Bij mijn eerste ging BV van een leien dakje. Mijn sectio was minder gepland en goed gegaan dan ik wou en ik wist helemaal niet wat me allemaal overkwam want hey, ik was voorbereid op een onderwaterbevalling. En daar lag dan plots een boeleke dat ik moest voeden, ik vond geen houdingen maar kreeg gelukkig wel hulp tot hem ondersteboven houden bijna toe. Dankzij die hulp is het gelukt om hem te voeden en om hem goed te voeden, want de zoon kwam zeer goed bij en was meestal een gezonde blije baby. Ik was minder blij, ging er totaal onderdoor en een postnatale was een feit (een feit dat ik niet benoemd wou zien). Want hey, een mama hoort op een roze wolk te zitten, jaren had ik getracht en geprobeerd en zelfs medische hulp ingeroepen voor dit kind dus nu wil ik daar niet gaan zitten bleiten dat ik het niet kan he. Dus ik bleef bv geven, ook om mezelf te dwingen om hem vast te houden. Anders zou ik hem nooit vastgenomen hebben, dus mijn hongerbaby werd vaak vastgehouden en groeide als kool. Na zes maanden vond ik het genoeg, zoon werd in de crèche gezet en ik ging werken en plots werd ik terug mezelf en ging mijn depressie weg. Zomaar, zonder veel gedoe en zorgen .. eindelijk was ik terug ‘mezelf’, zo voelde ik dat aan.
Bij dochter twee ging bv niet vanzelf. Wel wat problemen gehad met mijn borsten en er was een stukje weg dus ik maakte me zorgen, wou in het ziekenhuis per se kolven om te kijken of er nog wel iets uitkwam. Want de dochter viel te veel af, ik maakte me zorgen. Dus thuis direct een vroedvrouw laten komen, zowel voor hulp (kan je nooit genoeg krijgen) als voor regelmatige weegbeurten want ik wou geen weegschaal meer in huis (met de zoon was ik obsessief hiermee bezig door iets wat K&G gezegd had, dat mijn bv niet ‘voldoende’ was en dat hij daarom honger had). Hmja, ouder en naar hen luister ik niet meer .. dus vroedvrouw. Mijn dochter was een huilbaby en ik was zo bang om er terug onderdoor te gaan, statistisch gezien had ik hier meer kans op dus ik wou de cijfers tegenspreken. Gelukkig nam mijn man verlof en bleef hij drie maanden thuis, zijn werkgever was niet gelukkig hiermee maar ik des te meer. Anders had ik opgenomen moeten worden vrees ik, tegen meer dan tien uur gehuil per dag is niemand bestand denk ik. Dus hij hielp me waar hij kon, maar de dochter werd enkel kalm aan mijn borsten met als gevolg dat ik geen uur kon slapen want ze sliep ook amper. Elke papa kent dat wel, ‘s avonds tijdens de moeilijke uurtjes met de kinderen op zo een speciale manier rondhoppen … dat gebeurde hier dus ook en leve de draagdoek. Iets goed dat de vroedvrouw geintroduceerd had. Kolven lukte me echter amper (10-20cc max per keer en daarvoor gans dat apparaat afwassen, steriliseren …). Uitgeput was ik, dus ik heb beslist om ‘s avonds te gaan bijvoeden met KV. Ik heb dat beslist! De vroedvrouw zei van ‘je gaat haar toch geen coma pap geven en toen kreeg ik de uitleg over comateuze toestanden etc’. Volledig fout van haar en mijn sympathie gevoel voor haar was weg. Ik ben pro bv, ik ben nog meer pro hulp want een nieuwe mama heeft hulp nodig. Maar een deskundige zoekt naar oplossingen en die waren er niet meer in mijn geval (buiten bv-melk krijgen van iemand anders, dat heeft ze niet aangehaald hoor).
En bij mijn dochter heb ik het ook zes maanden kunnen volhouden en moest dan stoppen omdat mijn medicatie al te lang stil stond en het fysiek niet meer ging. Jammer want ze is 3.5 en compleet zot van mijn borsten en ze zou volgens mij nog drinken als het kon. En ik zou het nog geven als het kon want ik genoot er intens van. Zeker bij kind nr 2, mijn dessertkindje, mijn onverwacht gekoesterd wondertje .. zalig gewoon.

Ik ga geen adviezen geven. Elk moet doen wat zij wil (of hij). Maar bv geven is zwaar werken en de eerste maand krijg je te kampen met kloven, ontstekingen en daar moet je je boven kunnen zetten. Om van stuwing nog maar te zwijgen. Dus is bv geven zwaar, ja dat is potverdekke zwaar. Maar er is niks mis mee om te zeggen dat je dat niet doet, meer nog .. je moet er zelfs geen excuus voor aanhalen. Want zaken als het ging echt niet, ik had niet genoeg etc .. mits wat hulp en een lactatiedeskundige erbij merk je direct dat dit onzin is.
Dus ja, ik geef toch advies .. doe gewoon wat je wil en ga ervoor. Maar ga geen smoesjes verzinnen of een ander veroordelen voor haar/zijn keuze. Voila.

