Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Zodra ik op Instagram iets had laten vallen over onze plannen, kreeg ik meteen berichtjes van mensen die er al geweest waren. Of die van plan waren te gaan. Stuk voor stuk positief, dus wij hadden er op slag nog meer zin in.

Ik kan het al spoilen: het was inderdaad fantastisch. Ik draag eerlijkheid hoog in het vaandel, maar bij het Badhotel Domburg is het gewoon echt moeilijk om minpuntjes te ontdekken.

Laat mij beginnen bij de kamer, of zal ik zeggen: het appartement. De vernieuwde familiesuite is een droom in vergelijking met onze volgepropte camping living. Twee aparte slaapkamers, twee toiletten, een badkamer, een terras, een ruime hal, een zithoek en een grote tafel. Leuk vormgegeven, proper, tof. Misschien wel nog een tip voor het hotel: de verlichting in de slaapkamers. Die is hip en mooi, maar met het aangeboden licht kan je bijvoorbeeld geen kleren zoeken. Daarvoor is het net te donker. Maar samengevat: over de kamer niets dan goeds. Ik heb me zwaar moeten inhouden om de hangstoel op het terras en de zetel niet mee naar huis te nemen (wegens: zalig), maar het paste net niet in mijn koffer.

Toen ik aan de jongens vroeg wat ze het leukste vonden aan onze 24 uur in Domburg waren ze unaniem: het zwembad. Het was niet echt weer om buiten te komen, dus we zijn twee keer gaan zwemmen. Geen gigantisch waterparadijs, maar perfect om wat te ontspannen. Naar het schijnt is er ook een heerlijke wellness aan het hotel, maar dat is meer iets voor een weekendje zonder kinderen. Dat hebben we dus helaas niet kunnen testen.

Wat ons opviel in het hotel – en in Domburg in het algemeen: het is er heel kind- én hondvriendelijk. We hebben echt enorm veel honden gezien (kinderen ook hoor), maar het was op geen enkel moment storend. Bij de meeste horecazaken staan drinkbakjes op het terras (voor de honden, niet voor de kinderen), er hangen zakjes voor de grote boodschapjes (voor de honden, niet voor de kinderen), er is gewoon oog voor de viervoeters. Ideale omgeving ook natuurlijk. Als ik een hond was, zou ik ook graag dollen op het strand. En ook kinderen komen niets te kort. Er is namelijk zand en water. Als je daar nog wat zon bovenop gooit, dan zit je al goed voor een paar uur plezier. Helaas was de storm ook tot in Zeeland geraasd. We hebben het concept ‘uitwaaien’ uitvoerig kunnen testen.

Het Badhotel heeft een fantastische ligging. In het centrum, vlakbij de zee en met een bosje er rond. Verder is Domburg een gezellig kustdorpje. Typische Hollandse gezellige huisjes, ruimtelijke ordening waar over nagedacht is, mooie kustlijn tot gevolg (verwacht geen lelijke dijk met hoogbouw, de dijk is gewoon een heerlijk wandelpad), veel horeca en wat kleine winkeltjes. Lijkt me echt heerlijk om te wandelen en fietsen als er geen 7 Beaufort staat.

Met grote honger schoven we aan voor het diner. Ik was een beetje zenuwachtig, want eigenlijk waren we nog nooit met ons viertjes op restaurant geweest. Toch niet ’s avonds, in zo’n sjieke keet. We werden eigenlijk meteen gerust gesteld door de vriendelijke ober, want er stonden al kleurpotloden klaar op tafel. Een halve minuut later was er ook een verhoogkussen voor Felix en werden we aangenaam verrast door het kindermenu, dat een serieuze stap opzij zet van de standaard balletjes met kriekjes of kip met appelmoes. Basiel heeft zijn carpaccio laten staan, maar Felix heeft het wel opgesmikkeld. Ook de rest viel in de smaak. Ze hebben zich bovendien vrij voortreffelijk gedragen, dus vanaf nu kunnen we restauranten met onze boys.

Daarna zijn we eigenlijk meteen in bed gekropen, de verleiding van een echte slaapkamer was gewoon te groot. De jongens in de kinderkamer, wij in de mastersuite. Na elf weken camping living was het echt zalig om eens niet in de woonkamer te slapen. Zo gezellig zelfs dat ik de twee onromantische aparte bedden die niet goed bij elkaar bleven door de vingers kon zien.

Pas rond 7u30 kwamen de jongens bij ons gekropen, niet wetend welk spektakel ons dan nog te wachten stond. Het fantastische, heerlijke, lekkere,  zalige , prachtige ontbijt. Als mensen bij het programma ‘Met Vier in Bed’ commentaren geven als ‘het was te veel een hotelontbijt’, dan val ik bijna van mijn stoel. Ik ben een die hard fan van hotelontbijten. Bij voorkeur een buffet, waar ik even zoet mee ben.

