Je verjaardag ligt al anderhalve maand achter ons, maar toch kom ik er nu pas toe om je jaarbrief te schrijven. Het voelde gewoon nog te vroeg op 15 september, omdat we allemaal nog zo hard onze plek aan het zoeken waren. In de nieuwe school, in het nieuwe ritme, in die grote stap. (Maar toch wel even een vermelding voor de alweer fantastische taart van je metie Babsie. Je vroeg een regenboogtaart en het resultaat was nog mooier dan gedroomd)

Ik herinner me nog haarscherp de woorden van de pediater aan je couveuse zes jaar geleden. Dat het eerste leerjaar een grote test zou zijn en dat er dan vaak nog diagnoses naar boven komen bij extreem prematuren. Op dat moment was het nog niet eens zeker dat jij ooit het ziekenhuis zou verlaten, laat staan naar school zou kunnen gaan. Het eerste leerjaar leek toen wel een ander, onbereikbaar universum. Tegelijk voel ik sinds die dag een zwaard van Damocles boven ons hangen. Het laatste kindje dat de kleuterschool verlaat, heeft altijd wel een emotionele lading door het tijdperkeinde, maar nu lag er nog een stevige laag angst bovenop.

De start was niet eenvoudig. Een volledig nieuwe school waar je behalve een broer in het vijfde leerjaar niemand kent, is echt een giga stap. Gelukkig met de allerliefste juf en zorgondersteuning. Alleen de naschoolse opvang is nog een probleem, die is absoluut niet op jouw maat. Iedereen moet aan een aparte tafel zitten en zich tot 17u in stilte bezig houden met huiswerk of een kleurboek. Er mag niet gespeeld worden, zoals je dat wel gewoon was in de STIBO op je oude school. De dagen dat je daarnaartoe moet, is het met (op voorhand en achteraf thuis) huilen en verdrietig zijn. We wringen ons in duizend bochten om het op zoveel mogelijk dagen te doen lukken, maar een schoolbel om 15u30 legt een zware druk op je ouders. We hebben werk en gezin op elkaar afstemmen nog maar eens naar een next level getild. Maar liefde boort blijkbaar moeiteloos nieuwe vaten energie aan.

Er was in het begin ook enorm veel weerstand tegen het huiswerk, maar de laatste dagen heb je de zin in het lezen wel gevonden. Kern 2 kennen we ondertussen al bijna uit ons hoofd. Het eerste oudercontact moet nog komen en dat zal met een klein hartje zijn, maar ik sta versteld van jouw veerkracht. Jij leert ons zoveel. Jij dwingt ons te vertragen, te voelen, te lachen, bij elkaar te zijn.

Sinds de schoolstart staat je prachtige roze kamer met bloemen wel leeg. Het lukt je gewoon niet meer om alleen te slapen, ook niet als we (zoals immer) bij je blijven liggen tot je in slaap valt. Dat betekent in de praktijk dat je soms bij een van ons in het grote bed slaapt, maar nog veel vaker bij je grote broer kruipt. Felix zorgt ongelooflijk goed voor jou, hij voelt je op dat vlak feilloos aan.

Het is ook tekenend voor hoe goed jij kan zeggen wat je nodig hebt. Als er te veel prikkels zijn, geef je dat duidelijk aan. Als alleen slapen te moeilijk is, zeg je dat gewoon. Als je vraagt of je van tafel mag en ik check of je wel genoeg gegeten hebt, antwoordt jij dat je buik echt geen honger meer heeft. Je kan verdomd goed aangeven wat je nodig hebt. Daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.

En met stip op één je grootste nood: je broers en je ouders heel dicht bij jou.

Met hen in je kielzog ben je ook gestart op de scouts. Dat wilden we heel graag proberen, om verschillende redenen. Je broers zijn daar heel gelukkig, je leert er veel levenslessen, bent een hele namiddag buiten in het weekend en ga zo maar door. De eerste keren was met een bijzonder klein hartje. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben, want ondertussen ben je voorzichtig enthousiast. (En wij als ouders zijn er nu ook niet rouwig om dat we op zaterdag drie uur kinderloos zijn, knipoog)

Cactus en bloem is je lievelingsspel, daarbij moet iemand rondgaan in de kring en de bloem proberen te vinden. Als je op de juiste schoot gaat zitten, krijg je een knuffel. Maar als je op een cactus gaat zitten, krijg je een ferme knijp in je billen.

Vorige week was jij bijna meteen op de bloem gaan zitten. Je was zo fier.

En knuffels, dat is toevallig helemaal je ding. Net als roze.

Jij bent onze roze bril.

Gelukkige verjaardag liefste Rosalie!

Kus, je mama.

The post Jaarbrief 6 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Drie maanden leefde ons gezin in stukken. Veertien weken dat jij nog in mijn buik had moeten zitten , maar doorbracht in een plastic huisje met overal tubes in je veel te kleine lijfje. Een seizoen zweven tussen hoop en angst.

