Comments on: Hoe verloopt een miskraam? (Enfin, het mijne. Niet volgens het boekske alvast.)

By: Leen

Leen — Sat, 22 Dec 2018 07:35:22 +0000

Kippenvel. Zo dapper van je om dit te delen. Veel sterkte <3

By: Melissa De Vos

Melissa De Vos — Sat, 01 Dec 2018 18:14:30 +0000

Er is een facebook groep ‘miskraam mama’s’ en zelf zit ik ook (helaas) in de groep ‘herhaalde miskramen’.
Misschien heb jij er ook iets aan. Sterkte

By: Evi

Evi — Thu, 22 Nov 2018 11:29:23 +0000

Wat ongelooflijk dapper van je om hier zo open over te schrijven. Ik had er geen idee van hoe een miskraam verloopt, laat staan dat dat zo een gevolgen kan hebben of zo fout kan gaan. We zouden daar met zijn allen veel meer moeten over praten.

Maar wat een heftige periode moet dat ook voor jullie geweest zijn zeg. Ik duim keihard dat er binnenkort een lange periode van geluk en zonneschijn mag aanbreken voor jullie.

By: kleine atlas

kleine atlas — Wed, 21 Nov 2018 23:25:41 +0000

Ik reageer hier niet dikwijls, maar lees wel altijd mee. Ik ben nog eens gaan kijken naar je blogs uit de periode die je in deze blog beschrijft… niet te geloven, wat een waas moet alles geweest zijn voor jou&Tom. Ik vond het al zo zwaar voor jullie: het ontslag, de operatie van Basiel, dan Toms ongeluk, en dan jij die daartussen nog eens moest gaan solliciteren. Absurd gewoon, hoe echt alles samenkwam op enkele weken bij jullie het afgelopen jaar.

Ik vind het dapper van je, dat je praat over wat er gebeurd is, en hoe dat was voor jou. Ik wist dat het een generatie geleden gebeurde dat vrouwen maar moesten blijven rondlopen met ‘dood weefsel’. Dat dat ook nu nog gebeurt, vind ik meer dan triest om te horen. De klinische, kille reactie van de verpleegkundige na de curettage. Dat de gynaecoloog je niet hoorde in je wantrouwen, angst, en voorgevoel. Dat is allemaal zo ontzettend jammer, net dan heb je echt hulp en troost nodig.

Dus wat hoop ik met jullie mee dat dit snel een omkeerbaar verhaal wordt, waarbij je terug het vertrouwen in je lichaam mag herwinnen.

By: Dejonghe

Dejonghe — Wed, 21 Nov 2018 17:55:39 +0000

Ik herinner me je blog begin dit jaar en hoe ik mee hoopte met jou dat het er misschien toch van zou komen, dat derde kindje. Ik kon je begrijpen, want het gevoel dat er nog plaats was in mijn hart voor nog een kindje was (is nog steeds erg) ook bij mij aanwezig. Dat ik nu moet schrijven dat ik je opnieuw begrijp, doet me pijn. Ik ben mijn derde verloren op 17 weken. Zes maand later, volop in het hopen naar opnieuw, kreeg ik diagnose borstkanker. Ze was er, in mijn buik, in onze dromen, in ons leven, ze was er bijna. Toen schreef ik al dat mijn kinderwens opbergen voor mij moeilijker was dan de diagnose van kanker. 17 weken of 5 weken of … De pijn is verdomme hard. Ik “mocht” bevallen, met weeën erop en eraan, vroedvrouw naast ons in het ziekenhuis, schreeuwende vrouwen en huilende kersverse baby’s door de muren heen. Het was hard, maar tegelijk was ik opgelucht dat ik dat niet alleen moest doen, wachtend thuis, boven het toilet… dat leek me zo gruwelijk, zo alleen, zo hulpeloos, zo machteloos. Ik hoop nu opnieuw mee, dat de operatie mag slagen.

