Comments on: Hoe sluit je het hoofdstuk ‘kinderen krijgen’ af?

By: Anoniem

Anoniem — Mon, 25 Jan 2021 23:45:28 +0000

Goed geschreven! Ik zoek naar de reacties bij dit bericht, maar kan ze niet vinden.

By: Sofinesse

Sofinesse — Wed, 27 May 2020 14:36:17 +0000

In reply to Hannelore. Ik kan alleen maar zeggen dat ik me nu wel compleet voel in mijn kinderwens. Ik voel niet de drang om de club hier nog groter te maken, ik heb er vrede mee dat dit onze laatste baby is. Door de vroeggeboorte van Rosalie heb ik wel een enorme drang om wel een echte zwangerschap te hebben, met een derde trimester én met een echte bevalling. Maar dat zal nooit kunnen. Dus dat zal via therapie opgelost moet worden, of veel tijd en boterhammen. Veel moed.

By: Hannelore

Hannelore — Sun, 24 May 2020 22:52:36 +0000

Een mooie verwoording van wat ik voel.
Op basis van dit een brief geschreven naar mijn man. Helaas, vele babbels later, blijft het bij een nee, en zal er wss geen derde kindje komen.
Dus nog steeds met de vraag: hoe sluit je dit hoofdstuk af?
Zo blij voor jou dat Rosalie in je leven is!
Kijken jullie na twee jaar al anders op het onderwerp?

By: K

Thu, 25 Oct 2018 12:03:12 +0000

Ongelofelijk herkenbaar. Bedankt voor het delen van je gevoelens want ik heb veel sites bezocht, maar er is er geen een die het kan verwoorden zoals jij. Heel fijn om te lezen. Ik zit ook in de En toch fase. Ben erg benieuwd hoe het nu met je / jullie is en of je de droom hebt kunnen verwezelijken of hebt kunnen laten varen.

By: S.

S. — Fri, 09 Feb 2018 08:54:20 +0000

Wij hebben hier ook een moeilijk ja/nee-traject afgelegd. Mijn vrouw en ik schelen wel wat in leeftijd en omwille van het gebrek aan man moest er sowieso medische hulp aan te pas komen. Uiteindelijk is het voor onze oudste gelukt met IVF en zijn we intussen anderhalf jaar mama’s. Van zodra ze er was wist ik dat dit niet de laatste keer kon zijn, mocht zijn. Ik wou er altijd al 2 maar had afgesproken met mijn vrouw “beginnen met eentje en we zien wel”. Ja dat hart van mij schreeuwde het uit en kon zich niet bij “eentje” neerleggen. Ook al slaapt ze nog altijd niet door en heeft ze mij nog elke nacht nodig (borstvoeding)… Wij hebben gevloekt, gehuild, … en uiteindelijk heeft mijn vrouw mij het mooiste cadeau ooit gegeven: een ja, een kans op een tweede. Binnenkort hebben we een afspraak met het ziekenhuis voor wat ze daar een “heropstart” noemen. We hebben geen cryo’s dus sowieso volgt er een nieuwe IVF-cyclus.

Het was fijn om je post en alle commentaren erop te lezen, allemaal héél herkenbaar.

By: Jessica

Jessica — Sun, 14 Jan 2018 18:15:22 +0000

Ik hoor mezelf precies babbelen ☺️

Een mama van 2 jongens met nog wat plaats in het hart.. maar misschien niet in het huis

By: Lore

Lore — Tue, 09 Jan 2018 19:24:09 +0000

Wauw.! Top-blog-post!

Momenteel zwanger van mijn tweede, & nu al aan het freaken dat het mogelijks de laatste keer kan zijn…
de onderhandelingen (met man-lief) zijn reeds gestart…

Ik duim voor ons beide!

By: Elke

Elke — Tue, 09 Jan 2018 15:38:33 +0000

In reply to Hannelore. Dat is er wel hoor dat gevoel. Ik had bij mijn tweede dat heel duidelijk. Hij was geboren en ik had meteen het gevoel 'ons gezin is helemaal compleet nu'. Nooit nog aan een derde gedacht...

By: Lieselot

Lieselot — Mon, 08 Jan 2018 23:39:28 +0000

Het is zo fijn te lezen dat ik niet alleen ben met dit verlangen.. Dank je Sofie, voor je openheid en de ruimte die je geeft om dit bespreekbaar te maken. Na een zoon in 2012 en een dochter in 2014 en vijf jaar gebroken nachten door slechte slapers verklaart iedereen me gek dit nog eens te willen doormaken. Maar ik kan mijn kinderwens niet afsluiten.. Ik kan dat verlangen naar een derde kind niet van me afzetten ook al wegen de rationele zaken vaak door en houdt manlief ook de boot af.. Ik worstel hier vaak mee, heb zelfs al overwogen hulp te zoeken om het een plaats te geven. Want blijven hopen vind ik soms nog zwaarder dan stilaan afscheid te nemen van de droom van een gezin met 3 kinderen. *kak* 😣 (Ik wens ons stiekem beiden in de toekomst tocb een dikke buik nèh 😉)

By: Sylvie

Sylvie — Sun, 07 Jan 2018 10:47:39 +0000

Ik herken je gevoel ook heel goed. Hier is het bij 2 kinderen gebleven ( pubers nu) en ondertussen heb ik daar helemaal vrede mee. Rond een bepaalde periode worstelden de meeste van mijn vriendinnen ook met hetzelfde gevoel, denk dat het ook een stuk met afscheid nemen van een periode te maken heeft. Echt beseffen dat je bepaalde dingen nooit meer gaat meemaken, niet makkelijk.