Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Net voor de kanteling naar de ochtend werd ik een tijdje geleden wakker. Het was alsof ik daar nog stond in mijn droom, een documentaire in te leiden over prematuur geboren kindjes. In mijn slaap was ik het gezicht geworden van prematuurtjes en vanuit die rol was ik doorgerold naar televisie. Een beetje teruggerold ook, naar de liefde voor het presenteren. Er zat veel in die droom, maar vast ook een portie grootheidswaanzin. Dat is niet erg, een droom is de meest ideale plek voor zotte gedachten.

Maar diezelfde dag – en heel veel dagen daarvoor en daarna – kreeg ik weer dezelfde vraag. Dat er iemand opgenomen was in het ziekenhuis, met een groot risico op vroeggeboorte. Of dat een kindje veel te vroeg de veilige haven van de baarmoeder had geruild voor een verblijf op neonatologie. En daarbij vooral “Ik wil een cadeautje geven, wat is gepast?”. Soms zelfs praktischer, genre “welke maat kleertjes voorzie ik het best?”

Het feit dat er mensen aan je denken is geweldig. Het feit dat er mensen meeleven met je verdriet is fantastisch. Elk kaartje, elk berichtje, elke attentie werd en wordt hier enorm gewaardeerd.

Maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik veel niet meer weet. Die periode is zo een verschrikkelijk waas. Het verloop van Rosalie zit haarscherp in mijn geheugen, maar hoe de dagen zich rond het ziekenhuisbezoek spinden is soms moeilijk te achterhalen. Als je kind 82 dagen in het UZ Gent ligt, word je geleefd. Dus voor iedereen die ik vergeten te bedanken ben toen: mijn welgemeende excuses. Het kwam niet altijd allemaal binnen, mijn focus lag te veel op overleven.

Dus als mensen mij vragen wat ze kunnen doen om premature ouders te steunen, dan zeg ik altijd hetzelfde. Hoe lief elke attentie ook is, het is vooral de praktische hulp die zoveel deugd deed. Geen enkele dag in die drie maanden had ik genoeg fut om iets op tafel te toveren. Om boodschappen te doen. Om daar zelfs nog maar over na te denken. Er waren zoveel ballen om in de lucht te houden, eten hoorde daar gewoon niet bij. Het antwoord ligt soms gewoon in een kom soep.

Ik kan buurvrouw i. nooit genoeg bedanken voor wat zij het afgelopen najaar voor ons heeft gedaan. Zij heeft zich spontaan georganiseerd tot verzamelpunt voor al het eten dat op onze stoep werd gebracht in de ziekenhuistijd. Ik hoefde me niks aan te trekken van wanneer dingen gebracht werden of eender wat, ze vroeg gewoon simpelweg of er al iets was die avond of niet. Of er nog plaats was in de diepvries of niet. Dat lijkt misschien onnozel, maar dat was van onschatbare waarde. Als de grond volledig onder je voeten wegzakt, dan is de warmte van een gebracht avondmaal een zachte aai voor je verdriet. Dus als je iets wil doen voor premature ouders die een hele dag in het ziekenhuis zitten: breng eten. Daar kan geen enkel cadeautje tegenop.

Alle praktische hulp die we gekregen hebben, dat maakte echt het verschil. Hulp bij de opvang van de jongens, boodschappen, eten op de stoep, een keer een was doen, wat klusjes in huis. Daar ben ik vandaag nog altijd zo dankbaar voor. Het netwerk dat is rechtgestaan om ons te helpen, zowel van ver als van dichtbij, dat heeft ons erdoor getrokken. De tranen schieten in mijn ogen, want ik kan bijlange niet iedereen genoeg bedanken. Ook al omdat ik veel mensen niet eens persoonlijk ken, wat het bijna nog mooier maakt.

In nood leert men zijn vrienden kennen, zeggen ze wel eens. Dat is waar, nood toont het ware gelaat van mensen. Soms komt intense hulp uit onverwachte hoek, soms blijft het stil aan vanzelfsprekende kant. Ik weet dat heel veel mensen redeneren dat we “hen maar beter met rust laten” – ik dacht dat vroeger misschien ook – maar nee. Ik spreek nu zowel voor de geboorte van Rosalie als voor de dood van mijn broer: stilte is duizend keer erger dan dat je misschien een verkeerd woord zou zeggen. Al kan dat bijna niet. Soms zijn er geen woorden, en dat is ook goed. Dan kan je er nog altijd zijn. De confrontatie is maar één keer een moeilijk, daarna spring je er gezwind overheen of is er zelfs geen drempel meer. Het enige wat je nodig hebt als ‘steuner’: een portie begrip voor wie je steunt. Als je er op zo een moment voor iemand wil zijn, verwacht dan niks (terug). Heb daar begrip voor, dat komt wel (terug). Maar dan misschien even niet. Omdat dan blijven ademen soms al een loodzware opdracht is.

Cadeautjes zijn natuurlijk leuk. Sowieso. Maar kunnen ook heel gevoelig liggen. Ik kon het in het begin bijvoorbeeld echt niet verdragen dat iemand “Proficiat” zei voor Rosalie, dat maakte me pisnijdig. Want er viel helemaal niets te feliciteren aan een kind met zo een onzekere toekomst. En al zeker niet tegen een moeder waarvan de baarmoeder het gewoon had begeven. Ik kon het niet verdragen, echt niet. Ik weet dat andere ouders dat net heel erg appreciëren, dus hou je niet in.Laat al die belachelijke sociale codes varen en zeg gewoon wat je voelt. Ja, ook de premature ouders. Het is niet zo heel moeilijk om te zeggen wat je fijn vindt en wat niet. Het kan vooral veel onnodig leed besparen.

