Terwijl ik je keuzes perfect vindt en dat moet gerespecteerd worden en dat levert dan veel frustratie op, denk ik dat sommige van je redenen bovenaan soms wel goedbedoeld zijn. Maar ja, na de 1567e keer zo’n opmerking kan je mensen dan wel eens door het raam willen gooien.
Zelf drink ik dus normaal gezien wel wat alcohol, maar ‘k heb eveneens schrik om controle te verliezen en al absoluut geen zin om zat en ziek te worden (nog nooit geweest). Maar ‘k vind de smaak van sommige dranken wel ok en ‘k vind altijd water heel plattekes, dus een aperitiefje, of een glaasje wijn bij de maaltijd of eens een biertje op een terrasje kan ik appreciëren. Als ik moet rijden is mijn absolute maximum 1 aperitief en 1 glas wijn bij voorgerecht (of 2 aperitieven) en dan zeker zijn dat er nog voldoende eten komt en we nog een tijd tafelen. Met die limieten die ik mezelf opleg heb ik al moeten blazen en reed ik perfect safe. Maar ‘t gaat er effectief niet over om “controle” te passeren, maar om echt veilig te rijden met voldoende reactievermogen en bewustzijn. Sinds ik moeder ben ben ik daar nog zoveel sterker van bewust: ik ben verantwoordelijk voor die kleintjes op de achterbank…maar ook voor al die die langs baan wandelen, fietsen of op andere achterbanken zitten. Geeeez, hoe vreselijk moet het zijn om te weten dat je een ongeluk veroorzaakt hebt dat jouw schuld is terwijl je alcohol ophad? Als ik een kruis langs de weg zie staan, krimpt mijn maag altijd in elkaar. Zoiets wil je toch niet riskeren? Ook al is het maar 1 km ver rijden? Ook al zal op dat baantje zeker geen controle zijn? Daaaaar gaat het niet om!! Als je de baan opgaat ben je verantwoordelijk voor een hele hoop levens om je heen.

Dus als ik gezegd heb dat ik BOB ben en stop met drinken, vind ik het ook super irritant dat men nog blijft aanbieden of nog erger: als je even niet kijkt doodleuk je glas weer opvult. Daar kan ik ook heel geïrriteerd om worden.

Maar doorgaans bedoelt men het goed (of is men te laf en wil men vooral geen keuzes opdringen…keuzes die geen keuzes zouden mogen zijn). Momenteel ben ik zwanger en krijg ik toch ook bijna altijd de vraag of ik aperitief wil of wijn wens ….of omgekeerd, krijg ik excuses opeens omdat men al direct met de alcoholvrije bubbels bij mij kwam. Men bedoelt het “goed” en wil me vrij laten zelf mijn keuzes te maken ook al zijn het overduidelijk foute keuzes. Maar het is blijkbaar “correcter” om niets op te dringen. Een foute correctheid, men zou best wel assertiever mogen zeggen wat de juiste keuze is en welke opties gewoon uitgesloten zijn.
Enfin, blijkbaar zeg ik wel altijd kordaat en duidelijk genoeg dat ik tijdens mijn zwangerschap zeker geen alcohol wens te drinken, ook niet 1 slokje, want men heeft het men wel nog nooit een 2e keer aangeboden dan. ‘k heb wel al de opmerking gehoord “ah ja, ‘k laat jou kiezen eh, 1 klein glaasje kan vast geen kwaad” waarop ik dan wel antwoord dat dat wel kwaad kan omdat ik dezelfde bloedbaan deel met het kleine babytje dat nog volop in ontwikkeling is.

Bij deze zwangerschap smaakt water me beter, maar ‘k vond bij vorige zwangerschap wel lastiger om lekkere alternatieven te vinden om te drinken. Ik miste de alcohol absoluut niet (mijn smaak was gewijzigd en ‘t was ontzettend vies opeens), maar ik vond wel dat er bij een maaltijd weinig lekkere alternatieven waren. Water is zo plat, frisdranken en fruitsappen te zoet en te overheersend bij eten. Wellicht daarom dat mensen zich moeilijker kunnen inleven dat jij water echt perfect smakelijk vindt en dat ze nog eens dubbel checken of je echt niet een glaasje wijn of zo wil of dat er misschien een ander alcoholisch alternatief is met andere smaak waarvan men misschien denkt dat je het wel zal lusten.

‘k kan me ook wel voorstellen dat je bij koffie ook veel irritante reacties krijgt.

Mijn moeder snapte niet dat ik borstvoeding wou geven en liet dat merken. En toen ik vroeger stopte dan gepland bij mijn tweede, liet een kennis heel hard merken dat ze DAT niet verstond. Nu kan ik het allemaal relativeren, maar toen had ik er geen boodschap aan, absoluut niet. Kritiek + hormonen + slaaptekort = vrouw die overstuur is.

Ik vond borstvoeding totaal niet leuk. Ik denk dat het niet aansloot bij mijn karakter; ik wist graag hoeveel mijn dochter / zoon dronk en had graag dat ik het eens kon uitbesteden als het mij niet goed uitkwam. Maar dat woog niet op tegen het gezondheidsvoordeel, vond ik. Dus deed ik het. De tweede keer was het zo zwaar dat ik ben gestopt op 7 weken. Ik was er kapot van. In plaats van te genieten van de voordelen van kunstvoeding (ja! eindelijk een nacht slaap!) zat ik mezelf verwijten te maken.

En toch, als er een derde zou komen, probeerde ik het weer. Al een chance dat er geen derde komt. 😉

Super dat je er toch voor gaat met één borst!