125: Zoveel keer heb ik so far het beste van mijzelf gegeven aan de Medela Freestyle of met de hand. Kolven, de activiteit die mijn leven sinds 15 september in blokjes van twee tot drie uur verdeelt en van mijn borsten don’t-touch-zone maakt. Telkens goed voor een halfuur tot drie kwartier, met afwassen en steriliseren bij. De afgelopen twee weken ben ik daar dus al ongeveer 70 uren mee zoet geweest, dag én nacht.

1: De belangrijke eerste kaap van 1kg die Rosalie deze week overschreden heeft, vooral dankzij bovenstaande krachtvoer. Voor mij is er absoluut geen andere weg, hoe zwaar dat kolven me ook valt. Elke vezel in mijn lijf wil gewoon een baby aanleggen, maar voor zo’n kleintjes is het onmogelijk om te slikken én ademen tegelijkertijd. Op dag twee begonnen we met 1ml colostrum via de maagsonde, ondertussen krijgt ze al 14ml moedermelk per keer (10 keer per dag). Vanmorgen stond de teller op 1060g, wat toch al 100g boven haar geboortegewicht is. Way to go girl!

48: Het aantal huilbuien die mij al overvallen zijn. Soms ontsnapt er een stille traan uit mijn ooghoek, maar vaker is het een complete overstroming. Onbedaarlijk, intens, hard en pijnlijk.

12: Zoveel keer konden we al knuffelen. Het is altijd het hoogtepunt van mijn dag als dat blote hoopje fragiele dochter op mijn borst wordt gelegd. We blijven minstens een uur, maar nog vaker veel langer gezellig liggen. Zij wordt er rustig van, mij geeft het meestal een energieboost. En papa is even enthousiast, die gaat ook dagelijks langs voor zijn portie skinnen. We proberen dan in onze cocon te verdwijnen, tussen alle schrijnende verhalen en rinkelende alarmen.

13: Het is een ruwe schatting, maar ik geloof dat er al minstens zoveel maaltijden in onze diepvries beland zijn. Meestal met liefde en gecoördineerd door i., of gewoon door babysits in de frigo gezet. Het lukt ons ook helemaal niet om te koken of daarmee mee bezig te zijn, want er lijkt voor helemaal niets ruimte. Dus bedankt voor deze troostkost, zonder hadden we echt alleen maar brol gegeten. Nu ook al veel, maar toch één maaltijd per dag dankzij al die lieve mensen van ver en dichtbij.

9: Zoveel nachten heb ik al in een ander gebouw moeten slapen dan mijn dochter. Vijf kilometer verder. Ik naast mijn lief, zij in een verwarmde couveuse tussen andere zieke kindjes. Ze krijgt daar de beste zorgen, maar je kind structureel achterlaten is iets wat helemaal niet went. Niet. Nooit.

6: Een impressie van de bloemenwinkel in onze living. De post die bijna elke dag arriveert, is een heerlijk lichtpuntje. Soms boeketten, soms kaartjes, soms kleine en grote cadeautjes. We ontvangen ze allemaal met open armen. Het is altijd even goed voor een aaitje over ons hart. Oooh internet, wat kunnen jullie zo warm zijn. Bedankt, bedankt, dankuwel.

245: De “ik zie je graag”s die hier over en weer vliegen. Het is donker en hard, maar we hebben elkaar. En ook twee jongens die voelen dat de situatie hier (alweer) heel zwaar is en ons zoveel mogelijk troosten. Tegelijk proberen wij het leven voor hen zo normaal mogelijk te laten verlopen. Maar normaal, wat is dat nog?

70: Zoveel fietskilometers heb ik al in de benen om mijn dochter te gaan bezoeken. Ik ben ook al eens met de tram geweest en de uitzonderlijke keren dat Tom en ik samen kunnen gaan, nemen we meestal de auto. Zodra de jongens naar school zijn, spring ik op mijn fiets voor een lange dag in het ziekenhuis. Eenzaam, maar ook dicht bij haar.

67: Harde euro’s die ik zaterdagavond in grote paniek in de Brico uitgaf aan muizenvallen. Een halfuur eerder had ik er eentje ontdekt in de badkamer beneden. Ik weet dat het beest me eigenlijk niets kan maken, maar toch ben ik panisch. Deze middag liep ze gelukkig eindelijk in de chocoladeval, en kan ik met een bang hartje opnieuw thuis naar het toilet gaan. (Hoe de afgelopen nacht is verlopen, dat wilt ge niet weten. Echt niet.)

115: Mijn handen liggen open van ze zo vaak te ontsmetten. Het infectiegevaar loert om elke hoek, dus moet je wassen, schrobben en ontsmetten. Verschillende keren per dag, bij elke handeling eigenlijk. Het is bijtend voor je vel, zoals de situatie bijtend is voor je hart.

3: Zoveel maanden is ze te vroeg geboren. Zoveel maanden zal ze nog minstens in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Om dan – hopelijk – te mogen beginnen aan de echte maar meest onzeker kraamtijd van ons leven.

Ontelbaar: de hoeveelheid diepe liefde die we voelen voor onze dochter. Voor Rosalie. Voor ons Roosje. Voor de rest van ons gezin.

The post (On)telbaar appeared first on Sofinesse.

Vaste baxtertijd. Echt goed heb ik nooit geslapen in die week observatie, maar meestal was ik wel even ingedommeld voor dit moment. Ik probeerde die nacht tijdens het aankoppelen verder te slapen, maar dat lukte niet echt. Ik viel toch in slaap, met de gedachte dat we toch weer een dag verder waren.

3u30

Ik schiet plots wakker. Ik voel een klein beetje pijn onderaan de linkerkant van mijn buik. Helemaal niet erg, maar toch ook niet leuk. Ik draai op mijn linkerzij, maar dat maakt het eigenlijk erger. Ik draai op mijn rechterzijde en probeer verder te slapen. Het trekt ook maar een beetje, nauwelijks voelbaar.

