“Over Antwerpen, ex-en, vrouwen en boeken” (#10jaarSofinesse)

Je gaat het als trouwe Sofinesse volger natuurlijk niet geloven, maar er was een tijd VOOR Sofie als een blok viel voor haar lief. Meer nog: ze had voor hem een ANDER lief. Echt gebeurd. En laat dat andere lief (we zullen hem vanaf nu ‘de ex’ noemen) toevallig een vriend van me zijn. Een BV dan nog wel! Dat stond toen voor Bekende Vlaming, trouwens, niet voor borstvoeding.


Ik herinner me de eerste keer dat we mekaar ontmoetten, al heb ik geen idee meer waar dat was (bij iemand thuis in ieder geval). Toen al ging ons gesprek vooral over afslanken, want dat was reeds een hot topic. Ik zette je zelfs ter plaatse op de weegschaal, Sofie, maar dat is een ander verhaal. We praatten ook over schrijven, met name bloggen, waarmee je toen pas was begonnen. Ik vond het zo cool dat jij een blog had en bekende je dat ik daar stiekem ook van droomde. De doorzetting ontbrak echter, maar jij vond dat ik het gewoon moest doen. Dat deed ik ook, maar pas twee jaar later.


Jouw Antwerpse leven kwam abrupt tot een einde toen ‘de ex’ zijn naam eer aan deed. Van de ene dag op de andere verdween je terug richting je andere grote liefde: Gent. Niet dat je daar ooit echt afscheid van had genomen, het was eerder een soort co-ouderschap geworden. De breuk hakte er fel in bij jou, je moest niet alleen afscheid nemen van ‘de ex’, maar ook van het leven dat daar rond hing. Meer bepaald een zeker jong leven. Het brak jouw hart, je blogde erover en kreeg tonnen liefde over je heen in de reacties. 


Behalve de liefde voor schrijven en humor en de obsessie met ons gewicht, deelden we ook de liefde voor Gent en enkele weken na de pijnlijke breuk zocht ik je daar voor het eerst op in jouw minuscule appartement en doken we de stad in om een hapje te eten. Groot was mijn verrassing… waar ik dacht een gebroken meisje te moeten lijmen met woorden en positieve gedachten, zag ik een jongedame met ogen die blonken en een smile van oor tot oor. Je had er net een date op zitten met een jongen die je volledig zag zitten (guess who) en kon er niet over zwijgen (lees hier over HET BEGIN
Van het een kwam het ander en die twee lovebirds kochten samen een huis. Ik weet heel zeker dat daarover wel eens iemand een wenkbrauw fronste, als in: gaat dit niet wat snel? Maar als het goed zit, zit het goed en jij volgt nu eenmaal je hart en niet je hoofd. (Gelukkig)


Fast forward naar eind 2012, toen ik een mysterieuze mail kreeg van jou met een uitnodiging om deel te nemen aan een bijzondere avond, enkel voor vrouwen, bij je thuis. En breng een vriendin mee. Dat deed ik, ik laadde vriendin J in de auto en we reden naar Gent waar we enkele heerlijke uren spendeerden. Het volledige relaas van die avond lees je hier: Naast het feit dat we toen samen lekker gekookt en gegeten hebben en het bijna in onze broek deden van het lachen met het relaas van K. over ‘het kakhuis’, gingen de gesprekken die avond ook dieper. Veel dieper. Over liefde, verlangens, een onbeantwoorde kinderwens. Over dromen en doelen. Ik sprak die avond voor het eerst ‘en public’ uit dat mijn grote droom was om ooit een roman te schrijven en bleek daarin niet alleen te staan. Ik was ondertussen wel beginnen bloggen met jou als mijn grote voorbeeld. 


Voor mij persoonlijk was die avond achteraf bekeken een keerpunt, want een tweetal jaar nadien bleek een van de toen aanwezige dames haar droom waargemaakt te hebben: K. bracht een roman uit. Opnieuw raakte ik getriggerd en vocht ik met mezelf, maar raakte er niet uit. Verder dan bloggen kwam ik niet. Tot vriendin J. (die erbij was op die vrouwenavond en wist waarmee ik struggelde) op een dag tegen me zei: waarom schrijven we die roman niet samen? Et voilà, zo geschiedde. 


