over dat je je goed hebt ingelezen en onderzoeken hebt gelezen: dat is duidelijk en het lijkt me correcte info, maar voor elk a onderzoek is er een b onderzoek.
ik vind dat altijd zo moeilijk.
ik ben niet zo goed in mezelf goed formuleren, maar ik probeer een evenwicht te zoeken tussen alle theorieën / info die er bestaat. ik pik er uit wat me aanspreekt / ligt.

goe bezig sofie!

Wat boeiend!
Ik val Lilith hier even bij. Het was ongetwijfeld je bedoeling niet, maar door je eigen keuze te verdedigen (en mama’s die diezelfde keuze maken een hart onder de riem te steken), lijkt het inderdaad alsof je (nogal erg) met de vinger wijst naar zij die het anders doen. Waarschijnlijk gewoon een kwestie van hoe het geformuleerd is. Terwijl elk kindje, elke mama en elk verhaal toch anders is…
Dat heb je met bloggen: wanneer je schrijft over zulke onderwerpen en daarin duidelijk jouw keuze naar voren brengt, krijg je reacties. Veel en beladen reacties. Niet persoonlijk nemen, maar wel beseffen dat dat er nu eenmaal bij hoort 🙂

Wij hebben intussen 2 dochters en het verloopt bij de 2de ook anders dan bij de eerste. Dat heeft te maken met het kindje en met onze ervaring (en een baby leren “lezen” denk ik dan, gaat toch vlotter de 2de keer!).
Onze oudste dochter (nu bijna 3) was een huilbaby en een erbarmelijke slaper, zowel overdag als ‘s nachts. Ik heb 6 weken borstvoeding gegeven tot ik volledig uitgeput was en erdoor zat en ik koos voor flesvoeding in combinatie met een niet compleet doorgedraaide moeder (in plaats van borstvoeding en een moeder die niet meer weet waar ze het heeft, de keuze leek mij simpel). Ze heeft 10 weken bij ons/mij geslapen tot ook dat niet meer ging. Ik ben een zeer slechte slaper en sliep gewoon NIET met haar op de kamer. Ik was op van de zenuwen omdat ze duidelijk niet goed in haar vel zat, dolgedraaid door het sukkelen met de borstvoeding en lag dus constant te luisteren of alles goed ging, of ze wel sliep,… De hel, eigenlijk. Ik was niet moe, niet uitgeput maar gewoon OP. Abnormaal. Niet meer de kamer delen met haar was een beetje een verlossing, voor mij maar ook voor haar, want ze sliep iets beter. Het heeft ook een jaar geduurd eer ze “doorsliep”, zijnde min. 50% van de nachten. Nog tot anderhalf jaar ook vaak nog nachtvoeding gegeven als het nodig was. (Op 4 maanden werd trouwens koemelkallergie vastgesteld en eens de juiste voeding, hadden we op een week tijd een ander kind. Een gelukkig kind. Doorslapen was een ander verhaal ;-)).
Dochter 2 (intussen 4 maanden) kon geen groter verschil zijn. Ik heb meteen de fles gegeven (koemelkvrije voeding), eigen keuze en andere discussie 🙂 Onze eerste nacht thuis lag ze gezellig (en veilig!) tussen ons te slapen, ik had geen wekker gezet gezien ik ervan overtuigd was dat ze ons wel zou wakker maken om te eten. Ze sliep van middernacht tot 7. Ik schoot in paniek wakker ‘s ochtends. Wat was me dat! De volgende weken vroeg ze wel gewoon nachtvoeding, maar het was een teken aan de wand. Opnieuw vond ik ‘s nachts geen rust en zij sliep wel maar erg onrustig. Mijn man opperde na een paar weken (toen ze niet meer zo pasgeboren was) om haar eens in haar eigen kamer te proberen leggen. En jawel, ze sliep heel goed (en ik ook beter). We nemen haar soms nog bij ons in bed, maar eigenlijk slaapt ze heel graag in haar eigen bedje. Ook overdag, wanneer het beneden soms te druk is voor haar, kan ze erg lastig worden omdat ze haar slaap niet vindt. De rust op haar kamer brengt dan verlossing.
En nu de climax: sinds ze 5 weken is, drinkt ze geen fles meer ‘s nachts. En ja, dan bedoel ik: ZIJ drinkt niet meer, niet “wij geven niet meer”. Wanneer ik haar wakker maakte om te drinken, weigerde ze gewoon de fles. Ik heb vanalles geprobeerd: verse pamper alvorens de fles te geven, lichten aan, lawaai maken,… Ze wordt even wakker maar valt direct terug in slaap. De fles duwt ze uit haar mond, de melk spuwt ze uit. Ja, op 5 weken liet ons dochter spontaan 8 uren tussen 2 voedingen, volledig haar eigen keuze. Dan mogen er nog zoveel studies en literatuur bestaan, ik kan die niet onder de neus van een 5 weken oude baby schuiven en zeggen “zie je wel, drink nu maar!”. Ze drinkt nu om 7, 11, 15, 19 en 23u en zelfs die fles van 23u is soms moeilijk omdat ze dan eigenlijk al diep slaapt. En haar eerste fles ‘s morgens drinkt ze niet altijd leeg, dus zo’n gigantische honger kan ze dan niet hebben.
Ze volgt netjes haar curves en is altijd vrolijk, zelfs als ze ziek is.