6u

De nachtverpleegster brengt een nieuwe baxter. Ik vraag meteen om hem ook nog te komen afkoppelen voor de wissel van de shift, omdat ik daarvoor al een paar dagen heel lang had moeten wachten om verlost te worden. En ik voel wat getrek in mijn buik, dus ik moet waarschijnlijk gewoon naar het toilet? Toch?

6u45

De baxter is net afgekoppeld. Ik zeg tegen Tom (die godzijdank was blijven slapen, normaal gezien de laatste nacht) dat ik wat buikpijn heb, en dat ik het eigenlijk niet helemaal vertrouw. We besluiten te bellen. De vroedvrouw zegt dat ze meteen met de monitor zal komen, dat stond toch al gepland in de ochtendroutine. Ik word aangesloten.

7u

Na een week ervaring met hartfilmpjes hebben we meteen door dat dit er helemaal anders uitziet. Waar we ons daarvoor zorgen maakte over “gaat dat nu niet een paar slagen te hoog”, zien we nu heel sterke dalingen. Net op het moment dat ik een heel klein beetje meer pijn voel, ook al zegt de monitor dat er geen wee te bespeuren is. We bellen opnieuw. Het was meteen de assistent van wacht, die na het bekijken van hartfilmpje snel de echomachine ging halen. Hij deed een echo en voelde even, zei dan dan plots dat de voetjes er al uit hingen. Shock.

7u15

In allerijl werd ik van de monitor gehaald. Mijn bed werd in volle vaart naar het verloskwartier gerold. Tom liep mee, ik ging het OK binnen. Ondertussen werd er rondgebeld en neo klaargemaakt. Ik werd nog snel gesondeerd, kreeg de melding dat een sectio geen optie meer was (het ene geluk bij dit ongeluk) en dat ik moest duwen voor mijn leven. Ik trilde, huilde, verging van angst. Maar toen ze even later zeiden dat ik moest persen, duwde ik met alles wat ik in mijn lijf had. Zonder enige perswee, zonder enige wee zelfs.

Tom riep na een minuut dat ze er was, dat haar lichaam er al was. De arts zei dat haar hoofdje er nu snel uitmoest. Dus ik duwde, het geheel duurde niet langer dan twee minuten. Ik brulde van de pijn, maar gebruikte al mijn kracht om haar het leven te geven.

7u22

Rosalie wordt geboren, maakt geen geluid. Voor ik mijn ogen open gedaan heb na het hoofdje, wordt ze al verzorgd in de kamer naast het OK. Niet veel later mag Tom gaan kijken, terwijl de gynaecologen zich bekommeren om mijn placenta. Die moet wat losgeweekt worden, wat ook nog een pijnlijk verhaal is. Maar op dat moment kan het me allemaal niet schelen, wat er met mij gebeurt is niet meer van tel.

Tom kwam terug en zei dat ze er zo groot uitzag, groter dan verwacht. Niet veel daarna kwamen ze zeggen dat ze het voor haar situatie heel flink was. Toen we samen naar buiten werden gerold, konden we elkaar even ontmoeten. Daarna werd ik naar een verloskamer gebracht om af te kolven, zij werd ondertussen geïnstalleerd op neonatalogie. Na een bevalling van ongeveer zeven minuten. Geen arbeid. Geen tijd om te wennen aan iets.

Het begin van een hele nieuwe, maar even onzekere situatie.

De heftigheid en snelheid is overweldigend. Het hele verhaal is zo fucking niet normaal.

Het neerschrijven en vertellen helpt hopelijk een beetje in de verwerking, want ergens lijkt het alsof ik helemaal niet bevallen ben.

Nu is het aan ons meisje. Ik vecht voor elke druppel colostrum, zij voor haar leven. Het is opnieuw uur per uur, dag per dag. Geen idee hoe we die ziekenhuistijd gaan combineren met onze twee jongens. Zoveel vragen. Maar ook zoveel hoop.

Oh Rosalie.

Welkom in de wereld, welkom in de tijd.

We zien je nu al zo graag.

The post Hoe Rosalie plots toch ter wereld kwam. appeared first on Sofinesse.

Ik had vrijdag een lastige dag, alles ging moeizaam. Ik had veel pijn, maar dat was ook niet de eerste keer. En niet trunten weetwel, want het hoort er gewoon allemaal bij. Maar een derde zwangerschap, een full time job én een gezin met twee kinderen is toch echt wel niet te onderschatten soms.

Ik was ‘s avonds wat bloed verloren. Niet veel, niet meteen ongerust. Ik belde met de vroedvrouw en omdat ik veel beweging voelde en het niet veel was, gingen we toch gewoon slapen. Maar toen er de volgende ochtend opnieuw bloed was, wilde ik toch naar het ziekenhuis. Het blijft een speciale zwangerschap met de Asherman, dus better safe than sorry.

Omdat we zo snel geen opvang konden regelen, namen we de jongens mee. De harttonen waren goed, dat was al een geruststelling. Maar nadat de vroedvrouw mijn inlegkruisje had meegenomen, werd er toch bijkomend onderzoek aangevraagd. We mochten wachten in de bevallingskamer op de gynaecoloog, want het was natuurlijk zaterdagvoormiddag. Anderhalf uur later begonnen de onderzoeken, en toen begon de waas. Tom was net met de kindjes naar buiten, toen ze binnenkwamen werden de kindjes vakkundig weggeleid door een stagiaire. Wij kregen te horen dat het absoluut niet goed was.

Mijn vliezen bleken uitpuilend en ik verloor vruchtwater. Ik mocht niet meer bewegen en er was een ambulance onderweg om mij naar het UZ Gent te brengen, omdat Jan Palfijn dit niet aankon. Shock.

Tom bracht de kinderen naar huis, waar zijn ouders ze kwamen ophalen. Ik werd ondertussen weggevoerd in de vreselijkste ambulancerit ooit en naar het verloskwartier van het UZ gebracht. Toen ik daar een sonde kreeg om te plassen, braken mijn vliezen volledig. Zwangerschapsduur: 25 weken en 2 dagen.