Elke dag zat ik naast jou, elke mogelijke minuut lag je op mij of je papa, elke twee uur hing ik aan een kolfmachine. Alles in stukken. Ons gezin. Mijn dag en nacht. Ons samenzijn. Ons hart.

Ondertussen moest het leven ook verder gaan voor die twee kleine jongens thuis. Ondertussen moest alles blijven draaien. Ondertussen moesten wij dieper gaan dan de bodem.

Het was een bange uitputtingslag.

Het was een periode die voor de buitenwereld voorbij was zodra jij met dik 3,7kg (komende van 960g) in een maxicosi mee naar huis mocht.

Het is een tijd die sporen heeft nagelaten. Op mijn lichaam, in ons hart, op onze zielen. Het eeuwig gemiste derde trimester, het forever veel te vroeg loslaten, de eindeloze gescheiden nachten.

Het was een bange uitputtingslag.

Het duurde officieel 82 dagen, het voelt officieus jaren later soms nog (te) diep.

Onderweg bloeide jij tot een fantastische meid met de heerlijkste krulletjes, de grappigste uitspraken, de liefste knuffels en een indrukwekkend parcours.

Het was een uitputtingslag.
Maar jij bent de slagroom op onze gezinstaart.

The post Wereldprematurendag, vier jaar later. appeared first on Sofinesse.

Liefje, het is eindelijk de oranje dag! Je telt al zo lang af, samen met de andere kindjes in de struisvogelklas. Want je bent de eerste die jarig is. We 4-den je 4de verjaardag afgelopen weekend al met een beach party (grondig profiteren van de nazomer heet dat), maar voor het eerst besef je heel goed wat verjaren echt betekent. Je weet heel goed dat je vier wordt en vertelt het ook aan iedereen die het wil weten. Je weet heel goed dat er cadeautjes bij horen en draagt je kroon (van Spurrewubsie) al een dikke week preventief.

Het is ongelooflijk welke stappen jij het afgelopen jaar hebt gezet. Van drie naar vier lijkt veel meer dan twaalf maanden. De zorgen zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen tot je volwassen bent en duidelijk wordt wat die extreme vroeggeboorte echt met jou heeft gedaan, maar de opluchting was wel enorm toen je na de Paasvakantie vrij plots echt begon te babbelen. Geen losse woordjes meer, geen onverstaanbare kreten maar serieuze volzinnen. En sinds de zomer zelfs echte verhalen.

Maar ook sociaal ben je echt enorm gegroeid. Je was al langer een ontdekkingsreiziger, maar toch was er ook een moeilijke afstand met vrienden/familie die niet in ons huis wonen. Het duurde lang voor ze je vertrouwen konden winnen, maar stap per stap mochten ze toch je hart binnenwandelen. We konden het ons een jaar geleden niet voorstellen dat je gezwind met valies bij moeke of oma zou staan en dat je de daaropvolgende nacht ook echt een oog zou dichtdoen (en vooral: dat zij ook zouden slapen). Maar (hoera!) het is ondertussen al een paar keer gelukt. Je broers moeten er wel bij zijn, dan voel je je helemaal veilig.

Die twee kerels zijn heilig. Ze smelten bij ongeveer alles wat je doet. Dat zorgt ervoor dat jij heel veel van hen gedaan krijgt en dat is in elke zin van het woord een understatement. Je mag bij hen in bed kruipen in ochtendhumeurspitsuur, je mag van hun bord eten, je mag hun dekentje afpakken in de zetel en ze spelen gewillig de stoute dief die in de gevangenis (= badkamer) wordt gezet door een strenge agente (jij).

De laatste dagen van de vakantie vroeg je vaak wanneer je naar school mocht. Je gaat graag en voelt je goed in de klas. Maar je springt ook nog altijd een gat in de lucht als we je komen halen. De drukte die daar op volgt, is (begrijpelijk) vaak te veel voor jou. Snel eten maken, broers die naar de voetbaltraining moeten, iedereen die moet ontladen. Mijn hart breekt een beetje dat we daar niet altijd de nodige ruimte aan kunnen geven. Het spijt me liefje, dat ik op dat moment niet gewoon een uur bij jou in de zetel kan komen zitten om te knuffelen en te praten. Want je vertelt nu al meer van wat er op school gebeurd is dan je twee broers samen.