Soit, om een zeer lang verhaal kort te maken: er bestaan veel adviezen voor jonge ouders over voeden en slapen en die gaan van zeer wit naar extreem zwart. Vele spreken elkaar tegen. Ik denk dat er eigenlijk maar 2 valabele adviezen zijn: 1: volg je kindje. Slaapt je kindje lekker bij jou? Vooral doen. Slaapt je kindje beter in de eigen kamer? Fijn zo. (Noot: onze babyfoon staat naast ons, deuren zijn open en wij gaan vaak even kijken ‘s nachts, ook (en vooral) wanneer we haar niet horen!). Vraagt je kindje eten ‘s nachts? Voeden maar! Slaapt je kindje lekker door? Laten slapen! (behalve die eerste weken inderdaad). En 2: luister ook wat naar jezelf. Jouw kindje heeft niks aan een moeder die er compleet door zit omdat “men” zegt dat het zus of zo moet, terwijl je dat eigenlijk niet af gaat. Heel eerlijk: ik slaap gewoon echt liever alleen met mijn man in bed in plaats van nog een kind erbij. Ik kies dus ook soms voor mezelf, want ik ben, naast mama, ook maar gewoon mens. Mijn kindjes zijn er niet ongelukkiger om, ik denk zelfs dat ik hen meer plezier doe met een gelukkige mama die haar bed niet deelt dan met een nukkige mama die tegen haar goesting haar bed deelt. Ik heb als baby ook “maar” 6 weken borstvoeding gekregen en ook op mijn eigen kamer geslapen en ik ben een gezond en gelukkig persoon en vind dat ik de beste ouders ter wereld heb. En nog eerlijker: gewoon ganse dagen thuis voor de kindjes zorgen, vind ik persoonlijk écht niet leuk. Ik vind het lastiger en vermoeiender dan gaan werken. Ik ben gewoon geen baby-person en al zeker geen thuisblijf-person. Ieder z’n ding hé, het zou een saaie wereld zijn moest iedereen hetzelfde doen en hetzelfde leuk vinden…

En ja, ik vraag ook aan andere ouders hoe de nachten gaan. Niet omdat ik vind dat hun kind al zou moeten doorslapen, of om onder hun neus te wrijven dat ons jongste dat wel al doet. Gewoon, omdat het nu eenmaal iets is dat jonge ouders best wel bezig houdt. Maar ik vraag niet “Slaapt hij al door?”. Ik vraag “hoe gaan de nachten”? of “houd je het een beetje vol?” en dan later “gaan de nachten al wat beter?”. Want ik weet wat het is om weken aan een stuk niet te slapen. En ik weet ook dat dat ooit wel goed komt.

