Via link in de krant ben ik op uw blog gekomen. Ik ben een 27-jarige mama van een dochter van 6 maanden. Zowel mijn vriend en als ik werken full time. Ik neem op vrijdag ouderschapsverlof op omdat de onthaalmoeder dan niet werkt. Ook wij worden geconfronteerd met de dagelijkse ‘problemen’ zal ik het maar noemen. Wat als ze ‘s nachts koorts maakt, dan kan ze niet naar het onthaal, wat als wat als en dan…. het was bevrijdend te lezen dat iemand eigenlijk dezelfde moeilijkheden meemaakt. (maar het veel beter kan neerschrijven 🙂 )
Dus eigenlijk, een dikke merci voor je brief! We zouden dat met z’n alleen meer moeten doen!!

waarom komt de invalshoek van de man aan je zijde zo weinig en zo onduidelijk naar voren in je brief aan de minister?

Ter verduidelijking: ik ben 44 jaar oud, bijna 17 jaar gelukkig gehuwd, ambtenaar A1, en vader van vier kinderen. Mijn echtgenote werkt als freelance journaliste en wordt per lijn betaald concreet 430-445 euro per maand. Elke centiem wordt bij ons 4 maal omgedraaid. Aan het huis klussen we zelf. De auto komt hoogst uitzonderlijk buiten. Naar kantoor fiets ik 16 km per rit oftewel 32 km per dag. Qua verdeling van de taken in het huishouden, sta ik in voor:
– tussen 06.15-06u40 klaarmaken van ontbijt en picknick/brooddozen/lunchpakketten – vers fruit snijden of persen
– elke avond van een weekdag : de afwas met de hand + machine stapelen
– wassen van de kleren
– strijken
– stofzuigen, badkamers dweilen en schrobben
– schoenen poetsen
– koken op dinsdag, vrijdagavond, zaterdagmiddag, zaterdagavond, zondagmiddag en zondagavond.
– elektricitteits- en andere kleine herstellingswerken
– boekhouding, belegging en fiscaliteit van het gezin
– planning en voorbereiding van de gezinsuitstappen
– coachen van jeugdploegen hockey
– geven van tennislessen aan de kinderen

Sinds 1995 organiseren we vakantie door te logeren bij familie, vrienden, kennissen etc…. De kinderen groeien tweetalig op wat concreet inhoudt dat je minimum 35 minuten per kind per weekdag moet rekenen om hun vragen over schooltaken te beantwoorden, lessen af te vragen, opstellen te verbeteren, spreekbeurten in te oefenen etc…..

Het lijkt tussen de regels wel dat je “lief” weinig om handen heeft met Basiel. Dat verbaast en zal zeker niet zo blijven.
Kleine kinderen, kleine zorgen.

Wat me heeft gestoord:

1.in jouw brief lijkt het wel alsof geen enkele man een handje toesteekt;

2. in jouw brief komt onderhuids een manfiguur naar voren als een “luie” profiteur, die ver weg blijf van alle “mentale” stress of angst. Weet dat een man het anders uit of laat aanvoelen maar net zo zeer opgevreten wordt door beslommeringen over de ontwikkeling van elk van de kinderen.

3. Is het zo aartsmoeilijk om 1 jong kind in een heel druk levensschema in te bouwen? Tenslotte gaat het in essentie over die eerste drie jaar vooraleer een kind naar de peuterschool trekt.
4. Waarom kom je zelf niet op de proppen met haalbare voorstellen?
5. Wat belet je om in onderhandeling te treden met je werkgever? Kan durf niet aangeleerd of aangekweekt worden?

Of wil Sofie gewoon “alles, nu onmiddellijk, zonder toegevingen”? Alle plezier, luxe, affectie van het ventje, en veel tijd voor vrouwenzaken. Kortom, maximaal geluk en ook veel ondersteuning/begeleidingsmaatregelen van de overheden aub.

Sorry maar eerlijk is eerlijk: je brief komt verwaand en zelf een tikkie verwend over.

Tal van migrantenvrouwen mogen niet eens gaan werken en jij mekkert over de zorgen die uit het multitasken voortkomen. Heel wat hooggekwalificeerde vrouwen vinden nu geen baan van hun dromen, maar dat zal jou worst wezen vermoed ik.
Heel wat ouders moeten voor hun hoogbejaarde familieleden gaan zorgen en doen dat zonder protest. Dat gaat ten koste van quality time in het eigen gezin. Maar hoort het er eigenlijk niet gewoon bij?

Waar is jouw bijdrage aan de gemeenschap, waar is jouw maatschappelijk engagement, wat voor vrijwilligerswerk verricht je? Hoe maak je van je periode op deze aardkluit een zinvolle passage die niet enkel op de eigen “vlees en bloed” gericht is?

Is Monica De Coninck eindverantwoordelijke voor jouw keuzes? Is het niet fantastisch dat jij een gezond kind hebt? Heel wat gezinnen stressen blauw en komen niet aan een kindje of een broertje of zusje toe…. Koester verdorie eens eerst je voorrecht, toets het af aan de veelkleurige werkelijkheid en ga al zingend aan de slag.

Want nu om nog meer sociale voordelen pleiten klinkt bijna wraakroepend. Iedereen moet toegevingen doen en een deel van zijn luxe opgeven, anders komen we er niet. Maar vergt het misschien wat levenservaring alvorens men het louter materialistische immediate geluk kan loslaten? Komt levenswijsheid niet traag stap voor stap met de de jaren?

Succes en vooral niet te veel kniezen ! Ooit gaat de zon wel terug meer schijnen…
Groeten

Henk

Keep up the good work!!

Thomas