💕

Dat is denk ik de moeilijkheid, die ik trouwens ook bij veel andere mama’s zie die met veel passie in hun job staan, maar natuurlijk hun kinderen ook graag zien: het is dan veel moeilijker ‘kiezen’ om minder te gaan werken dan voor iemand die (zoals ik) werkt om de rekeningen te betalen. Dat heeft ook zijn nadelen (eigenlijk hoort dat tegenwoordig niet meer want iedereen moet vol passie in zijn job staan en bij voorkeur ook in zijn 35 hobby’s), maar dus ook wel voordelen: de keuze is (als het financieel kan) makkelijk gemaakt. En maatschappelijk kan je je ook afvragen: waarom zijn het toch nog steeds de vrouwen die daar het meest mee lijken te worstelen? (Zonder commentaar op de man van Sofie, want die lijkt echt wel zijn deel te doen, niet dat ik mij daar eigenlijk hoor over uit te spreken.)

Wat mooi geschreven! 💝

tja, als het geen tropenjaren zijn door voltijds werk, dan toch door slaapgebrek en kleine kinderen? Hangt van je interpretatie van het begrip tropenjaren af. En neen, mijn kinderen hebben de stress niet opgepikt. We waren er voor hen :-).
Mag ik er overigens van uitgaan dat de meesten die op deze blog reageren, geen voltijds werkende ouders zijn? (reminder to self: back to work!)

‘Financieel haalbaar’ is een heel rekbaar begrip. Ik wil best geloven dat er in Vlaanderen mensen zijn bij wie deeltijds werken geen optie is, maar zitten die hier te lezen? Ik durf daar hardop voor te vrezen. Het gaat bij ons meestal om de vraag hoeveel luxe we willen opgeven. Waar we wonen, wat we dragen, door welke spullen we omringd worden, wat er in onze mond verdwijnt: bij velen van ons zijn dat Instagramwaardige luxeproducten. Daarom voelt het voor mij altijd wat wrang als mensen in die context stellen dat minder werken financieel niet haalbaar is. Niet als je wil blijven concurreren met andere hoogopgeleide tweeverdieners die hun leven uitsmeren over IG, neen, dan niet. Dit is trouwens niet verwijtend bedoeld, iedereen moet doen waar hij zin in heeft, maar we moeten de dingen gewoon bij naam durven te noemen. En nu ga ik een slaatje met avocado maken dat ik nadien ga opeten in mijn keuken met Scandinavische toetsen. 😉

Dat is toch een foute veralgemening, vind ik. Hier waren de eerste jaren godzijdank geen tropenjaren. Blij dat wij nog konden leven en niet enkel moesten over-leven … Kinderen pikken die stress zeker en vast op, als ouders zichzelf voorbij rennen en geen enkele me-time meer hebben. Leve ouderschapsverlof / tijdelijk deeltijds! En nee, deeltijds werken is niet voor iedereen financieel haalbaar, maar voor velen wel als ze bereid zijn hun levensstijl tijdelijk wat aan te passen. Maar goed, ieder zijn leven natuurlijk 🙂 Ik reageerde enkel op “De eerste jaren met de kinderen ZIJN gewoon ‘tropenjaren’ “.

en vaders die hun baby van 4 maanden toch 5 dagen naar de opvang sturen, wat vind je daarvan? Wij moeders hebben torenhoge verwachtingen van elkaar. Van die vaders lijken we veel minder te verwachten. Het is net zo goed zijn kind. Mijn reactie gaat buiten het bestek van deze post, maar als maatschappij is er wel een probleem wanneer enkel de moeders deeltijds werk opnemen. Uiteraard heeft dat een invloed op je carrièremogelijkheden. Waarom zouden die er alleen voor mannen mogen zijn?