Kleertjes voor een prematuur kindje, dat is lastig. Je kan een pakketje aanvragen via vzw Kleine Held (voor een kindje op neo) en ik zou persoonlijk niet verder gaan dan dat. Het moment waarop Rosalie kleertjes mocht dragen, is verschillende keren uitgesteld. Er zijn minitiatuurkleertjes die ze nooit heeft kunnen dragen, omdat ze niet fit genoeg was. Dat doet pijn. Als het moment daar is, kan je vast nog snel genoeg voor leuke dingen zorgen.

Ik weet dat het in deze speciale Coronatijden allemaal nog een pak ingewikkelder is om er echt voor mensen te zijn. Mijn hart breekt dubbel voor iedereen die nu door dat eerste rauwe verdriet moet. Van gemis of van een trauma zoals een vroeggeboorte, of wat dan ook. Want knuffels zijn de beste zalf. En knuffels vallen niet onder social distance.

We zijn een creatief volk. Als je echt iemand wil helpen maar er staan een hoop praktische bezwaren in de weg, is er vast nog een omweg waar je niet aan gedacht had. En zelfs al geraak je niet verder dan een “We denken aan je”-berichtje, dan is dat nog geweldig.

Al die warmte die op ons afgekomen is. Al die kaarsjes. Al die regenbogen. Al die lekkere ovenschotels. Al die lieve kaartjes. Alles. Dat heeft ons moed gegeven om er elke dag opnieuw voor te gaan. Maar de praktische hulp, dat is toch wel echt een pilaar geweest. Ik word steeds gevraagd naar tips, dat is em. Praktische hulp is da bomb.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om echt iedereen te bedanken die voor ons iets betekend heeft in die moeilijke dagen. Van de kleinste mini attentie tot de grootste gebaren. We hebben het allemaal geapprecieerd. Er zijn mooie bedankkaartjes, maar die geraken helaas niet overal. Sorry.

Onthou dat de gewone dingen het sterkst binnenkomen. Een kom soep, een knuffel, een babysit. Als je minder je hoofd moet breken over praktische shit, komt er meer ruimte vrij voor de dingen die op dat moment echt belangrijk zijn.

Bedankt. Allemaal.

Ik ben sinds september verliefd op soep. Vloeibare liefde die je hart instant verwarmt.

Merci x 10000.

The post Vloeibare liefde. En warmte. appeared first on Sofinesse.

Dat mensen ooit konden twijfelen over de keuze tussen voorgerecht en dessert, was me een raadsel. Of course dat laatste! Op restaurant ging ik ook altijd eerst naar de desserts kijken. Menigmaal teleurgesteld toen bleek dat er een aparte kaart was die je pas NA het hoofdgerecht in handen kreeg.

Er kwam de eerste keer een kink in de zoete kabel tijdens de zwangerschap van Basiel. Het was Tom die suggereerde om toen een test te doen, want ik had het pak pannenkoeken in onze frigo al een hele week niet aangeraakt. Wat voor deze pancake-addict toch heel speciaal was, maar de gedachte alleen al deed me toen kokhalzen.

Bij Felix was ik ook behoorlijk misselijk, maar had ik niet speciaal een afkeer van zoet. De geur van havermout en soyayoghurt lag wat gevoeliger, maar voor de rest viel het wel mee. Beide zwangerschappen ook doorgekomen zonder echte cravings, al heb ik ten tijde van Basiel wel serieus veel croque monsieurs met curry ketchup naar binnen gewerkt.

Ik moet ook eerlijk zijn, ik ben nooit een gemakkelijke eter geweest. Veel mensen worden lyrisch als het over hun studententijd gaat, ik vond het vooral heerlijk dat ik op kot eindelijk niet meer hoefde te eten wat de pot schafte. Het beroemde Florbertusstraat-dieet bestond begin jaren 2000 uit cornflakes, pudding met speculoos en soms een pasta-tonijn.

Nu is er de laatste jaren toch iets veranderd. Dat hartige komt er steeds meer ingeslopen. Als er gekozen moet worden tussen voor- en nagerecht, is dat tegenwoordig echt een dilemma. Een uitgebreid ontbijtje kan ik op tijd en stond nog wel eens appreciëren, maar je moet niet meer proberen om me op een doordeweekse dag ‘s ochtends zoetigheid te serveren. Ontbijten gebeurt ten vroegste rond 10u (of helemaal niet) en ik durf aan een buffet de minikoffiekoekjes zelfs laten passeren! Ik heb zelf al eens aan de warme, zoute dingen gezeten ‘s ochtends. Echt mens! Wie ben je en wat heb je met Sofie gedaan?

Dotje doet er nog een schepje bovenop. De eerste maanden kreeg ik echt geen zoete hap door mijn keel (ook andere happen ging moeilijk, daar niet van). Nu gaat dat stuk gelukkig beter, maar chocolade is bijvoorbeeld nog altijd een no go.

Ik ben benieuwd wat er zal gebeuren als Dotje geboren is. Maar zelfs voor deze zwangerschap was het al overduidelijk: ik word steeds hartiger.

Ik kan nu kwijlen over kaas en olijven, terwijl ik daar vroeger in een grote boog omheen liep. Ik kan vandaag bewust dessert overslaan en daar geen slagroomtraan om laten. Ik weet niet hoe het gebeurd is, maar ik ben van zoet naar zout aan het gaan.

Misschien nog een klein geheimpje om af te sluiten: Toen ik een paar maanden geleden op restaurant was met Barbara, heb ik mijn dame blanche zelfs laten wisselen voor een extra portie frieten!

(En om het helemaal loco te gaan: ik eet daar nu zelfs mayonaise bij, iets wat de eerste dertig jaar van mijn leven altijd vakkundig van mijn bord werd verwijderd. Echt joh, goeie mayonaise dat is toch to die for?)

Nog mensen die van kamp zijn gewisseld?

