Als docente in een opleiding Journalistiek had ik natuurlijk niet alleen zijn naam, maar ook het bijhorende gezicht moeten herkennen. Gelukkig liet Karel de hoofdredacteur mijn gêne snel verdampen door een vriendelijk gesprek aan te knopen over de uitdagingen van de journalistiek.

Vrij snel werden we onderbroken door presentatrice Michèle Cuvelier. Hoewel het op een doordeweekse dag al tegen mijn bedtijd aanleunde, zorgde het podiumvuurwerk en mijn buurman ervoor dat ik nog stevig bij de pinken was. Of was het toch de spanning van de nominatie?

Het is bijzonder on-Vlaams om te zeggen, maar ik was voor de gelegenheid opnieuw prachtig uitgedost. Voor de vierde keer op rij gestyled door mijn favoriete winkel Saint Colette. Alicia had na mijn bezoek in Oostkamp zelfs nog een topje nagestuurd om het plaatje helemaal te doen kloppen. Vestimentair was ik alvast helemaal klaar om die Oorkonde in ontvangst te nemen. Of om op zijn minst de eeuwige doch goed geklede genomineerde te zijn.

Het compliment zit zeker ook in die vierde nominatie op rij. Als onafhankelijke podcastmaker ben ik toch elke keer bij de laatste zes gestemd door telkens een compleet nieuwe jury. Waardoor die kleine garnaal met het ooit veel te haastig gekozen podcastlogo zichzelf al een paar keer tussen grote kleppers zag staan.

Toegegeven, ik was dit jaar rustiger dan anders. Het eerste jaar had ik echtgenoot Tom en vriendin Barbara nog meegenomen uit enthousiasme, de jaren daarna had ik me in de zaal gewoon geparkeerd naast iemand die daar toevallig ook was. Wel iemand van wie ik de naam én het gezicht herkende.  

Mediaformats krijgen elk seizoen een kleine update, dus werden dit jaar voor het eerst ook de tweede en de derde plaats bekendgemaakt. Om dan uiteindelijk over te gaan naar de winnaars, die een award kregen in de vorm van een grasgroen, metalen, artistiek oor. Toen ik later die avond een foto met de Oorkonde doorstuurde naar mijn moeder, vroeg ze namelijk wat ik precies in mijn handen had. Daarna geloofde ze ook niet dat ik gewonnen had van haar favoriete podcast ‘Achter de Schermen‘, maar verder ziet ze me wel graag (denk ik).

Maar ik was er dus redelijk alleen. Links van mij zat een vroegere babysit van ons en haar vriend, rechts hoofdredacteur Karel met een fleurig sjaaltje.

Na ‘ Buiten bereik van kinderen’ op de derde en ‘De Volksjury’ op de tweede plaats, riep Michèle plots WEG uit als winnaar. Ik zat redelijk hoog in de zaal en snelde naar beneden. Het is een wonder dat ik daar niet op mijn smikkel ben gegaan. Mijn emoties raasden alle kanten op, mijn hakken waren best hoog en mijn lompheidsgehalte is legendarisch. Maar ik kwam heelhuids aan, met een hart dat ik heel duidelijk voelde bonken.

Voor de categorie Talk was minister van Media Cieltje Van Achter opgetrommeld. Toch licht ironisch dat ze de prijs moest uitreiken aan die kleine garnaal zonder mediabedrijf. Maar ze gaf me de prachtige grasgroene Oorkonde, drie dikke kussen en een gewaardeerde proficiat.

Michèle stelde een paar vragen, waarop ik achteraf bekeken echt veel zinnigere dingen had kunnen antwoorden. Daarna mocht ik nog een dankwoord uitspreken aan de pupiter. Uiteraard had ik niet nagedacht over wat ik daar wilde zeggen. Want na het eerste jaar vond ik het nogal gênant om een speech te voorzien die nooit uit je broekzak geraakt.

Dus vergat ik alle podcastgasten van de afgelopen jaren te bedanken. Ik vergat te zeggen dat ik de radio miste en dat alles daar ooit begonnen was. Ik vergat te vertellen dat zelfs de donkerste wolk een gouden randje kan hebben. Blijkbaar maakte ik toch een beetje indruk, want ongelooflijk veel mensen kwamen me achteraf complimenteren op mijn mooie woorden. En op mijn outfit.

Een voorspel van vier jaar levert een fantastische ontlading op. Het podiummoment duurde niet lang (dat stond ook duidelijk in de instructies) , maar het zindert nog steeds na. Ik begrijp de relativiteit van zo’n prijs helemaal, maar de erkenning doet toch echt wel deugd.

De Oorkonde stond trouwens eerst een paar dagen in Studio Sofinesse, weggestopt op de tweede verdieping van ons Gentse huis. Tot mijn zus zei dat ie minstens nog een paar jaar prominent in de living moest staan. Ze ging er met hetzelfde gemak ook vanuit dat mijn telefoon nu roodgloeiend staat, maar dat valt helaas wat tegen.

Zo werkt de media natuurlijk niet. Nochtans neem ik tegenwoordig altijd op, zelfs als het alweer een internetprovider is die me een zogezegd goedkoper abonnement probeert aan te smeren en alweer geen mediaboss of radiostation. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik probeer vrede te nemen met wat er is.

Toen ik de minister van Media een week later tegenkwam op een symposium over AI in de journalistiek, herkende ze me niet meer. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen, want ik weet zelf nog amper hoe ik van het turquoise zeteltje tot in mijn hotelkamer ben geraakt. Ik herinner me wel nog dat ik in die kamer nog twee uur stijf van de adrenaline naar het plafond heb liggen staren.

Want ik heb toch maar lekker een Oorkonde gewonnen. Toch wel de Ensor van de podcastprijzen. Als kleine garnaal. Met luisteraars die me af en toe laten weten dat dat klein podcastje hun leven heeft veranderd. Hallo (kleine garnaal)kroket.

“Hoi”, fluisterde ik na afloop nog tegen Karel de hoofdredacteur. “Ik ben dus Sofie en ik maak een podcast over rouw en verlies.” Hij excuseerde zich dat hij mij niet kende.

The post De Oorkonde appeared first on Sofinesse.

