Herkenbaar Josie, ik moest geopereerd worden en was aan het huilen toen ze me binnenreden. ‘Geen schrik, het is maar een kleine ingreep.’ Ja, medisch gezien misschien wel…

Een andere keer ook lang liggen wachten vooraleer ze me binnenreden, vreselijke tijd, dat vergeet je idd nooit.

En dan verder blijven lezen… en dit trieste bericht gezien. Ook ik heb in dit minder fijne stuk ervaring, na mijn eerste kind. Twee uitgerekende data gepasseerd. Er is er toch nog een tweede gekomen, maar in die periode en alles errond, kreeg ik wel vaker te horen ‘je hebt al een gezond kindje gelukkig he’. Ja, maar de wens voor een tweede, een broer of een zus, was groot. Het is alsof je een arm verliest en iemand zegt ‘gelukkig heb je nog een arm he’. Dus ja, veel moet je zelf door, en je voelt wel wanneer je verder kan, en het kan verwerken. Dat duurt naar mijn gevoel lang, en kan nog eens opkomen. Ik heb na alle ellende, en te laat voor de pre en post kosten voor de hospitalisatieverzekering, pas de papieren van het ziekenhuis van de laatste operatie opgeruimd. Dat is dus meer dan drie jaar!!! Ik heb dat weggestoken en steeds verder onderin een kast geduwd, ik kon het gewoon niet aan om ermee geconfronteerd te worden.

Wees lief voor jezelf, dat is wel wat ik eruit heb geleerd. Doe leuke dingen met je gezin, zij zijn er onvoorwaardelijk voor je.

x

Damn, dat klinkt vreselijk. 🙁 Ik vond het mentaal al quasi ondraaglijk om 2 weken met een lege vruchtzak rond te lopen, te weten dat daar cellen wild aan het groeien waren zonder reden. De andere miskramen waren vroeger en kwamen spontaan, het afsluiten en verwerken ging dan ook veel sneller. 6 weken is eindeloos lang.

Wat jullie ook beslissen van te doen, veel moed.

Ik kon niet weigeren. Ik liep al 6 weken rond met een torenhoog hcg en constant bloedverlies. De Cytotec heeft geen enkel effect gehad. Na 6 weken werd het infectiegevaar echt te groot en werd het ook voor mij onhoudbaar. Een curettage kon ik niet vermijden, helaas. Ik kon het mentaal ook niet meer aan, al zo lang rondlopen met een dood vruchtje en constant die confrontatie. Ik heb 6 weken geprobeerd om de natuur zijn werk te laten doen, maar er gebeurde niets. Mijn hcg is de laatste drie weken niets gezakt, bleef op 974 zitten. Dus een volgende menstruatie, komt dan uiteraard ook niet. En is nooit meer gekomen :/

Wij zitten ook al een aantal jaar in het fertiliteitstraject en hoewel onze issues elders liggen, las ik er al veel over bij anderen. Dat was ook een van de redenen waarom ik bij een van onze miskramen absoluut een curettage geweigerd heb en Cytotec wou voor de afdrijving. Er is dan wel wat weefsel blijven zitten maar dat is gelukkig bij de volgende menstruatie weggegaan.

Ik weet hoe het voelt om een onvervulde kinderwens te hebben, ook na een gezond kind…

Als je het niet erg vindt om en het Engels te lezen/posten, hier kan je heel wat lotgenoten vinden en een schat aan informatie rond bv Asherman’s. https://www.reddit.com/r/infertility

Sterkte en succes.

Het eerste dat ik denk is “Maar meiske toch, maar meiske toch”. ‘k wil je heel erg een knuffel geven. Nee we wisten niet dat je die extra opdoffer bij die andere daar allemaal op een hoop in mei en juni kreeg. Djuu toch.
Maar vooral het nieuws dat een andere droom opbergt, djuuuu toch. Ik vloek even heel hard met je mee.

Ik ben blij dat je het deelt hoor als je dat wou delen. Het is geen taboe en het kan je helpen verwerken want dit zal een plaatsje ergens moeten vinden, maar dat heeft wellicht tijd nodig. Neem je tijd, dat is ok. Het is mis, dat is niet niets.

Dikke knuffel