Luiewijvenweekend, editie VII

Het recept is geen geheim meer: van vrijdagavond tot zondagmiddag trekken we er met een bende fantastische wijven op uit. Geen rompslomp met kinderen, venten of ander gedoe. Gewoon een weekend onze goesting doen, daar zijn wij (voor twee dagen toch) extreem goed in.

*Normaal gezien zijn mannen niet toegelaten op het luiewijvenweekend, maar we zijn flexibel. We hadden al eens een uitzondering gemaakt voor een pasgeboren Felix aan de borst, deze keer heeft Nacho/Hugo een plek kunnen veroveren in onze uiterst geheime congregatie. Nacho is de assistentiehond van lui wijf V. Omdat wij zijn naam niet mogen zeggen (V. is zijn baasje en geeft de commando’s), heeft de rest het over Hugo. We hebben er wel voor gezorgd dat Hugo vestimentair niet te veel uit de toon viel.

*Ik wil toch ook even een pluim op de hoed van vzw Hachiko zetten, want daar zijn vrijwilligers die met heel hun hart deze honden opleiden om ze dan af te staan aan mensen met een beperking. Mijn hartje wordt daar warm van.

*Soms zijn we extreem lui, soms gaan we een beetje shoppen. Maar toen we in Hilvarenbeek de Hema binnenstapten en daar een LAZY T-shirt in de rekken bleek te liggen, stonden we ons plots allemaal om te kleden in het midden van de winkel. Dat kan gebeuren.

*Volgende keer moeten we misschien wel een selfiestick meenemen, dan kan iedereen tegelijk (flatterend) op de foto. Of we moeten Hugo leren kadreren, dat is ook een optie.

*Af en toe zijn er ook officiële momenten. En dan geeft ons opperwijf al eens een speech. Om vanalles te vertellen, maar vooral om eens te zeggen dat dit echt de meest harmonieuze editie was. Volgens de verwachtingen gaan we vanaf nu dan ook samen menstrueren.

*Je verdient de titel lui wijf niet zomaar, ik heb geweldig veel geslapen. Een dutje op vrijdagnamiddag en eentje op zaterdagvoormiddag. Gecombineerd met lange en ongestoorde nachten. Ik kan het iedereen die anderhalf jaar amper geslapen heeft en elke werkdag om 3u40 uit zijn bed springt, kei hard aanraden.

*In ons woordenboek is lui ook synoniem voor ‘kei hard uw goesting doen’. We hebben dus niet gevloekt in de kerk door onze loopschoenen aan te trekken, integendeel. Dat stond megahard op de planning. De wind en regen iets minder.

*We logeerden trouwens in een spotgoedkoop huisje in Duc du Brabant van Landal. Ik zou het absoluut niet aanraden (valt werkelijk geen hol te beleven en de huisjes staan dicht op elkaar), maar door de belachelijk lage prijs hadden we wel budget over om te gaan eten. Lui en efficiënt, wij.

*Ik heb de roste ober daar wel even de schrik van zijn leven bezorgd toen bleek dat de rekening niet klopte. Toen we weer buiten kwamen zei I. voorzichtig dat ik ‘zo defensief’ was. Sorry ober, het was vast omdat ik al half in pyjama was en geen beha aanhad. Maar we hebben onze 13.5 euro wel netjes teruggekregen.

*Weet je wat grappig is? Volgende week gaan onze mannen in hetzelfde park op mannenweekend. Bijna net zo hilarisch als mijn lief die met mijn moeder geregeld had dat de kinderen daar konden gaan logeren terwijl hij naar de beker van België ging kijken met wat maten.

Om maar te zeggen dat het redelijk geweldig was. Een bende topwijven die het echt verdienen om één keer per jaar volledig te ontsnappen. We zijn dan ook een geweldige club. Er heeft zelf niemand gesnurkt. Alleen Hugo heeft af en toe wat stinkscheten laten vliegen, maar voor de rest geen klachten.

U begrijpt dat we al een datum voor volgend jaar hebben vastgelegd, en dat we al een beetje aftellen.

 

 

Posted in Rapporteren, Trippen, Uncategorized | 3 Comments

Ondertussen.

Blijft mijn plaat serieus hangen, maar het energiepeil zit hier nog steeds onder nul. Ik heb het echt heel lastig, vaak gewoon om de dag door te komen. Mensen vragen geregeld of Felix nu wat beter slaapt. En hoewel het antwoord zeker ja is (een vette hoera!), blijven ongestoorde nachten heel zeldzaam. Dat is op zich niet zo erg, maar we hebben echt geen enkele reserve. Het lijkt alsof die anderhalf jaar op overlevingsslaap nu pas echt toeslaan. Of zou het toch komen omdat mijn wekker om 3u41 afgaat? Ik ben nochtans heel flink en braaf. De kippen denken zelfs nog niet aan hun stok als ik al in mijn nest lig. Meestal ben ik voor 19u al in half-comateuze toestand. Ge hoort het, mijn leven is kei rock-‘n-roll *roloog*

IMG_6395

De meeste avonden moet ik dus aan mij laten voorbij gaan, maar gelukkig staan daar geweldige ochtenden tegenover. Ik speelde met het idee om eens een foto-overzicht te maken van alle bekende mensen die ik de laatste maanden al ontmoet heb, maar ik vind dat nu precies toch wel een beetje starfuckerig. Al ben ik natuurlijk stiekem nog altijd het meisje dat een plakboek/knipselmap zou willen maken van alle BV’s die ik al ontmoet heb. Moest je de 10-jarige Sofie gezegd hebben dat ze elke week een babbeltje zou slaan met iemand uit de boekskes, ze had u scheel uitgelachen. Of wreed pijn gedaan, omdat ge zo hard niet moogt lachen met grote dromen. Geen collage dus, maar afgelopen maandag deed ik wel van matching outfits met de vorige Mol/Slimste Mens ter Wereld. Wou ik toch effe zeggen. Hij weet trouwens niet wie het nu is. Ik denk Robin. Of Davey. Of Eline. Of misschien Annelies? – Op wie zou jij je geld zetten?