The post Hartig(er). appeared first on Sofinesse.

Laat mij beginnen bij het begin: ik heb eigenlijk helemaal geen recept. Ik sta niet heel graag achter het fornuis, maar eigenlijk ben ik er niet zo slecht in. Net zoals veel dingen in mijn leven, doe ik dat meestal gewoon op gevoel. Bij chili con carne is dat net zo, dat zal nooit twee keer helemaal hetzelfde smaken.

Maar dit zijn alvast de ingrediënten die ik van de week gebruikt heb:

• sjalot
• ui
• wortel
• paprika
• maïs
• witte bonen
• zwarte bonen
• look
• komijn
• andere kruiden naar smaak
• rundsgehakt (bij voorkeur, maar gemengd kan ook)
• chilipeper of gedroogde chili
• pot pikante saus (zoals arrabiata of zo)
• passata
• geconcentreerde tomatenpuree
• pastasaus (van de Colruyt meestal)
• tomatenblokjes

Ik ben begonnen met de sjalot en uit te stoven in een grote pot. Als die glazig wordt, voeg ik de look toe om nog even mee te bakken. Daarna voeg ik de worteltje en paprika in geïmproviseerde brunoïse toe met een scheutje groentebouillon. Dat laat ik een hele tijd pruttelen tot de groenten gaar zijn.

Ondertussen bak ik het vlees. Bij gemengd gehakt is boter zelfs niet nodig, dat heeft genoeg vet. Bij rundsgehakt kan dat toch wel handig zijn. Als het vlees klaar is, kieper ik de hele inhoud van de pan bij de groenten. Dan gaat ook de pastasaus erbij, tot ik de verhouding groenten/vlees/saus voldoende vind. Eventjes goed doorroeren.

Daarna voeg ik de maïs en bonen toe, de (gedroogde) chili en kruid ik tot het naar mijn goesting is. Daar zit dus echt totaal geen systeem in, ik proef en blijf toevoegen tot het goed zit.

Daarna laat ik nog zachtjes wat pruttelen. Maar loop niet te ver weg en roer voldoende door. Want zo een aangebrande pot is geen aanrader (ja, ik spreek uit ervaring).

Ik serveer meestal met zure room, verse guacamole, rijst, tortilla chips, gemalen kaas en koriander. Maar dat is persoonlijk. Ik maak ook altijd een gigantische portie, want het werk is hetzelfde en dan kan er een deel in de diepvries voor wanneer het eens handig is.

Ik vind het zelf wel lekker (al heb ik liever chili SIN carne voor mezelf, want gehakt zit niet in mijn vriendenkring).

En aangezien mijn collega’s toch een paar keer hebben bij geschept op de teamvergadering, denk ik dat zij het ook wel konden appreciëren.

Smakelijk!

The post Chili con carne: het recept. appeared first on Sofinesse.

Het was wel een heel druk weekend, dus ik zag niet meteen waar ik ging kunnen koken. Ik had ook niet veel zin om de dag zelf in de keuken door te brengen. Ik zit liever tussen de mensen. Ik heb zelfs het liefst dat iedereen ook gewoon doet alsof ie thuis is. Dat betekent zelf drinken nemen als je dorst hebt (hey, dan hoef ik niet recht te staan) en eventueel de chipkes aan te vullen als het potje leeg is. Gewoon chill, geen formeel gedoe.

Maar koken dus. Niet mijn favoriete hobby. Ik spring nog elke week een gat in de lucht dat we zijn overgeschakeld op foodbag. Veel beter dan dag na dag te sukkelen met de vraag wat we nu weer eens op tafel zouden kunnen toveren. Sommige mensen vinden het duur, maar wij gaan een pak minder naar de winkel dus doen ook minder op. Bovendien haalt het mijn stresslevel zo gigantisch naar beneden, dat het elke cent waard is.

Ik vind koken eigenlijk alleen gezellig als er mensen bij zijn, zo bijvoorbeeld op een weekendje weg of in een grote keuken of zo. Dan vind ik dat niet erg. Maar als ik ergens anders sta te koken dan de rest van het gezelschap, dan liever niet. En na een lange werkdag van huis, is het er vaak echt te veel aan. Gelukkig dat ik er nu dus niet meer over hoef na te denken. En nog beter dat we af en toe worden uitgenodigd om te gaan eten.

Vorige week mochten we aanschuiven bij San in Gent. De chef heeft elders in het land een tweesterrenrestaurant en dat was er aan te merken. Zo sjiek! Elk gerecht komt daar in een kommetje en eet je met een lepel. Het voelde soms vreemd om zo’n kunstwerkjes gewoon met een lepel weg te happen, maar het was wel echt super lekker. En hey, alweer een dagje niet koken én een romantisch uitje met mijn liefste.

Deze blogpost begint wat uit te hand te lopen, want ik wilde het eigenlijk hebben over gerechten die ideaal zijn als er een bende mensen komt eten. Ik had wat inspiratie gevraagd via mijn lievelingskanaal Instagram en de respons was nogal overweldigend. Aangezien het nogal egoïstisch is om al deze gerechten voor mezelf te houden, dacht mijn genereuze ik om dat even met jou te delen. Dus kijk, hieronder een lijstje van suggesties die zijn binnengekomen. Concept: eten voor een bende én niet veel werk in de keuken. Bij voorkeur ook makkelijk op voorhand te maken:

• Mexicaanse lasagne
• Verse lasagne (dat zit in hetzelfde schuitje natuurlijk)
• asperges a la flamende (kwam ook binnen, maar dat maak je toch best on the spot he?)
• verse spaghetti met veel groentjes (Maar spaghetti is zo een discussiepunt. De ene wil stukken, de andere wil gladde saus. In ons eigen gezin is dat al een zwaar probleem. Ik ben van veel groeten die je goed proeft, mijn lief wil gewoon rode saus met kei veel vlees)
• Canneloni (daar ben ik nu zelf niet zo zot van eigenlijk)
• Veggie tajine met zoete aardappel en pittig yoghurtsausje (Ik heb wel geen tajine. En voor bepaalde mensen is dat te exotisch he :))
• Lemon chicken van Jamie Oliver
• Driekleurige aubergine (van Ottolenghi)
• Rode linzensoep (euh, is dat een volwaardige maaltijd?)
• Stoofvlees (Echt nog nooit in mijn leven gemaakt. Mijn vader was slager, ik moest dat gewoon uit de pot scheppen. En we hebben (bewust) geen friteuse, dus met wat eet je dat dan? Ovenfrietjes gaat te traag met een grote bende en is hier voorlopig ook geen groot succes)
• Balletjes in tomatensaus (Je moet mij echt veel geld geven om dat te eten. Ik vind dat echt zo vies)
• Bouw je eigen hamburger of taco’s (dat soort concepten, me like)
• volauvent met ovenkroketten (nou. Ik lust echt geen volauvent en als het voor veel volk is, dan is ovenkroketten ook niet te doen he. Dat gaat veel te traag)
• Pasta aubergine en basilicum (pasta werkt altijd natuurlijk, mmm)
• varkenswangetjes met kriekenbier (Het is lief, maar nee, bedankt. Ik moet persoonlijk passen voor de twee hoofdingrediënten)
• Fajitas of carnitas
• Pannenkoeken (Voor te veel mensen is dat gewoon dessert :))
• Waterzooi
• Pastaschotel
• Luikse sla
• Rode curry met kip en kleefrijst
• Kipgehakt met spinazie en kerstomaten in roomsaus

De lijst was eigenlijk nog veel langer. Maar als ik geen screenshots maak van de antwoorden die binnenkomen, verdwijnen die dus ook na 24 uur. Ik zit al met een paar duizenden foto’s waar serieus wat opkuiswerk aan is, dus ik probeer dat toch een halt toe te roepen. Dit is dus even het lijstje waarmee je het zal moeten doen. Maar dat is toch ook al inspiratie voor een paar dagen he?

Uiteindelijk werd het trouwens chili con carne met rijst, gepofte zoete aardappel, verse guacamole, zure room en tortillachips. Als dessert een simpel ijsje met verse aardbeien.

Ik heb niemand horen klagen.

(En ik maak het straks opnieuw voor de teamvergadering van morgen. Sorry voor de spoiler collega’s)

En nu we toch bezig zijn: wat is jouw quick & easy favoriet voor een grote groep mensen?

The post De (quick&easy) keuken van Sofie. appeared first on Sofinesse.

Het zijn vaak de eerste woorden van Felix, die aan eten denkt het moment dat zijn kleine teen onder het donsdeken vertrekt. In grote tegenstelling tot zijn broer, die het liefst van al zou overleven op appels, rijstwafels en melk.

Gezien mijn BMI én problemen met diëten gaat het waarschijnlijk raar klinken maar toch is het zo: eten interesseert mij niet. Ik kan heel erg genieten van lekkere dingen, ik ben een giga-snoeper, maar echte maaltijden: bwaaa. Hoeft niet.

In het dagelijks leven vind ik dat echt een enorme belasting om eten op tafel te moeten toveren. En als het even kan, liefst ook gezond. (Ik kwam onlangs iemand tegen uit mijn studententijd en die herinnerde mij als ‘die van de cornflakes’. Om maar te zeggen, ik heb mijn hele studententijd amper een warme maaltijd gegeten. Ik heb ongeveer 4 jaar overleefd op Fitness van Nestlé en Special K. En dat smaakt mij nog altijd.)

Mijn lief beweert dan weer “de gemakkelijkste eter van de wereld” te zijn, maar trekt toch heel geregeld zijn neus op voor mijn harde werk.  Dat zou natuurlijk aan mijn abominabele kookkunsten kunnen liggen, maar het is evenveel (of meer) een kwestie van zijn goesting van de dag. Het is gewoon moeilijk om die te voorspellen, en heel veel dingen zijn per defintie uitgesloten omdat hij die “niet graag eet”.

Ik zeg gewoon eerlijk dat ik dingen niet lust en/of niet eet, maar dat vindt hij veel te onbeleefd. Terwijl ik daar geen spel van maak. Ik vind het helemaal niet erg om (iets) niet te eten, misschien daarmee? Maar ik kan wel eens gek worden van zijn “pfff, gaan we dat eten?” en gezucht en gesteun aan tafel. Toegeven, er is vooruitgang. Hij eet sinds kort zelfs rode kool!

De oplossing heeft een paar jaar voor de hand gelegen: de kinderen eten op warm op school (HALLELUJAH!) en ik nam een tupperware pot mee naar het Mediahuis. Ik at daar ‘s middags warm en ’s avonds kreeg Tom de microgolfversie voorgeschoteld. Op dagen dat hij het zijn goesting van de dag niet was (ik stuurde de menu op voorhand door), maakte hij zijn all time favourite: boomstammetjes met rijst en erwtjes en worteltjes of spaghetti.

Maar nu moesten we het hele verhaal echt herdenken. Ook al omdat ik de laatste jaren doorgaans op een heel deftig uur thuis was (wegens op een heel onkatholiek uur opgestaan), maar die tijden zijn voorbij. Mijn wekker loopt niet meer vroeger af dan 6u15, maar er zijn dus wel dagen dat ik pas om kinderbedtijd door de voordeur val.

Na een eerdere slechte ervaring met HelloFresh (rotte dingen in de doos, agressieve marketing) en wat tips van vrienden, besloten we voor Foodbag te gaan. Omdat we ook graag gezonder (en lichter) door het leven willen gaan, kozen we de eerste week voor de box van Sandra Bekkari. De week daarna gingen we voor ‘Veggie’ en nu zitten we al aan de tweede ‘Original’ box.