By: Lies

Lies — Wed, 21 Nov 2018 11:29:05 +0000

Ik was tijdelijke leerkracht en kreeg een miskraam eind juni. Ik durfde de directie niet inlichten over mijn babyplannen en ben dus een halve dag gaan werken tijdens mijn miskraam. Er was een moeder die niet wou aanvaarden dat haar (aartsluie) zoon gebuisd was voor mijn vak, en die wou me spreken met de directie erbij. Ik HAATTE die vrouw en haar zoon, zoals ik daar zat met mijn drie onderbroeken en superveel maandverband … Want soms kan dat echt beginnen stromen he, en dan is maandverband niet voldoende. Bah, wat een vreselijke periode … Schrik hebben om het vruchtje te zien bij elk toiletbezoek, en dan later maar zwangerschapstesten doen in de hoop dat die snel weer helemaal wit zouden zijn. En het is zoals je zegt: er wordt veel te weinig over gesproken. Ik doe dat nu wel tegen vriendinnen, en eentje zei me later dat ze me zo dankbaar was toen haar hetzelfde overkwam. Gelukkig had ik voor mijn zwangerschap veel tijd gespendeerd op zwangerschapsfora, en wist ik dat miskramen zo vaak voorkomen. Want anders is die periode echt heel eenzaam, zo zonder lotgenoten.

Ik hoop echt dat de operatie lukt. Want wat jij meegemaakt hebt/meemaakt, is echt vreselijk.

By: Goofball

Goofball — Wed, 21 Nov 2018 10:21:55 +0000

Heavy

En nee, ik heb geen idee hoe een miskraam gaat. En da’s nogal straf in feite. Het mag geen taboe zijn.

By: Julie Monteyne

Julie Monteyne — Wed, 21 Nov 2018 10:11:59 +0000

Ik heb ook een complicatie gehad na mijn curretage na het miskraam tussen kindje 1 en 2. Gelukkig dus met minder zware gevolgen, want bijna dag op dag een jaar na de curretage is mijn zoon geboren. Maar ik had een ontsteking van het baarmoederslijmvlies met echt moordend veel pijn in mijn buikholte als gevolg. In het ziekenhuis werd ik net niet weggelachen door de arts van wacht (hoort erbij mevrouwtje) maar man, deed bijna even veel zeer als een bevalling. Ik had er ook nog nooit van gehoord.

Op mijn werk reageerde bijna iedereen heel erg lief en meelevend, ook mijn bazen. Slechts 1 collega vond het per se nodig om te verklaren dat ik heus niet de enige was die dat meemaakte, alsof ik me ervoor zou moeten schamen en er vooral moest over zwijgen. Maar dat was dus gelukkig maar 1 iemand.

Heel veel sterkte met het verwerken van alles en ik duim voor een geslaagde operatie. Blijf er vooral ook over schrijven. Het taboe moet eruit.

By: X

Wed, 21 Nov 2018 09:40:15 +0000

In reply to X. Zwanger van nummertje 3 moet dat trouwens zijn ;-).

By: X

Wed, 21 Nov 2018 09:36:45 +0000

Zo herkenbaar. Ik kreeg in februari een miskraam, na een zwangerschap van 8 weken.
Zo pril maar zo gewild.
Eerst wat licht bloedverlies, nog niet meteen paniek (had ik ook bij mijn zoontje).
Toen het bloedverlies bleef toenemen was wel duidelijk dat het mis was. Toch kwam het niet volledig door. Wat volgde was een vreselijke week met veel afspraken bij de gyn en dagelijks pilletjes opsteken om het miskraam op gang te doen komen. Toen dat niet lukte de keuze gehad tussen afwachten of een curretage. Ik kon het idee dat er een dood vruchtje in mijn lijf zat niet verdragen en koos voor de curretage. Was echt een vreselijk kille dag. Na de ingreep wel een soort van opluchting dat het achter de rug was. Daarna nog een week zeer veel pijn gehad. Mijn verjaardag zal nooit meer hetzelfde zijn (curretage was twee dagen ervoor). Ik hoorde in mijn omgeving trouwens plots veel verhalen van vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt. Toch vreemd dat het zo’n taboe is. Zelf probeer ik er gewoon open over te praten.

Ondertussen wel terug zwanger van nummertje twee. Was geen zo’n fijn begin want ik heb een maand bloedverlies gehad en het was toch eventjes erg spannend. Nu 18 weken ver maar het onbezorgde is toch wat verdwenen…
Ik wens je een goede operatie toe en ik duim voor jou dat het alsnog in orde komt.
Heel veel liefs.