Het walhalla: het ontbijt in Badhotel Domburg. Oh my fucking god, wat was dat? Alles was er, echt alles. Het hartige Engelse ontbijt, poffertjes, eitjes, gigantisch veel charcuterie (zelfs een complete verse zalm), verschillende soorten brood en pistoletjes, confituurtjes, fruit, groenten, verse sapjes, yoghurt…Ik heb gegeten tot mijn buik ontplofte. En dan vond ik het eigenlijk nog jammer dat ik moest stoppen, want het was gewoon zalig lekker. Ook geen klachten bij mijn drie mannen, die gingen eveneens met plezier voor een tweede (en derde – en vierde) ronde. De ontbijthemel, for sure.

Ik besef dat dit een weinig kritisch verslag is, maar er valt gewoon niet veel op Badhotel Domburg aan te merken. Supervriendelijk personeel, mooie kamer, heerlijk diner, fantastisch ontbijt. Wat wil je nog meer?

Ik was wel blij dat we de rekening niet moesten betalen, want het prijskaartje is stevig. Maar -eerlijk is eerlijk – wel terecht.

The post Exit camping living voor een nachtje in Badhotel Domburg in Zeeland. appeared first on Sofinesse.

Ik besef dat het daar al begint, met opvang. Ik besef heel goed dat wij onze pollekes mogen kussen dat wij onze kroost vlot vijf dagen kunnen achterlaten bij moeke, en dat ook andere familieleden bijspringen om eventuele gaten te dichten. Dat is geweldig en een dikke merci daarvoor.

We hebben duidelijk iets met zonbestemmingen met een M. We gingen al naar Menorca, Malaga, Mallorca en vorige week dus naar Malta. We zijn bij die bestemmingen terechtgekomen via de volgende zoektermen: ‘zon’, ‘zee’ en ‘geen gat in onze portemonnee’.

Mallorca 2017

Malaga 2016

Malta 2018

Ik hoef u niet te vertellen dat met alles wat hier de laatste maanden gebeurd is, de nood om er eens tussenuit te knijpen bijzonder groot was. Ook de nood om eventjes alleen oog te hebben voor de armen van mijn lief kwam heel gelegen. We zijn vijf dagen 24/7 samen geweest met alleen maar oog voor elkaar en dat heeft enorm deugd gedaan. (En ook een geruststelling dat dat nog steeds lukt, dat wij naast ouders ook gewoon een koppel zijn. Heerlijk om te voelen dat ik elke keer weer verliefd kan worden op Tom, zelfs na bijna acht jaar)

Het was lachen, praten, rusten, lezen, wandelen, zwemmen, vrijen, eten, Rummikub spelen, uitslapen, huilen, knuffelen, zwijgen, voelen, omarmen, zonnen, verbinden. Allemaal in een prachtig kader.

Ik heb ondertussen al vaak de vraag gekregen of Malta eigenlijk de moeite is. Dat hangt er natuurlijk van af wat je zoekt. Persoonlijk ga ik enorm graag naar eilanden. Ik ben compleet zot van de zee en op een eiland kom je dat al eens tegen. Bergen zijn ook niet mis, maar ik vind ze nog veel toffer als die bergen omgeven zijn door water. Wij hebben twee dagen op het hoofdeiland doorgebracht en daarna zijn we met de ferry naar het kleinere Gozo gegaan.

Wij hadden vooral nood aan elkaar. We hebben veel gewandeld en zijn ook ongeveer elke dag gaan zwemmen. Er was zelfs die keer dat we meer dan een uur als kleine kinderen in de golven hebben gespeeld. Dat helpt wel om dingen even los te laten, ook al heb ik op datzelfde strand zitten huilen omdat vlak voor ons een mama haar derde kindje de borst gaf.

Maar ik kan die vijf dagen eigenlijk perfect in twee woorden samenvatten: welgekomen en heerlijk.

Nog mensen in de zaal die hun kinderen af en toe eens durven achterlaten om van #tripromantique te doen?

The post De entiteit ging op #tripromantique naar Malta. (Et Malta n’est pas mal) appeared first on Sofinesse.

Want ik had het al bij heel wat mensen zien passeren (oooh, the joy of instastories) én eigenlijk alleen nog maar lovende commentaren gehoord. Bovendien vertoef ik sinds een paar weken toch minstens vier dagen per week in Kortrijk. Omdat ik voorlopig alleen nog maar van station naar campus en terug gefietst ben, wilde ik heel graag ‘mijn’ nieuwe stad ontdekken. Komt daar nog bij dat wij – nog maar eens – een stevige slag gekregen hebben vorige week, waardoor terugplooien op mijn familiecocon het enige is wat ik kan doen. De perfecte timing dus voor een gezinsuitstap in de buitenlucht.