Ik ga daar niet om liegen, de eerste dag heb ik gehuild. De box werd pas iets voor acht geleverd en ik had de hele dag gevast. Toen bleken de recepten niet te kloppen én was ik al bij voorbaat een geslacht lam. Hangry, moe, emotioneel: geweend. Toen daarbovenop ook nog eens bleek dat ik het helemaal niet lekker vond én de keuken ontploft was, heb ik geweend. Sorry Sandra.

Maar na de startdip ging het beter. Ik had de bereidingswijze eindelijk door (wat je met de ingrediënten moet doen staat dus bij de ingrediëntenlijst en niet bij het recept, dat is verwarrend) en had ik meer structuur. En bovenal: het was lekker! Hoera! En met kei veel groeten: Jochei!

Dus ik kan het wel even als volgt samenvatten:

VOORDELEN

• Niet moeten nadenken over ‘wat gaan we eten’ is ZALIG. (Maar echt, dat neemt zoveel stress weg, niet normaal).
• Geen boodschappen moeten doen is bijzonder welkom met twee full time werkende ouders waarvan één ouder (tijdelijk?) niet kan autorijden om medische redenen.
• Geen impulsaankopen meer, we hoeven eigenlijk tijdens de week niet meer naar de supermarkt. Zeker als we nog net iets beter gaan plannen in het weekend.
• We eten veel meer groenten dan voorheen.
• De porties zijn heel correct.
• Je hebt de keuze uit: Easy Dinner, Original, Veggie en Sandra Bekkari. Wij bekijken gewoon per week het menu en kiezen daaruit wat we het lekkerste vinden. Behalve Easy Dinner, dat is te weinig ‘gezond’.
• Je steunt de lokale economie. Foodbag is Belgisch, maar ook de producten die er in zitten zijn zoveel mogelijk lokaal. Zo hebben we al de heerlijkste Belgische geitenkaas leren kennen (om maar iets te noemen).

Uiteraard is het niet alleen een positief verhaal. Want zoals iedereen weet, ik klaag graag 😉

NADELEN

• De tijdsslots zijn niet altijd goed combineerbaar met drukke full time werkende mensen, want je moet dus wel thuis zijn om het te ontvangen. Ik weet niet of een afhaalpunt zou helpen, want dan kan je natuurlijk bijna even goed boodschappend doen. Maar anderhalf uur hongerig zitten te wachten op maandag én daarna nog moeten beginnen aan de kookjob, is geen winner. Ik begrijp dat het niet anders kan, maar dat is lastig. Ik hoor dat veel mensen daarom pas dinsdag uit de box beginnen te koken, maar ja, wat eten we maandag dan he ;)?
• Het is duur, daar moeten we niet onnozel over doen. Maar zoals gezegd geven we voor de rest wel minder uit en wordt het wel aan je voordeur geleverd. En eigenlijk valt het ook wel goed mee. De original box kost bijv. 65 euro voor 4 dagen voor 2 personen – Dat is 8pp voor een aan huis geleverde, gezonde maaltijd.
• De bereidingstijd is niet altijd correct. Het snijden van alle groenten wordt niet meegerekend denk ik.
• Je moet voor de volgende week bestellen voor woensdag. Maw: goed bij de zaak blijven, of we zijn het vergeten. Je kan ook automatisch laten doorlopen, maar als je zou willen wisselen van ‘smaak’ moet je dat wel op tijd aanvinken natuurlijk. Je kan ook kiezen voor 3 of 4 dagen (afhankelijk van de box), dus wij krijgen het meestal wel ingepast in de week.

De kinderen eten natuurlijk nog altijd warm op school, dat scheelt. Maar voor hen zou het sowieso te laat zijn om ’s avonds nog warm te eten. Tegen dat ik er aan kan beginnen, loert hun bedtijd vaak al om de hoek. Bovendien zorgt stad Gent voor gezonde en evenwichtige maaltijden en proeven ze daar veel meer dan thuis (thanks groepsdruk).

Ik heb nog steeds een grondige hekel aan koken. Maar ik vind het steeds gemakkelijker om te beginnen aan de foodbox. Geen stress meer over het eten, ik vind dat een ongelooflijk groot gemak.

En zo terug beginnen werken na een aantal maanden thuis, je inwerken in een compleet nieuwe job: het is allemaal niet van de poes. Dus ik ben ongelooflijk blij met deze oplossing voor ons eeuwige ‘Wat gaan we eten vanavond?’-probleem.

Merci foodbag. En smakelijk!

(Deze post is trouwens op geen enkele manier gesponsord. Al hebben we na deze post misschien wel ne keer een gratis doos verdiend ;))

The post Hoe wij dinnerstress compleet buitengooiden: met de foodbag. appeared first on Sofinesse.

Drie jaar later kennen we elkaar wel écht goed. Zo goed dat ik weet dat zij een nachthumeur heeft (ik heb die term zelf uitgevonden, en het vat de boel perfect samen) en een gouden hart, zo goed dat zij zelfs op 180km afstand voelt wanneer het hier wat minder gaat.

Hasselt- Gent is uiteraard niet de beste verbinding. Hoewel dat in Amerika vast en zeker in de categorie “neighbours!” zou vallen, is dat hier toch best een vervelende afstand. Met wat planning altijd goed te overbruggen, maar ook net te ver om ‘eens even binnen te springen’.

We maken van de nood een deugd en doen daarom geregeld van logeerpartij. Want als we samen naar het theater gaan in Gent, is het toch te zot om daarna nog naar huis te rijden. Mijn kinderen zijn bovendien stapelzot van Barbera (uit te spreken met Gentse r in hun geval) en zelfs mijn lief heeft de deur volledig opengezet. Vanmorgen was “Maar ik wil naar Barbara” het eerste wat Felix tegen mij zei. Dus allez ja.