We moeten het trouwens eens hebben over die examens. Want ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe je dat hebt klaargespeeld. Het begon vol goede moed met een studieschema dat we samen opstelden (Hoera! Je vroeg echt hulp aan je moeder!) en dat daarna nog weken op je prikbord heeft gehangen maar waar je al heel snel niet al te veel meer naar gekeken hebt. In de examenperiode werd onze gezinschat gespamd met vragen als ‘Mag ik gaan voetballen met E?” of “We gaan naar de Blaarmeersen, oke?”. Waarop ik meestal vroeg hoe het examen was geweest en jij antwoordde dat het “te gemakkelijk was”.  

Het was een bewuste keuze om je daarin helemaal los te laten. Je bent een verstandige gast, de examens in december waren vlot verlopen en je was zelf ook helemaal gerust in juni. Het had best gekund dat je met je kop tegen de muur was geknald, dan was het ook zo geweest. Maar wij wilden je het vertrouwen geven om het zelf te doen en zelf in te schatten wat je wel en niet moest doen. Ik heb af en toe mijn hart vastgehouden toen ik op onbewaakte momenten telde hoeveel minuten (want het was niet echt in uren te tellen) je achter je boeken had gespendeerd, maar tegelijk voelde ik ook wel dat het in orde was. Ik zag samenvattingen liggen op je bureau, je stelde vragen waar nodig en je straalde vertrouwen uit.

Toen je rapport er uiteindelijk was, bleek het geweldig. Dat is natuurlijk fantastisch, maar die punten zijn me veel minder waard dan jouw zelfvertrouwen, je inschattingsvermogen en de manier waarop je door die examenperiode en het volledige eerste middelbaar bent gewandeld. Je hebt er zo van genoten. Je kreeg meer vrijheid, je hebt die genomen en je rot geamuseerd. Hoe schoon kan het zijn? En misschien dat het tweede middelbaar lastiger zal zijn – of misschien pas het derde – maar dat zien we dan wel weer zeker? Goed begonnen is half gewonnen, toch?

Ik val ook in herhaling over wat een heerlijke grote broer jij bent. Een babysit zie je om begrijpelijker reden niet meer zitten, maar we willen je ook niet altijd opzadelen met de zorg voor Rosalie. We zoeken altijd samen naar een oplossing en dat loopt goed. Een jongere broer is soms iets vervelender, maar ook vaak een groot cadeau. Eigenlijk hangen jullie zalig aan elkaar. Toen je vorige week zelfs verkleed als een boef meespeelde in het geïmproviseerde toneelstukje van Rosalie, bevestigde dat nog maar eens hoe graag je haar ziet. Want je hebt een bloedhekel aan jezelf verkleden (sorry, dat heb je van je moeder) en toch liep je daar met een cape en masker te doen wat zij beval. De schoonste en pure liefde.

Eigenlijk zijn er weinig minpunten aan een Basiel van 13 in huis. Als het jouw beurt is om te stofzuigen, is het even beeld zonder klank, maar verder ben je gemakkelijk in de omgang. We moeten de droge moppen en steken onder water er wel bijnemen, maar meestal liggen we daar gewoon plat mee. Je bent eigenlijk alleen maar bang van bananen (de geur van bananen in je buurt, doet je al kokhalzen) én de gedachte dat je vroeg moet opstaan. De enige geldige reden om vroeg uit je bed te rollen is voor jou een voetbalmatch of een reis. Tijdens het schooljaar ben je ook stipt om 7u wakker om de krant te lezen en je klaar te maken, maar echt van harte is het niet. Op andere momenten slaap je vlot tot de middag, of langer.

Door een ontsteking aan je knie heeft dat voetballen wat op een lager pitje gestaan. Het was logischer geweest dat je een blessure had omdat je uiteindelijk toch eens over je nooit gesloten veters was gestruikeld, maar het bleek een overbelasting in combinatie met groeien. Nog steeds doe je elke dag trouw je versterkende oefeningen van de kinesist, ook al komen ze ondertussen je strot uit. Ik hoop dat het nieuwe seizoen bij FC Rooigem zonder zorgen is en dat de nieuwe hulptrainer Tom niet al te veel flauwe mopjes maakt.

Of misschien net wel, want humor is echt your middlename.

Enfin, officieel is die nog altijd Hugo natuurlijk.

Gelukkige verjaardag Basiel Hugo Brutin!

The post Jaarbrief 13 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Wij dachten dat je vorig jaar al grote sprongen had gezet, maar daar zijn de afgelopen tijd wel nog een paar mijlpalen bijgekomen. 

Je slaapt nu echt op je eigen kamer. Daar vertrek je, maar het gebeurt wel eens dat je in het midden van de nacht of tegen de ochtend dicht bij mij kruipt. Ik doe het deken even omhoog, jij kronkelt je rond mij. En af en toe slapen we gewoon van bij de start samen in het grote bed, bijvoorbeeld op avonden dat Club Brugge alweer moet spelen.

Tot de lente viel jij nog elke avond aan de borst in slaap. Tot het plots gedaan was. Daarna vroeg je het op moeilijke momenten nog wel eens, maar de bron was ondertussen opgedroogd. Vier en een half jaar borstvoeding, maar dat is lang niet het enige record dat jij hebt doen sneuvelen. 

Want je breekt met gemak het schattigheidsrecord, waardoor het voor die grote broers nog altijd erg moeilijk is om jou ook maar iets te weigeren. En vertel het niet verder, maar ook je vader is behoorlijk verliefd. Het gaat ook zo vanzelf, je bent echt ons zonnetje. 

Maar ook onze donderwolk. Want als het allemaal te veel is voor jou, volgen er woede-uitbarstingen, driftbuien en heel luid roepen. In de grote vakantie waren ze er amper, maar nu het weer school is, zijn ze helaas terug. Je gaat graag en bent enthousiast, maar het vraagt tegelijk heel veel van jou. We doen allemaal ons best om dat te faciliteren, maar in de ratrace schieten ook wij daarin waarschijnlijk te kort. Mag ik me daarvoor excuseren schat? Gelukkig doen we heel veel extra knuffels, zoeken we naar momenten om samen te aarden en lig ik nog elke avond bij jou tot je slaapt. Dat doet ons allebei deugd. 