PLAY is een stadsfestival in Kortrijk, dat sinds eind juni het centrum van de stad verovert met hedendaagse kunstwerken. Op verschillende locaties in de Guldensporenstad kan je artistieke creaties bewonderen en bekijken maar ook bespringen, bespelen, ontdekken en voelen. Want de rode draad is spelen (PLAY!), dus mag moet er ook echt gespeeld worden.

Er zijn verschillende routes, maar wij kozen de Kids-versie. Je kan een pakketje kopen in het 1302-museum en ook alle speciale opdrachten doen (maar een gewone (gratis) wandeling is minstens even leuk). Het kids-parcours is uitgedokterd voor 3-plussers, maar zeker ook geschikt voor andere leeftijden. Wij (= de ouders) hebben alles gewoon meegedaan en ons minstens even hard gejeund. (Ik gebruik bewust een West-Vlaams werkwoord, omdat het gewoon echt de moeite is om voor dit festival naar West-Vlaanderen af te zakken). Ik zet hier even de toppertjes op een rijtje:

Springen uit de Broeltorens

Ik was al uitvoerig gewaarschuwd dat we zeker eens uit de Broeltorens moesten springen. Dus gingen we na onze lunch bij Kaffee Damast ongeveer meteen daar naartoe. Het was zalig! Ik had trouwens nooit verwacht dat Basiel zo vlot naar beneden zou duiken, maar hij is verschillende keren gesprongen. En moeder wilde uiteraard niet achterblijven:

De ballonnenkamer

In dezelfde toren zit ook de ballonnenkamer. Als ik ‘s avonds aan de jongens vroeg wat ze het leukst vonden, dan kozen ze allebei voor deze installatie. Het was beklemmend en fantastisch tegelijkertijd, maar dat is ook absoluut de bedoeling van het kunstwerk. En zeker ook grappig, we kregen onze gasten daar amper buiten.

Niet de meest scherpe foto’s. Maar check die smoeltjes, ze vonden het echt fantastisch.

Het bed

Eigenlijk geldt dat voor bijna elke installatie. We hebben meer dan eens moeten roepen dat ze NU ECHT NAAR BENEDEN MOESTEN KOMEN, want dat we ook nog andere dingen wilden zien. Misschien is dat mijn enige commentaar, het is bijna te veel om in één namiddag te zien. Op de Grote Markt staat trouwens een “bed” waar je kei hard op mag springen. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken zeker?

Het confetti-festijn

Als je naar PLAY gaat, is het echt de bedoeling om je inner child volledig los te laten. Wij hebben dat vooral gedaan in de Academie. Tot op het punt dat we zelfs vandaag nog confetti tegenkomen op vreemde plaatsen. Hoe dat daar geraakt is? ZO:

Ik denk dat er hier nog lang gepraat zal worden over het confettihuisje. Ik zou kunnen zeggen dat de jongens volledig wild gingen in die 150 kg confetti, maar wij hebben minstens even hard ons best gedaan. Want dat is echt wat PLAY doet, je speelsheid triggeren en activeren.

Toen we ‘s avonds op de trein naar huis zaten, was het vat volledig af. Achteraf bekeken hadden we misschien beter hun loopfiets en step meegenomen, want je doet toch wel een serieuze wandeling als je overal naartoe gaat. Perfect voor ons, maar misschien net te veel voor kleuterbenen die ook nog eens op een reuzebed de ziel uit hun lijf springen.

Het was echt geslaagd. Eigenlijk zou ik zelfs nog eens willen teruggaan, als onze agenda het toelaat. Je kan nog tot 11 november gratis naar dit fantastisch festival waar kunst en plezier elkaar voluit kussen. Ik zal het u zeggen, ge gaat het u niet beklagen.

(Ge gaat wel nog een paar weken confetti vreten)

The post Wij gingen naar PLAY in Kortrijk (en zouden heel graag een repeat doen) appeared first on Sofinesse.

