Het leven gaat in golven, zorgen komen en gaan. Ze zullen er steeds zijn en telkens andere, hou ik mezelf voor.
Zolang ze me niet remmen…

Oké, een lange reactie, maar dit verontruste me een beetje. Bij ‘zwangerschapsziekte’ zouden écht wel geen dingen zoals dit mogen horen.

Je zou kunnen beginnen met van je cv weg te laten of je al dan niet kinderen hebt of verwacht. De Belgische wet zegt expliciet dat je hier niet open over moet zijn en zelfs mag liegen.
Lost dat het probleem van discriminatie op? Neen. Het is schandelijk dat we zouden moeten liegen over nageslacht, omdat een werkgever een paar maanden zijn kracht zou missen – die hij niet eens zelf moet doorbetalen, let wel.

En op gesprekken:
“Een vrouw niet aanwerven omdat ze zwanger is, vormt een door de wet verboden directe discriminatie: een vrouwelijke sollicitant wordt dan immers minder gunstig behandeld dan een mannelijke kandidaat. Bij de sollicitatie mag een werkgever een sollicitante trouwens niet vragen of ze zwanger is of een kinderwens heeft. Bovendien is een vrouw tijdens een sollicitatiegesprek niet verplicht te vertellen dat ze zwanger is, zelfs al zou haar die vraag gesteld worden.” (http://igvm-iefh.belgium.be/fr/binaries/68%20-%20Zwanger%20op%20het%20werk_NL_tcm337-241210.pdf)

Tot slot:
stel dat je ooit een klacht in wil dienen: het is niet aan de aanklager maar aan de werkgever te bewijzen dat afwijzingen of ontslagen niét gemotiveerd zijn door zwangerschap.

Een groene wereld met kabbelende beekjes komt er meestal het beste en snelste door zelf iets te doen, niet door te aanvaarden dat ‘dit nu eenmaal geen goed moment is om grote dingen te veranderen, zoals een andere job’. Natuurlijk wil je vast werk als je een kind verwacht. U bent misschien wel gemotiveerder dan ooit, veel gemotiveerd misschien wel dan de mannelijke twintiger zonder vaste relatie die de job kreeg. En nogmaals: je benadeelt met een normale zwangerschap een werkgever veel en veel minder mee dan ze doen uitschijnen.

En als laatste: kinderen krijgen is géén private aangelegenheid. Een private beslissing, dat wel. Maar niét één waar u, en met u de miljoenen andere ouders, alleen voor zou moeten opdraaien. Als een land en zijn economie (waarvan uw toekomstige werkgever zich rijkelijk bedient) willen blijven draaien, hébben we nu eenmaal een steeds vernieuwende generatie nodig. Uw kind zal met enige waarschijnlijkheid vroeger of later bijdragen aan de economie, en de kans is groot dat dat de Belgische zal zijn.

Alle redenen dus om u niet neer te leggen bij de ‘zwangerschapsziekte’. Als uw normale verwachtingen waren om binnen x aantal maanden werk te vinden, dan is er eigenlijk weinig reden om nu te aanvaarden dat dat anders zou moeten zijn.

(Oké, tenzij je vliezen breken terwijl je dit leest :-))

Dan moet ik die pagina eens gaan zoeken zeker :)?

Maar soit.
Ik herken ook heel veel in deze post. Het doodop zijn op vrijdagavond, de droom van een iets groter huis in deze buurt (met garage of een serieuze berging zou al helemaal een droom zijn) en ook ik heb het gevoel meer nood te hebben aan vakantie dan er recht op te hebben 🙂
Maar meestal ben ik best wel een tevreden mens. En alhoewel ik jou niet persoonlijk ken, meen ik uit je blogs op te maken dat jouw balans ook eerder die kant uit gaat…