In Gasthuisberg vroeg de gyn ze of ik ooit griep had gehad. Nee. Toen zei hij dat ik geen spuit moest laten zetten. Toch allemaal tegenstrijdige adviezen he!

Dat geldt pas vanaf 34 weken, maar dat vind ik dus echt totaal geen optie. Tijd zitten verdoen zonder baby en daarna vroeger moeten gaan werken terwijl daar een klein hummeltje zijn mama nodig heeft? Vroeger stoppen is echt het allerlaatste wat ik wil. En bovendien ben ik nog maar dik 26 weken…

Als je te moe bent om te rijden, kruip niet achter het stuur. Ik ben ooit in slaap gevallen achter het stuur, auto perte totale, maar ik had niks (ik reed dan ook aan 30 km/u, geen autostrade). Sindsdien heb ik een panische angst om achter het stuur in slaap te vallen en nooit nooit nooit of te nimmer zal ik nog alleen achter het stuur kruipen als ik voel dat ik te moe ben en al moet ik ergens zijn, dan ben ik maar te laat en slaap eerst tien minuten onderweg aan een tankstation. Andere tips (maar niet altijd even gezond) zijn ramen open in de winter en zéker geen verwarming aan, snoepen tot je aankomt en verplicht meezingen met de radio. En koffie … Vermoeid in de auto is even gevaarlijk als stomdronken rijden!

De baby is ondertussen een humeurige peuter van 2,5 🙂 ps heb je een mailadres waarop ik je kan mailen?

Merci An. Als je zo moe bent, komen dingen soms wat harder aan. Doe daar nog eens zwangerschapshormonen bij…Enfin :). Ik neem je niets kwalijk hoor. Ik doe mijn best om me te verzorgen! Succes met de zwangerschap/baby.

Eerlijk gezegd, als je zegt tegen een dokter dat je bang bent om elke dag in je auto te stappen omdat je niet zeker weet dat je wakker je eindpunt zal halen, of dat je niet meer weet hoe je precies met de auto thuisgeraakt bent langs die lange rit op de autostrade… en de dokter zegt jou dan gewoon dat je moet ‘doorbijten’, dan zou ik een andere dokter zoeken. Dit is onverantwoord. Voor jou, voor die kleine spruit, voor Basiel, maar evengoed voor alle mensen wiens pad je kruist.

Deze comment heeft mij erg geraakt, het was de trigger voor een lange huilbui. Ik weet niet in welke wereld je naar de dokter kan stappen en zeggen “schrijf mij eens ziek”. Ik ben gisteren nog maar naar de dokter geweest en naast een uitgebreid bloedonderzoek, zei ze gewoon “Succes, nog een paar weken volhouden.” De veronderstelling dat ik hiermee een slechte moeder zou zijn of dat ik vind dat ik onmisbaar ben op mijn werk (iets wat ik overigens nergens zeg), komen hard aan. Ik ben een dochter van zelfstandigen, thuisblijven en daar toch voor betaald worden, dat is het allerlaatste wat ik mogelijk acht. Ik werk hier bijna 7 jaar en kan het aantal ziektedagen nog steeds op 2 handen tellen ongeveer. Ik spring daar dus niet lichtzinnig mee om. Ik heb aangegegeven aan de gyn dat ik het niet meer zag zitten, zij moet beslissen wat het beste is voor mij. Ik ben ook zo gebrand op 6 maand exclusieve borstvoeding, dat ik niet graag tijd achteraf afgeef met mijn baby, om nu te kunnen rusten. Zonder baby.