Ouders en opvoeden, het is toch wat hé 🙂

Misschien is het ook een beetje mama-honger? Baby’s die het merendeel van de tijd gescheiden worden van hun mama, willen dat misschien inhalen? Zo’n ganse week creche is ook stresserend voor baby’s (ik merkte hier heel hard het verschil tussen creche-dagen en niet-creche dagen, en als ze de cortisolniveaus meten van baby s in de opvang, dan zien ze dat duidelijk dat die hoger zijn) dus misschien slapen ze daarom minder snel door. Of misschien kan de baby gewoon nog niet zo lang zonder voeding, da’s ook een optie natuurlijk. Feit is dat de meeste kinderen rond een jaar doorslapen, dus dan is het toch maar normaal dat mensen een beetje opkijken als een baby dat nog niet doet? 🙂 niet in de aard van “stoute baby” maar eerder: ocharme die ouders…

Maar seg merci he, you just made my day!

Toch nog nuance: niet dat ik me zelf niet heel regelmatig aangevallen voel. Dat hoort dus ook bij het ouder zijn, vermoed ik. Bij het mens zijn zelfs 🙂 Ik bedoelde echt specifiek dit artikel: ik heb het speciaal nog eens gelezen en vind dat er nergens staat dat andere mensen het anders moeten doen, alleen dat Sofies eigen gevoelens zus of zo zijn en dus zus en zo is gedaan. Voilà 😉

En dan nog één ding over mensen die zich aangevallen voelen enz. Dat is toch normaal? Waarom liggen die onderwerpen anders zo gevoelig? Toch omdat het over onze kinderen gaat, niet over iets van ‘smaken verschillen’ – het is toch normaal dat de ene keuze een afwijzing van de andere, die persoon x wel gekozen zal hebben. Maar kijk, hou dat ‘lokaal’. Die afwijzing is niet per se een afwijzing van u. Wel van ‘ik neem niet deze keuze in dit punt van mijn leven voor mij en dit kind.’ En ja, soms zit daar inderdaad de boodschap in ‘ik zou niet doen wat hij nu wel doet.’ Tja. Dat hoort bij ouders. Eerst de omgeving, en daarna de kinderen zelf. Als volwassene is dat toch niet zo erg, toch niet op papier, zoals hier gebeurt? Enfin, dat vind ik.

O, gigantisch veel tikfouten merk ik nu … Dringend nood aan slaap! 🙂

In de reacties lees ik veel dingen die ik wel herken. Borstvoeding, samen slapen, nachtvoedingen … Je verdedigt je soms tegen een denkbeeldige vijand, heb ik de indruk. De realiteit is dat veel mensen zich willen verantwoorden omdat ze gestopt zijn met borstvoeding, omdat ze hun kind wél op 4 maanden alleen lieten slapen (ikzelf bijvoorbeeld, en ik voelde me schuldig as hell, maar ik was doodop omdat mijn zoon een uiterst luidruchtige slaper was), omdat ze tegen de nachtvoedingen opzien. Het is makkelijker te zeggen ‘ik voel me aangevallen omdat ik mijn kind nog een paar voedingen per nacht geef’ dan om te zeggen ‘ik zie gigantisch tegen die nachtvoedingen op’. Zo simpel is het, dat voelt elke moeder aan.

Wat de nachtvoedingen betreft; onze dochter sliep door op 8 weken. Ze woog toen net geen 4 kilo en onze huisarts raaddee ons aan haar niet langer dan 6, max. 7 uur te laten slapen omwille van haar suikerspiegel. Dus maakten we har wakker. Maar die fase van die suikerspiegel duurt niet lang. Vanaf het moment dat het de meeste ouders snakken naar nachtrust, is het voor een baby al geen probleem meer om door te slapen, globaal gezien.

Je schrijft heel sterk vanuit een visie op ouderschap (moederschap voornamelijk), zeker geen slechte visie of zo, maar vergeet niet: het is een visie. Er zijn er ook andere en de wetenschappelijke consensus is niet altijd (vaak wel dus, maar niet altijd) duidelijk.

idem hier: moederliefde kreeg pas ruimte toen de kunstvoeding kwam. en baby sliep vanaf nacht 2 in eigen bed in eigen kamer. ik ben een erg gelukkige moeder, mijn kind ziet er ook niet ongelukkig uit. stoppen met al dat online gedoe hielp ook 😀