Comments on: Alles is voor altijd anders.

By: Dany

Dany — Sun, 09 Dec 2018 14:02:36 +0000

Sofie,

ik lees al jaren in stilte mee. Ik geniet erg van je schrijfsels. Dit jaar was voor jullie erg zwaar… Ik ken je niet persoonlijk maar je verhaal raakte me erg. Soms is er zoveel dat we voelen en zo weinig dat we kunnen zeggen. Ik stuur je warmte en kracht om de dagen door te komen, dag per dag. Geef jezelf tijd en luister naar je lichaam en geest. Niemand anders weet hoe jij je voelt. Warme knuffel!

By: Daphne

Daphne — Sun, 09 Dec 2018 12:50:40 +0000

Sofie,

Ook hier wat aarzeling om te reageren, want wij kennen elkaar niet. Ik ben zo iemand die hier graag & vaak in stilte komt lezen, en herkenning vind in jouw schrijfels, geraakt word, soms hartelijk moet lachen … . En vooral de laatste tijd enorm meeleeft met alle pijnlijke & heel ingrijpende gebeurtenissen die jou & jouw gezin/familie zo hard treffen.
Wat een diepsnijdend verlies & verdriet, zo onwezenlijk. En tegelijk verwoord je het allemaal zo mooi & straalt er ondanks die heel kille & rauwe realiteit, toch nog zoveel warmte & liefde doorheen jouw woorden. En hoop.
Ik weet niet goed wat jullie toe te wensen: vooral veel tijd, er gewoon mogen zijn met alles wat je voelt, niets moeten, een warm deken (letterlijk & figuurlijk) om jullie heen en veel mensen die jullie helpen om dat ondraaglijke te dragen.
En vooral heel veel liefde, onnoemelijk veel.

Liefs

By: Kleine Atlas

Kleine Atlas — Sat, 08 Dec 2018 22:46:39 +0000

Een post die ik al zeker 4 keer ben komen lezen. Ik durfde niet te reageren, want het verdriet dat mij blijvend veranderd heeft, was niet het soort verdriet dat jij nu meemaakt. Maar nu lees ik dat je net zegt: doe maar gewoon, laat van u horen, en bevalt het niet, wel, dan is er weinig verloren.

Dus: wat rot, wat onwezenlijk, wat schrijf je goed.

By: Sarah Heylen

Sarah Heylen — Fri, 07 Dec 2018 10:41:19 +0000

Oh Sofie.
Oh Sofie, sofie toch!
Niet te geloven, niet te bevatten. En toch verwoord je het pijnlijk juist. Dit moet zo zwaar zijn om dragen, voor jou en je familie. Vind troost bij elkaar.

By: Nathalie

Nathalie — Thu, 06 Dec 2018 22:38:35 +0000

De wereld draait voort, alles gaat verder, maar ons hart bloedt en doet alles in een waas voorbijgaan. Emoties laaien hoog op om kleine dingen of vlakken grootse dingen af. Het is zo onwezenlijk, niet te geloven, niet te vatten. Beschrijven is moeilijk, begrijpen al even onmogelijk.
Verdergaan moeten we, dat werd gevraagd, en dat zullen we. Maar nu nog even niet, nu nog even toegeven dat het verdomme pijn doet en we het zo graag anders hadden gezien.
Inspireren doen we ook wel terug (jij bent al goed bezig met jouw mooie woorden) maar momenteel is er nog geen ruimte voor. De pijn, het gemis is nog allemaal veel te rauw.
Respecteren moeten we wel, we hebben geen andere keuze, die werd ons niet gelaten.

Niet dat het te vergelijken valt, maar weet dat jullie niet alleen zijn. Er wordt aan hem gedacht, hij wordt gemist en hij wordt graag gezien. Hij zit in ons hart en zal daar altijd zijn plaatsje blijven opeisen, dat heeft hij verdient, dat zijn we hem verschuldigd. We zullen hem eren en met ons mee blijven dragen.

Veel liefs en ongelooflijk veel moed en sterkte

By: Els

Els — Thu, 06 Dec 2018 13:16:53 +0000

Ik wist eerst niet goed wat er gebeurd is, maar uit de reacties begrijp ik dat je je broer verloren bent? Wat verschrikkelijk!! Mijn deelneming. Dat moet enorm zwaar zijn, niet te vatten. Ik wens je veel kracht en veel steunende liefde van de mensen om je heen.

By: Mieke

Mieke — Wed, 05 Dec 2018 21:59:14 +0000

Net hetzelfde meegemaakt zoals jij helaas. Wat ik nooit zal vergeten is dat op dat moment de wereld leek stil te staan voor mij, terwijl de wereld rondom mij gewoon doordraaide alsof er niks gebeurd was. Daar kan ik mij na meer dan 20 jaar nog altijd over verwonderen. Ik wens je moed en levenskracht om, ondanks dat alles anders is, toch ten volle te genieten van het leven.

By: Evi

Evi — Wed, 05 Dec 2018 11:41:38 +0000

Zo mooi geschreven … Iedere keer opnieuw word ik er enorm door geraakt. Het verdriet dat dit jaar jullie pad kruiste is zo onmenselijk. Ik kan me niet eens inbeelden hoe je je nu moet voelen. En wat er jullie overkwam is iets wat je niemand toe wenst. Gun jezelf tijd, laat het verdriet toe. En probeer kracht te putten uit al die warme momenten en mooie herinneringen. X

By: Eveline Coppin

Eveline Coppin — Tue, 04 Dec 2018 16:06:42 +0000

niet te vatten! gvd, Sofie! Dat is ongemeen hard. Een stoemp in de maag waar ge helemaal van aan gruzelementen ligt. Niet te geloven! Ik hoop dat ik het nooit hoef mee te maken. Alleen nog maar eraan denken en ik voel de tranen al opkomen.

Ik wens je tonnen liefde toe, veel schouders om op uit te huilen, bergen troostende woorden en veel mensen die de drempel over kunnen/willen.

Miljaar toch! Zo oneerlijk! Zo gemeen.

Misschien is het nog wat vroeg, maar ik wou je het toch alvast laten horen van postkantoor 00/00/00. Bedoeling is om een brief te sturen naar een overledene en een tekenaar maakt er een prachttekening bij (ondermeer Sasafran van Iedereen beroemd en ook de leerkracht van twee van mijn kindjes, Heike).

een heel erg dikke knuffel
Eveline
ps: ik woon en werk in centrum GEnt, dus gil als je eens een koffie, thee, bouillonneke wilt gaan drinken samen

By: Liesbeth Verelst

Liesbeth Verelst — Tue, 04 Dec 2018 15:09:15 +0000

Heel raak geschreven. Zo is het helemaal.
Langs deze weg wil ik even zeggen dat ik het een hele mooie,eerlijke, oprechte pakkende dienst vond en dat jullie dat ongelooflijk goed hebben gedaan gezien de omstandigheden. Ik weet wel zeker dat ik dat ik dat niet zou kunnen. Ik heb hier echt zoveel respect voor.