• Tegen de rijrichting reizen met de Eurostar is niet gezellig. Dat ding gaat zo hard dat ik het grootste deel van de tijd met een misselijk gevoel zat. (Hoera voor de terugweg, met de rijrichting mee!)
• De Eurostar is trouwens echt een gerief, maar je boekt beter lang op voorhand. Door alle omstandigheden hier hebben we dat heel lang uitgesteld en dan kost je dat echt een arm en een been.
• Hetzelfde geldt voor de trein in Engeland. Daar hebben ze geen NMBS, maar privémaatschappijen. En dat is er aan te voelen! (Maar ook hier geldt: hoe vroeger je boekt, hoe goedkoper. So much for flexibility. Want je moet ook het exacte uur al op voorhand kiezen)
• Ik wil het verder niet meer hebben over het feit dat mijn stoffen stoel nat was op de trein tusssen London en Leicester. Dat was 100% zeker gewoon water.
• Thuiskomen bij vrienden en verwend worden is de max. Een eigen logeerkamer mét badkamer en dinner in de oven bij aankomst, een heerlijk ontbijt en persoonlijke gids in Leicester. Dankuwel Jana en Amit!
• 
• Ik heb meer dan eens gedacht “Huh! Er zit niemand in die auto!” – om maar te zeggen dat links rijden heel bizar blijft.
• Engels babbelen is zo geweldig leuk! Ik zou dat echt zoveel vaker willen doen. Ik word daar zo blij van! (En het was nog eens een goeie oefening want ik moet straks een vak in het Engels geven)
• London is tof en al. Maar eigenlijk zijn de ‘buitenwijkjes’ nog veel toffer. Wij zijn naar Walthampstow geweest en daar hing een heerlijke vibe.
• Ok, we vonden het centrum gewoon veel te toeristisch. (Het was 17 jaar geleden dat ik er nog eens geweest was en ik herinnerde me er eigenlijk bijna niets meer van – insert emoticon aapje dat zijn handen voor zijn ogen slaat)
• Eigenlijk was het ook overmoedig om na twee nachten bij vrienden en een fantastisch huwelijk, ook nog een dagje London te doen. Tom was donderdag nog geopereerd en ik sukkel met stevige rugpijn. We hebben echt al betere ideeën gehad.

• 

  Dit is Tower Bridge. Gewoon om te bewijzen dat we toch een beetje toeristisch hebben gedaan.

• Ik begrijp niet hoe de mensen in London er zo smal bijlopen. Op elke hoek van elke straat kan je heerlijk eten krijgen. Maar dus echt heel lekker gegeten. (En echt heel veel schrik nu om op de weegschaal te gaan staan.)
• Trouwen in festivalstijl is de max. Ook al is het de hele dag bang afwachten of het gaat regenen. De max. Proficiat Jochem en Fiona!
• 
• Mogelijks heb ik moeten wenen tijdens de speeches. Dat zou kunnen, maar er zaten ook wel echt heel veel stofjes in mijn oog.
• Goeie pizza ook. Echt goeie pizza. (Nvdr: ik heb dat niet alleen opgegeten)
• Van London naar Gent gaat vlot. Maar De Lijn mag dan wel eens uitleggen waarom tram 4 op een bepaald moment het traject van tram 1 begint te doen en wij om middernacht alsnog een taxi naar huis moesten nemen.
• Een ‘gap’ van vier dagen zonder de jongens is precies genoeg. Ook al hebben zij ons niet gemist, moeder gaat na de nodige wasmachines toch heel snel richting Felix en Basiel. Het zou trouwens kunnen dat onze hele opvoeding in het water is gevallen na gigantisch veel verwennerij van grootouders. Maar dat nemen we er graag bij.

The post Mind the gap. appeared first on Sofinesse.

De volgende casus was iets moeilijker: Wat gaan we doen? Waar gaan we naartoe? Voor mijn lief was het gigantisch belangrijk dat er zongarantie was. Ik wilde vooral een vakantiegevoel, kindvriendelijkheid en geen gescheurde broek op het einde van de rit (Ge ziet, ik ben geen moeilijke he) –  Over de rit hebben we trouwens lang onderhandeld, want ik zag het totaal niet zitten om ver op autovakantie te gaan. Uiteindelijk trokken we een imaginaire lijn van 1000 km (zwaar buiten mijn comfortzone, maar soms lig ik ook onder de sloef)

Onze vorige ervaring met Vacansoleil was een regelrechte Vacanpluie, en het trauma was groot bij mijn lief. Ik maakte me dan weer geen zorgen over het weer, maar dus wel over de afstand. Maar zoals dat altijd gaat in het leven (eeuhm?): het is allemaal goed gekomen. Ik botste online op Domaine de La Dragonniere in Vias (over de imaginaire lijn begod!) en mijn lief ging akkoord.

We boekten een luxe vakantiehuisje voor 6 personen. Ik weet dat we maar met 4 zijn, maar ik sleur graag veel gerief mee. Op foto zag het er geweldig uit en gelukkig bleek dat geen bedrog.

