op je blog las ik dat je hardloopt! Heb je misschien tijd en zin om mee te doen aan een interview voor de rubriek Rennende moeders op http://www.renmamaren.com? Als je wilt meedoen mail ik je graag de vragen.

hartelijke groet,

Nicole Orriëns

Sorry dat ik via deze weg kom maar ik stam nog uit de preshistorie en ken niets van al
dat blogg-gedoe. ‘k Vond alleen deze weg om je te contacteren.
Ik zag en hoorde je vanavond in Reyers Laat. En ontdekte verschillende dingen over je.
Ik kende alleen je stem van op de autoradio: daar staat altijd Nostalgie aan wanneer ik maandag en dinsdag naar Akademie Noord rij voor m’n keramieklessen.
Vanavond kreeg ik het bewijs dat het stemmetje dat ik ken en dat dikwijls (liefdevol lijkt me) geplaagd wordt, inderdaad aan een lief dametje toebehoort. En dat je met dezelfde frustraties worstelt als waar ik mee zat toen ik mijn dochter kreeg.
Eventjes in ‘t kort: ik werkte sinds ’65 op een expeditiebedrijf, trouwde in ’70 en kreeg in ’85 een schat van een dochtertje. Laat maar héél gewild! 12 jaar aan gewerkt! Ondertussen is ze 28 en bouwt haar eigen leven op. Maar ik begrijp je schrik: mij overkwam het écht. Ik besloot te blijven werken, uit noodzaak maar ook omdat ik m’n job niet wou missen. Het kostte me mijn funktie. Ik bleef in een andere job bij de firma tot m’n pensionering. Omdat ik verknocht was aan het bedrijf waar ik mee opgroeide maar ook omdat ik geen keus had (te lang verhaal voor hier).
Toen m’n dochtertje geboren was en naar de kribbe en later naar de kleuterschool+opvang ging, dacht ik dat kind gaat haar mama nooit kennen. Maar niets is minder waar. Door de omgang met andere kinderen van baby-tje af is ze een heel sociaal persoontje geworden en, zelfs na 28 jaar weet ze nog altijd de mama te vinden voor een knuffel of wanneer ze haar hartje moet luchten.
Wat dat pensioen betreft. Ik ben sinds 5 jaar gepensioneerd. Als ik verlofgeld, maaltijdchecks en 13 de maand mee tel, heb ik zo’n 800 euro per maand minder. Mijn man is al jaren thuis (mindervalide) maar krijgt een uitkering klein vanwege in functie van mijn loon (kijk er de barema’s van de maritime maar eens op na – en dat zijn bruto bedragen). Ons huis is nog niet afbetaald; lening herzien door het ziek worden van mijn man. En toch komen we niets te kort. We hebben een dak boven ons hoofd, eten, kleding en af en toe een vakantie. Meer moet dat niet zijn.
Ik bedoel maar, lieve Sofie, om met m’n vroegere baas te spreken: de soep wordt nooit zo eet gegeten als ze gekookt wordt. Geniet van je Basieltje en je vriend en van je job maar pluk de dag en “later” zal heus wel meevallen.

Groetjes,
Mieke