Comments on: Maar hoe dan?

By: sieneke

sieneke — Sat, 20 Oct 2012 19:15:08 +0000

ik voel met je mee, het is ook niet niks.

Probeer het gewoon, als het niet gaat, is er genoeg tijd om na te denken over een andere oplossing. Misschien inderdaad een stapje terug op werkgebied, het is niet voor altijd. Ik ben advocaat, nog altijd een mooie job, maar wel bij een klein kantoortje zonder al te veel ambities, niet wat ik vroeger voor ogen had. Tis goed voor nu, op fietsafstand van school en crèche en de vlammende carrière komt later weer. Onderschat ook de flexibiliteit van werkgevers niet. Als ik je berichten zo lees, zul je heus wel wat krediet hebben. Denk mee en zoek oplossingen waarin je misschien toch wat meer thuis kunt zijn. bij mij bleek er verrassend veel ruimte te zitten.

By: Liselore

Liselore — Fri, 19 Oct 2012 17:14:59 +0000

Ik heb nog nooit spijt gehad van mijn keuze om 80% te gaan werken na de geboorte van mijn zoontje Miel. Ik ben verpleegkundige en werk om de twee weken een vol weekend waardoor ik elke week twee dagen thuis ben! Zalig.
Maar inderdaad, elk zijn keuze, zijn job en inpassing van kinderen in je leven. Geniet nog van jouw laatste twee weken!!!!!

By: Marijkeh

Marijkeh — Thu, 18 Oct 2012 20:30:00 +0000

ik heb het moeilijker gehad dan de dochters toen ze naar de creche gingen voor de eerste keer. Ik geef voltijds les in Brussel en ben nu ook nog weg voor ze opstaan, en pas thuis als ze al lang thuis zijn van school. Maar de vakanties zijn heilig! En inmiddels zijn ze 7 en 5 en weet ik; het komt allemaal goed! Succes!

By: Margo

Margo — Thu, 18 Oct 2012 18:34:13 +0000

Hoe je dat gaat doen? Door rustig te zijn en niet teveel te piekeren. Door keuzes te maken waar je achter staat (ookal is dat dan eens een avondje heel vroeg in bed ipv een uitgebreid sociaal leven/een avondje met je ventje en ongestreken kleren aantrekken), je daar 100% aan te houden en content te zijn met de keuze die je hebt (en niet piekere over datgene dat je liet liggen). Een deel van de stress in onze maatschappij komt vanuit het gevoel dat we alles zouden willen kunnen (hebben). En dat hoeft helemaal niet. Gewoon genieten van wat je hebt, is veel leuker! En dat is wetenschappelijk bewezen! Je gaat dat goed doen. Twijfel daar maar niet aan. Zonder die twijfel heb je veel meer rust in je hoofd.

By: Bie

Bie — Thu, 18 Oct 2012 07:30:59 +0000

Ik kan bevestigen wat hier een stuk hoger staat. Het moment dat ik op het werk de collega’s terugzag en mijn computer opende en de mails bekeek, was het alsof ik helemaal niet weg geweest was. En het feit dat Theo zo ongelofelijk graag naar de crèche gaat, zorgt ervoor dat ik me niet schuldig voel.
Al was ik er de weken voor ik terug aan de slag moest, helemaal niet gerust in. Ik ben zelfs opnieuw de crèche gaan bezoeken omdat ik schrik had dat ik me vergist had en dat het misschien helemaal geen leuke plek zou zijn.
Natuurlijk is het puzzelen. En natuurlijk zal je soms zo moe zijn dat je met geopende ogen slaapt. Maar het komt echt wel goed. Ik probeer heel hard te genieten van het half uurtje ‘s avonds en van de weekends en er dan echt 100% te zijn. En ik bel soms activiteiten met anderen af als ik niet genoeg zoon heb kunnen tanken.
Je gaat dat goed doen. Je zal de geneugten ontdekken van Collect&Go (binnen de 30 minuten terug thuis met alle boodschappen die je nodig hebt), je leert veel te doen tijdens de dutjes zodat je er de rest van het weekend volledig voor hem bent en je zal blij zijn als hij zich eens een avond een beetje minder voelt zodat je hem nog eens uitgebreid door de week op je schoot kan houden.
Veel succes!