IMG_6926

Ik heb ook de offertetrein voor een nieuwe voordeur in gang proberen te duwen. Ik zeg proberen, want blijkbaar is de opdracht voor de meeste ramen- en deurenbedrijven niet interessant genoeg om te antwoorden op mijn mails. Ik ben al wel eens een keertje opgebeld, maar daar knap ik een beetje op af. Ik regel zo’n dingen in eerste instantie liever via mail. Of maakt mij dat een lastige, verwaande klant? Enfin, ik loop nu overal voordeuren te fotograferen, waarvoor mijn excuses. Maar het zal iets in deze stijl worden vermoedelijk. Als de voordeurmannen wakker worden, that is.

IMG_5992

 

Terug naar slecht nieuws. Want alsof het nog niet erg genoeg was dat ik iedere dag op een rode kast van zeven meter lang moet kijken, heeft mijn lijf beslist om nog eens van psoriasis guttata te doen. Rode druppelvormige vlekken, all over the place. Terwijl ik rood niet eens een mooie kleur vind. De eerste uitbraak dateert van  de zomer van 2015, deze nieuwe opstoot maakt van mij een chronische patiënt. Oorzaak: stress en vermoeidheid. Allez nu, daar heb ik nochtans helemaal geen last van *roloog*. (Ik zou het liefst eventjes van peuterpuberteit willen doen, maar dat is not done als 33-jarige zeker?)

IMG_6422

Basiel heeft trouwens een nieuwe hobby: met moeders telefoon rondlopen en foto’s nemen. Eigenlijk is het geweldig interessant om te zien welke details hij vastlegt. Ik neem het er graag bij dat ik daarna gemiddeld 150 plaatjes moet wissen om ervoor te zorgen dat mijn geheugen niet ontploft.

IMG_6628IMG_6677IMG_6716

In een poging het energiepeil op te krikken, probeer ik trouwens wel twee keer per week mijn loopschoenen aan te trekken. Ik kan het zelf nauwelijks geloven, maar ik loop tegenwoordig echt vlotjes 10 km. Ik vind vertrekken nog altijd verschrikkelijk, maar achteraf voel ik me duizend keer beter. Ik ben een slak in vergelijking met de meeste lopers, maar het kan me (voorlopig) geen reet schelen. Ik heb er deugd van, dat is wat telt. En om het nog wat zotter te maken, staan er al drie ‘wedstrijden’ gepland: de havenloop (bike&run met mijn lief), dwars door Brugge (15km!) en de Gentse stadsloop. En ik zie dat allemaal zitten!

img_2293

Net zoals de lente trouwens. Niet normaal hoeveel deugd die zon doet. Mijn gasten zijn er ook klaar voor.

IMG_6662 IMG_6746

Ze moeten alleen nog leren om iets minder enthousiast te kijken.

 

Zoen!

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 14 Comments

Leentje (onbekende) buur.

Het was voor de tweede verjaardag van Felix dat er een man of vijfentwintig op bezoek kwam. Ik nodig nogal graag mensen uit ziede, en verjaardagen zijn een perfect excuus.

IMG_6264

Het is niet alsof we een piepkleine living hebben, maar we zijn nu ook niet meteen voorzien op twee voetbalploegen. En omdat taart met een koemelkallergie niet onmogelijk maar toch wat ingewikkelder is, had ik voorgesteld om gewoon een pot spaghetti te maken. Gewoon, voor ne man of vijfentwintig in een keuken met maar drie pitjes. Uhum.

Pas een paar dagen voor de festiviteiten besefte ik dat het ook wel handig is als mensen kunnen zitten om te eten. We hebben een prachtige en grote tafel, maar bijlange niet genoeg voor iedereen. Ik plaatste een oproepje op de facebookpagina van onze buurt, met de vraag of er iemand een tafel of schaag (kei vreemd woord toch he?) te huur of te leen had. En eventueel ook nog wat stoelen, als het dan toch even uitkwam.

Er kwam meteen reactie op.  Zaterdagochtend stonden mijn lief en ik voor een wildvreemde deur om daar een hoop spullen op te halen. We wandelden naar huis met een tafelblad, poten en wat stoelen.

 

Er wordt al eens gesakkerd en geklaagd over de Brugse Poort. Niet alle berichten die in de media verschijnen zijn positief. Er wonen hier mensen van allerlei pluimage, met verschillende geuren en kleuren. Dat is niet voor iedereen evident, maar het is ook een enorme rijkdom. En ik vind het hier (op de hondenpoep na) verdomme geweldig.

Het was een heel geslaagd feestje. Omdat het gezelschap fantastisch was, omdat de catering  (=bibi) niet bezweken is onder de druk, omdat Felix een heerlijk mannetje is. Maar ook omdat onze genodigden hun voetjes onder een tafel konden schuiven van buren. Van mensen die we helemaal niet kennen, maar die ons toch wilden helpen.

IMG_6204

Mijn hart wordt daar zo warm van. Schuune Brugse Puurte.