Bij dat slapengaan vraag je vaak wat we allemaal gaan meenemen. Want die verhuis speelt ook echt door je hoofd. Vorige week zei je dat je de mooie muren wou meenemen. “Maar dat gaat niet he mama? Gaan we mijn bed meenemen? Mag ik mijn keukentje meenemen? Gaat Basiel zijn kamer ook mee naar het nieuwe huisje?” – Ik beloof dat ik van je nieuwe kamer opnieuw een pareltje maak, maar misschien moet je het geen huisje meer noemen. Dat is misschien wel een belediging als er 6 slaapkamers zijn. 

We lezen elke avond een boekje (alles van Hanne Luyten en Höngry is hier een winner), dat is voor jou echt een heel belangrijk moment. Je taal is er het afgelopen jaar ook echt gigantisch op vooruit gegaan. Er was ooit een moment dat we ons daarover echt heel grote zorgen maakten, maar dat heb je – net als veel andere dingen – op je eigen tempo ingehaald. 

Je extreme vroeggeboorte wordt in de medische wereld hier ongeveer afgesloten. Het is te zeggen, vanaf je 5de verjaardag wordt er in principe niet meer gecorrigeerd. Je zou alles ingehaald moeten hebben. Vorig schooljaar werd er even aan de alarmbel getrokken, maar voor we extra zorgen konden opstarten, had jij plots toch weer alles bijgebeend. Niet via het standaard traject, maar op jouw manier. 

Dat typeert je helemaal. Jij bent helemaal jij. Dat is anders dan het parcours dat die die twee grote broers voorlopig afleggen. Jij doet ons nieuwe vormen van ouderschap aanboren, een nieuw level van zorgen maken. Maar jij bent tegelijk ook de allergrootste zalf. Je bent een kanjer, die ons zo vaak verbaast en waar we nog heel veel van kunnen leren. 

Jij bent helemaal jij. Onze kers op de unicorntaart die je bij je meter besteld hebt voor je vijfde verjaardag. 

Happy birthday Roosje. 

Liefs, je mama x 

The post Jaarbrief 5 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Als kind had ik altijd wel boekjes met schrijfsel liggen en wat later zweefden er steevast losse Word documenten rond op mijn Windows XP bureaublad. Toch duurde het nog even voor ik echt besefte dat niet spreken maar taal eigenlijk mijn grote lieveling is, en misschien ook wel mijn grootste talent. Of de woorden in mijn hoofd nu uit mijn mond stromen of uit mijn pen, het is allemaal taal.

Spreken is voor mij nooit zilver geweest, maar schrijven klom wel naar het hoogste schavot. Ik doe het allebei even graag. Maar waar het mondeling soms echt zonder nadenken is, kan ik met schrijven de impulsiviteit wel een beetje temperen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ook kan genieten van mezelf terugtrekken in de schrijfstilte. Gezellig tokkelen op mijn pc (alleen dus, want volgens Tom typ ik veel te luid) en mijn gedachten neerzetten: ik zou het niet meer kunnen missen.

Een boek?

Een gebrek aan ambitie kan je me zelden verwijten, want na een blog (ondertussen toch al 12 jaar!) begon ik ook te dromen van een boek. Vier jaar geleden trok ik met een half manuscript naar verschillende Vlaamse uitgeverijen, maar hoewel ze allemaal enthousiast waren over mijn schrijfstijl, kwam er nooit een auteurscontract. Borstvoeding was een te grote niche, dat zou niet verkopen. Het boek en de droom gingen samen in de kast, het leven kwam er met wreedheden tussen fietsen en ik duwde het nog wat dieper weg.

Mijn liefste vriendin Barbara herinnerde me af en toe wel eens dat ik toch eindelijk dat boek eens moest schrijven, dat zij het zeker zou uitgeven als ze nog acquirerend redacteur was. Maar aangezien ze tegenwoordig de communicatie van een middelgrote gemeente met veel evenementen doet, kwam daar niet veel van in huis.

Tot ik een paar maanden geleden de vraag kreeg om eens te komen babbelen. Het werden een paar babbels en er lag van alles op tafel, maar we zijn geland op een half manuscript dat nog ergens in de kast lag. Ook al was het mijn grote droom, ik begon toch ferm te twijfelen.

Het boek is met liefde gemaakt en ik hoop dat het binnenkort met liefde ontvangen zal worden.

Er liggen al veel appels in de schaal: een groot gezin, een intense full time job én mijn allerliefste podcast WEG. Daarbovenop de grote nood aan rust en ruimte. Er waren onderweg ook wat hobbels die ik er echt niet bij kon nemen (er komt dus bijvoorbeeld geen Sofinesse-webshop waar je het boek zal kunnen scoren, sorry), maar uiteindelijk kwam er wel een handtekening. Op een echt auteurscontract, bij Borgerhoff & Lamberigts (in hun webshop zal je het trouwens wel kunnen kopen ;)).

Ik maakte de moeilijke maar juiste beslissing om WEG even op mute te zetten. Mijn persoonlijke deadline werd 31 juli, dan moest ik van mezelf klaar zijn met de bulk van het werk. Het schoolwerk dat ik normaal in de vakantie doe mocht er niet te hard onder lijden (oeps, mislukt) en ik wilde deze zomer vooral ook bij mijn kinderen zijn (gelukt!). De oplossing lag in het werkritme dat ik als student al had, heel vroeg opstaan (5u) en knallen tot de middag. Daarna: vrij. Ik had geen idee of het zou lukken. Maar omdat de deadline pas op 1 december lag, was er wel wat marge.

Long story short: omdat het schrijven zo leuk bleek én zo vlot ging, ga ik al op al 15 september mijn manuscript indienen. Het is dus bijna klaar! Daarna volgt nog een spannend proces om van die woordenbrij ook echt een fysiek boek te maken, waardoor je nog tot februari geduld moet hebben voor je het ook echt kan kopen. Wat je als het even kan, ook echt massaal mag doen.

Not A Boobie Trap

Maar er komt dus echt een boek. Over borstvoeding. Een onderwerp dat me door die jaren in de kast wel wat extra mildheid en nuance heeft opgeleverd, maar vooral ook meer kennis én ervaring. Het is de bedoeling om te informeren, zodat zowel beginnen als stoppen altijd een bewuste keuze is. Ik hoop dat het geen druppel (melk) op een hete plaat is, maar echt kan helpen om alle pijn, spijt en schuldgevoel de wereld uit te helpen. Maar het is ook echt de bedoeling om borstvoeding eens wat lichter te benaderen. Ik stap met veel humor in het mijnenveld van (op)voeden en hoop niet neergeknald te worden. Het is geen voor of tegen-verhaal, het is een gewoon een boek over borstvoeding. Informeren, normaliseren en hopelijk ook een paar keer goed gniffelen.