Toen Tom uiteindelijk arriveerde, volgden gesprekken met gynaecologen en kinderarts. Ze kwamen meteen to the point: we zitten in de grijze zone. Voor 24 weken worden kindjes die levend geboren worden sowieso niet behandeld, tussen 24 en 26 weken moeten de ouders beslissen wat ze doen. Vanaf 26 weken neemt de wet het over en krijgen kindjes sowieso intensieve zorgen toegediend.

We kregen een heel zwart-wit-verhaal. Dat er ten eerste 50% kans was dat het de eerste uren al niet zou overleven, dat er daarna 80% kans was dat het kindje zwaar gehandicapt zou zijn. Dat overleven en levenskwaliteit niet hetzelfde zijn. Dat was allemaal luttele uren nadat alles nog heel rooskleurig leek. We maakten de afweging dat we dat haar én de rest van ons gezin niet wilde aandoen, een mensonwaardig leven. We moesten ook echt onmiddellijk een keuze maken, voor actief of passief beleid.

Bij passief beleid zouden ze gewoon de natuur haar gang laten gaan. Als de weeën kwamen zou ik bevallen en zou Dotje in de arbeid of daarna in onze armen overlijden. Bij actief beleid zou ik longrijping krijgen en babymonitoring, een sectio als de arbeid zich aandient of als zij/ik door infectie in nood kwamen. We kozen passief beleid. We probeerden afscheid te nemen van het wriemelend wonder in mijn buik.

De nacht passeerde. Zonder slaap, maar met veel twijfels. Ik werd overspoeld met verhalen van kindjes die op die leeftijd geboren waren en het goed deden. Die zelfs al afgestudeerd waren ondertussen. En dat ze al zoveel konden en blabla. Ik besef dat de minder goede verhalen ons waarschijnlijk minder bereiken, maar de twijfel sloeg toe.

We vroegen nieuwe gesprekken aan. Dit keer was er een andere gynaecoloog en dat gesprek liep beter. Ook de kinderarts bracht een genuanceerder verhaal. We twijfelden ons kapot. Het voelde alsof we onze dochter haar doodvonnis zouden tekenen, ook al deden we dat omdat we het beste met haar en onszelf voorhebben. We huilden, praatten, huilden, stelden de meest harde vragen. Ik had een nacht zonder weeën overleefd, over 4 dagen zou deze beslissing niet meer in onze handen liggen maar in die van de wet. Dan zou Dotje sowieso intensieve zorgen krijgen bij de geboorte.

‘s Nachts had ik geprobeerd om met haar contact te maken. Om te vragen wat zij wilde, wat zij dacht dat ze nog kon. Of we er samen zouden voor gaan, om nog zo lang mogelijk samen te blijven. De hele nacht lagen mijn handen op mijn buik. Soms die van Tom erbij, soms onze handen helemaal verstrengeld.

We konden het niet. Na heel lang praten, beslisten we over te stappen naar actief beleid. Wel met de afspraak dat er een heel grote eerlijkheid zou zijn, dat haar eerste dagen cruciaal zouden zijn en dat we haar echt zo comfortabel mogelijk zouden laten gaan, als bleek dat ze niet sterk genoeg zou zijn. Levenskwaliteit voorop. Niet nodeloos pushen.

Dat was gisteren. Op 25 weken en 3 dagen. Vandaag zijn we 1 dag verder. Nog steeds geen arbeid, wel verhoogde infectiewaarden. Er wordt nog vruchtwater aangemaakt, maar haar beschermende bubbel is natuurlijk weg. Ik krijg dus om de 6u antibiotica, de longrijping is toegediend en zodra ik in arbeid schiet, krijg ik ook weeënremmers. Met heel veel geluk halen we donderdag. Met nog veel meer geluk (het is uitzonderlijk, maar het gebeurt) doen we daar stelselmatig nog een dag bij. Elke dag dat ik haar langer bij mij kan houden, is een enorme stap vooruit.

Dat is de situatie. Alles is verschrikkelijk onzeker en moeilijk. Op deze leeftijd spreken ze zelfs niet van prematuur, maar van immatuur. Voor donderdag is Dotje nog een foetus, daarna wordt ze pas een baby. Al is ze in ons hart natuurlijk gewoon onze dochter, voor altijd.

We slikken de tranen weg en laten ze stromen. We zoeken steun bij elkaar en het netwerk dat voor ons in werking schiet. We twijfelen elke seconde. Over elk scenario.

Als ze het niet haalt, dan nemen we afscheid van een droom. Dan krijgen we nog een verlies te verwerken op een enorm beschadigd zieltje. Ik zei gisteren tegen Tom dat ik al zoveel kastjes energie had opengetrokken om te blijven rechtstaan, maar dat ik nu echt wel denk dat de kastjes op zijn. Leeg.

Als ze het wel haalt, staat ons een verschrikkelijk onzekere weg te wachten. Een heel lang ziekenhuisverhaal, in het beste geval met een goede afloop. Of een met een zorgenkind misschien, waar we ons nu al schuldig over voelen. Maar sowieso een moeilijke, lange, trage weg.

Er zijn zorgen. Over Basiel en Felix. Over mijn werk. Financieel. Wat gebeurt er allemaal? Hoe is alles nu geregeld? Hoe gaan wij hier ooit doorkomen? Hoe lang kan ik thuis blijven? Is er tijd?

Tegelijk kunnen we alleen uur per uur denken, verslingerd tussen angst en hoop. Dag per dag. Ik weet dat er enorm wordt meegeleefd en kaarsjes branden, dat is fantastisch. Ik hoop dat het ook echt helpt, we hopen het zo vurig.

We hebben elkaar. De liefde is zo intens dat ik het zelfs niet meer kan beschrijven. Voor elkaar, voor heel ons gezin, voor Dotje.

Ik weet niet wat morgen zal brengen. Zelfs niet hoe het over een uur zal zijn. We kunnen alleen maar hopen.

Hoop je met ons mee?

The post De schommel van hoop en angst. appeared first on Sofinesse.