(En de volgende dag heeft Tom het tafelblad helemaal alleen teruggebracht, dankzij dit handige trucje. Samen met een plantje om het lieve koppel te bedanken.)

Posted in Er zijn zo van die dingen, Felix, Gent | 4 Comments

Over koemelkallergie en stomme koeien.

2 jan: x-tigste bezoek aan de huisdokter voor de etterende oortjes van Felix. Ze suggereert om eens aan allergieën te denken. We besluiten na wat lieve tips  (zoen voor lieve bloglezers en Instagramfollowers!)en opzoekwerk een maand te stoppen met koemelk, bij wijze van test.

17jan: Ik schrijf voorzichtig een blog over de eerste positieve resultaten. Op dit moment kan het nog toeval zijn, maar eigenlijk hebben we een ander kind en zoveel toeval kan dat toch niet zijn?

2feb: Ik bel naar de huisdokter om te vragen of zij een attest kan afleveren voor de kinderopvang, want anders kunnen we geen aangepast eten bestellen. Ik krijg alleen de secreateresse aan de lijn en zij zegt dat ik eerst naar de allergologe moet gaan, dat het zo staat aangeduid in het dossier. Ik maak een afpsraak.

7feb: Ik maak een foto in de wachtzaal en krijg achteraf van drie verschillende mensen (zelfs via Instagram, mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken) stilletjes te horen dat ze een nare ervaring hebben gehad bij die bepaalde dokter. Ik was zelf helemaal niet op mijn gemak, maar dacht dat het mischien aan mij lag. Het kabinet was vuil (rommelig en onhygiënisch), de dokter luisterde absoluut niet naar mijn verhaal, stelde onmiddellijk voor om melk weer te introduceren en nam een bloedstaal. Felix was megastoer, die heeft tijdens het bloed trekken geen kick gegeven. Het bloed zou uitwijzen of er iets aan de hand was of niet (ik negeerde dat ik ondertussen al via verschillende kanalen had gehoord dat het via het bloed niet echt traceerbaar is). Ik vertrok met een vreemd gevoel en een nieuwe afspraak voor het bespreken van de resultaten.

2017-02-07 16.02.58-1

24feb: Ik sleurde mijn lief mee naar de tweede afspraak, omdat ik wat sterker wou staan. De dokter zei onmiddellijk dat er niets aan de hand was. Vroeg hoeveel jaar hij was (twee dus) en vroeg daarna of hij al iets anders at dan borstvoeding? Really, hij is twee! Daarna stelde ze voor om hem elke dag 30ml NAN te geven. NAN, poedermelk, kunstvoeding – aan een kind met een mogelijke allergie dat borstvoeding krijgt? Ik stond al op mijn achterste poten, niet in het minst omdat er overal promomateriaal van diezelfde poederfabrikant rondslingerde. Posters, brochures, zelfs balpennen. Welke dokter stelt voor om kunstvoeding te geven aan een kind met een mogelijke allergie? Terwijl één van de troeven van borstvoeding de extra bescherming tegen allergieën is. Maar echt, wie? We kregen de opdracht om hem opnieuw melk te geven en en over een maand terug te komen. Ik vroeg nog hoeveel toeval het wel niet kon zijn dat dat hele gesukkel met zijn oren volledig is voorbij gegaan door het stoppen met koemelk. Maar ze lachte het weg. Er was niets aan de hand.

2017-02-07 17.58.25

27feb: Ik maakte een afspraak bij de huisarts en vertelde het hele verhaal van de twee afspraken. En dat we ondertussen nog altijd geen attest hadden. En dat zoiets toch echt gek is. De huisarts kent ons natuurlijk ook al veel langer, kent Felix al veel langer. Heeft alle stadia van zijn etterende oren meegemaakt. Ze kon niet geloven hoe droog zijn oren op dit moment waren. Ze vond ook dat zijn kleur veel beter was, dat hij echt een ander kind is. Dat het weglaten van koemelk en het effect dat dat heeft op Felix, meer dan bewijs genoeg is. We kregen meteen een attest, en ze was oprecht blij dat we na maanden zoeken een oplossing hadden gevonden. Ze vertelde nog van andere patiënten bij wie aanhoudende klachten waren overgegaan na het schrappen van koemelk. We spraken af om over een halfjaar nog eens voorzichtig te proberen met koemelk (allergieën kunnen ook over gaan) en te zien wat er dan gebeurt. Ik ging buiten met een glimlach.

De derde afspraak bij die nare dokter gaan we annuleren. Eigenlijk wil ik daar helemaal geen voet meer binnen te zetten. Voorlopig blijven we bij een koemelkvrij dieet. Ik eet wel voorzichtig weer wat dingen, dus via de bv krijgt hij mogelijks iets binnen. Volgens recent onderzoek kan dat namelijk ook helpen bij het overwinnen van allergieën. Ik vermijd het ook nog voor mezelf, maar niet meer zo fanatiek.

Om in thema te blijven zou ik tegen die nare dokter alleen nog het volgende willen zeggen: stomme koe.

Posted in Borstvoeding, Felix | 14 Comments

Jaarbrief – 2

Ik dacht op een bepaald moment dat ik echt voor altijd zwanger zou blijven. Jij had gewoon geen enkele goesting om er uit te komen, al had niemand ( vooral ik niet) er iets op tegen gehad als je er was uitgefloept een stuk voor je die gezegende 4,7kg had bereikt. Ongelooflijk dat dat geboortegewicht en floepen samen gaan, maar toch. Hoe traag die laatste weken ook gingen, toen je er je gedacht van gemaakt had, kon het plots niet snel genoeg gaan. Het was vast een straf verhaal geweest dat je op de parking van het ziekenhuis was komen piepen, maar je vader had die vlekken in zijn auto nooit overleefd. Goed dat je gewacht hebt tot op het bevallingseiland. Het was een prachtig moment en je keek me meteen heel stevig aan.