De titel is al bekend: Van mijn melk. Persoonlijk vind ik die – ik zal het maar zelf zeggen – redelijk geniaal (ook al blijkt de uitdrukking ‘van je melk zijn’ niet zo bekend in Nederland, oepsie). Het boek is met liefde gemaakt en ik kan alleen maar hopen dat het binnenkort ook met liefde ontvangen zal worden. De virtuele aanmoedigingen doen alvast veel deugd! Merci aan al die lieverds en enthousiastelingen op Instagram.

En wow zeg. Zot content dat ik dit van mijn boeketlist mag schrappen.

The post Van mijn melk! appeared first on Sofinesse.

Dringend tijd om (naast WEG natuurlijk, knipoog) mijn eigen podcastfavorieten eens op te lijsten. Het is een opsomming met afgewerkte verhalen. Er zijn ook langlopende reeksen waar ik geregeld een aflevering van meepik, maar dat is voor de volgende keer. Hier heb ik heel graag naar geluisterd:

Bob en El Tarangu

Hulde aan Audiocollectief Schik. Zij maken echt pareltjes. Een paar maanden geleden kwam Siona op bezoek voor een gastcollege bij Howest en de liefde werd alleen maar groter. Deze drie dames are living my dream! Ik ben er zeker van dat als je begint aan een van deze twee reeksen (start met BOB!), je niet meer zal kunnen stoppen met luisteren .Je wil het gewoon weten. Verder ga ik niet te veel verklappen, laat je maar mee zuigen in het verhaal en de zoektocht. Ik wil wel één kanttekening maken: besef aub hoeveel maanden – zelfs jaren – werk dit is geweest. Het komt je oor zo makkelijk binnengeslopen en misschien binge je het op een dag tijd, maar er is zo hard en lang aan gewerkt.

Om dit soort pareltjes te kunnen maken, is er echt steun nodig. Tijd, mensen en middelen. Sinds deze week kan dat via het VAF, maar jammer worden “gewoon gesprek”-podcasts bij voorbaat uitgesloten. Ik begrijp dat er regels moeten zijn, maar het wringt dat een bepaald format al op voorhand wordt uitgesloten. (En niet alleen omdat WEG automatisch uit de boot valt 😉). Kwaliteit komt er niet zomaar, dat maakt Audiocollectief Schik heel erg duidelijk. Want dit is van de bovenste plank.

Patiënt Pedro

In deze podcast gaat Pedro Elias langs bij verschillende topdokters. Het doel is om van zijn hypochondrie af te raken door zich preventief op van alles te laten screenen. De combinatie van een grappige en ontwapenende Pedro, de nuchtere maar vaak humoristische dokters en zijn bij momenten oogrollende vrouw Evelien, zorgen voor een heerlijke mix aan informatie en entertainment.

Ouder

De vader van scenarist Raf Njotea ontwaakt uit een coma en deelt een verwarrend geheim met zijn zoon. Het doet Raf besluiten dat hij zijn vader eigenlijk niet echt kent. Dus gaat hij op zoek naar zijn wortels, de waarheid en de helft van zijn eigen levensverhaal. Onderweg leert hij dingen over zijn vader Francis, maar nog meer over zichzelf en het vaderschap. Hun relatie blijft complex, maar wordt spannend, authentiek en mooi gebracht.

Gérard en ik

Gérard is de naam die atlete Louise Carton aan haar eetstoornis heeft gegeven. Want hoewel zij voor de buitenwereld een beloftevolle loopster is, gaat het er achter de schermen heel anders aan toe. Louise kampt al jaren met een eetstoornis en schrijft op een bepaald moment een blog waarin ze dat geheim de wereld in gooit. Daardoor komt dit verdoken probleem in de topsportwereld een klein beetje meer naar de oppervlakte.

De brieven van mijn grootvader

In deze 5-delige reeks probeert Thomas Symons het oorlogsleven van zijn grootvader Victor te reconstrueren. Hij ging als prille twintiger bij het verzet en moest daarna vluchten voor de Gestapo. Om contact te houden met het thuisfront, schreef hij brieven. Die waren gericht aan zijn grote liefde, de grootmoeder van Thomas, en vormen het vertrekpunt van deze podcast. Ik heb ook gesmuld van de acteerprestaties van Jeroen Lenaerts en Lauren Müller.

De Blankenberge Tapes

Dit is eigenlijk een whodunit hoorspel. Grotendeels Nederlands, maar ook met een absolute glansrol voor Johan Heldenbergh en Blankenberge. Het is licht voorspelbaar, maar blijft meeslepend. Ook hier ben ik helemaal gesmolten voor Heldenbergh, die Jozef speelt. Je hoort verschillende verhalen door elkaar, van speurders en slachtoffers, die meer met elkaar te maken hebben dan je eerst denkt.

De Vlaamse kunstroof

Ik woon ondertussen al bijna 20 jaar in Gent, het werd dus wel eens tijd om het meesterwerk van Jan Van Eyck beter te leren kennen. Mensen komen van over de hele wereld kijken naar het Lam Gods, maar als het achter je hoek is, durf je zelf wel eens te vergeten om langs te gaan. Alle panelen van dit schilderij spreken tot de verbeelding, maar natuurlijk vooral dat ene waar de kunstwereld al decennia lang naar zoekt. Twee Nederlandse dames zijn ook gebeten door de verdwijning van de Rechtvaardige Rechters en onderzoeken verschillende sporen. Ik vond het fantastisch om meer te weten te komen over dit mysterie, maar als docent audio heb ik me ook een klein beetje geërgerd aan deze podcast. Technisch gezien kon het beter, maar het weerhield me er ook niet van om te genieten.

Af en toe valt er schoorvoetend een berichtje in mijn inbox, met de vraag hoe je eigenlijk naar WEG kan luisteren. Ik schrik dan altijd even dat er nog altijd mensen zijn die dit medium nog niet ontdekt hebben. Zelf luister ik meestal via Spotify of via Apple Podcasts. Als je naar een van bovenstaande podcasts wil luisteren, kan je de titel gewoon door het vergrootglaasje halen. Daarna hoef je eigenlijk alleen nog maar op play te duwen én te genieten.