We nemen wel trouw ons momentje voor het slapengaan. Ik kan vandaag ook zeggen dat we al vier jaar samen in een prachtig borstvoedingparcours zitten. Verschrikkelijk gestart, maar daarna fantastisch gelopen. Een paar weken geleden wilde je plots even op je eigen kamer slapen, maar na drie moeilijke nachten lig je nu weer gewoon in het aanschuifbed. Je vader zou het niet erg vinden om de bovenverdieping weer helemaal ‘adult only’ te maken, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik veel vaster en beter slaap als jij naast mij ligt. Langs rechts mijn dappere dochter, links mijn fantastische echtgenoot: ik slaap als een roos. Jij ook meestal. Sinds een maand of drie slaap je zonder pamper en op een paar accidentjes na loopt dat gesmeerd. Je hebt ons rechtstreeks in een nieuwe fase gezet: wij zijn echt compleet uit de luiers. Wij hebben officieel geen echte kleine kinderen meer (slik).

Al blijf jij voor altijd en eeuwig mijn kleine meisje van 900 gram dat ons hart en veel meer veroverde.

Gelukkig verjaardag. Proficiat met wie je bent.

Ik hou van je

Mama x

The post Jaarbrief 4 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

We waagden na de Paasvakantie de gok om jou toch al naar school te laten gaan, wat eigenlijk best goed ging. Maar tijdens de hete zomermaanden met onze voeten in Wenduins zand, begon ik toch weer te twijfelen. Ik heb nooit de drang gevoeld om te vergelijken en ben helemaal van het principe dat ieder kind het op zijn eigen tempo doet, maar door jouw start slaat de onzekerheid toch soms toe.

Je begrijpt ongeveer alles wat we zeggen, maar wij begrijpen jou veel minder. Toch niet met woorden, want je vindt altijd wel een manier om je punt te maken. De weg naar zindelijkheid was ook een processie van Echternach, met de nodige frustratie. Want het was al een paar maanden duidelijk dat jij die blaas en sluitspier wel echt onder controle had, maar de controle over het ledigen niet wilde afgeven. Lees: vooral niet op een potje, toilet of pot met verkleinbril maar wel in ergens verstopt in een hoekje los in de broek. Je overklast die twee broers alvast vlotjes als het aankomt op je grenzen opzoeken en aftasten.

De zomer loopt op haar laatste benen dus vieren we jouw verjaardag. Ik vraag me af wanneer dat niet meer met een dubbel gevoel zal zijn. Ik kan je voorlopig precies nog niet helemaal als driejarige zien, omdat mijn hoofd en buik weten dat het eigenlijk pas in december van ‘hip hip hoera’ moest zijn. Zolang er nog afspraken bij het COS gepland staan, is je moeder niet in staat om dat helemaal los te laten. Sorry meid. Waar ik vroeger vol zelfvertrouwen in het moederschap stond, doe jij mij wel eens wankelen. Door je start, door de onzekerheid die jouw ontwikkeling meebrengt, maar ook door je pittigheid. Je bent echt een felle madam.

Je draait ons allevier vlotjes om je vinger met je overload aan schattigheid. De helft van de tijd loop je hier met een paarse bolhoed met stippen in je onderbroek door de living te dartelen. Of je zegt met je hoog stemmetje dingen als “mama ook douche?” en “Roosje ook slide”.  Want ja, je spreekt ongeveer evenveel Engelse woorden als Nederlandse. Dat is volledig de schuld van youtube for kids, maar de verantwoordelijkheid ligt natuurlijk nog meer bij je ouders die je ook wel wat schermtijd geven. Het was wel grappig toen we ontdekten dat jij wel alle kleuren kent, alleen niet in onze eigen taal. Niemand zegt zo schattig “Lellow” als jij, that’s for sure.

Je bent een wervelwind. Soms ga je enthousiast op verkenning en hebben we alle moeite van de wereld om je te volgen op je ontdekkingstocht (je kent elke zandkorrel in Wenduine ondertussen wel denk ik), maar er zijn ook andere momenten dat je me stevig omklemt en onder geen beding wil loslaten. Als ik af en toe wat veel van huis ben geweest, plak je daarna vast aan mij. Je omklemt me, wijkt dan geen centimeter van mijn zijde en wordt ‘s nachts (terwijl ik op een armlengte lig) roepend om mama wakker.

Ja, je slaapt nog steeds bij ons, maar we hebben wel de overstap gemaakt van ‘tussen mama en papa’, naar ‘naast mama in het aanschuifbed’. Je drinkt nog altijd op bepaalde momenten aan de borst (Wow! Drie jaar!) , maar we hebben er wel stevige afspraken over. Zo is de milkbar ’s nachts definitief gesloten, maar blijft ze wel beschikbaar voor het slapengaan. ’s Avonds en in het weekend ook voor een dutje. Soms tussendoor ook nog eens als het nodig is, maar altijd met overleg. Dat heeft ons wat allebei wat moeite gekost, maar het loopt nu echt weer goed.