De analogie tussen bv en snoep is inderdaad kwetsend en fout. Er zijn namelijk goede redens om voor fv te kiezen maar geen goede redens om snoep te geven. Als Sofie het over snoep geven heeft, lijkt ze te suggereren dat die keuze parallel loopt aan fv geven, terwijl voor dat laatste gegronde redens kunnen zijn.
Sofie, zelfs na het lezen van jouw naschrift kan ik me niet van de indruk ontdoen dat je vooral je gelijk wil bewijzen in plaats van ernstig in overweging te nemen wat je lezers schrijven. Jammer is dat.

Ik ben het eerder eens met Lore. Die snoepjes staan daar echt niet gepast, al mag er nog honderd keer gezegd worden dat er geen vergelijken bij is. Voor mensen die het erg gevoelig ligt is dat gewoon kwetsend. Had daar iets gestaan over bvb voltijds werken, om te tonen dat geen enkele mens op alle vlakken de ideale keuzes kan maken omdat je niet enkel in het belang van je baby kan denken, dan had er niemand over gevallen.

Zonder mij alle woede van andere moeders op de hals te halen: mijn zoontje dronk geweldig goed aan de borst, en na 2.5 week sliep hij al een mooi nacht (6uur) door. Na een paar maanden had ik absoluut geen slaaptekort, dus dat kan zeker wel met borstvoeding. Dat hangt toch van kind tot kind af…

Zo mooi gezegd! Je kunt je kind ook meer kwaad dan goed doen door voor borstvoeding te kiezen ten koste van al de rest. Want melk is vanzelevennooitniet belangrijker dan de aanwezigheid en liefde van een ouder en net dat is een valkuil waar veel onzekere jonge mama’s bij wie het moeilijk gaat in tuimelen. Ik knalde er ook in en zelfs ik verklaarde mezelf zot dat ik ondanks alles de tweede nog een kans gegeven heb. Ik snap de keuze voor flesjes heel goed, meteen of na een tijdje. Daar is niks mis mee, die wordt heus niet tussen de soep en de patatten gemaakt en die kan in mijn ervaring net de beste keuze zijn voor het kindje.

Dag marlies,

Als je dat van die snoepjes wilt interpreteren als ‘foute keuze’, dan zou ik opnieuw zeggen :even goed Sofie haar post lezen. Want meteen nadat ze het over dat snoep heeft zegt ze dat ze kunstvoeding helemaal niet wil vergelijken met snoep!!
Dit is eigenlijk net wat ik bedoel met mijn pleidooi voor Sofie en het even rationaliseren : lees gewoon even grondig haar tekst? Dan kan je dit toch niet fout interpreteren, gezien ze klaar en duidelijk aangeeft dit niet te willen vergelijken?
Akkoord dat ze oproept tot discussie hoor! Maar sommige opmerkingen zijn gewoon naast de kwestie en onterecht omdat we haar tekst niet allemaal even goed lezen…
No hard feelings, maar vind het gewoon even nodig om erop te drukken dat we sommige passages uit de tekst blijkbaar meer onthouden dan andere en net de nuances wat vergeten… En daardoor soms onterecht gaan bekritiseren.
Groetjes!

Mijn moeder is al zo’n dertig jaar vrijwilligster bij K&G. Waar blijven die filmtickets?

Onbewust wel volgens mij. Zij heeft het over relativeren en het niet-perfect zijn als moeder waarbij ze de snoepjes aanhaalt en dit linkt zij in haar post aan kunstvoeding. Waarom is die negatievere associatie met kunstvoeding nodig? Waarom toch?

Kind en Gezin wordt wel gesponsord door Nestlé: gratis uitstapjes naar Kinepolis en dergelijke en nadien een goodiebag met producten van Nestlé. Kind en Gezin is dus helemaal niet objectief in deze.

Fijn dat je hier aandacht aan blijft schenken, Sofie. We hebben in mijn ogen nog een zeer lange weg te gaan in België wat borstvoeding betreft en jij timmert keihard mee aan die weg, super.

Ik kan ook volledig onderschrijven wat je hier allemaal vertelt; bij mijn eerste kind is het verhaal voortijdig geëindigd door foute keuzes gebaseerd op fout advies, nummer 2 gaat in september naar school en drinkt nog steeds elke avond voor het slapengaan aan de borst, dankzij LLL en andere fantastische infobronnen.

Chapeau ook dat je zo’n hulplijn bent. Ik vraag me dan gewoon af wat maakt dat mensen jou wel vinden en bvb LLL of een lactatiekundige niet. Schrikken die af? Zijn ze niet voldoende bekend? Ik zou in jouw geval advies geven waar mogelijk maar daarnaast vooral toch doorverwijzen naar de geijkte kanalen die er zijn en hier voldoende beslagen in op het ijs komen. De drempel verlagen, moest die het probleem zijn.