IMG_3797 IMG_4024

Dat kan je nog altijd. Heel indringend/grappig/boos/ondeugend/verdrietig/lief kijken en mij doen lachen. Je bent tegelijkertijd heel zelfstandig en toch ook aanhankelijk. Je wil de wereld verkennen (liefst op enige hoogte, klimmen is je hobby), je duikt er onverschrokken in en proeft van alles wat op je pad komt. Niet letterlijk, eerst even checken of er koemelkeiwit in zit. (grijnst) Maar ook aanhankelijk, want je valt het liefst in slaap terwijl we handjes vasthouden. Mijn vloeibaar hart vindt dat een heerlijk vertrek naar dromeland.

Ik verbaas me nog elke dag over wat jij allemaal kan. Op de tweede verjaardag van je broer moesten we nog vissen naar woordjes en onze fantasie gebruiken. Jij babbelt in zinnetjes. Het is niet altijd even duidelijk, maar wel altijd om van te smullen. En ooit zullen we je wel uitleggen dat je geen poedel bent, maar voorlopig mag je jezelf nog wel even Fifi noemen. En mama en papa door elkaar halen, daar kunnen we ook mee leven. Zolang je maar ‘dada, tot morre’ blijft roepen als we ergens vertrekken.

IMG_5594

Ik ga meestal eerst je broer halen op school en dan staan we vaak samen stiekem naar jou te kijken. Hoe je druk bezig bent met het binnenwerken van je vieruurtje of met volle concentratie een puzzel maakt. Als je ons in het snotje krijgt, klaart je gezicht helemaal op. Dan moet je jas aan, dan wil je naar huis.

Om volledig wild te gaan bij het liedje van Rox, om uren bezig te zijn met potjes en dozen, om dwingend te komen vragen dat je op de aaaped wil of om te melden dat zo meteen zal sterven als je NU geen noepje krijgt. Of om een plasje in het potje te placeren, want zelfs dat heb je al een paar keer gedaan.

Als we je nachtelijke escapades even negeren, ben jij een zaligheid om in huis te hebben. De guitigheid staat op je gezicht te lezen. Ik ben er zeker van dat er – met je grote broer als compagnon – nog heel wat kapoenerij op ons gaat afkomen. We zijn er klaar voor.

IMG_3105

Ik zou alleen willen vragen dat de tijd niet zo snel gaat. Want jij bent zo heerlijk schattig en ik weet gewoon dat hoe groter jij wordt, dat stapje per stapje gaat verdwijnen. Dat het ongebreideld enthousiasme waarmee jij in de wereld staat, de cuteness overload die op je smoeltje staat, de natte zoenen die gratis komen op onverwachte momenten plaats gaan maken voor meer zelfbewustzijn en volwassenheid. Nog lang niet, maar liefst ook traag nog lang niet. Blijf nog maar even klein.

(foto epicmytrip)

Blijf nog maar even het jongetje dat in mijn armen kruipt tegen de grote boze wereld. En het jongetje dat ze loslaat om de grote vrolijke wereld te gaan ontdekken.

Blijf gewoon jezelf lieverd, want zo ben je geweldig.

Dikke kus,

je mama.

Posted in Felix, Liefde | 5 Comments

Dolce La Helpe

Weet ge nog, toen de entiteit zes jaar werd? Naast een romantische ode aan mijn lief(de), had ik ook een echt cadeau voorzien. Een weekendje met ons twee, naar een poep(pun intended)sjiek hotel. Ik had zelfs navraag gedaan in geheime facebookgroepen met als criteria ‘romantisch’, ‘dichtbij’, ‘leuk om te lopen’ en ‘betaalbaar’. Daar was een paar keer hetzelfde antwoord naar boven gekomen, dus ik boekte een nacht in Dolce La Hulpe, in het Zoniënwoud. 165 euro valt voor mij niet echt in de categorie betaalbaar, maar je bent ook maar één keer zes jaar samen natuurlijk. We mochten onszelf wel eens verwennen.

Op de afgesproken dag zetten we onze kindjes af bij de meter van Felix en reden gezwind richting Brussel. De sfeer was goed, zoals meestal als we samen op pad gaan. We hadden nog wel niet echt goed nagedacht over eten of zo, maar met onze neus volgen zou dat wel goed komen.  Onze hotelkamer was pas beschikbaar vanaf 15u, dus besloten we eerst wat rond te hangen in de buurt. Toen we eentje wilden bestellen in het Nerocafé was mijn lief verontwaardigd dat ze er geen Hoegaarden serveerden. Ik heb hem even moeten uitleggen dat we niet in Hoegaarden maar in Hoeilaart waren. Mogelijks heb ik hem daarna ook zwaar uitgelachen. Uiteindelijk kregen we honger en heeft het een uur (of zo leek het toch) rondrijden gekost voor we een broodjesbar vonden die open was.

Blij dus toen we eindelijk konden inchecken. Pas toen ik in de hotellobby gasten in witte badjes en slofjes zag paraderen, bedacht ik me plots dat het hier eventueel wel eens met badkledij kon zijn. Voor een saunaganger is dat vloeken in de kerk, maar in een gigantisch hotel is naaktheid waarschijnlijk een te grote drempel voor bepaalde mensen. Al snel bleek dat dus echt zo te zijn, terwijl wij daar dus echt zonder zwembroek of bikini stonden. Damn.