Als ik je ’s morgens naar de klas breng, zet je enthousiast alles op de juiste plaats. Je drinkfles in de roze emmer, je hapje op de tafel en je boekentas bij de paddenstoel. Daarna gaan we schoorvoetend binnen en zoeken iets om te spelen. Na een paar minuten voel ik dat het oké is, vraag ik of ik mag vertrekken en zwaai je me uit. Als we elkaar ’s avonds terugzien, vlieg jij mij om de armen. Je behandelt me bijna als een superster.

Maar dat ben jij, liefje. Superster Rosalie.

Gelukkige verjaardag

Je mama x

The post Jaarbrief 3 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Toen de kabels en monitors werden afgekoppeld, vond ik een klein beetje van dat vertrouwen terug. Ik probeerde krampachtig om toch een soort kraamtijd te hebben. Al het kangoeroeën ten spijt, probeerde ik de verloren tijd toch ergens in te halen. Ook daar een breuk tussen hoofd en hart. Want nooit zal ik echt kunnen rechttrekken dat ze twee en tachtig dagen in een kil en eenzaam bedje heeft gelegen, in plaats van onder mijn hartslag.

Het stond weken stil, maar toch haalt het leven je weer in. Zeker als het wonderkind besluit dat de meeste statistieken van extreem prematuren op haar niet van toepassing zijn. Je vervalt weer in de drukte. Het trauma wordt bewust en onbewust toch wat in een hoekje geduwd, want ‘ze doet het zo goed’.

Als moeder hoop ik dat mijn kinderen heel goed wortelen, opdat ze daarna met tonnen zelfvertrouwen kunnen uitvliegen. Ik geloof dat de wetenschap dat het veilige nest er altijd voor hen is, hun fundament is voor ontdekking en avontuur. De theorie is natuurlijk mooi, maar wordt waarschijnlijk wel eens geplaagd door de praktijk van de dagelijkse jongleermiserie. Maar ook als je wel eens uit je krammen schiet, kan het huis behangen zijn met warmte.

Net als ik dat buikgevoel weer vrij spel begon te geven, waren er experts die toch graag even de puntjes op de i zetten.

“Oei, ze kan nog niet springen, mevrouw. Ze heeft geen rechte lijn naar links maar naar recht getekend, mevrouw. Ze zou op een andere manier de trap moeten oplopen om echt ok te zijn, mevrouw. Maar maak u geen zorgen hoor, beetje motorische achterstand.”

Het deed ons toch wankelen, zeker als het over haar schoolstart ging. Rosalie zou een decemberkindje worden. Ik zou niet alleen vragen om de kroketten door te geven (en die met één hand opeten), maar ook de tepelzalf. De lichtjes van de kerstboom zouden die keer echt feest zijn na veel donkerte. Want er was een kindje geboren, een lichtpunt. Maar het was nog zomer toen ze kwam. De hele herfst daarna was op adrenaline.

Naar de kleuterklas?

‘Normaal’ zou ze dus in september 2022 naar school gaan, want ze zou ergens de komende weken twee en een half jaar worden. Volgende instap na de grote vakantie. Maar als je de correctie achterwege laat, is ze op 15 maart al officieel schoolklaar verklaard. Want ze is al twee en half jaar hier. Na de paasvakantie mocht ze dus – in principe – naar de vlinderklas van De Piramide.

We hebben er weken, zelfs maanden over getobd. Is het niet te vroeg? Is ze er misschien toch aan toe? Wat doen we haar aan? Heeft ze al niet genoeg moeten doorstaan? Wat is de beste keuze? Samen met de opvang probeerden we het uiteindelijk gewoon. Met een halve dag. Met een week. Met kijken hoe het zou gaan. Met de mogelijkheid tot alles terugdraaien indien nodig. Op haar tempo, met een klein hartje.

Vrijdagmorgen zette ik haar af bij juf Axelle. Ze weet zelf waar haar hapje en drinkfles moet staan. Ze toont me elke dag waar haar jasje hangt. Ze wandelt de klas binnen, zwaait nog eens en duikt in het speelgoed.

Als ik haar die avond ging ophalen, kletterde ze met haar sandaaltjes naar mijn armen.

Met een luide “Mamaaaaaaa!” die je op slag doet vergeten dat er ooit een vertrouwensbreuk was met je buik.             

The post De vertrouwensbreuk. appeared first on Sofinesse.

Een mijlpaal werpt je bijna automatisch terug naar hoe het begon. We waren bang, we zijn getraumatiseerd, we leefden weken op adrenaline, we moesten heel diep gaan. Ik zal nooit vergeten hoe de neonatoloog aan het voeteinde van mijn bed stond en zei dat de kans dat we een ‘normaal’ kindje zouden krijgen eigenlijk onbestaande was. Je zat nog in mijn buik toen we moesten beslissen of we je zorgen zouden toedienen of niet. We kozen voluit voor jou, maar het zinderde wel na. Je zou er bijna sowieso iets (of veel) aan overhouden. Een paar dagen na dat gesprek was werd je geboren net voorbij de wettelijke termijn van 26 weken. Veel te vroeg. Veel te klein.

