Dikke proficiat, Sofie!

Exact mijn gevoel na het lezen van het geslacht van ons derde. Hier ook twee grote broers en nu een meisje op komst en hoeveel keer ik niet ben gaan terugkijken naar die mail dat het nu dus echt een meisje is. Ik was zo overtuigd dat het opnieuw een jongen zou zijn en we gewoon een jongensgezin zouden zijn. Heel gek gevoel want bij de jongens wou ik ook zo graag een jongen en een meisje (tweeling) en was er ook die lichte teleurstelling toen het twee jongens bleken en nu maakte het echt helemaal niets uit, oprecht geen voorkeur en moest ik dus eerder even wennen aan een meisje.

Ik stoor me er persoonlijk een beetje aan dat jij dit tot twéémaal toe moet aanhalen. Zoals Sofie zegt: het is wel haar platform. Als je ergens je mening mag verkondigen, is het op je eigen blog, denk ik zo. Dat haar mening niet strookt met jouw mening, daar kan Sofie toch geen rekening mee houden? Ik vind haar al een kei in het formuleren van meningen, waarbij ze zich vaak al in de rondte draait om niemand op zijn of haar tenen te trappen.

(Daarmee zeg ik niet dat jij niet mag schrijven dat jij een andere mening hebt. Ieder zijn gedacht over zo’n zaken. Maar om dan te zeggen dat Sofie die van haar moet inslikken, vind ik niet correct.)

Sofie, ik vond het zo tof om te zien dat je een meisje krijgt. Het is je zo gegund allemaal!

Het ding is, het is natuurlijk mijn platform, met mijn verhaal. En voor ons was het zo, als we voor die bepaalde keuze gesteld zouden worden. Het gaat trouwens ook om Edwards en Patau, die helemaal niet levensvatbaar zijn. En waarvan ik er eentje helaas al van dichtbij meemaakte. Elk kindje is een gok, maar de dingen die je kan beslissen, daar hebben we op voorhand ferm over gepraat. Trouwens ook een hart onder de riem voor iedereen die ooit voor het verdict stond, en eender welke keuze heeft gemaakt. Je kan ook een kind hebben dat zelf niet meer wil leven, ook dat van veel te dichtbij meegemaakt. Dus uiteraard neem je alle risico’s erbij. Het is niet het einde van de wereld, maar het is wel fijn dat je kan bekijken of je draagkracht genoeg hebt. Alle liefs.

ik heb heel bewust gekozen om niet verder te testen na een slechte nekplooi… dus het was een heel bewuste keuze voor èlk kindje dat kwam zoals het kwam… Zonder in veel clichés hierover te willen vervallen, ik hoop dan maar voor je lief dat er niks ‘onzichtbaar’ mis is met haar waardoor zijn leven toch door elkaar geschud zou worden. En indien dat toch zo is ben ik ervan overtuigd dat ze bij jullie met haar gat in de boter zou vallen. Want jullie zijn een warm gezin. Maar nogmaals: ik duim mee voor een gezond boeleke (wat die van mij ook is eigenlijk… vertraagde ontwikkeling heeft niks met gezond of niet gezond te maken) Ik stoorde me gewoon aan dat zo expliciet vermelden op je blog. Je wordt veel gelezen en zo voedt je weer dat idee dat een kindje met een beperking het einde van de wereld is.

Ik begrijp dat jij er anders over denkt, ook al weet ik dat Maren een verrassing was. Maar graag respect voor ieders keuze. Ik heb tonnen respect voor de jouwe, maar wist ook van in het begin dat het hier nooit een optie was voor mijn lief. Dus respecteer ik zijn keuze, ook al zegt mijn hart iets anders. Van mij mogen al deze kindjes er kei hard zijn, en het spijt me als je dit anders begrijpt. Want zo is het absoluut niet.

Heb je zelf een special needs kindje?