Lieve Sofie, Sofinesse is de rechtstreekse reden dat ik ben beginnen schrijven en jijzelf bent er onrechtstreeks voor verantwoordelijk dat mijn droom is uitgekomen. Dank je wel! Voor mij is het dan ook geen toeval dat er een Rosalie in ‘Blauw’ voorkomt (al hadden we natuurlijk wel een iets aangenamer personage zo kunnen noemen, haha) én dat het verhaal start op 15 september, Rosalies geboortedag. Dat moest blijkbaar zo zijn. 


Ik volg je al tien jaar en ook al woon ik nu in Portugal, ik zal dat blijven doen. En van hieruit blijf ik ook duimen dat dat BV boek (over borstvoeding dus, niet over ex-en) van jou er komt, want als er iets is dat duidelijk wordt uit jouw IG posts en vooral de reacties erop, dan is het wel dat daar absoluut nood aan is.


Liefs,
Barbara

**

Om het helemaal af te maken, mag ik dat fantastische boek van Barbara binnenkort weggeven. Maar daar ga ik een eigen topic van maken, want dat verdient wel een beetje aandacht. Ik heb deze brief met tranen in mijn ogen zitten lezen, zo ontroerend. Barbara is trouwens ook echt een mega straffe madam, die haar hart volgde tot in Portugal. Ik kijk er naar uit om op al die jaren te klinken, ergens in de Portugese zon, met hopelijk tegen dan ons beider boek als onderlegger ;).

Posted in Want zo ben ik, Weggeef | 3 Comments

Feestmaand: Sofinesse wordt 10 jaar en viert dat met give aways en gastblogs!

Het is bijna niet te geloven, maar op 26 maart 2010 postte ik voor de allereerste keer iets op dit platform. Dat betekent dat het binnenkort de tiende verjaardag is van Sofinesse! Ik vind het toch wel iets om even bij stil staan. Als ik even overschouw hoeveel content ik het laatste decennium verzameld heb, moet ik even slikken. Toch vrij indrukwekkend, al zeg ik het zelf.

Er is veel veranderd ook (en dan heb ik het nog niet over mijn eigen leven :)), want bloggen is niet meer zo geweldig in trek. Er is toch wel een grote verschuiving naar bijvoorbeeld instagram (ook bij mezelf), waar het allemaal een beetje sneller gaat. Het is hier dus soms een beetje rustiger (daar zijn ook andere redenen voor natuurlijk), maar ik ben toch blij dat ik nog altijd een plek heb waar ik uitgebreid mijn hart kan luchten, waar ik iets kan vertellen en duiden. Het is ook heerlijk om een persoonlijk archief te hebben van de laatste tien jaar, toch wel een intense periode in ons leven.

Enfin. Long story short: om de tiende verjaardag van deze blog te vieren, mogen wat andere mensen het hier even overnemen. Gastblogs, die op de een of andere manier gelinkt zijn aan mij of aan de onderwerpen die hier aan bod komen. Daarnaast volgt er nog een toffe give away op instagram en wie weet nog wel zotte dingen. Want zot zijn doet geen zeer, maar is wel gezellig!

De spits wordt afgebeten door Marie van De Kleinste Fee. Nu al bedankt! En het goede nieuws is, er volgen er nog meer!

10 jaar Sofinesse. Een analyse.

We kennen ze allemaal. Naast elkaar aan het kruispunt, twee donkere ronkende wagens, liefst van een Duits luxemerk, de bestuurders heimelijk naar elkaar aan het loensen en zich schrap zettend voor het groen licht. En dan… pedaal tot maximum indrukken en proberen de snelste te zijn.

Of wanneer je zelf met een sportieve maar correcte stijl een man voorbijsteektop de autosnelweg en deze voelt zich daarbij in zijn eer gekrenkt en wil je ook opnieuw weer inhalen. Of nog, de lichten van een opgezette 210PK-er die zich in je achteruitkijkspiegel boren en je rustige 130km/h rijstijl aansporen om als een haas het pad naar rechts te kiezen, terwijl er daar eigenlijk geen ruimte is.

Er is een deel van de mannelijke bevolking (we mogen niet veralgemenen) dat slechts de sleutel van een goed uitgeruste vierwieler in zijn handen moet gedrukt krijgen om plots zichzelf tien cm groter te voelen. Met de neus naar boven en de vinger in de lucht, voelen ze zich beter dan eender wie zich in een kleinere, lichtere variant verplaatst en komen ze op straat een evenknie tegen, dan wordt een krachtmeting gestart.