Ik ben compleet verkocht. Het is radio on demand, het is een medium waarin alleen met een geluid een hele wereld wordt gecreëerd, je kan overal en altijd luisteren. Ik heb nog veel podcastdromen, ik wil er zelf echt nog zo veel maken. Maar ondertussen vul ik mijn looptoertjes ook graag in met iets leuks in mijn oren.

Dus: naar welke podcast(s) heb jij graag geluisterd?

The post Zeven podcasttips van Sofie. appeared first on Sofinesse.

In mijn tien jaar bij de radio kreeg ik wel eens het verwijt dat er toch teveel gebabbel was, dat je beter gewoon muziek kon draaien. Of net het omgekeerde, dat er toch zo weinig gebeurde en dat er teveel muziek werd gedraaid. Mijn antwoord is altijd hetzelfde, een radiozender is de som van talk en muziek. Het concept radio betekent net dat het live is en dat er echt iemand achter de microfoon zit om die meerwaarde te creëren. Muziek kan daarbij een grote of kleinere rol spelen, maar is altijd aanwezig. Hoe die balans woord/muziek precies in elkaar zit, hangt van zender tot zender af. Gelukkig hebben wij niet te klagen in dit kleine stukje land met meer dan voldoende radiozenders. Er is voor ieder wat wils. Wil je toch alleen muziek? Dan kan je Spotify of godbetert een cd (hallo oertijd!) opleggen. Wil je gebabbel, verhalen en inzichten? Welkom bij de podcast!

Het stond in de sterren geschreven dat ik zelf ook een podcast zou maken. Als maker kan je namelijk helemaal je zin doen, zonder rekening te moeten houden met bazen. Best een verademing na tien jaar schipperen tussen programmadirecteurs, muzieksamenstellers, mijn eigen ideeën en zendervereisten. Het heeft lang in mijn hoofd gerijpt maar uiteindelijk was WEG de uitkomst. Een podcast over afscheid, rouw en verlies – wat ongewild een aanwezig thema in mijn eigen leven is geworden. Een reden om mijn liefde voor interviewen weer water en meststof te geven, een platform om rouw bespreekbaar(der) te maken en een extra kans om met mijn stem te werken. Ondertussen zijn er 21 afleveringen en is het derde seizoen in volle voorbereiding. Ik hoop het nieuwe jaar te kunnen starten met negen nieuwe verhalen.

Wat een verschrikkelijk lange inleiding om te zeggen DAT IK EEN PRIJS GEWONNEN HEB!

Op 25 november kreeg ik de award voor Female Host of the Year van Xavier Taveirne en organisator van de Belgian Podcast Awards Maarten Bovée. De andere categorieën werden gekozen via publieksstemming, maar ik werd door een professionele jury beloond. Beste vrouwelijke host uit een vijver van meer dan 300 geregistreerde podcasts. Je kan aan mijn blinkende kop afleiden hoeveel deugd deze erkenning doet. Ook heel speciaal dat ik deze award in ontvangst mocht nemen op de dag dat mijn broer drie jaar geleden uit het leven stapte. Een vreemde cirkel, want dat was een van de motivaties om WEG te maken.

Er kan veel negatiefs gezegd worden over 2021, maar het is wel het jaar waarin voor het eerst twee (!) podcastprijzen werden uitgereikt. Ik moet dat in de verleden tijd zetten, want de tweede prijs is door dat stomme virus uitgesteld. De Belgian Podcast Awards zijn op het nippertje wel nog kunnen doorgaan, maar de Vlaamse Oorkondes zijn verzet naar april. Maar ik mag ook daar aanschuiven in galakledij want WEG is genomineerd in de categorie Talk. Afspraak in de lente in het Casino Kursaal in Oostende! Nu ik geproefd heb van de winst, droom ik nog veel harder van een Oorkonde. Die spanningsboog van een halfjaar is haast ondraaglijk, merci corona.

Ik ben enorm blij, want ik maak WEG met heel mijn hart. Ik durf wel eens een zaag te spannen over een ontbrekende verdienmodel, maar tegelijk word ik overspoeld door lieve berichtjes van luisteraars die laten weten hoeveel ze er aan gehad hebben. Dat is het allermooiste, al zijn die twee jurynominaties ook wel fijn. Ok, ik ga niet liegen, ik ben over the moon hypercontent met die dubbele erkenning.

De Belgian Podcast Award gaat een mooi plaatsje krijgen in onze (binnenkort verbouwde) living. Het is een motivatie om verder te doen met WEG, maar misschien ook een schopje onder mijn achterwerk om die andere podcastdromen waar te maken. Mijn hoofd barst van de ideeën, ik hoop dat de praktijk ‘snel’ kan volgen.

Voor nu: BEDANKT!

Ik ben er weg van ;).

The post Female Host of the Year! appeared first on Sofinesse.

De dagen worden korter, de kilte sluipt ’s morgens en ’s avonds ons leven binnen. Ik heb meer licht nodig en minder gewicht op mijn schouders.

Ik zeg het, maar niet zo vaak als er nu noten naar beneden hotsen. Ik fluister het, maar niet zo stil als het ritselend herfstblad kraakt. Ik voel het, op meer momenten dan ik zou willen. Het is lastig. Het zijn lastige dagen, weken, tijden. Ik worstel.

Ik schrik er niet van, want twee fulltime werkende ouders en drie kinderen is op papier een uitpuilende combinatie. Er zijn niet genoeg handen en uren om er voor alles en iedereen te zijn. Het is een continu verscheurd zijn tussen het zo goed mogelijk willen doen op beide fronten. Werk en gezin. Die twee ballen zijn al zwaar genoeg. Het is moeilijk om ze hoog genoeg te gooien om er nog andere ruimte tussen te krijgen. Voor mezelf. Voor ons. Voor andere mensen die we graag zien. Ademruimte.

Ik weet dat ik niet alleen ben met dit gevoel. De ratrace is voor veel mensen een struggle, toch? Ze lijkt ook gewoon dubbel zo hard binnen te komen na een pandemisch verplichte rust. Ik heb lessen geleerd uit die periode, maar het lijkt alsof de “maatschappij” (wie of wat is dat eigenlijk?) ze allemaal weer vergeten is. Nutteloze files groeien aan, agenda’s worden volgegooid en vervelende verplichtingen aanvaarden geen corona-excuus meer.

