Hier is het bijlange zo snel niet gegaan (er zijn bijvoorbeeld (nog) geen kinderen), maar toen we na een maand al ongeveer samenwoonden (t.t.z., ik had mijn kamer nog, maar was daar eigenlijk nooit meer), vonden sommigen dat toch ook al best snel. Al had iedereen gelukkig ook snel door dat het echt wel goed zat en dat het voor ons zo gewoon het beste aanvoelde. En kijk, ondertussen zijn we bijna 3,5 jaar samen, waarvan een dik jaar “alleen met ons tweetjes” in het buitenland en het gaat nog altijd super. Al moeten we misschien toch echt wel eens onze ouders aan elkaar voorstellen, oeps! 🙂

Maar Romina, zo triestig. Hopelijk doet de aanblik van Frankie dat allemaal vergeten. En gelukkig zijn er wel heel veel mensen die heel hard uitkijken naar dat alles! Knuffel

Jeetje, hoe spijtig 🙁 Ik hoop van harte dat ze bijdraait als jullie kindje geboren wordt…

Samen, samenwonen, huis gekocht en zwanger. Dat huis ligt aan de verkopers, want dat duurde een jaar. Anyhow, mijn mama kan niet bijbenen. Ik heb het al geprobeerd op elke mogelijke manier. Ze wil er niet van weten. Niet van ons en niet van het eerste kleinkind dat op komst is. Zelfs een echografie interesseert haar niets. Ons huis heeft ze nog nooit gezien en ze zegt zelf dat ze er zich niets van aantrekt. “Cadeaus, ik doe daar niet aan mee, met die lijsten ook niet!”. Zijn ouders en mijn ouders hebben elkaar 1x ontmoet en mijn mama zat vol van “dat is een opgeklopte boel, terwijl het bij mijn ouders thuis was. Mijn vader staat erbij en kijkt ernaar. Ik ga minder en minder op bezoek. Nu nog één keer om de twee weken ofzo, want het doet mij enkel maar wenen. Zo harteloos geworden en het is ons allemaal een raadsel waarom.