Toen ik moeder werd, ontdekte ik dat dit fenomeen ook een vrouwelijke variant kent. We worden moeder, staan bewonderend en vol liefde onze creatie gade te slaan in de wieg en plots gaat bij een deel van ons moeders ook die neus in de lucht. Een deel van de moeders schijnt het beter te weten dan de rest en kent over elk onderwerp het laatste medische of Wikipedia artikel uit het hoofd. Het vingertje gaat omhoog en de sport bestaat erin om ter snelst een oordeel klaar te hebben over die moeders die, om welke reden dan ook, een andere keuze maakten. Rond werk, voeding, slapen. Rond buitenschoolse activiteiten of schoolkeuzes. Altijd staan ze klaar met hun verpletterende mening en slagen ze erin om de andere moeders een schuldgevoel te bezorgen over hun keuze.

Toen ik moeder werd, kwam ik tot het besef dat een groot deel van het knagende schuldbesef om de keuzes die ik, na veel wikken en wegen, gemaakt had, me door andere vrouwen werden ingefluisterd. Schoon- of grootmoeders, crèchedeur-openhouders of schoolpoortpolitie, er werd altijd wel eens iets fijntjes opgemerkt.

Als een man in zijn té grote wagen die op een kleine Japanse vierwieler neerkijkt of de bakfietsmama voorbijsteekt en bedenkt dat hij het toch maar wel lekker gemaakt heeft in zijn leven. Alsof een deel van de moeders bij het uit haar buik duwen van haar kind, een stukje mededogen mee heeft weggeperst.

Toen ontdekte ik, wars van alle vooroordelen over social media, dat er ook een warme Instagram community bestaat. Waar moeders eerlijk kunnen zijn. Waar we eens mogen klagen, terwijl niemand daarmee in twijfel trekt dat jij die kleine bubbel(s) uiteraard graag ziet. Waar het leven getoond wordt zoals het is: mooi en soms zwaar en lastig. Moeilijk en vol twijfel maar ook hartverwarmend en deugddoend.

De blog van Sofinesse volg ik al bijna tien jaar. Via Instagram binnenkijken in haar leven kwam er later bij. Velen met mij volgen haar. Zonder oordeel, maar steun gevend (de trollen nagelaten). Niet altijd zeggend dat alles goed komt maar geduldig door de moeilijke momenten swipend, hopend dat ze inderdaad alles kan verwerkt krijgen en dat ze de moeilijkheden te boven komt, maar zonder haar dat altijd te moeten zeggen met een belerend vingertje.

Sofinesse is een deel van de warme Instagramcommunity. Waar we moeder mogen zijn zoals we willen. Waar we voor of tegen borstvoeding zijn maar door Sofie tenminste zeker goed geïnformeerd zijn. Waar we mild leren zijn voor elkaar… en zo hopelijk ook leren mild te zijn voor onszelf. Daarom, Sofie, een welgemeende dank u wel.

Posted in Kind en gezin, Want zo ben ik, Weggeef | 2 Comments

Jaarbrief 5 – Felix

Liefste Felix,

Ongelooflijk dat het alweer tijd is voor een jaarbrief. Ik denk dat je zo rond de verjaardag van Basiel (in juni) je eigen verjaardag begon te plannen. Met concrete ideeën over de taart, het feestje, het eten en de cadeautjes. Om vervolgens nog een keer of driehonderd van gedacht te veranderen. Wel driehonderd keer een enorm duidelijk gedacht.

Want je weet wat je wil, ook al is je lievelingswhatever van gisteren vandaag soms een absolute no go. Je geheugen werkt ook haarscherp als het je uitkomt. Als ik je bijvoorbeeld ’s avonds al sussend iets beloof terwijl je al half in slaap bent gevallen, is dat gegarandeerd het allereerste waar je ’s ochtends op terugkomt. Niet zelden gaat het over eten, toch nog altijd één van je favoriete hobby’s. Zoals die keer dat je tegen dat de sushi thuis arriveerde al in slaap was gevallen, maar je de volgende morgen 100% terecht je maki-ontbijtje opeiste.