Vakantie dus. Van het heerlijkste dat er is. Ik had het meer nodig dan ooit tevoren (en ik heb het eigenlijk geregeld van doen), zowel mentaal als fysiek. De misselijkheid is ongeveer gepasseerd en als ik hele kleine porties eet, valt het voorlopig uit te houden met het zuur. Maar dat mentale stuk, heavy. Ik heb acht maanden lang alles vakkundig proberen te parkeren, zodat ik kon blijven functioneren. Ik vond dat ik absoluut geen andere keuze had. Ten opzichte van mijn gezin, maar ook ten opzichte van mijn nieuwe werkgever én mijn studenten. Ik heb nooit gekozen voor al deze miserie (then again, doet iemand dat ooit wel?) maar moest er wel mee door. En eerlijk is eerlijk, dat is wel een klein beetje in mijn gezicht teruggekomen. Maar misschien ook wel nog niet hard genoeg, wat me een beetje bang maakt voor wat nog moet komen. Eén ding is zeker: deze maatschappij heeft NO CLUE als het op rouwen aankomt. In een hoekje zitten is probably not the way, maar gewoon staalhard doorgaan ook niet. Sowieso is iedereen anders, maar ik hoop dat hier ooit een beetje tijd voor komt. Tijd, misschien wel het kostbaarste bezit. En we springen er zo onvoorzichtig mee om.

Leven zonder tijd was onze vakantieplanning. Ik had me een beetje verzet tegen een weekje Frankrijk. Omdat de kosten van de verbouwing al hoog genoeg opliepen, omdat ik verschrikkelijk hard opkijk tegen elke autorit (en dus zeker eentje van 800km) en omdat inpakken en mijn nest verlaten altijd een beetje moeilijk is. Maar kijk, mijn lief heeft gewoon geboekt én wat een geluk.

We trokken een weekje naar Sequoia Park, tussen Rochefort en La Rochelle. Een vakantiepark/camping waar we een bungalow hadden. Dat huisje was minder luxueus dan vorig jaar (geen vaatwas én geen tweede badkamer :)), maar had wel een heerlijk terras. Het grootste ‘probleem’ was dat het niet proper was bij aankomst, maar aangezien we dat niet meteen gemeld hebben, hebben we daarna ook maar gewoon gezwegen. En uiteindelijk hebben we dat ook overleefd, no biggie. Het is ten slotte een camping. We moesten al niet met onze wc-rol naar de sanitaire blok, dus hallelujah.

De sfeer was een stuk losser aan het zwembad (lees: zwemshorten toegestaan!) én het park zelf is ons enorm bevallen. Genoeg speeltuinen, veel groen, enorm rustig, grote zwembaden, lekker brood, goeie sfeer. Aan het zwembad was het wel vechten voor een ligstoel (een must voor deze zwangere vrouw) én was het pijnlijk rondlopen. Alles was gemaakt in een soort steentapijt, waardoor Felix zijn tenen de eerste dag al helemaal open lagen. Mijn rechtergrote teen is ook nog altijd niet genezen. Maar wat gescheurd vel is best een lekker souvenir van een heerlijke tijd.

We hebben dagen aan het zwembad doorgebracht, we hebben de streek een beetje verkend, we hebben ook eens een volledige dag op ons terras gezelschapsspelletjes gespeeld. Zonder klok, gewoon op het gevoel. Meestal met een laat ontbijt rond een uur of 10-11 pas. We aten chips als lunch, of allemaal rare dingen door elkaar. Eigenlijk hebben we gewoon enorm genoten van elkaar in een gezellige omgeving. Zonder strakke vakantieplanning, gewoon op ons eigen tempo. Ik denk dat we allevier evenveel nood hadden aan adem. Dus dat hebben we gedaan. Samen ademen. Bliss.

Tijdens onze afwezigheid is de badkamer afgewerkt (hoera! Ik post er sowieso nog uitgebreid over), waardoor de verbouwing boven grotendeels is afgerond. Afwerking ja, maar ge weet ook dat zoiets lang kan aanslepen. Het ziet er nu al geweldig uit. Tijd voor de volgende fase. Ah ja, we zijn nog niet klaar. Haha. Deze hele renovatie is begonnen met de nood aan een tweede toilet én precies dat moet nog gebeuren. Die komt beneden onder de trap, dus de werken daarvoor konden pas starten als wij definitief uit de living waren. Maar we hebben vernieuwde verbouwmoed nu we het resultaat zien. We dromen zelfs al van een nieuwe keuken én leefruimte (bye bye rode kast), maar misschien is het een geluk bij een ongeluk dat onze financiën dat toch niet meer kunnen trekken.

Ik wilde het geld voor dat weekje Frankrijk eigenlijk ook niet uitgeven. Maar zo blij dat we het toch gedaan hebben. Het was zalig om continu met ons viertjes samen te zijn. Ik heb meerdere keren in mijn arm moeten knijpen bij zoveel gezinsgeluk.

Als je meer dan een halfjaar samen in de living kan wonen zonder kleerscheuren, als je de zware stormen van het afgelopen jaar samen draagt en daardoor draaglijk maakt, als je liefde voelt vloeien in grote stromen en kleine beekjes, als je vaak buikpijn van het lachen hebt, als je…

…dan heb je goud in handen.

Met mijn drie mannen.

En hopelijk binnenkort ook met ons meisje.

The post Goud. appeared first on Sofinesse.

• Bepaalde dingen verdwijnen dan weer compleet naar de achtergrond. Ik weet echt niet waarom ik eigenlijk een babykamer wilde voor Basiel, want het is de meest nutteloze kamer ooit gebleken. Tegen Felix waren we het gelukkig al afgeleerd, en deden we op dat vlak helemaal niets. Deze keer gaan we nog een versnelling lager denk ik. Wat heeft die baby eigenlijk nodig behalve borsten, kleertjes en pampers?

• Ik ga wel op zoek naar een deftige co-sleeper. Eigenlijk zot dat we dat nog nooit gehad hebben. Felix lag altijd tussen ons of in de schommelwieg naast mij. Maar nu wil ik heel graag dat extra beetje comfort. Over een kamer voor die derde baby zullen we het dan over een jaar of twee nog eens hebben. Waarschijnlijk pas op het moment dat ie zelf kan beslissen wat ie mooi vindt. De spare room wordt tot die tijd een vintage logeerkamer (Ik kan die bijna beginnen in te richten. Bijna.)