De sfeer sloeg een beetje om. Want voor 50 euro (!) kon je wel een gatlelijk badpak en waterbestendig mannenbroekje kopen, maar we waren al een arm en een been kwijt aan dit tripje, dus dat was erover. Ik belde (en francois, oui, bien sur) wat H&M’s en C&A’s in de omgeving, maar die hadden allemaal nog geen badkledij binnen. Ik gooide het ook in de geheime facebookgroep waar iemand (merci Lien!) de geniale inval had om naar een Decathlon te rijden. Een uur en 9,97 euro later konden we wellnessen. Crisis vermeden.

IMG_6072

Omdat we ook echt nog wilden lopen (daarom waren we hier) en dus ook wellnessen (speciaal zo ver gereden achter zwemgerief EN speciaal mijn bikinilijn laten waxen), besloten we ’s avonds in het hotel te eten. We wisten toen natuurlijk nog niet dat het de grootste teleurstelling van ons leven ging worden.

De kamer had een fantastisch uitzicht, maar ook een paar mankementen. De douchestraal was zo hard dat je er iemand een oog mee kon uitspuiten, onder het bed lag vuilnis en het bed was raar. Maar echt, raar. Mijn matras was een centimeter of vijf hoger dan die van Tom, en zijn versie ging ook rechtstreeks naar de middengeul. Het leek wel het hellend vlak van Ronquière. We gingen om bij te slapen, maar ik heb nog slechter geslapen dan met een wenende Felix naast mijn bed.

Maar de echte grote teleurstelling was toch wel het restaurant. Ik zal u zeggen wat we gekregen hebben voor 78 euro. Om heel precies te zijn: 32 frieten, 7 blaadjes sla, 2 kerstomaten, 5 mini-reepjes entrecôte, 2 potjes béairnaisesaus, 2 glazen wijn en 1 cola zero. U dacht ook even dat het voor één persoon was? Helaas. Dit was het voor twee personen. We hebben bedankt voor het dessert en zijn naar de kamer gegaan. Met honger.

Ik wil niet alleen maar zagen, want er waren ook echt positieve punten: het Zoniënwoudloopje was pittig maar geweldig (we negeren dat er iemand met de bordjes had geknoeid), het ontbijt was geweldig (maar de pannenkoeken mogen wel wat sneller aangevuld worden jongens) en het personeel was heel vriendelijk. Sauna, Turks stoombad en zwembad konden er mee door – maar met badkledij is het toch meteen een stuk minder aangenaam. Wel respect trouwens voor de 3 mensen die de huisregels volledig negeerden en toch vlotjes in hun adamskostuum gingen zweten. Spijt dat ik dat ook niet heb gedurfd.

IMG_6043IMG_6070

En natuurlijk was het ook heel leuk. Wij amuseren ons altijd met ons tweetjes. En ik heb Tom ook eindelijk nog eens kunnen verslaan met Rummikub.

IMG_6076

Maar ik denk niet dat we nog teruggaan. En die bikiniwax een dag op voorhand was misschien ook wat overdreven.

Posted in Liefde, Trippen | 1 Comment

Twee jaar borstvoeding. Hallo WHO-norm!

Ik zag gisteren in mijn timehop verschijnen dat ik een jaar geleden ‘kroniek van twee borsten en een baby’ had geschreven. Een verslag van één jaar borstvoeding. Ondertussen is er alweeer een jaar gepasseerd, en hangt er een ferme peuter aan mijn borst. Nog altijd, ja, we hebben het gehaald (technisch gezien pas op 28/2, maar ik ben er gerust in).

Ik spreek over de WHO-norm alsof het even bekend is als kaas en hesp van den beenhouwer, maar ik merk dat de meeste mensen niet weten waarover ik het heb. WHO staat voor World Health Organisation, en zij hebben na heel veel en uitgebreid onderzoek in alle uithoeken van de wereld een advies opgesteld voor de voeding van kinderen.

In hun manifest staat het volgende:

Optimal infant and young child feeding practices include the following:

  • Six months of exclusive breastfeeding
  • Continued breastfeeding for two years or beyond

 De marketing van WHO kan duidelijk beter, want deze adviezen zijn absoluut niet verankerd in onze maatschappij. Integendeel, de meeste mensen vinden het heel normaal om een baby aan de borst te hebben, maar gek om een peuter met de borst te voeden.

Eerlijk? Ik heb ook een proces moeten doormaken. Ik herinner me dat ik jaren geleden bij een vriendin op bezoek was en dat ik bijna achterover viel omdat de kleuter achter titi kwam vragen. Ik had nog nooit zoiets gezien en was een beetje in shock. Ik besliste toen dat ik wel borstvoeding zou geven, maar nooit tot op het punt waarop mijn kind er zelf om kon vragen. Want dat was toch gewoon raar?

Nou, dat is dus veranderd. Kort samen gevat: Ik ben er bij Basiel aan begonnen uit buikgevoel en heb het geluk gehad dat het allemaal redelijk vanzelf ging. Ik had het gevoel dat het normaal en  prima was om na 6 maanden af te ronden, maar toen het op dik 7 maanden om de verkeerde redenen strandde, bleef ik wel met een wrang gevoel achter. Toen ik zwanger werd van Felix was ik heel vastberaden, ik wilde het fijne weten van borstvoeding. Ik ben in een zwembad van moedermelk gesprongen en heb elke hoek en tegel onderzocht. Resultaat: Ik geef nu zelf al twee jaar borstvoeding en mijn zoon komt soms vragen of ie mag drinken. Een mens kan dus bijleren en veranderen, en gelukkig maar.