Gisteren zijn we naar Coco Jr geweest op de Gentse Feesten. (Eventjes terzijde, maar Coco is echt een beest. We kennen hem allebei van een beetje dichterbij en oohmaagod. Als je graag eens naar een brok geilheid slash topentertainer slash zalige zanger gaat kijken, dan zou ik niet meer twijfelen. Ge gaat het u sowieso niet beklagen). Eerder deze week werkten we de tweede ronde van ‘Twee tot de Zesde Macht’ af. Komende donderdag gaan we naar ‘Vrijen met Dieren’ (mijn thesis ging voor een deel over dat stuk, ik kon niet anders) en zondag gaan we brunchen met onze viswijvenclub. Dus we zien elkaar ondanks de afstand wel veel.

Een lang verhaal om te zeggen dat die hier dus gisteren stond en spontaan mijn keukenkasten is beginnen uitkuisen. Ik had dat niet gevraagd, nog nooit iets over gezegd zelfs, maar ze voelde gewoon dat ik dat kon gebruiken. In nood kent men zijn vrienden, zegt het spreekwoord. En ik kan u zeggen, dat is echt zo.

Het is maar meer dan fair dat ik hier iets terugdoe. Ge hebt een eigen platform waar ge dingen mee kunt, of ge hebt het niet. Ons Miranda zegt dat ook altijd. Dus:

1. Als je een toffe, integere, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan is dit your lucky day. Het is werkelijk niet te begrijpen van het universum, maar Barbara is nog vrij. Kandidaten kunnen zich hier aanbieden. Ik kan alleen maar zeggen: TOP-CATCH.

1. Ze heeft kei veel talenten (maar echt he: zingt in een coverband, is de dienst communicatie van de gemeente Alken, kan goed schrijven en grafische dingen en is de meest attentvolle persoon die ik ken), maar eentje daarvan heeft ook een eigen website: babsbakt.be . Long story short: Ze kan goed overweg met zoetigheid. Babs is onze vaste leverancier voor verjaardagstaarten, comfort food (de allerbeste macarons!) en allerhande koekjes en cupcakes. Dat doet ze ook melkvrij op aanvraag (met dank aan Felix). Omgeving Hasselt vooral, maar ge ziet, de taarten geraken ook al eens in Gent.

Voor de smaak zult ge mij op mijn woord moeten geloven. Maar dat het er fantastisch uitziet, daar valt niet over te discussiëren. Dus volg haar op IG (babsbakt) en verlekker je op die heerlijke caloriebommen.

Indien je een toffe, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan kan je eventueel ook een date bestellen.

Anyway: SMAKELIJK!

(En dit is trouwens geen schaamteloze reclame of vriendendienst. Dit is gewoon iets wat een fantastisch mens verdient.)

The post Babsbakt appeared first on Sofinesse.

Om maar te zeggen dat koken hier doorgaans een grote opgave is. Ik heb haast nooit inspiratie en mijn lief komt ook niet verder dan rijst en erwtjes met boomstammetjes. Het is thuis altijd een wedstrijd om als eerste DE VRAAG * te stellen, om zo de bal al meteen te kunnen wegtrappen.

Ik zou heel graag the instagramlife ook in het echte leven toepassen, maar dat hele eetgedoe blijft hier toch echt een opgave. Alleen maar gezond eten met kei veel groenten en fruit, het is hier niet altijd de realiteit. Ik vind dat echt steenmoeilijk. En natuurlijk zou ik ook heel graag een flink aantal kilo’s buiten gooien en me fitter voelen en al wat ge wilt, maar het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Want ik ben gewoon echt niet goed met groenten. Van de helft van de groenten weet ik het bestaan waarschijnlijk zelfs niet. Pakt dat er nog een vierde is waarvan ik maximum één bereidingswijze ken (ik stoom geweldig veel dingen) en dus draaien we hier vaak in dezelfde cirkel. Het helpt natuurlijk niet dat we twee kleuters hebben die in de fase zitten dat ze al roepen dat ze iets niet lusten, LANG VOOR ZE GEPROEFD HEBBEN. We hebben maar een paar hits ten huize Brutin: brocolli, bloemkool, romanesco, tomaten, komkommer, wortels en erwtjes.

En hoewel ik al behoorlijk wat moestuinprogramma’s achtergeslagen heb, weet ik nog steeds niet echt welke groenten in welk seizoen horen. We zijn natuurlijk ook gewend verwend om op elk moment van het jaar te kunnen krijgen waar we goesting in hebben. En we stellen ons daar veel te weinig vragen bij.

Ik weet nog goed hoe bij ons thuis werd uitgekeken naar de eerste tomaten van het seizoen. Ik ben afkomstig uit de tuinbouwstreek en mijn ouders hadden een slagerij, dus er waren wel wat klanten met een serieuze serre in hun achtertuin. En iedereen was zot content dat er na een lange winter met waterige tomaten, eindelijk weer sappige, smaakvolle exemplaren van de lokale boer waren. Dat was feest, elk jaar opnieuw.

Vorige week kreeg ik een mailtje van mamavanvijf van Maison Slash, met de vraag of ik niet wilde meedoen aan de seizoensgroente-challenge. Aangezien ik zelfs niet snap hoe mensen er in slagen om groenten langer dan twee dagen te bewaren, voel ik me redelijk verplicht om er kei hard voor te gaan.

Het plan is om 1 week lang te koken met groenten van het moment, vanaf 23 april. Dat is blijkbaar een vrij ‘dode’ periode in groenteland, maar gelukkig is er hulp. Sofie Dumont gaat ons door die week trekken, met leuke recepten die daarna gewoon gezinsklassiekers gaan worden.

