Dag Lore,

ik word 56 en ben vader van 3 volwassenen van 22 tot bijna 29 jaar. Objectief gezien hebben jullie het makkelijker dan onze generatie: wij komen uit gezinnen met 5-6 kinderen met ouders die uit de oorlog kwamen, en er was dus minder aandacht voor ieder kind afzonderlijk, we hadden veel minder luxe, etc… Mijn vrouw & ik zijn op de arbeidsmarkt terechtgekomen in volle economische crisis (ja, dat is een weerkerend fenomeen, get used to it zou ik zeggen), dus ja, wij hadden het moeilijker. En toch hebben jullie het wellicht even moeilijk als ons, om dezelfde & andere redenen. Voor starters op de arbeidsmarkt: dezelfde problemen. Woningen: heel erg duur, met 1 inkomen krijg je dat niet betaald. Ouderschap: wordt niet aangeleerd op school en je leert al doende, blijft dus soms heel frustrerend (voor àlle generaties). Andere redenen: blijkbaar MOETEN jonge mensen vandaag ALTIJD gelukkig zijn… : ik heb het gevoel dat jonge mensen te hoge eisen stellen aan ‘het leven’ en erop afknappen als ze niet ALLES kunnen hebben wat ‘hun hartje belieft’. Op een of andere manier is klaarblijkelijk het idee ontstaan dat onze kinderen wél alles kunnen hebben wat onze generatie (nog) niet vermocht te hebben, en geraken ze dan gefrustreerd als dat uiteindelijk toch niet bereikbaar is ? Mijn vrouw & ik hebben onze kinderen opgevoed met het idee dat het beschikbare geld beperkt was, dus dat niet alles kon ! Ik heb de indruk dat die boodschap erg is doorgedrongen bij hun en dat hun eisen aan het leven weliswaar ambitieus zijn zoals dat ook hoort, maar toch realistischer. Als lid van de vorige generatie hoop & vraag ik van ganser harte dat je gelukkig bent, dat zou jouw ‘luxeprobleem’ moeten zijn…

Tenzij Nou Ja een of andere oosterse naam is, vind ik het héél flauw om dergelijke reacties anoniem te posten… Beetje gemakkelijk, niet?
(Oei, ik deed het ook: een korte zin. Ga ik nu ook zo’n reactie krijgen?)
Groeten
Stijn

He, deze is goed: “Het is een cliché, maar er zijn niet veel mensen die er op hun sterfbed spijt van hebben dat ze niet nóg meer tijd op kantoor hebben doorgebracht.”

Ik doe mee. Eenvoud siert een mens ook, alleen durven veel mensen er niet meer voor uitkomen. Hier kan het 😉

Ik denk er net zo over. Een psycholoog had hier op zijn plaats geweest.

Het “huishouden” is aan de ene kant een hip verschijnsel, maar aan de andere kant is het ook een taboe.
Mooi gezegd! Daar had ik nog niet eens bij stilgestaan!

toen ik zwanger was van ons tweede kindje, nam ik me voor 4/5 te gaan werken via ouderschapsverlof. Twee vriendinnen waarschuwden me dat ik hetzelfde werk in 4 dagen zou moeten doen voor minder loon. Ik heb dat daarna ook zien gebeuren bij een collega. Sinds mijn oudste naar school gaat neem ik één volledige maand ouderschapsverlof in de zomer. Het doet me deugd om er eens een maand “uit” te zijn. En mijn verlof kan ik nu opnemen zoals ik wil zonder vast te hangen aan één specifieke dag in de week: enkele dagen in de paas- en kerstvakantie, af en toe een woensdag. Zo kan ik toch wat meer tijd doorbrengen met mijn kindjes. Elk jaar moet ik wel mijn beslissing motiveren bij mijn werkgever maar ik zeg dat ik zo minder afwezig ben dan bij 4/5e ;-).

Voltijds ouderschapsverlof zal je ook recht geven op een RVA-uitkering, dacht ik, niettegenstaande je zelfstandige activiteit.

Sluit de blog dan en lees wat anders aub. Thx!