• Ik overweeg kraamhulp, voor de allereerste keer. De kraamtijd met Basiel was de meest fantastische periode van mijn leven. Ik heb me nooit meer in mijn sas gevoeld dan met één verse baby. Want het allerenigste waar ik aan moest denken, was dat kleine kindje. Aangezien ik met mijn borsten altijd alles bij had, trokken wij er heel veel op uit. Ik voelde me gewoon echt super. Maar toen kwam Felix en dat was een ander verhaal. Dertien dagen na mijn bevalling stond ik er helemaal alleen voor, omdat Tom toen net een nieuwe job had. Basiel moest om 8u10 op school zijn én Felix viel meestal pas rond 6u voor de eerste keer in slaap. Waardoor ik gewoon NIET sliep. In de namiddag moest Basiel alweer gehaald worden (doodvermoeid natuurlijk, want hij ging nog maar net naar school) en er moest ook eten en zo op tafel komen. Ik heb mezelf toen maar nipt van de verdrinkingsdood gered en wil dat deze keer vermijden. Tegelijk word ik nu al ongemakkelijk bij het idee dat er iemand in huis zou rondlopen. Maar goed, het is besteld.

• De interesse van de buitenwereld zou afnemen. Ik zei er onlangs iets over op mijn stories en kreeg enorm veel reacties van mensen die zeiden dat geen hond omgekeken had naar hun derde (en zelfs tweede) kind. Ik vind dat echt oprecht heel triest. Niet omdat ik kindjes maak voor de buitenwereld, maar wel omdat ieder kind (ongeacht de volgorde in het gezin) voor mij even belangrijk is. Dat is namelijk altijd nieuw leven, en dan ben ik echt altijd even enthousiast. Ik begrijp die mentaliteit ook niet zo goed. Het is bij mezelf ook nog nooit opgekomen om voor een tweede, derde of vierde kindje geen cadeautje meer te geven of kaartje te sturen (als we dat bij een eerste wel hadden gedaan). Als mensen in mijn hart zitten, dan hun kinderen ook. Allemaal. (Ik maak me geen zorgen trouwens, de mensen die om ons geven, die zijn er nu al. En op zich maakt het ook niet uit, wij zijn enthousiast, dat is wat telt)

• Dus ja, ik ga misschien wel all the way. Een mooi geboortekaartje, misschien zelfs een kleine (volledig vrijblijvende geboortelijst). Ik droom van een intieme babyshower met vriendinnen (nog nooit gehad), van leuke babykleertjes en alles wat erbij hoort. En de wereld mag daar van denken wat de wereld wil. Ik doe dit voor de allerlaatste keer en wil er ten volle van genieten. Sue me. (Zaterdag staat er trouwens een gender reveal taart geprogrammeerd op het verjaardagsfeestje van Basiel, voila sie.)

• We gaan wel nog altijd geen babyborrel geven. Sorry, ik hou gewoon echt niet van het concept. Het is iets waar de baby absoluut niets aan heeft, waar je als ouder volgens mij ook een beetje verloren loopt want niet echt de tijd om met iemand deftig te praten én bovendien kan het je ook nog eens een hoop geld kosten. “Maar dan bundel je al het bezoek”, hoor ik wel eens als argument. Prima voor jou, maar ik krijg echt heel graag mensen over de vloer. Als mensen de tijd nemen om tot bij ons te komen, dan neem ik ook graag de tijd voor hen. En nee, ik heb daar geen stress over, want ik maak geen circus. Het zou zelfs kunnen dat ik vergeet om je iets te drinken aan te bieden, maar dat is echt per ongeluk. Nemen het gerust zelf, drank staat in de frigo en de glazen in de kast boven de gootsteen. Niks officieels, gewoon zoals ik anders ook ben. Dat is dus niet de taartenbakkende host, sorrynotsorry. Ik ben bovendien niet te beroerd om te zeggen dat het niet past, of dat ik te moe ben of whatever. Ik doe niet mee aan belachelijke sociale geplogendeden, ik doe mee aan eerlijkheid.

• Ik heb me nooit druk gemaakt over mijn kinderen, en dat is nu niet anders. Ik ben op zich een enorm stresskonijn, behalve als het op mijn kroost aankomt. Hoe meer kinderen in mijn buurt, hoe liever ik het heb. Ik maak me zelden zorgen, ik stel mijn moederschap niet in vraag, ik probeer niet perfect te zijn, ik heb geen last van schuldgevoel: I go with the flow. In het moederschap volg ik altijd gewoon mijn buikgevoel, en dat werkt. Hoe het zal gaan als we binnenkort met vijf zijn? Hetzelfde als nu, maar met ééntje extra. Dat worden waarschijnlijk weer twee intense jaren met beperkte slaap, maar dat zien we dan wel weer. Ik heb daar alle vertrouwen in.

• Ik heb wel minder vertrouwen in de zwangerschap, het is gewoon anders. Ik ben niet bang of zo, maar het is gewoon echt anders. Ik ben ouder (ik wilde eigenlijk nooit kinderen na mijn 35^ste, ik wilde ze allemaal lang daarvoor, zie mij nu) maar vooral: mijn baarmoeder is niet meer in topconditie. Ik heb nog altijd het syndroom van Asherman, er zitten littekens op ongunstige plaatsen. Het blijft spannend wat dat met de rest van de zwangerschap en bevalling zal doen. Maar dag per dag. And so far, so good.

Maar dat is mijn gevoel, misschien denk jij er wel totaal anders over?

The post Dingen die anders (en hetzelfde) zijn bij een derde kind. appeared first on Sofinesse.

Toen kwam het moment waarop de kindjes hun nieuwjaarsbrieven gingen voorlezen. Dat was natuurlijk moeilijk, want Estée had een nieuwjaarsbrief voor haar peter die er niet bij was. Die er niet meer bij wilde zijn. Ik kreeg toen de vraag om het peterschap van mijn broer over te nemen. Iets wat ik uiteraard niet kon weigeren. Het voelt heel dubbel zo’n geadopteerd meterschap, maar langs de andere kant is er maar één ding echt belangrijk: Estée. Dat het leven voor haar kan doorgaan, zoals daarvoor. Dat zij naast al die lieve familie, nog iemand anders heeft die haar extra in de watten legt. En dat ben ik.

