zoals de reactie hierboven: niet iedereen kàn dat verlof opnemen. Mij is telkens opnieuw en opnieuw gezegd dat ik door mijn crappy statuut geen recht had op ouderschapsverlof. Of loopbaanonderbreking of welke onderbreking dan ook. Ik plakte er bijna al mijn verlof na, maar beide kindjes moesten op een goeie 3.5 maanden wel al starten in de crèche. Neen, ze hadden daar geen deugd van de eerste maanden (geen van beiden dronk er meer dan 50à100 ml op een ganse dag, fruit en groenten zijn meteen moeten starten om uitdroging en honger toch een beetje te voorkomen, de avonden en nachten waren hel voor mij). Luisteren naar je gevoel, dat is niet voor iedereen mogelijk.

Het doet zelfs een beetje fysiek pijn om terug te denken aan die periode.
Gelukkig mag ik ondertussen tijdskrediet zonder motief opnemen van mijn werkgever en werk ik nu nog eventjes 4/5de.

Geniet nog volop van de tijd die jullie nog samen hebben. En ja 15 weken: dat mag gerust wat meer zijn: moeders, kinderen en alle andere huisgenoten zullen er wel bij varen!

Ik ben bewust minder gaan werken, dacht vroeger ook dat carrière maken op de eerste plek kwam… met kindjes in huis verandert het gedachtengoed grondig!

Maar veel mama’s KUNNEN die keuzes niet maken… Ik werk bv nog niet lang op mijn huidige plaats, dus kan geen ouderschapsverlof nemen… Ik wil wel graag thuisblijven zonder uitkering (en dus leven van ons spaargeld), maar dan moeten ze iemand anders aannemen om me te vervangen en wat als die persoon het beter doet dan mij… Ik heb dan geen contract meer he? Ik ga het niet riskeren en ga dus vroeger aan de slag dan ik eigenlijk zou willen. Gelukkig kunnen we creche vermijden (oma …) want een baby van drie maanden daar afzetten, dat is toch gewoon onmenselijk. Is ook wetenschappelijk bewezen he, dat hun corstisolniveau daar heel hoog is als ze zo jong zijn.

Je kan dit steken op: Het is een keuze dat werken of niet werken. Ja, voor sommige mensen, die meer als genoeg verdienen is dit misschien een keuze, van het met wat minder geld te doen. Voor veel mensen is dit geen keuze.

In een maatschappij, waar de regering en de bedrijven het liefst elke volwassen zien werken, moet je de moeielijke keuze maken dat als een maatschappij dit wilt zeggen dat er deftig kinder verlof (en opvang) is. Je kan niet willen dat elke volwassen tot zn 65ste werkt zodra hij/zij van de schoolbanken is en families in de koude laten staan. Je kan ophetzelfde moment als maatschappij dan ook niet zitten klagen over dat we ons te weinig voortplanten en dat er dus niet genoeg nakomelingen zijn om de pensioenen te betalen.

Je kan als maatschappij niet alleen kieze voor de ‘winsten’ nu van de bedrijven, je moet ook denken aan de toekomst.