Fast forward naar vandaag. Naar hoe hier een pittige peuter rondloopt die heel goed weet wat ze wil. Ik zie je hier paraderen en kan nauwelijks geloven dat jij ooit een doorschijnende kilo mensje was. Want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Misschien waren we gewoon vergeten hoe intens peuters kunnen zijn, maar het zou ook kunnen dat die twee grote broers nooit jouw level van pittigheid hebben gehaald. We hebben afgelopen zomer geen seconde op onze strandstoel kunnen zitten, want jij wandelde instant met een arrogante blik richting de dijk of de zee. Gezellig met potjes, water en zand spelen? Nope, constant op wandel.

We mogen je nooit uit het oog verliezen, want je hebt maar een seconde nodig om op de tafel te klimmen. Je staat in een wip bovenaan het laddertje van het stapelbed en kruipt vlotjes twee verdiepingen omhoog. Toen je net uit het ziekenhuis kwam volgden we Bobath-kine omdat extreem prematuren motorisch doorgaans een achterstand hebben (omdat ze geen spiertonus hebben kunnen opbouwen in de baarmoeder), maar na een paar sessie kregen we ons ontslag met de boodschap dat je voor zat op je (gecorrigeerde) leeftijd. Dat is niet gestopt, van onze drie kinderen liep jij het eerst.

Misschien daarom dat taal een beetje trager gaat. Al mag ik dat misschien niet zeggen. Je brabbelt honderduit, maar we verstaan er niet zoveel van. Maar het het arsenaal aan woordjes groeit elke dag. We ontcijferen al vlot ‘water’, ‘nog’, ‘klaar’, ‘efallen (= gevallen), ‘zitten’, ‘paardje’, ‘pamper’, ‘poes’…en ga zo maar door. En vooral, je hebt eigenlijk helemaal geen woorden nodig.

Soms is het wel een beetje dwingend, maar je maakt op anderen manieren vlot duidelijk wat je wilt. Als we te lang binnen gezeten hebben, kom je onze schoenen brengen. Als je honger hebt, ga je aan de kast staan en begint te wijzen tot wij er uit halen wat je voor ogen had. Als je in bad wil, doe je je kleren uit in de badkamer. Allemaal redelijk duidelijk, dus waarom heeft een mens eigenlijk zinnen nodig?

Een tijdje terug waren we op de eerste voetbalmatch van Basiel. Bij elke goal werd er uitvoerig gejuicht en jij dacht kei hard dat je het voor jou was. Je gezicht was geld waard. Aan de kassa van de supermarkt zwaai je uitvoerig naar de medewerker, die er vaak nog gratis kushandjes bovenop krijgt (kregen we maar korting in ruil voor al die cuteness). Als je gaat slapen, waggel je eerst naar je broers om die nog een dikke knuffel te geven. Je smoelenwerk moet niet onderdoen voor dat van Jacques Vermeire en je bent zo schattig als je met te grote schoenen rondloopt. Of als je een boekje leest. Of aan je werkbank staat te knutselen. Schattig en grappig, dat zijn sleutelwoorden voor peuters. Volgens mij doet de natuur dat expres, omdat je anders zou omvallen van vermoeidheid.

Ik kan niet geloven dat je ooit een doorschijnende kilo mensje was, want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Soms kijk je niet om en loop je weg, op andere momenten wil je me absoluut niet loslaten. Ik parafraseer: op andere momenten mag ik zelfs niet naar het toilet gaan een paar meter verderop. Ik zal de olifant in de kamer maar benoemen: vooral ’s nachts zijn we nog niet op een punt dat het voor iedereen aangenaam is. Ik begrijp volledig dat je graag gezellig tegen je moeder ligt (ik lig ook graag gezellig tegen je vader), maar na twee jaar zouden we het wel fijn vinden om al echt in deftige blokjes te kunnen slapen. Het is niet dat ik je liever ga zien als je het niet meer om de paar uur op een wenen zet, maar mijn wallen zouden er wel bij varen.

Twee jaar betekent ook dat we de WHO-norm gehaald hebben. Dat was uiteraard altijd mijn hoop en droom, maar het was absoluut geen evidente weg. Het ziekenhuis heeft (vaak onbewust) op alle mogelijke manier tegengewerkt om je aan de borst te krijgen, ik ben fier dat het uiteindelijk toch gelukt is. Teamwork van ons beiden, dat we met veel plezier verder zetten tot je klaar bent om het los te laten. Ik ben trouwens al even klaar om het ’s nachts los te laten lieverd, maar die memo is nog niet tot bij jou geraakt. Uhum.