Ik begon dus onmiddellijk met plannen te maken. Want de lat lag hoog om een toffe meter te worden. Aangezien Estée heel graag knutselt, besloot ik op zoek te gaan naar een knutselworkshop. Na wat googlen kwam ik terecht bij De Banier. Als Gevoelige Citta moest ik mijn scoutshart even opzij zetten voor de winkel van de Chiro, maar het klonk zo goed dat ik het niet kon laten liggen.

Ze organiseren daar wel meer workshops, maar helaas zitten die snel vol. Ik heb in januari gereserveerd voor half april, en ik kon er nog net bij voor de workshop zeepjes maken. Officieel voor moeder en dochter, maar verse meter-metekind was zeker ook een optie.

We gingen naar huis met een buit aan gepersonaliseerde zeepjes, heerlijke gesprekken (Estée is zo een zalige babbelkous!) en een fijne herinnering aan onze eerste officiële meter-metekind-activiteit.

Die zaterdagochtend stonden we om 10u met onze lege blikken aan de deur. Ik kon op voorhand totaal niet bedenken waarom. Maar dat bleek dus om de zeep au bain-marie in te smelten. We kregen een blok speciale doorschijnende zeep en een blok witte, allebei om te smelten (uiteraard te koop in De Banier, of wat had je gedacht?). Verder kleurstof, vormpjes en letters. En dan begin je gewoon te spelen. Laagjes, vormpjes, kleurtjes. Als de zeep vloeibaar is, kan je er alles mee doen. De eerste vijf minuten leek het moeilijk, maar uiteindelijk was het gewoon een gezellige (maar gemakkelijke) knoeiboel. We brainstormden over de combinaties van kleuren, laagjes en vormpjes. Dat waren soms heel serieuze gesprekken, want je gooit niet zomaar oranje bij groen.

Tips voor nog andere leuke activiteiten zijn welkom in de comments! Want ik heb nog niet zoveel meter-ervaring (en van dochters weet ik ook niet zoveel, insert knipoog).

En ik wil het echt goed doen. Voor Estée én voor Thomas.

The post Zeepjes maken. appeared first on Sofinesse.

The post Ondertussen (wanthetisallanggeleden) appeared first on Sofinesse.

Maar in al die stilte zijn we wel over de helft van camping living gegaan. Enfin, dat is toch de hoop. Er is de laatste weken heel hard gewerkt en vooral: met resultaat. De boel begint serieus vorm te krijgen en dat is echt zalig.

Hier zou ik dus kei hard foto’s willen zetten. Maar ik heb echte dikke shit met wordpress de laatste tijd. Foto’s uploaden lukt niet meer. Ik verwijs je dus graag door naar mijn instagram. Ik hoop dat mijn geliefde IT’er het snel kan oplossen, want ik word helemaal gek. Ook een nieuwe lay-out en al, beikes. Niks werkt nog. En dat allemaal na wat stomme updates.

We hebben trouwens een belangrijk verbouwgebod geschonden. “Gij zult tussentijds niet opkuisen”. Kei hard aan onze laars gelapt. Maar jongens toch, was dat een geweldige beslissing! Nadat de plakker zeven muren van nieuwe bezetting had voorzien, leek ons hele huis onder een laagje coke te wonen. Overal was er wit poeder, echt overal. Bovendien was onze beschermlaag over trap en vloeren (primacover: goed spul!) na drie maanden echt aan zijn pensioen toe. We hebben dus alles opgekuist, zelfs met nat gepoetst. Om dan volledig nieuwe primacover te installeren. Heerlijk!

De werkmannen die nu nog moeten komen, zitten toch in een lagere schaal van viezigheid. Erger dan plakkers wordt het niet, so I hope.

Maar je bent natuurlijk ontzettend benieuwd hoe het ondertussen met onze verdiepingen gesteld is. Awel, dat valt goed mee. De gyprocman heeft niveau 2 grotendeels afgewerkt. Dat wil zeggen dat de schrijnwerker kan komen opmeten en de ingemaakte kast in productie kan gaan. Dat wil ook zeggen dat het Readyfitsysteem van Quickstep een go krijgt. Afwerktijd van de kast is minstens zes weken, dus de deadline van de grote vakantie wordt krap maar blijft haalbaar. Uiteraard moet al die gyproc ook nog gevoegd worden, dat is ook nog een hele klus. Zodra dat gebeurd is, kan ik beginnen met schilderen. Daarna kan de vloer gelaatst worden. EN DAN KUNNEN WE VERHUIZEN. Yihaa!

De badkamer zal wel nog niet afgewerkt zijn, maar dat is geen probleem. Kunnen we nog wel even missen (we hebben ten slotte nog een mooie badkamer op het gelijkvloers). Ook de ingemaakte kast zal er mogelijks nog niet staan. Maar die wordt redelijk modulair binnengebracht en moet er op maximum drie dagen helemaal staan. Dat zal stof met zich meebrengen, maar dat kuisen we dan wel weer op.

Het grootste plezier bevindt zich actueel op niveau 1. Als er geen te zotte dingen gebeuren, hebben we daar tegen het einde van de week een plafond! Ik ga dat nog even wat laagjes verf geven als de kamer leeg is – want gij weet ook dat het er anders echt nooit meer van komt – maar daarna kunnen we deze kamer weer in gebruik nemen. HALLELUJAH! De muren mogen we nog niet schilderen van de plakker, dus daar blijf ik nog af. Maar er kunnen wel weer kasten in deze kamer gezet worden. Kasten. Met echte spullen, onze spullen. Oh my god zeg, ik kijk daar reikhalzend naar uit.