Onze gezamenlijke liefde voor sushi zegt veel over ons. Want ik moet het verschillende keren per week toegeven, wij lijken echt enorm op elkaar. De fysieke gelijkenis is er zeker, maar we hebben ook allebei een vrij groot dramagehalte. (Zelfkennis, jaja)

Ik herlas daarnet even de brief die ik voor je vierde verjaardag heb geschreven en ik moest echt glimlachen. Veel is er niet veranderd, je bent in veel dingen hetzelfde gebleven of nog intenser geworden.

Je bent onze clown. Je broer is eerder van de droge opmerkingen, jij bent een full blown nar. Kunstjes en trucjes, grapjes en grollen en honderdduizend gekken bekken. Op twee seconden kan je ook tranen toveren, meestal omdat de allergrootste catastrofe van de hele wereld precies jou is overkomen. Want zijn er ergere dingen dan een yoghurtje met blauwe bessen te moeten opeten als je ook eentje met perzik had kunnen kiezen? Of is er een groter drama dan zelf je sokken in de wasmand te moeten gooien?

Gelukkig compenseer je dat kleuterdrama volop met het rondstrooien van liefde en knuffels. Je neemt je tijd om boekjes voor te lezen voor Rosalie of om haar alles te vertellen over Brandweerman Sam of de Buurtpolitie. Je geeft ook graag complimentjes, je zal het altijd zeggen als je mijn outfit mooi vindt of als het eten lekker is (meestal zonder groenten dan).

We noemen je ook vaak ons knutselkind. Het is echt ongelooflijk wat jij allemaal maakt. Waardeloos materiaal is jouw beste vriend, geen enkele kartonnen doos is veilig in jouw omgeving. De laatste weken maakte je onder andere een stoomboot, kasteel en televisie. From scratch. Je werkt eraan met een visie en een ongelooflijke precisie. Alles wat je tegenkomt, wordt met jouw tomeloze fantasie een prachtig kunstwerk.

Het is een plezier om je in huis te hebben. Om je mee te nemen in het leven. Al vloeken we soms wel eens bij het vooruitzicht van je uitgebreid slaapritueel. Want je krijgt altijd toevallig superveel honger op het moment dat je moet gaan slapen en het uitkiezen van een voorleesboekje lijkt soms wel drie eeuwen te duren. Maar tegelijk zijn er weinig dingen zo heerlijk als je opgekrold tegen mij in slaap te voelen vallen.

Je hebt de beste grote broer van de wereld en het is fantastisch om te zien hoeveel jullie om elkaar geven. Ondertussen ben je ook zelf een geweldige grote broer geworden. Twee broers die ongelooflijk goed zorgen voor hun fragiele zus, en voor elkaar.

De sandwichpositie is waarschijnlijk niet de meest dankbare in een gezin, maar jij bent absoluut de lekkerste gekleurde korreltjes (van Albert Heijn) met boter op onze sandwich.

Proficiat jongen. Aardbeien en hartjes voor jou, precies zoals je besteld had voor je verjaardagstaart.

Posted in Felix, Liefde | 3 Comments

De baby essentials van Sofie (en Rosalie)

Er zijn weinig dingen zo leuk als in een babywinkel rondlopen. Als je deze activiteit bovendien bedrijft in het bezit bent van zwangerschapshormonen, ben je er helemaal aan voor de moeite. Misschien dat partners daarom iets minder plezier beleven aan het leggen van een geboortelijst, die van mij vond er alvast niet zo veel aan.

De derde keer ging ik dus helemaal alleen, het kon hem niet zo heel veel schelen wat ik precies zou kiezen. Onze lijst lag drie keer bij een prachtige winkel in de buurt: Bollebuik in Mariakerke. Precies het soort winkel dat je heel moeilijk kan binnenstappen zonder iets mee te pakken. Ik spreek uit ervaring, mijn portefeuille voelt mee.

Want we moeten ook eerlijk zijn: heel veel van die verschrikkelijk mooie en schattige dingen zijn ook verschrikkelijk duur. En als we dan toch het hart op de tong hebben: meer dan de helft heb je eigenlijk echt niet nodig. Of misschien zelfs nog minder.