Deze seizoensgroente-challenge is ook een duidelijke oproep naar supermarkten om volop te gaan voor wat de natuur ons op dat moment van het jaar biedt. Het kadert allemaal binnen de actie “Ik ben meer dan mijn kassaticket”. Het is niet dat we de zwarte piet willen doorschuiven (want ok, de consument vraagt gewoon het hele jaar door alles), maar wel om hen te vragen om het ons makkelijker maken om van seizoensgroenten de easy choice te maken. Hier kan je lezen wat ze nu al doen.

Ik heb mezelf al ingeschreven, en ik wou eigenlijk van jou hetzelfde vragen. (Dat kan hier)

Doe je ook mee?

(Doe het voor de groenten! En de duurzaamheid!)

* “Wat gaan we vandaag eten?”

**Deze actie is een initiatief van Rikolto – Vredeseilanden, Fairtrade Belgium, Test Aankoop, KVLV, Femma, Gezinsbond, Landelijke Gilden en Maison Slash.

The post De seizoensgroentenchallenge. appeared first on Sofinesse.

In het geval van de snacktag is het mogelijks een perfect excuus om het eens over ongezond eten te hebben en je helemaal te doen watertanden. #sorrynotsorry. Eten is doorgaans te vet (dat bedoel ik op alle mogelijke letterlijke en figuurlijke betekenissen van het woord).

Maar ik zag het dus bij Renilde en Kelly, ook al komt het idee eigenlijk van Merel van Lotus Writings. Ik heb ook helemaal geen stokje gekregen of zo (bekentenis: ik krijg dat ook niet zo graag), maar ik voelde wel meteen het kwijl in mijn mond komen. Dus ik dacht: awel ja. Een blogske over bucht-eten.

Wat is je favoriete fastfood restaurant?

Om eerlijk te zijn ben ik daar niet zo moeilijk in. Ik kan absoluut eens genieten van een McDo’ke. Om de een of andere reden passeert Quick veel minder, maar dat sla ik waarschijnlijk ook niet af. En ok ja, het brommertje van Pizza Hut staat hier ook wel eens voor de deur. En in het buitenland doen we wel eens van Whopper met Curly Fries. Maar niet overdreven.

Zoete of zoute popcorn?

Vier jaar geleden ging ik luidkeels ZOET geroepen hebben. Maar misschien dat ik zout ondertussen ook niet helemaal meer afsla. Al ben ik niet speciaal een popcorn liefhebber.

Wat is je favoriete ijsje?

De vraag zou beter zijn: wat is niet je favoriete ijsje? Want dat is nu wel echt moeilijk, ik lust er te veel. Dat gaat wel in fases. Ik kan enorm genieten van een goeie dame blanche. Dat betekent echt ijs (geen ijsboerke, liefst vers van een boer) met echte chocoladesaus. Maar ik zou ook een hele doos Twix, Mars, Bounty en Snickers Ice Cream naar binnen kunnen werken. En soms heb ik eens zin in een Ben Jerry’s (niet alle smaken wel). Vers schepijs van de Australian Home Made Ice Cream in Wenduine gaat er ook altijd in. Ik lust wel echt geen mokka (maar ik lust ook geen koffie) en ook chocolade-ijs vind ik een beetje vies (maar ik lust wel heel graag chocolade, helaas)

Beschrijf de allerlekkerste taart die ooit gegeten hebt

Als het aankomt op taart, ben ik echt extreem picky. Zo moet het deeg juist zitten. Ik wil ook dat alle ingrediënten kloppen met elkaar (GEEN FRUIT MET CHOCOLADE MENSEN, kunnen we daar aub mee stoppen?). Als er slagroom bij is, wordt het al een twijfelgeval. Soms doet dat iets raars in mijn mond en dan is het over&out met de taart. Maar newsflash: soms vind ik het ook lekker. En zeker geen creme-au-beurre, zeker niet.

Take-away of zelfs iets te snacken maken?

Ik hou niet van uren kloppen in de keuken, maar een kom cornflakes kan ook al een snack zijn. En dat maak ik helemaal zelf (knipoog). Af en toe is het wel eens fijn om allerlei foute dingen op een hoop te gooien, maar het is ook best fijn om het netjes af te halen. Of nog beter, aan je voordeur te ontvangen. (Maar daarbuiten proberen we echt gezond te eten en koken hoor, dat is beloofd)

Ga je voor een kaasplankje of een schaaltje M&M’s?

Zelfs geen dilemma: uiteraard kies ik voor de zak M&M’s. Maar toen ik zes weken veganistisch geleefd heb om te testen of Felix een melkallergie had, was kaas wel het enige wat ik echt miste. Nochtans lust ik het alleen in gesmolten vorm. (Met uitzondering van mozarella en bepaalde harde kazen)

Wat is je favoriete tussendoortje?

Ik ben even wispelturig als het weer. Wat me de ene dag zielsgelukkig maakt, daar durf ik de dag daarna mijn neus voor ophalen. Maar eerlijk is eerlijk: ik kan bijna altijd een zak Kruidvatsnoep leegsmikkelen. En ook pannenkoeken behoren toch wel tot de absolute top.

Warme of koude appeltaart?

Als het met een bolletje ijs is, dan mag het een zekere temperatuur hebben. Maar ik ben ook absoluut niet tegen de koude versie. (Als de bovenstaande parameters van taart vervuld zijn, that is)

Wat bestel je het liefst op een terrasje?

Stel dat ik toevallig naar het toilet ben als de ober komt opnemen: doe mij maar een cola zero, altijd en overal. Maar als de sfeer echt goed is en ik ben niet te gierig die dag, dan durf ik ook wel eens een virgin mojito te drinken.