Het huisje was fantastisch: we hadden niet alleen meer wc’s en badkamers dan thuis (2 van elks!), het was ook echt praktisch en fijn ingericht (40m² goed besteed). Het keukengerief was heel uitgebreid (hallo Nespressomachine én koffiezet, zeker voor deze non-koffiedrinkende ouders), vaatwas, broodrooster en een serieuze set wijnglazen. Bij aankomst bleken de bedden ook al gedekt (hoera daarvoor!) en voldoende handdoeken aanwezig. Niet om mee aan het zwembad of strand te gaan liggen, maar dat was ingecalculeerd.

Ik was vooral helemaal verliefd op onze buitenaccomodatie. Een tafel met 6 stoelen om te eten (in de schaduw), een loungesetje om te chillen, twee fancy ligstoelen, een barbecue en mijn absolute favoriet: een hangmat.

Een fantastische, superzalige, geweldige familiehangmat. We hebben er zalige momenten in doorgebracht (Felix vroeg bijvoorbeeld zelf om er zijn middagdutjes te doen) en ik droom sindsdien elke dag van een hangmat. Helaas squeeze je dat niet zo gemakkelijk in een mini-stadstuin.

Het domein zelf is ook heel tof. Er zijn twee buitenzwembaden, een speeltuin, één triestig binnenzwembad (dat ons wel gered heeft op de gietregendag) en een lagune. Dat laatste ziet er echt prachtig uit, ik zat daar heel graag. Ook al is het allemaal aangelegd en fake, het lijkt toch echt wel een beetje op een Bounty-strand.

Maar toch één zwaar puntje van kritiek dat wij (vooral mijn lief) nog altijd niet verwerkt hebben: het is voor mannen verplicht om een SPANNENDE zwembroek te dragen. Alles wat lijkt op een zwemshort is verboden. En begin niet te zeveren dat het om hygiënische redenen is, want je mag wel van de lagune naar het zwembad (met kilo’s zand dus). Het is gewoon zever. Er loopt bovendien permanent een ‘politieagent’ rond die niets anders doet dan mensen aanspreken op hun niet-spannende zwembroek. Echt jong, in 2018 he! Die mens is trouwens niet eens een redder, hij doet alleen maar dat. Mannen uit het water houden die geen spannende zwembroek dragen. Seriously, er zijn echt belangrijker dingen. Ik ben er nog altijd niet goed van, ik hoef de ballen van andere mannen echt niet te zien.

(Maar natuurlijk wel een sterk businessmodel om bepaalde zwembroeken te verbieden en iedereen dan te verplichten om in het eigen winkeltje een andere te gaan kopen. Maar nog steeds kwaad over, for real.)

Er is ook allerhande animatie, maar behalve de kinderdisco hebben we daar weinig gebruik van gemaakt. Dat laatste was dik in orde (heel enthousiast team), maar wel bijna uitsluitend in het Frans. Mijn kinderen trokken zich daar niets van aan, maar het was soms toch wel een hindernis.

Bovendien vind ik 20u30 zelfs op vakantie vrij laat om daarmee te starten (het duurde vaak een uur), maar dat komt misschien omdat ik gewoon een seut ben. Na de eerste aarzelende dagen, waren onze boys daarna allebei grote fan. (En ok ja, ik heb ook eens enthousiast meegedaan met de aquafun, ik geef het toe)

Ook de omgeving is echt fijn. Vlakbij Canal du Midi, heel veel fijne riviertjes, de Middellandse Zee en blijkbaar ook HET pornostrand van Europa (Op Cap D’Agde). Dat laatste hebben we helaas niet tegengekomen. Ook Montpellier ligt op bezoek-afstand en Marseille is ook niet heel ver meer.

Maar wij zijn gewoon in de buurt gebleven, nooit meer dan een kwartiertje gereden. We hebben ook één keer de shuttledienst van de camping genomen naar de zee, die vertrekt elke weekdag om 14u en pikt je weer op om 17u. Goed gelachen! We zaten dan wel vast in de miezer op strand, maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.  Het rechtste kraam heeft trouwens goeie churros, ik geef het maar mee.

Achteraf bekeken was een week eigenlijk een klein beetje te kort om alles te ontdekken en tot rust te komen.

Ik had met veel plezier nog wat extra dagen in die fantastische hangmat gelegen.

Duusd hartjes voor de hangmat. En nog eens duusd voor waar ze stond. Merci Vacansoleil!

*Ik heb voor deze post een korting van 10% gekregen op onze vakantie. Deze camping is niet in eigen beheer van Vacansoleil, maar wel van Sunêlia. Ook duusd hartjes voor Vacansoleil trouwens, wij hebben so far alleen maar positieve ervaringen. 