Elk huishouden is natuurlijk anders, dus misschien gebruik jij bepaalde dingen heel intens die hier nooit uit de doos zijn geweest. In deze post zet ik op een rijtje wat wij echt heel veel gebruiken. Die lijst is waarschijnlijk niet compleet, omdat de omstandigheden ook al veel bepalen. Het seizoen bijvoorbeeld, de plaats in het gezin of waar je woont. De volgende zaken gebruiken wij alvast op dagelijkse basis:

Cheeky Wipes

Ik heb mijn lief helaas niet kunnen overtuigen van wasbare luiers, maar gelukkig wel van deze wasbare vochtige doekjes. Tom was nogal sceptisch tegenover de cheeky wipes, maar we zijn ondertussen allebei volledig overtuigd. Het systeem is simpel: wasbare vochtige doekjes met twee dozen. Een doos met de propere (gevuld met water en een druppeltje olie) en een doos met de vuile, in een handig wasnetje om meteen in de wasmachine te kieperen zonder ze aan te raken. We hebben witte doekjes ‘voor de poep’, en gekleurde (in een aparte doos) voor het gezicht. Je krijgt er ook twee zakjes bij voor on the go. Maar ik heb altijd een luiertas klaarstaan met waterwipes. Onderweg nemen we ze dus nog niet echt mee, maar het systeem is er wel. Zoveel spijt dat ik dit niet had bij Basiel en Felix! (Al wordt hun snoet er nu ook gretig mee proper geveegd. Driehondervijvenzeventig keer per dag of zo. Ge kent dat wel.)

Grote spoelpot met fysiologisch water

Wij hebben jaren gesukkeld met van die kleine plastic ampullen fysiologisch water, pas bij kind drie hebben we ontdekt dat daar gewoon veel te weinig water inzit om die neusjes deftig te kunnen spoelen. Het verschil met onze huidige grote pot is gigantisch. Het ding is niet alleen bakken goedkoper, maar vooral veel effectiever. Rosalie is nu aan haar tweede verkoudheid sinds ze thuis is, en dat veelvuldig spoelen heeft haar echt gered.

Ik kreeg al een paar keer commentaar dat het niet steriel is om op die manier te gebruiken. Uiteraard zijn die kleine ampullen op dat vlak een winner, maar het is een risico dat we “graag” nemen omdat de slijmen er ook effectief mee verdwijnen. We doen ons best, maar wij leven absoluut niet in een steriel huis. Er zijn hier nog twee kinderen met de nodige snottebellen in huis. Rosalie heeft een belangrijk stuk immuniteit gemist in de zwangerschap, maar we zijn geen ontsmetfreaks. We doen ons best, maar absoluut niet manisch. Ik lig dus allerminst wakker van die grote bus. We zijn extra voorzichtig met haar, maar we gaan er ook geen kasplant van maken.

Cocoon van Hvid

Toen Rosalie pas uit het ziekenhuis kwam, had ze plots problemen met haar temperatuur. We zochten een snelle oplossing en vonden die in de cocoon van Hvid. Ik kreeg al een paar keer de vraag of het de investering waard is, maar ik kan alleen maar zeggen: ja. Ze ligt er verschillende uren per dag in. Het is gezellig en handiger dan een dekentje als je haar knuffelt, ze slaapt er in (tot onder haar okseltjes, want ze slaapt op haar buik) en ze ligt ermee in de draagmand als we gaan wandelen. Ik was zelf sceptisch, omdat wol zo verschrikkelijk kan prikken. Maar hand op mijn hart: prikt niet. Heerlijk ding.

Draagdoek/draagzak

Eigenlijk heb ik het dragen pas echt ontdekt toen Felix al bijna een peuter was, en wat heb ik daar spijt van. Het is zo verschrikkelijk praktisch! Ik heb een rekbare en een geweven doen, en een draagzak. Die laatste gebruiken we bijna elke dag. Een draagdoek vraagt toch wel wat handeling (kan je bijvoorbeeld buiten op vuile/natte grond moeilijker aandoen) en is alleen de moeite voor een lange afstand. De draagzak duurt ongeveer een halve minuut om aan te doen, en nog eens zoveel om de baby er in te stoppen. Wij zijn heel content van onze Boba (zelfs Tom ja 😉), maar als ik opnieuw zou beginnen, zou ik een draagconsult doen om nog meer dingen uit te testen.