By: jessie

jessie — Thu, 18 Oct 2012 07:14:24 +0000

Inderdaad: ik ben ook wel elke dag, week, …blij dat ik besloten heb 4/5de te gaan werken. Ik weet dat het niet evident is “in de media”. Ben waarschijnlijk ook een grote uitzondering in het TV landschap en toen ik het zei op het werk dacht ik dat ze mij kei hard gingen uitlachen, maar ben er toch voor gegaan en heb er nog nooit spijt van gehad. Enkel zo kan ik voor mezelf de andere lange dagen verantwoorden. Ook al is mijn vrije dag soms hectisch of zelfs zwaarder dan werk dagen, ik zou het toch niet rap meer kunnen missen. Let wel: deze dag is dan ook ter compensatie van de andere dagen, want dan zijn wij dus echt pas rond 18u30 (ik) a 19u10 (het lief) thuis. Als ge dan weet dat Ellis om 19U30 gaat slapen dan ziet ge dus waarom ik die vrije dag zo belangrijk vind om wat quality tijd thuis in te halen….

By: Veerle

Veerle — Thu, 18 Oct 2012 06:51:17 +0000

Oja, ik wil nog iets toevoegen: mijn man zit in een beetje in dezelfde situatie momenteel als jij. Hij is onlangs van werk veranderd, wat betekende dat hij van 80% werken (één dag bij de kindjes) naar 100% werken moest. Hij gaat het een jaar proberen, en als hij ze te hard mist, gaat hij die job opzeggen. Het is een goeie job, maar hij zegt dat hij het moeilijk vindt om ze enkel nog ‘s avonds en in het weekend te zien. Hij heeft wel het geluk dat hij in Leuven werkt, op enkele km van waar we wonen.

Mijn raad is dus: propeer het voor een bepaalde periode, en beslis daarna.

By: Veerle

Veerle — Wed, 17 Oct 2012 20:39:44 +0000

Ik ga ook een eerlijk antwoord geven. Ik zou dat ook niet gekund hebben. Ik heb zowel bij mijn dochter als bij mijn zoon eerst een periode halftijds gewerkt, om er weer wat in te komen. En daarna 80%. Nu zelfs 70%, omdat ik mijn dochter nog niet wil achterlaten in de naschoolse opvang. Ik wil ab-so-luut niet de indruk wekken dat ik moeders die dat wel kunnen, slechte moeders vind. Want dat is zo niet. Maar ik kan het niet.

Er zijn mama’s die het wél kunnen, 100% werken combineren met kinderen. Geef het dus een kans, misschien valt het echt beter mee dan je nu denkt. En als het niet wil lukken en je blijft een slecht gevoel hebben, weet dan dat er mogelijkheden zijn. Ouderschapverlof, bijvoorbeeld (een recht). Of eens praten met je baas.

Maar geniet toch nog maar écht van je mannetje nu, want hij verdient dat en jij ook!

By: Sandrien

Sandrien — Wed, 17 Oct 2012 19:50:35 +0000

Eerlijk? Toen ik in je vorige post las hoe vroeg je soms moet opstaan dacht ik OMG, dat zou mij nooit lukken… En toen ik gisterenochtend twee uur deed over Gent-Brussel dacht ik: Wat een chance dat ik dit niet elke dag moet doen.
Dicht bij huis werken is voor mij de enige mogelijkheid om fulltime werken met een gezin te combineren. Maar probeer er niet te hard over te piekeren, het wijst zichzelf wel uit.

By: Sarah

Sarah — Wed, 17 Oct 2012 18:19:09 +0000

Oh jeetje… is er echt geen optie om deeltijds te gaan werken,als is het één dag minder in de week?
Of in extremis een andere job?

Mocht ik in jouw geval zijn, zou ik eens héél goed rekenen of dat écht niet kan. Want eerlijk, ik zou het er niet voor over hebben. Deze periode komt nooit meer terug…