The post Wij gingen (nog) eens op vakantie met Vacansoleil* (En het regende maar een beetje! En #vakantiespam! En ik wil terug!) appeared first on Sofinesse.

• Het gaat, echt waar. Er zijn de afgelopen weken een paar bommen op mij gedropt, maar ik hou (voorlopig) stand. Ik word fantastisch omringd en dat helpt enorm. Ik kan aan de rotsituatie ook helemaal niets meer veranderen, dus ik heb geen andere keuze dan vooruit te kijken. Het ene moment heb ik een klein beetje vertrouwen in de toekomst, het andere wil ik voor eeuwig onder een steen kruipen. Maar dat lijkt me normaal.

• Ik wil iedereen bedanken voor de superlieve berichtjes. Mijn instagram-message en telefoon is zowat ontploft de afgelopen week, en dat doet echt deugd. Merci daarvoor, echt waar. Aan de lijve voor u getest: hard nieuws in een warm bad, is echt minder hard.

• We vertrekken bijna op vakantie, wat extreem goed gelegen komt. Ik ga er ook kei hard van proberen te genieten. De komende weken staan volledig in het teken van mijn gezin, ik probeer de zorgen en vraagtekens tot daarna uit te stellen. (Los van die ene perfecte vacature die ik niet kon laten liggen)

• Als er één theaterstuk is dat je dit seizoen gezien moet hebben, dan is het JR van FC Bergman. Ik zat gisteren in de zaal en was enorm onder de indruk. De grens tussen theater en film is extreem dun, de acteerprestaties zijn fenomenaal en het decor is magistraal. Aan het verhaal was wat mij betreft nog een beetje werk, maar ik wil niet mierenneuken. Niet te missen, echt een mijlpaal in het hedendaagse Vlaamse theater.

• Ik heb zoveel chance met mijn omgeving. Ik heb het al vaker gehad over mijn toplief, mijn heerlijke kinderen. Maar ik heb ook topvrienden en een geweldige familie.

• Eigenlijk is de officiele term voor een deel daarvan ‘schoonfamilie’, maar het voelt volledig als familie. Afgelopen weekend gingen we voor de 5de keer op Brutin-familieweekend en het was alweer fantastisch. Om aan de vele vragen te beantwoorden: we zaten in villa 121 in Overmere. En ik kan daar helemaal niets op aanmerken, geweldig vakantiehuis. (Ook niks aan te merken op mijn schoonfamilie trouwens, die zijn geweldig. Ik zou wel vaker op weekend willen gaan)

• Het is wat het is, gasten. Ik ben een paar dingen in één klap en totaal onverwachts verloren en mijn hart is gebroken. Maar ik wil echt vooruit kijken. Ik moet mezelf heruitvinden, herbronnen en hierboven geraken. En ik hoop dat ik er niet bitter over word, dat ik er over een paar maanden of jaren vooral met warmte op kan terugkijken. Mijn hart is gemaak van radiocement, dat zal nooit veranderen. Maar er zitten vermoedelijk nog wel andere bouwstenen en die ga ik nu zoeken. (Tenzij andere radiostations me zouden kunnen gebruiken natuurlijk, insert knipogende smiley met uitgestoken tong)

• Halfvol.

The post En hoe is’t nu? appeared first on Sofinesse.

Om bij mezelf het water al even uit de mond te laten lopen (en als het er bij jou zou uitlopen, dan sorry not sorry), maak ik even een overzicht:

Frankrijk met het gezin

Omdat Basiel bijna naar het eerste leerjaar gaat (say what??), wilden we heel graag nog eens profiteren van een ‘goedkopere’ vakantieperiode. In juni gaan we daarom een weekje naar Frankrijk met Vacansoleil. We gaan deze keer iets verder in de hoop niet opnieuw overspoeld te worden. Omdat ik gigantisch opkijk tegen  de autorit (1100 km – kan iemand mij nu al komen reanimeren?), heb ik wel “geëist” dat we een overnachting inplannen. Van de heenreis heb ik mijn lief kunnen overtuigen, maar de terugreis wil hij per se in één keer doen. Ik heb een zodanige gigantische hekel aan autorijden dat ik bang ben dat die terugreis mijn hele vakantie zal vergallen, dus ik probeer hem nog te overtuigen om dat ook in twee keer te doen.

Zeg Sofie, kieken, waarom ga je eigenlijk met de auto als je dat haat? We zijn hier met vier he, ik doe het echt voor mijn mannen. Die zien dat namelijk wel kei goed zitten. Ons tripje naar Zeeland is vorige zomer ook nogal uitgeregend, dus ze willen verder. En gaan kamperen met het vliegtuig is nogal belachelijk, want je hebt gewoon te veel spullen nodig (om het plezant te houden voor mij, that is) Onze Skoda Octavia Break zat de vorige keer echt afgeladen vol en we hadden niets te veel bij. Behalve dan zwembroeken, want die hebben we met het onverwachte winterweer niet nodig gehad ;).

