n hoofd. Ik heb niks gekocht en geen naam verzonnen. Dat heeft mijn man allemaal gedaan. En zo ook bij nummer 4. Nu zou ik ze niet meer kunnen missen. Ik ben nu enorm aan het twijfelen nog voor een vijfde te gaan. Heb alle opties al overwogen. Van ivf in het buitenland toe! Maar lichamelijk laat het het niet toe. Maar ik kan me er nog steeds niet bij neerleggen dat er bij mij in huis nooit een dochtertje zal wonen. Nooit!