2016-08-25 07.16.39

De eerste weken borstvoeding zijn heftig en zwaar, op het moment dat je een heerlijk ritme begint te krijgen word je weer op de werkvloer verwacht en wordt het opnieuw zwaar. Ik haat kolven, ongelooflijk hard. Ik moest mezelf daar elke keer voor opladen, maar ik deed het. Want hoe vreselijk ik het ook vond, ik wist dat ik het nog vreselijker zou vinden (ik spreek hier uiteraard alleen voor mezelf) om mijn kind poedermelk te geven. Maar het eerste jaar borstvoeding is heel anders dan het tweede jaar. Het is eigenlijk vooral nog genieten, voor hem en voor mij.

Ik denk dat ik rond 14 à 15 maanden het kolven helemaal achterwege heb gelaten, op een moment dat het al verminderd was naar 1 keer per dag. En daarna moet er eigenlijk niets meer. Felix drinkt ’s morgens, ’s avonds, ’s nachts en in het weekend ook overdag. Of meer of minder, en dat is prima. Ik ben er zeker van dat ik zonder de oxytocine het afgelopen jaar ergens in het ziekenhuis of de afgrond was beland. Wij hebben echt onmenselijk weinig geslapen en ik ben toch blijven functioneren. Met een full time job, nevenactiviteiten en sport. Zonder borstvoeding, zonder dat stukje troost in de moeilijkste momenten, weet ik echt niet hoe we het hadden gered.

Felix en ik zijn lichamelijk nog altijd intens verbonden, maar we kunnen dat ook loslaten. Tom en ik zijn 5 dagen naar Malaga geweest en ik vreesde het ergste voor de borstvoeding, maar dat ging perfect. Ik heb op vakantie een paar keer per dag wat handgekolfd in de lavabo, meer niet. En toen Felix mij zag, wilde hij meteen aanhappen. Zorgen om niks. De kindjes logeren af en toe bij familie of vrienden, dat gaat perfect. Borstvoeding is op dit moment vooral een soort van intens knuffelen en troost bij pijn of verdriet. Het is ook een thermometer. Als Felix meer dan anders komt vragen om te drinken, kan ik er geld op zetten dat hij ziek aan het worden is. En er was ook die keer dat borstvoeding een ziekenhuisopname heeft kunnen vermijden, omdat hij naast constant kotsen ook wel constant is blijven drinken bij mij. En zo uitdroging heeft kunnen afwenden.

2016-08-26 20.35.12

Ik wilde de WHO-norm heel graag halen. Waar het vanaf nu naartoe gaat, weet ik niet. Want ik doe volledig mee met het koemelkvrij dieet, om niets aan hem door te geven. Dat is er begin dit jaar bijgekomen en is toch niet evident. Als het zou uitdoven is het goed, maar als hij nog verder wil, is het ook goed. Alles is goed, we trekken ons nergens iets van aan, op ons eigen tempo.

Ik begrijp dat veel mensen het gek blijven vinden en zelfs afwijzen, maar wist je waarom we een melkgebit hebben? Onze mond/gebit is zo gevormd om bij de moeder te drinken, tot op het moment dat die tanden beginnen uit te vallen. Het einde van het melkgebit, is het (natuurlijke) einde van de moedermelk. Dat ligt inderdaad ergens tussen 5 en 7 jaar en ik begrijp dat u nu bijna van uw stoel bent gevallen (en ik ben dat op zich helemaal niet van plan), maar je weet nu ten minste waar de naam MELKtanden vandaan komt. Omdat het tanden zijn voor melk, moedermelk.

Als mensen me aanspreken over borstvoeding, is het vaker dan een tijdje geleden positief. Ik krijg schouderklopjes, ik krijg geïnteresseerde vragen en er zijn mensen die me vertellen dat ze er een heel ander idee van hebben, door hier te komen lezen en mij te kennen. Er is ook een vriendin die een slechte ervaring had bij haar eerste kindje en nu geregeld update-berichtjes stuurt over hoe geweldig het gaat bij kind twee. Mijn hart wordt daar zo warm van, ge hebt geen idee.

En als ik toch kritiek krijg, probeer ik heel rustig te antwoorden. Dan zeg ik iets in de stijl van “je vindt het gek dat mijn zoon van twee aan de borst drinkt, maar zou je het ook gek vinden als hij een flesje melk zou drinken?”. Dat is meestal genoeg food for thought. Soms vertel ik er nog bij dat ik begrijp dat je dat gek vindt, maar dat ik het persoonlijk minder gek vindt om mijn kind mensenmelk te geven, ipv melk voor het kindje van een koe.

Ik las onlangs een interview waarin iemand borstvoeding en kunstvoeding vergeleek met verse soep en Royco. Dat gaat voor mij misschien net iets te ver, maar het is wel een duidelijke metafoor. Tegelijkertijd hoop ik dat ik met deze blog niemand op de tenen trap of een slecht gevoel geef, want dat is absoluut niet de bedoeling.

Dit is mijn verhaal. En ja, ik probeer inderdaaad borstvoeding een beter imago te geven. En ik probeer moeders te helpen die sukkelen. En ik probeer het allemaal gewoon een beetje normaler en minder beladen te maken. Dat lukt niet altijd even goed, ik weet het. Working on it.