Mijn job is prachtig, boeiend, leerrijk en vervullend. Maar ook pokkezwaar. De belasting is hoog en het gaat echt even van dag tot dag. Als het op werk aankomt, ben ik graag voorbereid en georganiseerd. Zodat ik de ruimte heb om te improviseren waar dat nodig is. Maar het is op dit moment zo-veel, dat het structureel improviseren is. Ik ben elke avond doodop, soms ook met een traantje.

Daar spelen natuurlijk andere zaken mee. Een fantastische dochter die ons al twee jaar uit onze slaap houdt bijvoorbeeld. Dat tast de rek aan. Ik weet dat het ooit goedkomt, maar nu moeten we er wel door. Elke dag (maar vooral ook nacht) opnieuw. Ik verwacht geen pasklare oplossing hiervoor (begin aub niet over slaapcoaches of laten huilen, not an option voor ons), het is gewoon een oneerlijke strijd in een leven waarin verwacht wordt dat je wel altijd fantastisch uitgeslapen bent. Twee fantastische jongens die ook de nodige aandacht verdienen. Naar voetbaltrainingen gebracht moeten worden. Waar je naast zit om de eerste woorden te lezen. Oh mijn team, mijn heerlijke team.

Moet je weten, ik leg de huishoudelijke lat heel laag. Mijn grootmoeder zaliger zou nog dieper onder de grond kruipen als ze mijn living zou zien. Als ze mijn ongestreken kinderen zag rondlopen. Of zou weten dat ik weer geen soep gemaakt heb. Maar het is wat het is, het is gewoon ploeteren. Thank god voor onze poetshulp een paar uur per week, maar het blijft dweilen met de kraan open. Het is gewoon te veel werk voor te weinig handen en uren.

Dat is altijd al zo geweest, maar ik voel dat mijn veerkracht minder is. Er is zoveel gebeurd de laatste jaren, maar er was nooit ruimte om dat met de nodige zorgen te behandelen. Altijd moest ik doorgaan. Geen tijd voor zalf, geen ruimte voor ruimte. Doorgaan, want de sneltrein met miserie bleef maar traumavaliezen in de wagons gooien. De rugzak weegt, bijna zwaarder dan toen we er middenin zaten.

We zoeken naar oplossingen. Structureel, al lopen we daar wel een beetje vast. Hulp is niet eenvoudig, familie woont ver en 4/5 gaan werken (wat ongeveer 30 keer per dag als suggestie in mijn DM op instagram valt) is echt geen oplossing. Het is hoogstens een pleister op een wonde waardoor het op een andere plek harder kan gaan bloeden. We denken na. We wikken en wegen. Maar het is bijna altijd Tom en ik, in dit bedrijf.

We zoeken naar oplossingen. Minimaal, in kleine dingen. Zoals een klein wandelingetje tussen de ochtendrush en werk, waarin we een kwartiertje alleen maar aandacht hebben voor elkaar. Zoals een beetje uit het raam staren op de pendeltrein. Zoals nee zeggen tegen alles in de agenda dat niet strikt noodzakelijk is. Zoals frietjes op zaterdag na de scouts. Zoals elke ochtend even in elkaars hand knijpen. Zoals blijven praten en uitspreken.

Dat het dus lastig is. Dat ik het moeilijk heb. Dat ik heel erg moet opletten, maar me daar ook heel erg van bewust ben. Ik doe mijn best.Met heel kleine dingen. Ik probeer heel hard om niet onder de berg terecht te komen, maar er traag over te klimmen. Of naast te wandelen.

De bladeren vallen. Mijn veerkracht is even fragiel geworden als een verdorde tak. Maar het wordt ook weer lente, in het verre straks.

Leve de lente. Lenteliefs(t).

The post Vallen. appeared first on Sofinesse.

Ik zou pagina’s kunnen volschrijven over hoe er op hoger niveau met deze crisis is omgegaan. Of hoe iedereen plots agent was en sociale contacten naar crimineel niveau klommen. Daar gaat het niet over. Bijzonder interessant, maar ik wil vooral aan introspectie doen. Never waiste a good crisis zegt het spreekwoord, ook niet voor jezelf.

De rust was bij momenten heerlijk, de ingeperkte vrijheid beklemmend. De angst verlammend, het gebrek aan perspectief versmachtend. Maar het heeft wel tot nadenken gestemd, en nog.

Ik zit hier mijn eigen lessen even op een rij. Het zijn er nog meer en tegelijk ook minder. Maar dit komt toch echt wel bovendrijven na anderhalf jaar pandemie.

• Ik ben introverter dan ik dacht

Ik ben al heel mijn leven een tafelspringer. Toch als er een podium aan te pas komt. Ik manifesteer mezelf graag in groep en ben eerder een leiderstype dan een volger. Classic extravert wordt daar meestal aan gekoppeld. Maar niets is minder waar. Het was Tom die me er het eerst op wees, dat ik eigenlijk de introvert ben van ons twee. Ik kijk als een berg op tegen feestjes met veel mensen, ik werk het allerliefst alleen aan mijn eigen bureau, ik word ongelooflijk prikkelbaar als mijn agenda te druk is en er te weinig momenten ‘thuis’ in staan. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb tijd alleen nodig. Het is niet omdat ik energie krijg van te spreken voor duizend mensen of van op een podium te klimmen en applaus te krijgen, dat ik er ook van hou om op café te gaan. Een plek waar de muziek luider staat dan de stemmen brengt mij volledig uit balans. Het resultaat is vaak wenen, angst en stress. Dat wist ik eigenlijk al lang, maar tegelijk zie ik het pas echt dankzij corona.

• Vrijheid in je hoofd telt dubbel

Als we thuiswerken met kleine kinderen even negeren, lukten die lockdowns eigenlijk best goed voor ons gezin. De lege weekends waren zo waardevol en we misten eigenlijk niets. Wel onze lievelingsmensen natuurlijk, maar vooral omdat we niet mochten. Al onze familie en veel vrienden wonen ver, dus het is niet alsof we die sowieso elke week zien. Maar vooral het idee dat het niet mocht, trapte op mijn adem. Het idee dat we de zee niet meer mochten proeven, benauwde me meer dan het feit dat onze tuin maar een zakdoek groot is. Ik hou van radio omdat je met een stem een hele wereld kan creëren. En daar zat de angel van corona. De wereld was ook in mijn hoofd heel erg beperkt. Omdat er compleet absurde dingen werden opgelegd die heel erg tegen mijn aard indruisten. Omdat het allemaal zo ontastbaar was. We deden het, maar er waren along the way altijd vraagtekens. Ik heb de vrijheid in mijn hoofd heel erg gemist. Een gevoel dat we ook ervaarden tijdens de ziekenhuisperiode met Rosalie. Helemaal niets kunnen plannen omdat je echt geen idee hebt hoe volgende week zal zijn. Die beperking, zonder dat daar vaak echt acties aan gekoppeld zijn, woog te zwaar. Ik wil baas zijn over mijn eigen leven, zoveel als kan. Er is nog veel ruimte voor verbetering bij mezelf, daar ben ik me door corona nog meer van bewust.