Oh Rosalie. Elk kind is een wonder, maar jij bent echt een mirakel. Je conceptie was eigenlijk al onmogelijk en daarna heb je nog een keer alle statistieken over extreem premature kindjes door elkaar geschud. We zijn nog niet out of the woods met jou, want er is nog lang opvolging in het COS (centrum voor ontwikkelingsstoornissen). Maar de experts hebben voorlopig nog geen problemen bij jou ontdekt (dat er ook eten in je onbestaande haardos hangt na de maaltijd zien zij niet als een probleem) en ook voor ons ben je perfect.

Pittig, maar perfect.

Gelukkige verjaardag liefje,

Je mama

The post Jaarbrief 2 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Dat zwaaien is elke dag actiever aanwezig. Je deed het al lang, maar nu doe je het ongeveer bij elke dada van ons. Zoals je elke keer met je handjes begint te draaien als wij zingen. Of zoals je schaterlacht als wij iets op ons hoofd zetten én het er met het nodige drama ook van af laten vallen.

Dat lijken kleine dingen, maar dat is zo groots. Ik zit soms met een vergrootglas op jouw ontwikkeling, omdat ik je 96 dagen te vroeg uit mijn buik heb voelen glippen. Ik weet dat ik er helemaal niks aan kon doen, maar ik voel me wel enigszins schuldig tegenover jou. Jij was daar lekker gezellig aan het groeien, toen je huisje het begaf en jij veel te vroeg in de wereld werd geduwd. Ik heb jou een heel seizoen lang elke avond achtergelaten in het ziekenhuis. Dus elke stap die jij zet, neem ik met uitgediepte bewondering waar.

En stappen, dat doe je. Het is nog wankel, maar je kan het wel. Daarmee ben je eigenlijk de snelste van onze drie heerlijke kinderen. Want ook al ben jij ondertussen dik 15 maanden geleden geboren, als we de zwangerschap hadden mogen afmaken, was het nu ongeveer je verjaardag. Je was uitgerekend voor 19 december, maar je broers bleven ook nog wat langer zitten. Ik dacht dat we dat met jou ook zouden moeten uitzitten, ik maakte me zorgen over hoe we ons naar de materniteit zouden reppen als jij besliste ’s nachts te komen terwijl we geen opvang hadden voor je broers. Alles liep anders. Dat is een diep litteken, maar jij bent de beste zalf.

Het klinkt kleffer dan een pannenkoek met een kilo stroop, maar jij bent een gigantisch wonder. Je doet het zo verschrikkelijk goed, dat we soms vergeten waar en hoe jij begonnen bent.

En nog een meevaller: je bent echt een toffe griet. Misschien een klein werkpuntje: het is fijn dat klimmen je hobby is, maar het bezorgt ons wel de nodige stress. We supporteren graag voor je ontdekkingstocht, maar je bent echt nog te jong om op de tafel te dansen.

Maar blijf vooral dansen lieverd, doe je goed.

Liefs,

je mama.

The post Jaarbrief. En ook niet. appeared first on Sofinesse.

Een verjaardag is feest. 

Het is de dag waarop je als moeder automatisch terugdenkt aan hoe het ging, dat ter wereld komen. Het is de dag die je echte aankomst in de tijd markeert. 
Het is de dag die vanaf dan elk jaar opnieuw een ijkpunt is, een bolletje op je eigen telraam. Want je gaat je eigen weg. Zonder verjaardag zou je misschien vergeten hoe snel en lang en kort die wel is. 

Een verjaardag is feest. 

Het is de dag die het bij jou niet had moeten zijn. Het is de dag in de maand die het niet had mogen zijn. Er moest nog een heel seizoen passeren voor jouw landing in de wereld. 
Het is de dag waarop ik alle grond onder mijn voeten verloor en tegelijkertijd een vat oerkracht opentrok. 

Een verjaardag is feest. 

Het is de dag waarop het geen feest was. Het was gitzwart. Ik wilde je nog heel lang in mijn buik houden, want eruit overheerste de angst om je voor altijd kwijt te raken. Ik wilde je vasthouden om je niet te verliezen. 
Het is de dag waaraan ik niet wil denken. Het was donker. Ik durfde niet van jouw fragiele lijfje te houden, maar toch was ik mijn hart al lang aan jou verloren. Je kneep in mijn hand en claimde daarmee definitief het dochtermoederschap dat veel te kort in mijn schoot was gegroeid. 

Een verjaardag is feest. 

Ook als het de dag is die gestoeld is op een diep trauma. Want het is de dag waarop jij in ons leven kwam. 
Ook al is het dag die het startschot was van een lange gescheiden lijdensweg. Want het is de dag waarop ellenlange knuffelsessies ons hoogtepunt werden. 

Een verjaardag is feest. 

Want het is de dag van jou. Van die pientere, guitige, straffe, krachtige, sterke, fantastische, ongelooflijke dochter van ons. 
Want het is een dag met cadeautjes. Niet met een strikje rond, maar met kleine druppels in mijn ooghoek omdat jij van zo ver komt en hier nu al staat. 