Dat wil meteen ook zeggen dat onze huidige opslagkamer ook “afgemaakt” kan worden. Dat betekent niet veel meer dan een radiator hangen en een omkasting voor de zichtbare buizen, want dit arme kamertje heeft helaas geen make-over gekregen. Ooit misschien. Maar nu was daar ten eerste geen geld voor, ten tweede was het dan praktisch echt onmogelijk geweest om op camping living te blijven wonen. Wat dan weer financieel niet haalbaar was.

Enfin. Long story short. Op 15 mei leveren ze het stapelbed voor de jongenskamer en ik hoop daartegen echt een plafond te hebben. Dat schilder ik even in het weekend van 25 mei en daarna kunnen de jongens weer naar boven. Heb je dat goed gelezen? Wij krijgen onze living terug! Ons bed blijft daar wel nog even geparkeerd, maar we kunnen ‘s avonds weer even alleen zijn. Hoera voor ons seksleven! Hoera voor nog iets doen na bedtijd van de kinderen! Hoera voor het einde van het tijdperk televisie kijken met hoofdtelefoon! Hoera voor de hoera!

Ik hoop dat ik dus binnenkort foto’s kan tonen van een jongenskamer die totaal niet Pinterest-proof is, maar wel weer in gebruik. Wel gezellig. Ik kijk er zo naar uit om weer een deel van ons huis te kunnen gebruiken.

En doet er nog eens een maand bij en wij kunnen hopelijk ook naar boven. Laat die aftelkalender naar the end of the camping living era maar komen!

The post Camping living is still alive appeared first on Sofinesse.

Dat was dus buiten mijn fantastische vrienden en lief gerekend, die het weekend voor én na mijn verjaardag voor verschillende zotte verrassingen hebben gezorgd.

We zouden eigenlijk laat gaan nieuwjaren bij de meter van Felix. We zaten daar ook gezellig te keuvelen, toen er plots een babysit binnenwandelde. Ik wist niet wat er gebeurde, maar werd blijkbaar ontvoerd. De kindjes zouden daar blijven slapen en wij gingen ‘ergens’ naartoe.

Mijn verrassingsgezicht.

We reden naar een escape room in Sint Niklaas, waar vriendinnen Tine en Barbara ook plots stonden. Na een vrij vlotte ontsnapping werd ik verder ontvoerd naar een Italiaans restaurant. Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg ik daar een heleboel persoonlijke verjaardagsfilmpjes. Van vriendin Anke (die haar eigen feestje had die dag), van Walter Grootaers, van Coco Jr, van Lynn van Royen, van mijn ex-pluskindje Mano, van mijn schoonzus en -broer en van Gust de Coster. Zalige verrassing.

Als laatste kwam een filmpje van RIOT, met de boodschap dat zij mijn grote improplan toch wilden verwezelijken. Ik was van de wereld geblazen, van zoveel liefde en vriendschap. Overweldigend.

De volgende ochtend kwam de slag. Ik had me een avond geamuseerd en dat voelde zo verschrikkelijk dubbel. Ik vond dat ik het niet verdiende om zoveel aandacht en liefde te krijgen. Ik miste ook mijn familie, die niet in staat waren om mee te vieren. Want vieren is daar niet meer aan de orde. Super dankbaar, maar met een grote schaduw.

Op Valentijn zelf (=de dag) hoorde ik plots een heel erg luide “Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa” van op de stoep. Felix en Basiel hadden nog een grote verrassing ontdekt: een heerlijk versierde fiets. Met 35 meter rode draad, met zoetigheid in mijn fietszakken, met ballonnen en flosjen. Ik heb nog even getwijfeld, maar ik ben uiteindelijk zo naar het station gefietst. Onderweg ook een paar keer proficiat gekregen.

Toen ik wat later het klaslokaal binnenstapte, hadden mijn studenten voor een verjaardagsliedje gezorgd. En die ene student die toch te laat kwam binnendruppelen, hebben ze dan wijsgemaakt dat iedereen mij drie verjaardagskussen had gegeven. Maar uitendelijk heb ik dus alleen van die ene drie piepers gekregen ;). ‘s Avonds hebben we met het gezin frietjes gegeten (de jarige mag kiezen!) en ben ik rustig in slaap gevallen in camping living, tussen het Bloomonboeket dat ik gekregen had van Barbara en de bloemen van mijn heerlijke lief.

Ik dacht dat het daarmee echt wel gedaan was, want het was al meer dan ik ooit had durven te dromen. Ondertussen had ik beslist om de grote improvoorstelling toch af te blazen, want het is gewoon te vroeg. Te veel mensen die ik daarbij wil zijn (nog?) niet in staat om er te zijn en ik kan het niet opbrengen om daar lollig te gaan doen op een podium.

Het is vreselijk eigenlijk, dat er zulke mooie dingen gebeuren, dat er fantastische mensen zijn die dat allemaal voor mij regelen en dat het toch niet helpt. Elke keer dat ik me echt amuseer, krijg ik daarna een extra dreun in mijn gezicht. Een emotionele weerslag.

Net op het moment dat het me weer allemaal boven het hoofd aan het groeien was, bleek dat mijn lief een heerlijk weekendje weg had geregeld. Met ons tweetjes naar mijn geliefde Wenduine, precies wat ik nodig had. We maakten lange wandelingen op strand in de zon, we schoven aan tafel voor een fantastisch Valentijnsmenu en sliepen in een fijne B&B. ‘s Ochtends hadden we nog eens de kans om samen te gaan lopen, wat supergezellig was. Je kan je niet voorstellen hoeveel deugd die zeelucht heeft gedaan. Het was precies wat ik nodig had.

Ik wil terug. Want die momenten hand in hand op het strand, was ongeveer de allereerste keer dat ik voor een paar minuten het gevoel had dat ik weer eventjes kon ademen. Eventjes.

Bedankt iedereen, bedankt voor alle attenties en verrassingen. Het cijfer 35 blijft moeilijk om verschillende redenen, maar deze zotte week draag ik voor altijd in mijn hart. Net als jullie.

The post De verrassingsverjaardag. appeared first on Sofinesse.