• Leve de pauzeknop

Ik heb nooit van een volle agenda gehouden. Als kind keek ik uit naar de examenperiode, omdat alle hobby’s dan even stilvielen. Ook al deed ik die allemaal even graag, van conservatorium tot turnen, de focus op ‘alleen’ examens gaf me rust. Met een gezin van vijf kan je rennen en hollen natuurlijk niet helemaal uitsluiten, maar de ratrace van het werkend leven heeft al meer sporen nagelaten dan ik zou willen. De balans zit niet goed, maar een echte oplossing is er ook niet. Elke actie brengt slagen en verwondingen toe op een ander front. Er kunnen natuurlijk altijd knopen doorgehakt worden, maar omdat er maatschappelijk structureel zoveel fouten zitten die een individu niet opgelost krijgt, is het antwoord altijd verliezen. De geprivilegieerde mantra dat je altijd een keuze hebt, doet mijn maag ook draaien. Ik durf te zeggen dat het totale plaatje altijd ingewikkelder is dan je denkt. Geen twee situaties zijn gelijk. Maar ik heb geleerd dat ik nog vaker de pauzeknop ga indrukken. Verplichte nummers die me dagen op voorhand ongemakkelijk maken, zal ik nog vaker skippen. Ik deed het al, maar neem me voor om nog vaker nee te zeggen. Ik ben assertief genoeg, dat is geen probleem. Maar de balans tussen je eigen grenzen bewaken en je lievelingsmensen niet kwetsen is soms heel dun. Meer pauze graag, vaker en in nog kleinere dingen. Al is het maar een gestolen uurtje met mijn man, of een momentje brainless tv met mezelf, of toch langer slapen ook al wacht er een lange to-do-lijst. Meer pauze, meer gedoseerd. Bring it on.

• Artistieke Sofie weent

Het is gek dat een pandemie de vinger op een wonde legt die eigenlijk al lang bloedt. De culturele sector is noodgedwongen stilgevallen door corona en dat drukte me met mijn neus op de feiten. Ook mijn artistieke sector ligt volledig plat. Toen Sofie nog klein was, stond alles in het teken van het podium. Ik wilde acteren, presenteren, mensen begeesteren met woorden. Ik was daar continu mee bezig. Ik snakte naar applaus, naar een soort van luide aandacht die je toch een zekere anonimiteit geeft. Op een podium kan ik alles afzetten. Daar krijg ik diepe energie die nergens anders te halen valt. Ik mis dat. God, wat mis ik dat. Door corona voelde ik dat heel erg vreten. Er hangt daar tegelijk een groot stuk schaamte over, want ik voel me ontzettend gefaald. Ik voel me niet zelden Annelies uit het Sas Van Gent in Zeeland. Ik ben geen gigantische uitblinker, maar ik kan wel dingen. Waarom bracht ik het dan niet zo ver als ik gepland had? Ik zoek naar een soort ruimte om dat stukje toch opnieuw te voeden, want het hoort bij mij. Ik hoor het podium door corona luider roepen en ik wil echt weer luisteren. Misschien heb ik nog een pandemie nodig om het echt te organiseren en in te passen, maar ooit. Weer. Echt.

• De kern is duidelijk

De mensen waar het echt om draait, zijn de mensen die ik ook in de pandemie niet kon missen. Mijn heerlijke familie was er gelukkig altijd. Corona leerde me hoe goed wij het eigenlijk doen als gezin. Er zijn sowieso dagen dat ik mezelf achter de gordijnen zou willen verstoppen, maar de basis zit goed. We zien elkaar graag, ook na honderd dagen op elkaars lip. Er loopt veel mank in onze dagelijkse organisatie (wie durft te vragen wat we gaan eten, krijgt kletsen 😉) maar er is vooral veel liefde. Ook buiten die bubbel. We hebben lieve familie en fantastische vrienden. De echte kern, daar is geen twijfel over. Het was verplicht uit het oog, maar niet uit het hart. Ook los van levensgevaarlijke virussen vind ik dat belangrijk. Het maakt niet per se uit hoeveel je elkaar ziet. Als het altijd precies van gisteren geleden is, dan is het goed. Dankbaar voor de kern, heel dankbaar. Graag zien, is alles.

Ik zou ook nog kunnen pleiten voor gezond verstand, want dat hebben we precies ook af en toe in de frigo gezet. Ik zou willen zeggen dat ik nog meer mijn buik wil volgen, maar Rome is ook niet op één dag gebouwd. We zijn er nog niet uit, maar er is wel weer perspectief.

Ik neem de lessen mee en probeer ze niet te vergeten.

Wat heeft corona jou geleerd?

The post Mijn coronalessen. appeared first on Sofinesse.

Voor die hersentumor je op een maand tijd onderuit haalde, was je de meeste kwieke 71-jarige die ik kende. Nog elke dag werken, nog elke dag energie als een jonge hond. Om dan een jaar lang af te takelen terwijl we je al kort voor de diagnose kwijt waren. Je was niet meer oma, alleen nog haar lichaam. 

Maar ik denk aan wie je daarvoor was. Een bikkelharde vrouw met geen ruimte voor nuance. Maar ook een zacht ei als het op haar kleinkinderen aankwam. Wij mochten alles. Ook de dingen die je je eigen kroost staalhard ontzegd of verboden had. Ik had een eigen kamer en het leek alsof ik even vaak bij jou sliep als thuis. Jij toverde elke keer weer het gevraagde uit je hoed, of beter gezegd uit je bodemloze kelder. 

Die is er niet meer oma. De kelder is leeggemaakt en afgebroken. Er is zo-veel veranderd. Zo ontzettend veel. 