Waarom opnieuw Vacansoleil? Ik weet dat er mensen zijn die geweldig neerkijken op dat soort ‘georganiseerde en commerciële’ campings. Maar onze kinderen hebben er de tijd van hun leven gehad. En ik voel absoluut niet de behoefte om me in een tent zorgen te maken over het mogelijke ongedierte dat in mijn slaapzak komt gekropen. So sue me voor being a luxury animal: wij gaan voor een stacaravan. Dat is ons geweldig goed bevallen vorige keer, dus geven we het met plezier nog eens een kans. Ik kijk heel erg uit naar het ter plaatse zijn, ik moet mijn hoofd nog rond die twee autoritten krijgen.

Wenduine met moeke

Geen grote vakantie zonder mijn favoriete vakantieplek: Wenduine. Misschien daarom dat ik het niet zo goed begrijp dat je twaalf uur in een auto kruipt, als je op drie kwartier rijden ook zee en strand hebt. Ik weet wel dat je iets minder zonzekerheid hebt dan in het zuiden van Frankrijk. Maar die 800km dat we vorige keer getjold hebben, hebben ons alleen maar strontregen opgeleverd, dus ik ben een beetje sceptisch.

Afgelopen weekend waren we toevallig ook in Wenduine en het leek wel augustus. Het was er heerlijk rustig. Maar iedereen die op strand lag, had sowieso maar een paar vierkante centimeter stof aan.  Bakken!

Onze jongens hebben het grote geluk om daar met moeke op vakantie te mogen gaan in de zomer en wij sluiten zoveel als mogelijk ook aan (zodat moeke ook eens vrij heeft, wink). Maar in mijn geval ook omdat ik het zelf gewoon te leuk vind om daar te zijn.

Malta met de entiteit

Ons oorspronkelijke plan was om minstens om de drie jaar een paar dagen met ons tweetjes weg te gaan. Maar het zal dit najaar al de derde keer op rij zijn (shame.on.us – not)  dat we er uit knijpen.

Dat is vooral de schuld van mijn moeder, die op het moment dat we net terug zijn al aandringt op onze volgende vakantie omdat ze dan een paar dagen voor Basiel en Felix kan zorgen. Ik besef dat wij daar geweldig veel chance mee hebben.

Maar eigenlijk konden we dus bijna niet anders dan meteen iets nieuws te boeken, alleen maar om mijn moeder een plezier te doen. Het was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk is het Malta geworden. We gaan in de herfstvakantie dus het is daar waarschijnlijk geen strandweer meer (zoals nu wel nog het geval was in Mallorca), maar wij zijn al heel blij met een korte broek. Bovendien schijnt Malta geweldig mooi te zijn én hebben wij al een zotte accommodatie geboekt.

Toegegeven, het is een foto uit de oude doos.

En weet je, we zijn eventjes alleen – lovey dovey – romantisch – happy flappy – zonder kinderen, dus zelfs met het rotste weer is dat geweldig plezant voor vier dagen.

_Voor de rest heel veel staycation en amuseren in eigen streek, want we plannen ook nog een verbouwingske_*

En hoe ziet jouw vakantieplan voor 2018 eruit?

*Daarover later meer

The post De vakantieplannen. appeared first on Sofinesse.

Ik had tegen de kindjes al een paar keer gezegd dat we naar HET (kei coole) FORT gingen, maar aangezien zij geen enkele wereldoorlog meegemaakt hebben, konden ze zich daar niet zoveel bij voorstellen. Basiel was zelfs resoluut tegen, die voelde meer voor een dagje pyjamahangen bij oma en opa. Maar ook hij werd onverbiddellijk in de auto geladen.

Rond 9u30 arriveerden we aan het fort, dat bij de eerste aanblik al onmiddellijk meer indruk maakte dan in al mijn aanprijzingen op voorhand.

We mochten aanschuiven voor een ontbijtje, dat vooral bij onze jongste sloeber geweldig in de smaak viel. Ook al mocht hij door zijn melkallergie amper iets eten van het buffet, ik heb zelden iemand met zoveel smaak hesp, confituur en druiven zien binnen smikkelen (check het filmpje op de facebookpagina van deze blog). Ik was zelf vooral onder de indruk van de locatie. Een restaurant in het midden van de duinen, in een fort dat geschiedenis combineert met moderne architectuur. Toen ik vijftien seconden rondkeek en wegdroomde, begon ik een klein beetje te fantaseren (of hallucineren :/)  dat het wel enorm geweldig zou zijn om hier een trouwfeest in klein gezelschap te geven.

