Sofie, tegenwoordig vinden sommige mensen dat ze het al mogen schrijven, om mensen te kleineren, of te bruskeren, of nog erger, te vernederen. Trek je van dit onding hierboven niets van aan, wij weten wel beter en genieten wel van je schrijfsels. Doe zo voort, is het enige wat ik hierop kan zeggen!! Weinigen weten hoeveel talent je wel hebt!!!

Ha, ik wou eigenlijk net hetzelfde zeggen. Wat is hier eigenlijk genant aan? En waarom de ergernis over het tijdverlies en het geloop nog eens vermenigvuldigen met nutteloze schaamte over iets wat letterlijk ie-der-een wel eens aan de hand heeft? Ik toch al een keer of drie, denk ik. Eén keertje een kwartier voor sluitingstijd, zelfs. Niet leuk, een beetje gedoe, een beetje onpraktisch. (Edoch als alles leuk en praktisch was, dan heette het geen leven maar een Tupperware-design, zie http://www.tupperware.be/xchg/be/hs.xsl/747.html. Of een radiostation met easy listening muziek, maar mischien is dat een beetje stout).

Maar heel even bij wijze van therapeutische ontleding: waar zou de bron van die schaamte kunnen liggen? Het kan niet gewoon zijn “o nee, ik ben vergeten geld over te schrijven naar deze rekening, wat gaan de mensen denken”. Want de mensen, die vergeten dat zelf om de haverklap. En ook niet “o nee, het is het einde van de maand, mijn geld is blijkbaar al op, wat gaan de mensen denken”. Want dat einde van de maand, dat is voor hen gewoon ook gearriveerd. En het kan ook niet zijn “o nee, ik is alweer chaos, en zij allen zijn (in) orde”, want, euh, heb je hén al wel eens goed bekeken?

Het is een beetje, ben ik bang, iets van jou, my dear, gesofineerde mevrouw die ik hier nu via dat rare Internet van de Zelfcultuur tegen het lijf loop. Ik zou niet zeggen: probeer er iets aan te doen. Maar hou misschien gewoon een beetje afstand van jezelf op zo’n moment. Het is niet geweldig erg, zo van die paniekaanvallen. En de mensen begrijpen ook dàt, uiteraard. Maar het levert alleen zo weinig op.

Een liedje ter verstrooiing!

Those middle classes, proud and poor,
They settle for the best
Of Progress they do chant
and Order is their cant
yet fear is what they’re made of
and shame is what they breathe

If only they would know
That to live means to struggle
And simply to let go
They might eventually get past
Their bewilderment
And play.

Nestor Makhno. (1888-1936)

Waarom vinden vrouwen dingen altijd zo snel genant? Probeer eens de begrijpende blikken van al die vrouwen aan de kassa die dat ook al meemaakten. Of de schitterende service. Ze hebben je niet weggestuurd, nee, ze hebben je kar zelfs in de frigo gezet om alles vers te houden. Je moest eens weten hoe vaak op een dag er een karretje van de verskamer en terug manoevreert. Niemand die ooit denkt, weer zo’n schooier.

Trouwens, als bediende-verkoper heb je op een enkele manier vat op dubbele extra-kaarten. Hoef je dus ook niet tegen te zagen als je eigenlijk al gefrustreerd begon te winkelen. 🙂

Dat kan je ook oplossen met 1 simpel mailtje:
Gelieve mij geen reclame op papier meer te sturen, enkel per email.
En sindsdien nooit meer reclame gekregen!