En hier geldt ook dat ik heel graag getrouwd wil zijn, om niet meer ‘lief’ te zeggen, al zeg ik in sommige situaties ook wel ‘man’. Als ge er twee nakomelingen mee op de wereld hebt gezet, mag dat, vind ik.
Momenteel vind ik het gewoon wat gek dat je een pak papierwerk hebt om te zorgen dat de langstlevende en de kinderen kunnen krijgen wat hen toekomt wanneer je plots zou wegvallen. Daarin is trouwen een pak makkelijker.
En een feest is altijd leuk! En een ring. En een kleed. En een huwelijksnacht 😉

Elf jaar samen hier, een huis en twee kinderen. Niet getrouwd, maar al naargelang mijn gemoed varieer ik toch vlotjes tussen ‘mijn lief’ en ‘mijn man’ hoor. Als ik die kerel nog niet eens mijn man zou mogen noemen na alle belevenissen samen…

De liefde vieren…dat is nu net voor mij de essentie van trouwen. Impliciet heb je elkaar al lang “trouw” gezegd door samen te wonen, door samen een huis te kopen of door samen kinderen te krijgen, door elkaars ambetantigheden elke dag met veel begrip te aanschouwen, … Die ene dag of dat ene ondertekend papiertje gaat echt het verschil niet maken en gaat je relatie niet wijzigen.

Maar daar zo eens 1 dag expliciet bij stilstaan, en dat echt eens te vieren met de mensen die je nauw aan het hart liggen. En ik vind dat de liefde het ook wel eens verdient het 1 keer luidop expliciet te zeggen, wat je dag in dag uit wel impliciet toont. Zo gewoon eens voluit JA te zeggen en dan te feesten.

k vond het echt keiplezant.

Maar als vrienden hem als getuige vragen zegt hij ja? Alsof hij dan ook niet al een stuk in de belangstelling staat? En alsof jouw wens niet ietsje hoger staat dan die van zijn vrienden?

(of ben ik nu teveel aan ‘t stoken?)

😀

Anoniem he, dan heeft hij wel een grote mond 😉