Comments on: Het dubbele gevoel

By: K.

K. — Mon, 03 Nov 2014 12:15:40 +0000

* gebeurt en * verandert dus

By: K.

K. — Mon, 03 Nov 2014 12:14:47 +0000

Oh wat doet dit goed om lezen :-).
Ik ben 15 weken ver, kots nog elke ochtend en avond mijn ziel uit het lijf, jammer genoeg constante misselijkheid (ook ‘s nachts!), ben nog steeds doodmoe, heb rug-en buikpijn en – heel raar – precies reumatische gewrichten. Soms traantjes – ‘als het zo zit ben ik liever niét zwanger!’ – en hup, dan er weer tegenaan, voor de goede zaak. Zagen kan alleen eens ferm deugd doen!
Soms wel zin om eens een snipperdagje te nemen, in bed te liggen en mij te laten bedienen.. zoiets zouden ze standaard in een pakket aan zwangeren moeten aanbieden.

Maar ondertussen ook: verwonderd zijn over wat er allemaal gebeurd en veranderd. en proberen te beseffen wat daarbinnen groeit!

By: Veerle

Veerle — Fri, 31 Oct 2014 19:51:39 +0000

Ik pinkte bij mijn laatste zwangerschap ook elke avond een traantje weg. Maar niet omdat de dag weer voorbij was, neen hoor. Eerder omdat er nog zoveel zouden volgen. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld in mijn leven als tijdens die zwangerschap. 8 maanden misselijk, bekeninstabiliteit, maagzuur, veel pijn aan mijn ribben. En nog een stuk of wat van die verschrikkingen. De eerste maaltijd nadat ik die 4,4 kg zoontje eruit had geperst, was goddelijk. Het was een ziekenhuismaaltijd, met zo’n bodempje vanillepuding in een plastic potje. Het smaakte hemels, en ik vond het fantastisch dat ik een kwartier daarna geen zin had in een kwartje kilo m&m’s, of een doos raketijsjes, of twee blikken mandarijnen. Ja hoor, hier staat: blikken mandarijnen. Van die hyperoranje mandarijnen zonder vel. Ik at die en masse. Ik kwam ook bij en masse.

Mijn eerste zwangerschap was beter, maar eerlijk: elke ochtend ben ik opgelucht dat ik niet meer zwanger ben. Dat ze gewoon in hun kamertjes liggen, en dat ik ze hoor roepen dat ze wakker zijn en dringend, dringend, dringend, pipi moeten doen.

By: Tine

Tine — Fri, 31 Oct 2014 18:38:43 +0000

Ik was in mijn hoofd al een antwoord aan’t formuleren, tot ik dus bij uw laatste paragrafen kwam. Dat is dus wat ik wilde zeggen: koester die momenten, geniet ervan, zelfs al is zwanger zijn verdomd zwaar. Wat mis ik mijn buik, wat had ik graag een derde trimester meegemaakt.

Enne…de huidige situatie kan er binnen 5 jaar compleet anders uit zien, dus je weet maar nooit.

By: liese

liese — Fri, 31 Oct 2014 16:39:53 +0000

ik ben nu 15 weken ver en ik zie er nu uit zoals ik de vorige keer eruitzag toen ik 6 maanden was zeg. Het is vier jaar geleden en toch voelt het wederom vertrouwd. Hopelijk kun je wat uitrusten!

By: Sarah

Sarah — Fri, 31 Oct 2014 16:00:10 +0000

Om te antwoorden op je vraag waarom het eerste semester vrouwen zo misselijk maakt: daar zijn wel degelijk biologische redenen voor.
Die ochtendmisselijkheid, bijvoorbeeld: dat is een reactie van het moederlichaam dingen die ook maar een klein beetje verkeerd, verrot, beschimmeld, vies aanvoelen, terug te geven. Alles om de (vooralsnog ongelooflijk kwetsbare) baby niet in gevaar te brengen. Ook voor de rest is er vrij veel evolutionair uit te leggen. Slechter slapen, van het minste wakker worden, misschien zelfs nachtmerries? De beste voorbereiding voor een aanstaande moeder, die na de geboorte vooral moet wakker schrikken van kleine geluidjes.
Opgeblazen, die truck over je gezicht, dat komt omdat je bloedvaten wat soepeler worden, zodat het hart meer en sneller kan pompen. (Maar de bright side zijn dan weer glanzende bossen haar. Een extra behaarde bikinilijn komt dan weer omdat er in een zwanger lijf meer mannelijk hormoon zit.
What else? O ja, dat vocht vasthouden. Dat is zodat het weefsel mee op zou kunnen rekken (en in de mate van het mogelijk kan blijven functioneren). Ik dacht altijd dat het ook een reservevoorraad water was voor moeders die in de woestijn bevallen, maar euhm, dat is wat vergezocht denk ik 🙂

oilà, ‘t is eens iets anders om u mee te troosten, niet? Uw lijf zit geniaal in elkaar!

By: Sarah

Sarah — Fri, 31 Oct 2014 14:36:38 +0000

Het zal vermoedelijk aan de hormonen liggen… maar de traantjes springen in mijn ogen!
Zo mooi hoe je’t allemaal beschrijft en heel herkenbaar!
Ik had gehoopt dat van zodra ik die kaap van 12 weken gehaald had die vermoeidheid van de een op de andere dag ging weggaan… Helaas zijn we nu aan de kaap van 16 weken en slaap ik nog iedere nacht de klok rond en bij niet-werkdagen ook nog een uurtje over de middag….
Maar hé, zo een ministampje voelen, zorgt toch voor een gelukzalig gevoel! 🙂

By: oon

oon — Fri, 31 Oct 2014 14:13:30 +0000

Oh, Sofie! Ik moest lachen, eerst, met hoe je het zwanger zijn beschreef. Maar hé, genieten en die momenten koesteren, zoals je doet. Dat gevoel zal je misschien niet meer mogen meemaken, maar de herinnering, die blijft.