Komt het omdat ik volgens de gynaecologische regels met mijn nakende 35 bijna op vruchtbaarheidspensioen wordt gestuurd? Is het door alle miserie dat ik een beetje afleiding en wat kleur zocht? Ligt die donkere herfst en winter aan de basis? Ik weet het niet. Het is gewoon gebeurd, op een dag deed ik een vleugje op mijn gezicht. Sporadisch in den beginne, maar nu zit het eigenlijk in mijn ochtendroutine (oh my god, dat rijmt!).

Eerst deed ik ook gewoon verder met de oude rommel die al jaren in mijn bescheiden schminktasje zit. Ook al wist ik van mijn goede vriendin Barbara dat zoiets compleet not done is. Zij had me dan ook een pakketje gestuurd aan het begin van het academiejaar, om wat meer docent-like voor de dag te komen. Twee pakketjes eigenlijk, eentje van Clinique en eentje van Bella Pierre.

Toen het dan helemaal op gang begon te komen, kreeg ik een pakketje (#influencer) van Cent Pur Cent. Ik kende dat merk, want Barbara had er al veel over gestoeft. Minerale make-up, dat zou ook een ideaal verhaal zijn voor mijn puistgevoelige kop. Blij worden van schoonheidsproducten, wie is die nieuwe Sofie?

Bon. Ik ging er meteen mee aan de slag. Een dikke week verder kan ik eerlijk zeggen: goed spul. Echt, goed spul. (Het is uw goed recht om daar aan te twijfelen want ik heb het uiteindelijk wel gewoon #gekregen, maar als je hier al even leest, zou je toch beter moeten weten. Ik zeg het zoals het is. En het is goed) Toen ik ermee aan de slag ging in mijn instastories, kreeg ik ook veel reacties van andere adepten. Prijzig, maar het volledig waard.

Ik begrijp dat de luttele mannen die deze blog lezen (echt, ik ben wel eens benieuwd eigenlijk, procentueel gezien. Hoe zou de verhouding man-vrouw bij mijn lezers zijn?) al lang zijn afgehaakt. En als make-up u geen zak interesseert, ben je misschien ook al lang weg. Ik ben ook helemaal niet van plan om een beautyblogger te worden, maar op algemene aanvraag vertel ik toch wat meer over mijn ochtendroutine.

Ik ga als volgt te werk:

1. Wakker worden en pipi doen.
2. Instagram en facebook checken.
3. Douchen.

Als ik daarmee klaar ben, kan ik aan mijn gezicht beginnen. Ik kreeg de tip van iemand die zich geregeld professioneel opmaakt om eerst de ogen te doen (voor als je daarmee morst) en daarna je gezicht, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Ik doe lompe dingen bij beide volgordes, maar iets minder lomp als ik eerst gezicht doe. Dit is mijn laagje vernis:

1. Mineral primer van Cent Pur Cent
2. Coverstick van Bella Pierre (voor de ergste gevallen. Dat zijn dus kanjers van puisten of rode vlekken of zo)
3. Mineral concealer van Cent Pur Cent
4. Anti Blemish foundation van Clinique
5. Setting Powder van Bella Pierre

Je moet dat natuurlijk helemaal voor jezelf ontdekken, maar voor mij werkt dit goed. Ik ben content van de teint die het me geeft, het blijft een hele dag zitten (de voorbije dagen ook fikse sneeuwbuien op de fiets overleefd!) en ik krijg er geen pukkels van. Dat laatste is toch wel belangrijk, want ik krijg echt van alles pukkels.

Daarna gooi ik er nog wat blush bovenop. Op de juiste plaats, zodat ik er wat slanker uitzie in mijn gezicht. De blush van Cent Pur Cent geeft echt een natuurlijke blos en ik ben ook enorm fan van de verpakking. Het potje heeft namelijk binnenin een draaidop, waardoor het poeder goed beschermd is. Bij mijn setting powder van Bella Pierre is dat niet, en dat is daardoor echt werkelijk een groter gesmos.

Als ik daarmee klaar ben, begin ik aan mijn ogen. Maar had ik al gezegd dat ik er eigenlijk compleet geen verstand van heb en gewoon maar wat probeer? Ik ben wel al een paar keer professioneel opgemaakt (remember, in de tijd dat ik nog een glamoureus leven had?) en toen heb ik altijd heel goed opgelet. Als het een toffe visagiste was, durfde ik zelfs wat tips te vragen. Stel je voor!

Op mijn ooglid maak ik een eyeline met zwart poeder en borsteltje. Dat is voorlopig met spul van de Hema waarover ik een beetje beschaamd ben (wegens serieus vervallen – ik weet dat dat niet goed is), maar het werkt. Aan de onderkant trek ik een lijntje met het oogpotlood van Cent Pur Cent. De finishing touch is een streepje Mascara van Rituals (ja, die van Hema heb ik buitengegooid).

Voila. Klaar. Dat hele verhaal heeft ongeveer tien minuutjes geduurd. Het lukt me nooit om er een deftige foto van te trekken (ons badkamerlicht is echt niet geschikt voor goeie foto’s van mijn smoel), maar ik doe het toch maar. Ik vind altijd dat het er beter uitziet in de spiegel dan op de foto, dus anders moet ge gewoon eens meekomen naar onze badkamer he.

Want yup. Make-up!

(En please, deel uw beste tips & tricks in de comments!)

PS: Ik ben blij dat ik pas op mijn (bijna) 35ste in dit verhaal ben gerold, want daarvoor heb je toch echt wel genoeg natuurlijke schoonheid. Ook al omdat het echt niet gratis is.

PPS: Ik ga op 20 april een gratis workshop van Cent Pur Cent volgen in een apotheek in Gent. Je kan ook eentje zoeken bij jou in de buurt. (Of meegaan met mij, maar er gaat wel al redelijk wat volk mee :))

PPPS: Mijn lief vindt het allemaal belachelijk en niet nodig. Maar goed, met zijn ogen rollen is gewoon een van zijn hobby’s. Ik doe dat ook wel eens, maar ik rol tegenwoordig dus meestal met opgemaakte ogen.

The post Hoe ik me bekeerde tot de make-up religie. appeared first on Sofinesse.