Ik vraag me zo vaak af hoe het zou zijn. Hoe jij als overgrootmoeder zou overlopen van trots. Hoe jij zou vinden dat ik het doe, met drie kinderen en een full time job. Of je zou begrijpen dat het huishouden er soms bij inschiet, of je langs je neus weg toch eens een stevige opmerking zou maken. Misschien zou je wel stiekem mijn wasmanden komen stelen om ze gestreken terug te brengen. Want ik strijk niet, oma. Af en toe eens een kledingstuk als het echt niet anders kan, maar verder nooit. Zouden we daar gesprekken over hebben? Van niet-strijkende kleindochter tot grootmoeder met een stoomstrijkijzer, stoompers én strijkrol? Zouden we daar grapjes over maken? 

Hoe zou het zijn als ik met mijn bende jouw appartement zou binnenvallen? Waar ik vroeger gewoon een beetje kwam hangen. Om samen tv te kijken, of om een bad te nemen terwijl jij vanalles naar de badrand bracht. Waar je steevast een cent in mijn handpalm drukte als ik vertrok, want je was toch mijn meter.  Zou je dat met mijn kinderen doen? Zou je me complimenteren op hun goeie manieren of me voor gek verklaren als je zou zien hoe ik met hen omga? Responsief ouderschap staat mijlenver van wat jou vertrouwd was. Ik laat mijn kind nog geen nacht alleen in een kamer, jij liet hen in hun wiegje liggen en ging met groenten naar de veiling. Dat waren andere tijden en ik vraag me af of we elkaar daar in zouden vinden. Dat zouden boeiende gesprekken zijn, waarvan ik me afvraag of ik je zou kunnen overtuigen. Van koppige kleindochter tot koppige grootmoeder. 

Wat zou ik graag nog eens pannenkoeken komen eten op 1 november. Want je kon naaien als de beste, maar koken was – sorry dat ik het zeg – echt geen talent. Met uitzondering dus van pannenkoeken (maar echt: flinterdun en goudgele perfectie) en rijstpap met melk van den boer. Daarvoor zou ik zo graag nog eens aanschuiven. Met kristalsuiker uit je doos met rood schuifdeksel. Met botermelk uit een fles. Met jouw gezelschap. 

Oooh oma. Je was er niet toen ik mama werd. Je was er niet toen we een huis kochten. Je was er niet toen we trouwden. Je was er niet toen je kleinzoon stierf. Je bent er niet, en toch wel. 
De tonnen zakdoeken die je gestikt hebt, vinden altijd opnieuw de weg naar onze broekzak. De kussens die door je handen gingen, geven ruggensteun wanneer we het nodig hebben. Bij elke gordijn dat door mijn handen glijdt, moet ik aan je denken. Bij elk kledingstuk dat ik pas en niet 100% goed zit, moet ik aan je denken. Ik denk aan je.

 
Ik weet niet meer hoe je stem klinkt. Ik zie nog wel voor me hoe je beweegt, maar ik weet niet meer hoe je ruikt. Ik voel je blik soms priemen, maar weet niet van waar. 
Maar je bent er. We hebben het zo vaak over jou. Meestal met een grote knipoog. Met een straf verhaal. Met een glimlach.

We zijn tien jaar verder. Je hebt zoveel gemist. Ik wil met je praten.  

The post Oma. appeared first on Sofinesse.

Zes weken eerder hadden we elkaar voor het eerst ontmoet. Zes weken eerder hadden we na een nacht praten elkaar ’s ochtends voorzichtig gezoend. Dat was toen nog op mijn appartement, maar dat had ik na een week al ingeruild voor dat van hem. Op 14 januari zagen we elkaar voor het eerst, op 29 maart zaten we bij de burgerlijke stand om wettelijk te gaan samenwonen. En toen kreeg ik dus die sms.

Hij had mijn naam op de bel geplakt. Het was niet langer het appartement van Tom Brutin, maar ook dat van Sofie Verschueren. Wij woonden daar samen, als koppel. Niet lang zou achteraf blijken, want nog eens twee weken later tekenden we de compromis van ons eerste huis. Dat hij als verrassing mijn naam op de bel geplakt had, vond ik verschrikkelijk romantisch.

Nochtans was niet iedereen was even gerust in onze hogesnelheidstrein. Bepaalde (schoon)ouders hebben er zeker nachten van wakker gelegen, vrienden probeerden ons te waarschuwen dat we toch wel veel risico’s namen en nog anderen verklaarden ons voor gek. Maar het voelde gewoon juist, het voelde allemaal als gegoten.

Als we tien jaar later terugkijken, is het wel echt een ongelooflijk parcours. Het tempo in het begin, maar ook waar we nu staan. Drie kinderen later. Een berg miserie meegemaakt. Maar vooral: onderweg altijd in elkaar blijven geloven, altijd met elkaar blijven praten, altijd blijven lachen met elkaars grapjes.

Een week na onze eerste ontmoeting floepte ik er mijn eerste “Ik zie je graag” uit. Dat kwam ook voor mij onverwacht, maar ik voelde het echt opborrelen vanuit mijn buik. Ik had al wat relatie-ervaring en dit voelde helemaal anders. Man-van-mijn-leven-anders, in elke vezel van mijn lijf.

Als hij me in 2011 ten huwelijk had gevraagd, had ik uiteraard ja gezegd. Zonder enige twijfel. Maar ik verwachtte dat niet, want hij zag dat trouwgedoe nooit zitten. We hebben ondertussen drie kinderen, een veel serieuzere verbintenis dan eender welk papiertje. Maar toen hij het op 14 januari 2021 dan echt vroeg, was de ‘ja’ nog bewuster dan ooit.

Je bent er altijd. Er zijn veel moeilijke momenten geweest, de grond is een paar keer onder onze voeten weg gehaald. Maar we hebben vooral ook een berg mooie dagen. Met ons gezin, met onze twee fantastische kereltjes en ons wondermeisje. Met iedereen. Met ons. Met jou.

Jij vroeg me toen om het knopje van de bel te duwen. Onze bel, van onze thuis. Tien jaar later weet je nog altijd waar mijn knopjes zitten.

Vandaag zeggen we voor altijd ja. Voor de wet dan toch, want in ons hart was het altijd al zo.

Ik zie je graag.

Je vrouw (oh my god, hoe goed klinkt dat)

The post 28 mei 2021. appeared first on Sofinesse.