Ik snap het helemaal! Je mag echt trots zijn op jezelf als mama. Ik vind persoonlijk ook dat je best mild(er) voor jezelf mag zijn. Dat is mijn motto geweest de voorbije maanden, en nu ook nog. Uiteraard is een zwanger lichaam na zes maanden niet meer hetzelfde, dat hoeft ook niet. Geen tijd voor sport? Logisch toch! Is mij ook nog altijd niet gelukt, 7 maanden na datum (+ 6 maanden tijdens de zwangerschap), terwijl ik vroeger net enorm sportief was. Dat óók nog inplannen zou misschien “beter” zijn, maar ik denk niet dat het me uitgeruster of gelukkiger zou maken. Alles op z’n tijd dan maar, stillekesaan.

Ik ben net opnieuw beginnen werken, en het enige dat me gaande houdt is: mild zijn voor mezelf. Niet meteen alles willen doen, niet te veel plannen. Rustige weekends, als het gaat. Het sociaal leven schiet er misschien een beetje bij in, maar dat komt wel terug. Stillekesaan. Er komt een poetsvrouw, een paar uurtjes per week. Zelfs een paar uurtjes om de twee weken doet al iets! Dat kost geld, dat besef ik. Maar wat minder stress is héél veel waard, en we proberen het gewoon elders te besparen. Wat minder uit gaan eten of een goedkopere vakantie is niet zo erg, stress om een vuil huis wel. Ik kan het ten zeerste aanraden. Zoveel mogelijk hulp (durven) vragen. En niet te veel excuses maken à la: “ja maar ik besef dat ik eigenlijk in een luxepositie zit…”. De eerste tijd op het werk proberen te eten en even niet te vaak zelf koken thuis. Bespaart rommel en tijd. Collect & Go bij de Colruyt. Kleine dingen soms, op een creatieve manier jezelf zo weinig mogelijk werk bezorgen. Een half uurtje gewonnen is soms al veel! Ik wens je er heel veel succes bij, maar wees niet te streng voor jezelf! En als je nog tips hebt voor mij, dat is altijd welkom. Ik weet evenmin als jou het we dat allemaal gedraaid moeten krijgen :-)!

Toch heb ik het gevoel dat ik me vaker moet verantwoorden voor mijn ‘luie’ leven dan anderen moeten doen voor hun propvolle leven. Ik werk 70%, mijn man 80%. Het gebeurt al eens dat mensen dat weinig vinden. Of ze kijken heel raar als ik zeg dat ik nood heb aan een avond vol leegte. Ik neem graag de tijd om te koken, om de kinderen ‘s avonds rustig in bed te leggen, om een uur lang te zitten kijken hoe ze met de Duplo spelen. Anderen zullen misschien vinden dat ik vanalles mis: een carrière, tachtig vrienden om me heen om mee te gaan barbecueën, en zelf verbouwd droomhuis. Maar het zegt me niks.

Maar elke keer probeer ik voor mezelf te herhalen: this too shall pass 🙂 Het blijven geen zorgbehoevende baby’s en peuters. Tot dan is het soms overleven. Al klinkt dat te negatief, want er zijn uiteraard ook veel fijne momenten.

Maar zo heel af en toe steekt die vraag wel eens de kop op: is dit wat ik wil, elke dag meedraaien in die rat race, kinderen afzetten om 7u, haasten om ze te halen om 18u, om half 10 uitgeput in de zetel neerploffen en een half uur later alweer in bed liggen om het de volgende dag over te doen. Een andere job, dichter bij huis? Minderen op mijn huidge job? Ik ben er nog altijd niet uit. Tot zolang ploeter ik dus verder. En de ene dag gaat dat al beter dan de andere dag. Wij moeders zijn een sterk ras, echt wel! 🙂

Ik zou zeker voor een job dichter bij huis kiezen, dat vind ik persoonlijk enorm belangrijk. Maar ik begrijp wel dat je jouw droomjob niet zo makkelijk opgeeft.

Heeft jouw wederhelft z’n droomjob gevonden, of kan hij misschien wat minder gaan werken en eten op tafel toveren ‘s avonds? We voelen ons als vrouw en moeder snel verantwoordelijk voor het evenwicht tussen werk en gezin, maar het hoeft natuurlijk niet persé zo te zijn. Maar ongetwijfeld hebben jullie alle opties al bekeken, en zal het eerder op efficiënte planningen aan komen. Veel succes maar geniet eerst nog van die gezellige weekjes thuis!