Ik was bij eerste zwangerschap vanaf maand 5 uren op per nacht wegens zwaar last van maagzuur waarbij ik niet goed kon platliggen. De bevalling zelf heeft me ook 2 volledige nachten wakker gehouden. Bijgevolg was ik dood-doodop na de geboorte. heel gelukkig, een gemakkelijke baby ook (op de wat verplichtte krampen na). Maar ik heb de eerste weken enkel gedacht “mag ik in mijn bed…oh kan ik nu even in mijn bed kruipen…oh hopelijk kan ik nu eens een uurtje bijslapen”. Ik had graag bezoek, want ik wou doodgraag mijn zoontje tonen aan iedereen maar na een half uur zat ik hen zo hard buiten te wensen (zeker als mijn zoontje net sliep op dat moment).
Ik had wel 2 keer per week kraamzorg en die mensen vond ik engeltjes: massa’s lekker eten voor ons gekookt (ook altijd portie voor in de diepvries voor na de kraamperiode), tijd om me lang te douchen of effectief wat in bed te kruipen en mensen die me wat zelfzekerheid gaven bij mijn eerste vragen en twijfels. ‘k ga die dus zeker terug boeken, wellicht meer uren dan de eerste keer.

anderzijds denk ik dat ik alles nu meer zal kunnen relativeren: “‘t is prima als mijn blog een paar weken zo goed als stilvalt…die komt wel weer terug. Maar die uurkes knuffelen met mijn kleintje niet en da’s mijn prioriteit”. Ik weet nu al hoe ongelooflijk snel ze groeien, mobiel worden, … Het enige dat telt die eerste maanden is veel borstvoeding, veel huidcontact, veel samen rusten en natuurlijk ook veel knuffelen met ons kleutertje (en die gevoed krijgen en van en naar school). En daarmee basta. De rest moeten anderen maar doen :p

‘k hoop dat ik niet ga verdrinken….

Hier net dezelfde situatie. Ik weet niet wat het is van 0 naar 1, het was hier direct van 0 naar 2. Als alleenstaande en na een helse zwangerschap. Hyperimesis gravidarum.

Al een paar keer vermeld hier maar klopt volledig, derde baby in huis is de max! Zusjes waren 2 en 4 toen ze werd geboren en dat was super. Bij ons kriebelde het hard voor een derde, heel blij dat we ervoor gegaan zijn maar je moet er idd allebei achterstaan!

Tja, dochter had zware reflux en koemelkallergie. Ze krijste in het begin uren na elkaar, sliep enkel rechtop tegen mij de eerste drie maanden, en sliep nooit langer dan een half uur overdag. Dus vergeet het maar dat ik rustig kon douchen (want ik wist nooit wanneer ze wakker zou worden), bijslapen (want ze sliep écht nooit langer dan een half uur) of dat ik rustig kon gaan shoppen met een baby in de draagdoek. En er zijn ook niet heel veel mensen die zo’n krijskind willen laten logeren, wat ik overigens volledig begrijp.

Dus ja, een baby die wel gewoon quasi van voeding tot voeding slaapt en voor de rest tevreden is, dat is voor mij een wonder.

Ik herinner me nog een dag dat ik drie uur aan stuk met een heel luid krijsend kind rondliep, alles probeerde, en op het einde alleen maar mee kon huilen. Mijn baby had regelmatig periodes dat hij niet te troosten was, dat je oren gingen tuiten van het gekrijs…. Daarnaast sliep hij op een hele dag niet (= ook geen inhaalslaap voor jezelf). Een aantal van die checks zijn dan minder vanzelfsprekend 🙂

Maar ja, het eeuwig moe zijn, is slopend … op tijd en stond eens egoïstisch zijn, hulptroepen inschakelen en of jij weg of zij weg om gewoon bij te tanken. Iedereen wordt er beter van, zal je zien !!

Groetjes uit de Auvergne,
Adelheid