Vandaag is het feest. Want het is jouw dag. Want jij bent een cadeau. 
Want jij is jij. Want jij is de meest wijze dochter die een moeder zich kan inbeelden. Want jij is Rosalie. 

Gelukkige verjaardag liefje. Zoveel feest. 
Nog meer liefde.

The post Een verjaardag is feest. appeared first on Sofinesse.

Bij Basiel en Felix voelde de stap naar de werkvloer onmenselijk vroeg, dus ik was ik dolblij met de drie maanden extra (onbetaald) borstvoedingsverlof bij Rosalie. De lockdown breide daar nog een soort vervolg aan. Thuiswerken combineren met een baby is from hell and back, maar het voordeel was wel dat ze lekker dicht bij mij was. Door die lange tijd, voelde het wel iets makkelijker. Nog altijd te vroeg, maar niet meer elke dag huilen te vroeg.

Als je Rosalie ziet, zou je bijna vergeten hoe fragiel ze is. Maar ze is wel echt fragieler dan een voldragen kind. Iedereen moet een extern immuunsysteem opbouwen, wat automatisch gebeurt als je wordt overgeleverd aan de virusgalore van crèche of kleuterschool. Maar bij Rosalie is het toch nog anders, want zij mist een intern immuunsysteem. Dat is iets wat wordt opgebouwd in het derde trimester van de zwangerschap. Je weet wel, dat trimester dat zij in de couveuse heeft doorgebracht in plaats van in mijn buik. Dus ja, toch een pak fragieler. Geboren worden met onrijpe longen en weken zuurstof moeten krijgen, is een extra risicofactor. Doorgaans wordt aan premature ouders ook aangeraden om de stap naar kinderopvang zo lang mogelijk uit te stellen, precies om die reden. Rosalie is gestart een paar weken voor haar echte verjaardag.

We hadden onze voorzorgen genomen, want het is toch echt weer een grote stap. Normaal gezien neemt Tom een maand ouderschapsverlof in de grote vakantie, nu hebben we dat gespreid van half augustus tot half september. Op die manier kon ik mij concentreren op de heropstart op Howest, en Tom om op de start van Rosalie in de opvang.

Ik ben blij dat het op die manier rustig voor Roosje kan, maar toch ook een kleine steek in mijn hart dat ik het wentraject deze keer zelf niet kon doen. Ook heel opgelucht dat we opnieuw een plaatsje kregen in onze vertrouwde opvang, waar ook Felix heel gelukkig was. Vlak naast de school van de jongens trouwens, wat ook behoorlijk praktisch is in de ochtend- en avondrush. Dankzij het ouderschapsverlof van Tom blijft die gelukkig nog even uit. Het is ongelooflijk hoe relaxed het leven met kinderen is ALS er een ouder niet op het werk wordt verwacht, ALS een ouder altijd thuis kan zijn. Niet haalbaar helaas, maar wel stof tot nadenken.

Op maandag 17 augustus stapte Tom met mondmasker en gretige baby de opvang binnen. Het plan was om een uurtje te blijven, papa en dochter. Dat verliep heel vlot, dus de volgende dag mocht ze daar al heel even alleen blijven. Zo hebben we sindsdien uurtje per uurtje opgebouwd.

Maar eigenlijk was ze meteen vertrokken.

We waren allebei nogal in shock toen bleek dat ze daar de tweede dag zelfs al een dutje had gedaan. Het flesje afgekolfde melk was geen gigantisch succes, maar sinds ze het geven in een beker gaat het vlotter binnen. Ook de gemixte papjes vond ze maar niks, dus ze krijgt ook daar stukjes waar het kan. Het zakje reservekleren dat ik had meegegeven heeft daardoor al goed dienst gedaan. Een baby zelf laten eten is zalig, maar meestal wel een smeerboel. Bedankt uitvinder van de wasmachine!

Ondertussen zitten we al aan week drie. Ze is blij als we haar afzetten en ze is blij als we haar komen halen. Dus misschien was die kleine meid er wel meer klaar voor dan haar moeder.

Het is allemaal zo dubbel, want vorig jaar deze tijd waren de laatste zorgeloze dagen. Daarna stapten we op een vroeggeboortetrein, met een onbekend eindstation. We weten nog lang niet alles, maar voorlopig doet ze het zo verschrikkelijk goed. Uiteraard heeft ze wat snottebellen opgeraapt in de kinderopvang, maar daar blijft het voorlopig bij. We wachten met een heel bang hartje het winterseizoen af, maar weten ook dat ze dat sterker ingaat dan een jaar geleden.

Onze topdochter zit in de groep bij de Leeuwkes. Ideaal, want Rosalie is wel echt een leeuwin.