Welke snack ligt er naast je frietjes?

Geweldig gênant voor iemand die nauwelijks vlees eet, maar ik bestel ook een viandel speciale, chicken fingers en een potje stoofvleessaus. (De saus mag NIET op de frieten. Want dan laat ik de frieten mooi passeren. Knapperig, met zoveel mogelijk harde stukjes graag)

Wat is je favoriete chipssmaak?

Op dit moment gaat de Oven Baked Zout van Lays vlotjes binnen. En hoewel ik daar echt zin in kan hebben, ben ik dat vaak ook wel snel beu. De chipsverslaving zit ten huize Brutin dan ook echt bij mijn lief.

Wat kan jij onmogelijk afslaan?

(En ook, verbaast het je dat ik met overgewicht kamp als je dit zo leest? Damn!)

The post Over vettig, ongezond, vol suiker en heerlijk (de snack tag). appeared first on Sofinesse.

Ik heb me hier ook al eens boos gemaakt over hoe moeilijk dat wel niet is, om niet te drinken. Ik heb me er al duizend keer voor moeten verantwoorden, mensen hebben al evenveel keer geprobeerd om me toch te overtuigen en de voorgestelde alternatieven (vooral op officiële gelegenheden als recepties of zo) zijn doorgaans bedroevend.

Sinds kort staat er een nieuw boek in onze kast: 30 dagen zonder alcohol. Vreemde keuze misschien voor een geheelonthouder, maar eigenlijk ook niet.

Ten eerste: het boek is geschreven door mijn goeie vriendin Lien. Dus ik maak graag reclame! Waar ik bij haar eerste boek over het 5:2-dieet nog mocht opdraven, had ik over dit onderwerp bijzonder weinig niets te vertellen. Vanwege, tja, al meer dan 12.000 dagen zonder alcohol. Het boek heeft daardoor ook iets langer opzij gelegen, maar uiteindelijk heb ik het verslonden.

Want ten tweede: het is geweldig interessant. Ook voor mensen die geen alcohol drinken.

Ik wist al dat alcohol een zware drug is, maar ik ben toch nog een paar keer van mijn stoel gevallen. De effecten van alcohol worden luid, duidelijk en goed onderbouwd uitgelegd. En bij momenten vond ik het echt schokkend. Ik zou een paar mensen wel wat specifieke bladzijden onder de neus willen duwen. Enfin, als ik dat zou durven toch.

Initiatieven als Tournée Minérale – en vooral het succes ervan – maken duidelijk dat onze samenleving toch met een klein alcoholprobleem zit. En ook het verhaal van Lilith vond k megainterssant. Als het voor zoveel mensen een opgave is om deze drug ‘amper’ 30 dagen aan de kant te schuiven, dan is het tijd voor actie. Want de grens is heel dun, echt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het als geheelonthouder bijna niet snap dat zoiets moeilijk is, maar dankzij het boek heb ik daar veel meer begrip voor. En die zes weken dat ik chocolade (en andere dingen waar melk in zit) volledig heb laten staan om te testen of Felix melkallergisch was, leken mij eerst ook onoverkomelijk. Dus alcohol is misschien een beetje mijn chocolade?

Ik wil de glazen fruitsap op recepties al een paar jaar over de hagelwitte tafelkleden uitgieten, maar misschien is het dankzij dit boek niet meer nodig. Er zijn namelijk gigantisch veel lekkere alternatieven, die in het boek uitgebreid worden gedocumenteerd. Receptjes: ja! Snelle en uitgebreide manieren om lekkere dingen te maken: ja! Tips voor thuis, maar ook voor op restaurant.

Hier en daar is de euro al gevallen en staan er geweldige alternatieven op de kaart. Maar over het algemeen gesproken is er toch nog wat werk aan de non-alcoholische winkel. Of ‘iets anders’ voorzien de kip of het ei is in het sociaal probleem van alcohol (bij een feestelijke gelegenheid hoort een glaasje, toch?) laat ik in het midden. Maar meer variatie, daar vaart toch iedereen wel bij?

Op de boekvoorstelling van 30 dagen zonder alcohol in het fantastische l’Amuzette (een ontdekking, ik kende dat gewoon niet. Shame on me) was er bijvoorbeeld een pittige gemberlimade, een alcoholvrij biertje en zelfs wijn waar je niet zat van wordt. Over de overheerlijke hapjes hebben we het niet. Ook niet over het feit dat ik die samen met L. toch wel redelijk soldaat gemaakt heb. Gelukkig heeft Lien daarvoor al een ander boek, vasten en feesten.

Ik vind eigenlijk dat iedereen 30 dagen zonder alcohol moet lezen. En het liefst van al ook kopen natuurlijk. (Gratis tip van de dag: laat het daarna rondslingeren op je salontafel of gastentoilet) Om Lien te steunen (en te belonen voor al dat harde werk) en omdat er per verkocht boek 1 euro naar de Stichting Tegen Kanker gaat. Maar vooral, omdat het echt heel interessant is om eens anders naar alcohol te kijken. Zodat het gewoon af en toe iets lekkers en leuks is. Voor het iets gevaarlijks en problematisch wordt.

En blijkbaar heeft stoppen of minderen ook geweldig veel gezondheidsvoordelen. Moeilijk in te schatten voor iemand die nog nooit een kater heeft gehad natuurlijk. (En ik ga het ook maar niet proberen zeker?)  Maar bij de volgende “we-gaan-eens- op-je-gezondheid!-klinken”, ga je die gezondheid misschien wel anders bekijken.

Ondertussen: Geniet. Met mate. En schol!

(Dat kan ook met een pittige gemberlimonade. Je kan daar even hard mee tsjingen.)

The post Op je gezondheid! (Sofie leest 30 DAGEN ZONDER ALCOHOL) appeared first on Sofinesse.