Gelukkig werd ik snel met mijn voetjes op de grond gezet toen bleek dat we niet intellectueel genoeg waren om te snappen hoe de deur open ging. Met dank aan de ober die ons kwam redden. Maar dus wel echt een heel toffe locatie, voor vanalles.

Aan de overkant van bovenstaande zotte deur is de Expo Grote Kunst voor Kleine Kinderen verstopt. Daar waar ook de Spiekpietjes zaten blijkbaar, maar daar zijn wij dus nooit geraakt. Het concept is prachtig. De grote kunst der aarde is door Thaïs Vanderheyden op kindermaat ‘nagemaakt’. Je krijgt een audiogids (met de heerlijke stem van Warre Borgmans) en kan zo samen de schilderijen ontdekken en zoeken naar het gestolen kunstwerk. Voor dat onderdeel waren onze gasten duidelijk nog net iets te klein. Ik zou het onder de zes jaar ook niet echt aanraden, tenzij je al je aandacht bijvoorbeeld op één 5-jarige kan richten.

Onder de expo zit nog een actief parcours met klimmen en dalen en lasers en buizen en glijbanen en ja, daar hebben we ze met het nodige gemor moeten wegtrekken. Gelukkig waren ze wel snel te overhalen met een extra troef van Fort Napoleon: één duin oversteken en op strand staan.

Toen we uiteindelijk terug naar de auto wandelden (je kan vlakbij gratis parkeren), schreeuwde Basiel nadat ik ‘het race-je’ van de duin naar beneden hollen (bewust) verloren had DAT HET TOCH ECHT HEEL LEUK WAS HIER HE MAMA!

Ik heb toen uiteraard voorgesteld dat we deze mindset vanaf nu elke keer bovenhalen als we voor het proeven van eender-welke-groente zagen dat we die niet lusten.

The post Krokusvakantietip: Grote Kunst voor Kleine Kenners in Oostende appeared first on Sofinesse.

Maar ik sla natuurlijk de highbrow-dingen ook niet af. Het een hoeft het ander toch niet uit te sluiten? Ik hou mijn cultuurblik graag zo open en breed mogelijk. Ik ben een grote theaterliefhebber en probeer toch een paar keer per jaar mijn gat naar de schouwburg te verplaatsen. Ik neem ook Basiel graag mee (en binnenkort Felix ook), wij zijn bijvoorbeeld al een paar keer naar de zalige voorstellingen van 4hoog gaan kijken.

But shame on me, ik ben nog nooit naar de opera geweest. Gelukkig gaat daar volgend weekend verandering in komen. Samen met Basiel zal ik zaterdag om 15u in de Gentse opera zitten. Want De Piramide, de school van onze twee jongens heeft samen met MUS-E een prachtige voorstelling gemaakt. (Dat zeg ik met enig voorbehoud, want ik heb het natuurlijk nog niet gezien, dikke knipoog). De kinderen van het 4^de, 5^de en 6^de leerjaar hebben via workshops wekenlang hun meest artistieke kant naar boven laten komen. En het resultaat kan je komende vrijdag en zaterdag gaan bekijken. In die prachtige omgeving, met de balkons en de fluweelrode zeteltjes.

MUS-E neemt de kinderen mee in de rol van kunstenaar en samen bouwen ze via een uitgebreid workshop-traject aan een voorstelling, waarbij verbeelding, experiment en dialoog centraal staan. Klinkt allemaal nogal vervlogen misschien, maar de mensen die al een sneak preview hebben mogen doen, zijn laaiend enthousiast. Om van de kinderen nog maar te zwijgen. Onze school bruist en gonst het hele jaar door, maar de laatste maanden hoor je toch wel heel veel ‘Metamorfose’ en ‘Opera’ waaien. Iedereen is gewoon zo benieuwd! Want laat ons eerlijk zijn, het is wel een zot cool project.

Dus. Heb je vrijdagavond om 19u of zaterdagmiddag om 15u nog niks te doen, dan heb ik een idee! Ga naar Metamorfose! Het is een unieke kans om met je kroost de opera eens te bezoeken en hen op een toegankelijke manier te laten kennismaken met de wereld van kunst, muziek, opera, dans en theater. En toegankelijk slaat ook op de prijs, want het duurste ticket kost je nog altijd maximaal 5 euro. Batje, zoals ze in West Vlaanderen zeggen.

Tot volgend weekend dus?

(PS: Kaarten via 070/ 22 02 02 of via mij eventueel)

The post Cultuurtip: ga dit weekend met je kinderen naar de Gentse opera. appeared first on Sofinesse.