Maar als mijn zoon dicht tegen me aan kruipt en begint te drinken, ondertussen zijn handje op mijn andere borst legt, dan kan de rest van de wereld me altijd even gestolen worden.

2016-11-09 19.28.12

Twee jaar borstvoeding. Compleet geschift en tegelijkertijd zo gewoon. Het maakt me gelukkig, dat is zeker. En Felix ook duidelijk. En dat is wat telt, toch?

Posted in Basiel, Borstvoeding, Felix | 22 Comments

Een huis is nooit af.

Ik woon heel graag in ons ‘nieuwe’ huis. Nog geen seconde spijt gehad van onze impulsieve aankoop en verhuis, beste beslissing ooit. Maar aan een huis blijft altijd werk. En ik vermoed dat ge opnieuw kunt beginnen, ne keer dat ge volledig rond zijt.

We hebben geen fantastische EPC, dus op dat vlak is er nog heel veel werk. Vorige week hebben we een energiescan laten maken van onze baksteen, en dat deed toch even pijn. Voor de aardigheid heb ik eens even opgelijst wat er eigenlijk allemaal zou moeten gebeuren, en wat we zelf graag nog willen doen. Sommige dingen omdat ze echt nodig zijn, anderen omdat het helemaal onze plek te maken. En er zijn altijd nog zottere energiegrepen mogelijk, maar ik probeer even te denken binnen een soort realistisch kader. Soort van.

IMG_6640

  • Isolatie van de zolderverdieping (Ik begrijp niet dat er mensen bestaan die drie jaar geleden twee kamers renoveren en die niet isoleren, maar ze zijn er. In ons geval: de vorige eigenaars – het wordt in ieder geval de volgende grote ingreep op de planning)
  • Als we dan toch bezig zijn en daar dingen moeten open breken: hertekenen van de zolderverdieping zodat er 2 kleine slaapkamers, een kleine badkamer ( wc + douche) en een bergruimte in passen
  • Isolatie van het plat dak boven de keuken en badkamer
  • Nieuwe voordeur (vrij dringend, ze is kapot en een groot koude-lek. Daarnaast is het ook een gatlelijk ding)
  • Raam met glasdals in de gang vervangen door een volwaardig raam (ook dat is een grote verliespost in het EPC blijkbaar)
  • Aanleggen van de tuin
  • Opknappen van de achtergevel
  • Rode kast living een andere kleur geven
  • Hal + traphal schilderen
  • Verwarming installeren op master bedroom en bureau
  • Overal gordijnen plaatsen
  • Nieuwe verwarmingsketel
  • Tuinberging vernieuwen
  • Nieuwe waterleiding (het stuk dat nog niet vernieuwd is)
  • Opnieuw bezetten van master bedroom (en daarna ook schilderen)
  • Plinten installeren op eerste verdieping
  • Ingemaakte kast bouwen van grond tot plafond op master bedroom
  • Herinrichten van de ruimte onder te trap (en daarbij alles zo slim mogelijk benutten)

Bon, kan iemand mij de winnende cijfers van de volgende lottotrekking passeren? Merci!

 

(En wat staat er nog op jouw lijstje?)

Posted in Thuis en al | 18 Comments

Bekentenis: wij slapen samen.

Ik weet niet waar het idee vandaan komt, maar volgens bepaalde opvoedingsprincipes moeten kinderen zo snel mogelijk in hun eigen kamer.  Ik ging daar vroeger ook van uit, maar twee kinderen later liggen de kaarten anders. Zelfs het conservatieve Kind en Gezin heeft ondertussen zijn (of haar?) slaapadvies aangepast naar één jaar op de kamer, dus dat betekent wel al iets. En ik weet het wel, je mag kinderen niet verwennen. Ze moeten zelfstandig zijn, ze moeten alleen in slaap kunnen vallen, ze moeten flink zijn. En ik bedoel dit niet als veroordeling of kritiek op ouders die er wel voor gaan, maar voor mij voelt het anders aan in het slaapdepartement. Onder ‘verwennen’ begrijp ik iets anders dan een gevoel van veiligheid, geborgenheid, liefde, warmte en knuffels.

Basiel was een gemakkelijke baby. For real, ik heb bij mijn eerste kind amper geweten wat slaaptekort was. Na een paar maanden sliep hij vlotjes door de nacht en als hij toch wakker werd, was het alleen om even aan de borst te liggen en daarna verder te ronken. Ergens voelde ik de nood om hem voor mijn eerste werkdag in zijn eigen kamer te krijgen. Omdat het zo hoorde dacht ik, ook al had niemand me dat expliciet opgelegd. We voelden er ons toen allebei niet echt goed bij, maar hij had me ’s nachts niet meer nodig, dus waarom lag hij dan nog bij ons? Hoofd >< hart. Gelukkig was in ons vorige huis een eigen kamer een relatief begrip. Eigenlijk lag hij maar drie meter verder, dus met de deuren open was dat eigenlijk nog half naast ons oor (en hart).

2013-05-11 14.33.22

Met Felix was alles sowieso anders. Toen ik nog met zwangerschapsverlof was, sliep ik vaak met hem op de zetel. Kwestie van de rest van het huis niet wakker te maken met zijn krijspartijen. Maar het doorslapen kwam niet, ook niet nadat ik al lang weer aan het werk was. Er zijn korte periodes geweest we een paar ‘goede’ nachten hadden (in ons boek: maar een keer of 3 kort opstaan), maar meer dan anderhalf jaar hebben we eigenlijk kei hard in #teamnosleep gezeten. We zijn er nog niet helemaal uit, maar we kunnen wel weer een beetje slapen. Praise the lord. De wereld is zoveel gemakkelijker met slaap, ge hebt geen idee. (Of misschien wel, veel sterkte dan!)

