Comments on: Kinderen en rouw.

By: Le petit requin

Le petit requin — Wed, 19 Dec 2018 19:35:13 +0000

Ugh, ik word hier eigenlijk wat kwaad van. Niet van wat jij schrijft (uiteraard), wel van het feit dat er blijkbaar mensen zijn die het nodig vinden om op zo’n moment, waarop je bezig bent de uitvaart van je broer te plannen en – alsof dat alleen al niet erg genoeg is – ook nog veel ander zwaar verdriet te verwerken hebt, het toch nodig vinden om commentaar te geven. Is dat nu echt zo moeilijk om een beetje inlevingsvermogen te hebben? Zelfs al zou je je kinderen met een rouwtrauma opzadelen (wat uit bovenstaand bericht overduidelijk niet het geval is), kan je nu echt niet efkes, een paar dagen, een paar weken, wachten om daar een opmerking over te maken? Moet dat zo meteen, terwijl jij gewoon een heel praktische vraag stelt? Bah, echt!

En op het inhoudelijke: ik denk dat jullie er heel goed mee omgaan. Elk kind, elke mens, gaat anders met zo’n dingen om en het lijkt mij heel moeilijk om je kind noch teveel, noch te weinig aan al dat verdriet bloot te stellen (niet dat ik zo’n ervaring met kinderen heb, maar het verlies van mijn grootmoeder toen ik 4 was, heeft er bij mij hard op ingehakt). Chapeau dus hoe jullie het doen!

By: anne

anne — Fri, 14 Dec 2018 12:28:37 +0000

Ik vind jou echt een sterke vrouw. Met alles dat jij meegemaakt hebt, er nog staan, dat is echt ferm. Ik ben er zeker van dat ik dat niet zou kunnen, er nog zo zijn voor mijn kindjes op die moeilijke momenten.

Ik hoop voor jou (en dat doen we met VELEN lees ik hier) dat 2019 de tegenhanger wordt van 2018, want je hebt echt wel een vreselijk jaar achter de rug. Veel goede moed nog …

By: pieke

pieke — Fri, 14 Dec 2018 09:32:25 +0000

wat doen jullie dat goed. waar je kind wel of niet bij is, is denk ik van minder belang dan dat ze snappen wat er aan de hand is. mijn opa stierf door zelfdoding toen ik twee was. nu 40 jaar later kan ik nog altijd de vertwijfeling voelen dat ik rondliep door een kamer vol huilende grote mensen terwijl ik geen idee had wat er aan de hand was.

By: Katrijn

Katrijn — Wed, 12 Dec 2018 20:27:07 +0000

Er bestaat een kinderboek (prentenboek?) dat over zelfmoord gaat, “De visjes van Oceane” van Nathalie Slosse. Ik heb het zelf niet gelezen, enkel over gehoord, maar misschien heb je er iets aan.
Sterkte!

By: josie

josie — Wed, 12 Dec 2018 15:51:44 +0000

Ieder doet wat goed aanvoelt voor hem/haar, toch? Ik ben op enkele jaren tijd mijn mama en mijn grootmoeder verloren en heb toen wel mijn kinderen meegenomen naar de uitvaart. Zij hielden me toen recht. Ik was dan wel mijn mama kwijt, maar ik had nu zelf een gezin om op te steunen en gewoon hen kunnen knuffelen maakte alle verschil, ook al was mijn zoontje toen nog maar 5 maanden oud. Ik denk niet dat er wetten of regels zijn hoe je moet rouwen, wat toen zo goed aanvoelde voor mij hoeft dat niet voor een ander te zijn. En inderdaad kinderen gaan anders met de dood om. Beter misschien zelfs, zeker als ze nog heel jong zijn.

By: Liesbeth Verelst

Liesbeth Verelst — Tue, 11 Dec 2018 18:22:14 +0000

Hey Sofie,
Ik heb geen kindjes, maar ik heb het nog eens gepost: ik vind jullie allemaal ongelooflijk moedig. De teksten die jij geschreven hebt, het voorlezen, de posts.
Beslissen om op te staan en de dag door te komen… Ik snap echt niet hoe jullie dat doen. En dan je kindjes er op een open, liefdevolle manier bij betrekken indien het kan. Daar heb ik echt respect voor. En ja, misschien zijn jouw 2 zonen wel een inspiratie bron om verder te gaan.
Een dikke knuffel daar aan iedereen.

By: lies

lies — Tue, 11 Dec 2018 16:12:52 +0000

Heel veel sterkte gewenst

By: Anne

Anne — Tue, 11 Dec 2018 14:36:38 +0000

Het is iets waar ik enorm mee geworsteld heb, met het overbrengen van het slechte nieuws aan mijn kinderen, zowel bij de dood van naasten als bij mijn eigen ziekte. Hoe klein of hoe groot ze ook mogen zijn: hun verdriet snijdt door je hart, bovenop jouw eigen verdriet en angsten. En dat is zwaar om te dragen.

Ik vind dat jullie dat heel goed aangepakt hebben met Basiel en Felix. Chapeau.

By: Evi

Evi — Tue, 11 Dec 2018 13:57:31 +0000

Toen mijn vader stierf vier jaar geleden, was Emil net geen jaar en een vrij actieve baby die al kon lopen op dat moment. Hij ging wel mee naar de dienst in de kerk, maar hij zat achteraan bij mijn schoonouders zodat zij zich over hem konden ontfermen en er eventueel mee naar buiten konden mocht dat nodig zijn. Ik kan me voorstellen dat, als hij de leeftijd van Felix had gehad, ik ook iets anders had verzonnen. Want op dat moment wil en moet je er ook gewoon intens ‘bij’ zijn. Als je al een keuze hebt natuurlijk…

Kinderen gaan idd heel anders om met de dood. Emil heeft geen herinneringen aan mijn vader, maar wel foto’s van hen samen. Soms kan hij, tijdens een leuk moment, opeens heel droevig worden en zeggen “ik mis vake”. En dan is het even slikken. Maar daarna speelt hij alweer vrolijk met iets anders. Hen vertellen over de persoon die je verloor, meer kan je niet doen. En het niet verbloemen. En lachen met hun grappige uitspraken soms.

By: lilith

lilith — Tue, 11 Dec 2018 12:37:12 +0000

Dexter is ook niet meegegaan naar de uitvaart van Youri zijn mama, dat was ook een bewuste keuze, en net als bij ons heeft niemand daar verder zaken mee, vind ik.

Hoe kinderen met de dood omgaan heeft vaak iets dat de spanning errond breekt, ik vind het geweldig welke rare vragen die van ons soms stellen, en ik moet er vaak ondanks het verdriet ook echt om lachen. Zij missen de zwaarte van het gegeven, en ja, ik vind dat dat soms deugd doet op lastige momenten.

Gisteren voelde ik mijn hart een slag overslaan toen Dexter met mij naar het nieuws keek en de zelfmoord van de prinses van Prinsessia expliciet werd besproken. Ik vind hem nog wat jong om het daar tot in de details over te hebben, en net toen ik dacht dat de moeilijke vragen zouden komen bleek hij al weer ergens anders mee bezig.

Het komt zoals het komt, denk ik dan. En jullie gaan dat goed doen, op jullie manier.