The post En toen ging ze naar de opvang, alsof ze nooit iets anders gedaan had. appeared first on Sofinesse.

We vroegen de eerlijke waarheid en kregen die ook. De verwachting was dat ik die dag in arbeid zou gaan en dat Rosalie geboren zou worden. We moesten bijna meteen beslissen of we haar medische zorgen zouden toedienen, of laten sterven in onze armen. 

De eerlijke waarheid was dat kindjes van die zwangerschapstermijn zelden ongeschonden uit de rit komen. Als ze de eerste weken al zou overleven (dat was al heel 50/50), zou er daarna nog een lange rit volgen met heel wat uitdagingen. Meer dan waarschijnlijk zwaar gehandicapt, sowieso een zorgenkind. 

Het brak ons in duizend stukken, maar dat wilden we ons gezin niet aandoen. We deden dus het onmogelijke, ons voorbereiden op afscheid. We brachten de nacht in een verloskamer door. Ik op een verlosbed, Tom in een opklapbedje. Allebei zonder slaap. 
De volgende dag nieuwe gesprekken. Want ik was nog steeds niet in arbeid geschoten. Dezelfde arts stond opnieuw aan het voeteinde van mijn ziekenhuisbed. Meisjes zijn sterker. Als je 26 weken haalt, dienen we sowieso zorgen toe (dat is de wet), de meeste kindjes komen er niet ongeschonden uit. Maar er zijn een paar mirakels, ja. Met minimale schade. Komt bijna nooit voor, maar het bestaat.

Ik bespaar je even de ingewikkelde uitleg, en hoe we toch beslisten om daarna voor actief beleid te gaan. Ik neem je gewoon even mee naar vandaag. 

We zijn er nog niet, maar ik durf je wel al een wonderkind te noemen. 
Toen we vorige week aan zee waren, passeerde je de zeven maanden datum. Gecorrigeerd (en naar ontwikkeling) ben je zeven maanden. Die drie andere maanden in het ziekenhuis hadden echt buikmaanden moeten zijn. Maar toen we dus vorige week aan zee waren, begon je het appartement rond te kruipen. 

Ik kan het zelf amper geloven, ook al zie ik je continu op handen en knieën het huis verkennen. Je bent daar zelfs vroeger mee dan je voldragen broers, hoe geschift is dat? 
Ontwikkelingsachterstand, dat ging het zeker zijn. Eventueel in te halen tegen je derde verjaardag of zo, maar allemaal wat trager. Maar dan is daar Rosalie. Jij gaat als een speer. Motorisch ben je ongelooflijk snel. Je kruipt! Je begint op dingen te klimmen. Je maakt aanstalten om jezelf op te trekken! Zotte meid! 

Mentaal is het natuurlijk nog een groter vraagteken en kunnen er nog altijd dingen aan het licht komen. Je hersenen waren ook nog niet volgroeid toen je veel te vroeg ter wereld kwam. Maar voor een baby van 7 maanden, doe je te gekke dingen. Brabbelen, lachen, gieren, actie-reactie, je begint je armen uit te steken als je gepakt wil worden en ga zo maar door. Je drinkt aan de borst en eet alles wat we je voorschotelen met smaak en de juiste techniek op. Een heel normale baby, zo lijkt het wel. 

Je zou haast vergeten dat het echt een wonder is. Soms voelt het zelfs alsof jij andere prematuren oneer aandoet, aan alle ouders van prematuren die kei hard moeten vechten voor elke stap. Ook na de intense periode op neonatologie. Want dit is echt niet vanzelfsprekend. Dit is buiten verwachting. En een hart onder de riem van iedereen bij wie het anders loopt.

Ik zal dat eerste gesprek in de verloskamer nooit meer vergeten. Meer dan drie maanden voor je geboorte gepland was. En hoe ik daarna met mijn handen op mijn buik en mijn gedachten, jou probeerde te vragen om te blijven. Om ons mirakel te worden. Terwijl ik ondertussen met mijn tranen het hele droogteprobleem kon oplossen. 
Zoveel gehuild. Zoveel angst. Zoveel emoties. 

Je bent nog beter dan het best case scenario. Want je bent zo verschrikkelijk schattig, guitig, lief, nieuwsgierig, vrolijk, avontuurlijk (geen angst van gras of zand zoals je grote broers), innemend en straf. 

Vooral straf. Mijn god, wat ben jij een straffe madam! Ik heb er nauwelijks woorden voor. 

Dankjewel liefje. Toen mijn handen op jouw kapotte huisje lagen en de tranen stroomden, heb je goed geluisterd. Dat houden we dan nog vol tot je alleen gaat wonen he? 

Kus, 
Je mama. 

The post Maandbrief van (gecorrigeerd) een maand of 7, die maand waarin ze leerde kruipen. appeared first on Sofinesse.