2015-06-09 07.19.22

In oktober kwam er een nieuwe jobuitdaging bij, met een wekker om 3u42. Om dat enigszins te overleven, heb ik alle slaapstrijd opgegeven. Felix slaapt gewoon gezellig tussen ons. Ik schaam me er niet meer voor, integeneel. Want er is ook helemaal niets verkeerds mee, als iedereen (moeder, vader, kind) zich daar goed bij voelen. Ik zal nog meer zeggen, Basiel slaapt ook vaak bij ons op de kamer. Op een matrasje naast ons bed, omdat hij dat gezellig vindt. Wij ook trouwens. Ik geloof echt dat een kind dat zich veilig en geborgen voelt, meer kans maakt om op te groeien tot een gelukkige volwassene.

Ik maak me ook geen zorgen dat hij in zijn puberjaren nog zal vragen om bij mama en papa op de kamer te liggen. Hij maakt er nu al geen enkel probleem van als het om de een of andere reden niet kan. Beide jongens logeren ook al eens op een ander, dus het is niet alsof ze ons niet kunnen loslaten.

Felix heeft ook een fantastisch mooie kamer, waar hij overdag heerlijke dutjes doet. En ooit zal hij daar altijd slapen. Maar voor nu is het goed. Wij zoeken nog steeds naar zoveel mogelijk slaap. Dat betekent vandaag concreet dat Felix en ik rond 19u naar boven gaan en ondergestopt worden door Tom en Basiel. Hij vraagt of hij nog een beetje mag drinken en daarna vallen wij dicht bij elkaar in slaap. Vaak is dat zelfs hand in hand. En soms ligt Basiel er ook nog bij. Grootste issue: het bed is een beetje te klein. Waar vind je een double kingsize?

2016-12-19 17.49.41

Ik voel en zie mensen met hun ogen rollen als ik erover vertel. Ik heb geen zake met de slaapkamergeheimen van een ander en zij dus ook niet met de onze, maar ik wil het toch uitspreken. Om dat laatste beetje schaamte (dat er helemaal niet hoeft te zijn) af te schudden, of om het meer ingeburgerd te maken? Als je beter slaapt met iedereen in zijn eigen bed/kamer/verdieping, dan is dat prima. Maar om de een of andere reden voelen wij ons heerlijk verbonden al samen slapend, en slaapt iedereen ook beter op die manier. De occasionele grote teen in mijn neus of stamp in mijn zij inbegrepen.

2016-11-27 15.12.21

Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik zelf een hekel heb aan alleen slapen. Waarom zou ik dat dan verlangen van mijn kinderen? Er zijn weinig dingen zo heerlijk  als zo’n warm lijfje dat zich tegen je nestelt, toch? Of iemand die je verliefd ligt aan te kijken met grote ogen als je ’s morgens wakker wordt.

2016-04-08 07.16.08-1 2016-05-06 21.01.16

We zijn op weg naar echte slaap in het verhaal Felix, dus misschien betekent dat ook dat we binnenkort (lees: als ik vakantie heb en niet in het midden van de nacht moet opstaan) nog eens een poging ondernemen om hem naar zijn eigen kamer te verhuizen. Misschien ook niet. We volgen ons gevoel en ons hart, en ik vertrouw daar ferm op.

 

En mocht u zich zorgen maken over de sportprestaties tusssen de lakens. Ge moet er niet mee inzitten, wij zijn creatief genoeg. *wink wink*

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 43 Comments

The shit.

We hadden afgelopen weekend een dochter op bezoek. Heerlijk, het was een gezellige boel. Ze volgen elkaar ook mooi op. Felix is bijna twee, Juliette heeft in september haar derde verjaardag gevierd en Basiel wordt eind juni vijf. De mensen die ons zijn tegengekomen afgelopen weekend, moeten vast en zeker gedacht hebben dat wij ook goed doorgedaan hebben. Enfin, dat zou ik stiekem glimlachend toch denken. Samen met een ‘ochere’ voor het triple slaaptekort (maar dat ligt aan mij, er zijn ook echt wel kleine kinderen die slapen. Het bestaat, onze oudste is het levende bewijs)

Het komt er op neer dat ze elkaar zo wel een beetje aan het imponeren waren. Kinderen zijn niet vies van een beetje competitie. “Ik ben al groter dan jij, maar ik kan beter tekenen, ik vind Rox ook heel leuk, maar ik heb ook heel flink mijn spruitje opgegeten hoor. Met de nadruk op het enkelvoud, want iedereen heeft maar één spruitje gegeten. Of zelfs maar een half, al waren ze daarover wel trots voor tien man.

Als de ene honger had, moest de andere ook eten. Als de ene pipi moest doen, stond de andere gegarandeerd ook plots met de billen dichtgeknepen. Ondertussen ging het ‘spelletje’ verder van elkaar behagen en imponeren.

Op een bepaald momenten waren Basiel en Juliette druk in gesprek in de badkamer. De deur stond gewoon open, zoals meestal bij ons. Wij waren dus allemaal getuige. Ondertussen zat Basiel op de pot, uitgelaten en vrolijk.

 

Plots roept ie luidkeels. “Daaaa-aaaar gaat ie!”

 

_Het ging over de “worst”_

 

(Misschien nog een beetje werken aan je verleidingstrucs, jongen)

(Alhoewel, je pa heeft me ook ingepakt met mopjes.)

Posted in Basiel | Leave a comment