We gebruiken de buggy (met draagmand) natuurlijk ook. Omdat we midden in de stad wonen zelfs voor functionele afstanden, niet louter voor de gezelligheid van een wandelingetje. Vooral handig als ik nog andere dingen moet dragen (boodschappen of zo), maar voor alle andere activiteiten gaat Rosalie in de draagzak. Dat heeft alleen maar voordelen, want zorgt bijna altijd voor een rustige, lekker warme, gelukkige en vaak ook slapende baby. Extra bonus: het is heerlijk om haar zo dichtbij te hebben én toch je handen vrij te hebben.

Nu ik het toch over wandelen heb, moet mij iets van het hart. Ik vervloek de mens die ervoor gezorgd heeft dat je de maxicosi in een wip op buggywielen kan plaatsen, want daardoor lijkt het ok om daar zo mee rond te tsjollen. Een maxicosi is een autostoel om kleintjes veilig te vervoeren, maar verder is het niet zo goed voor hun ontwikkeling om daar in te zitten, zeker niet langer dan een uur per keer. Maar ik zie precies constant mensen die dat gebruiken als wandelwagen. Enfin, ge doet er mee wat ge wilt, ik incasseer alvast de oogrollen, maar ik heb het daar toch wat moeilijk mee.

Co-sleeper

Samen slapen is in de loop van ons ouderschap alleen maar meer een evidentie geworden. Toch is Rosalie het eerste kindje dat echt in een officieel model ligt. Basiel en Felix lagen in een schommelwieg naast ons bed, maar lager dan onze bedhoogte. Handig om met je voet een beetje te wiegen, maar minder handig om een baby bovenaan de curve uit te tillen als je met een venijnige knip zit.

Rosalie slaapt nog steeds veel uren op mij, meestal brengt ze alleen het eerste deel van de nacht echt in de co-sleeper door. Maar toch ben ik helemaal fan, ik zou het me nu echt niet meer kunnen voorstellen dat mijn baby ‘s nachts in een apart bedje ligt. Enfin, ze ligt in een apart bedje, maar het schuift volledig aan. Het is wel niet zo groot, ze gaat er snel uitgroeien denk ik. Maar dan knutselen we wel iets met een groter exemplaar van Ikea of zo. Of slaapt ze gewoon tussen ons, zoals Felix toch ook een paar jaar heeft gedaan.

Aeromoov reisbed

Het kan dus echt tot je derde kind duren voor je goeie dingen ontdekt. Wij hebben enorm lang gesleurd met een degelijk en deftig reisbed, maar het was wel echt sleuren. Pas op, handig om als extra bedje in huis te hebben voor logees, maar nu hebben we toch wel echt iets veel handiger ontdekt. Het Aeromoov bedje is in een wip opgezet en even snel ingepakt. Je kan het makkelijk dragen zonder jezelf een hernia te heffen.

Voorlopig heeft alleen nog maar nichtje Nora er in gelegen, maar we waren euforisch over hoe makkelijk dat ging. Want als ik eerlijk ben: in de bijna 8 jaar dat we ons reisbed hebben, ben ik er nog geen enkele keer in geslaagd om het solo op te plooien. Tom kan het vanzelf, maar mij lukt het dus totaal niet. Ik besef dat deze informatie niet gaat helpen om het tweedehands te verkopen, maar ik ben van mezelf wel extreem onhandig. Uhum. De aeromoov dus, kei handig.

Tetradoeken, ook XL

Tetradoeken kan je voor alles gebruiken, wat hier ook gebeurt. We hebben er ondertussen echt genoeg voor een heel leger, maar het is ook zo geweldig handig. Ik kan u wel driehonderd redenen geven, maar het spreekt voor zichzelf. Ik pak voor Rosalie ook wel elke keer een propere, waardoor de wasmachine zich snel vult. We doen toch een klein beetje ons best met orde en netheid, maar dus zonder freaks te zijn. We hebben ook een paar XL exemplaren en dat is ook megahandig. Bijkomende plus: ze komen tegenwoordig in zo’n mooie kleuren en motiefjes dat ze voor de perfecte baby styling zorgen.  

Babybjörn Wipper

Als het gaat om hun heupschadelijke draagzakken, zou ik ze graag voor de rechter dagen. Onbegrijpelijk dat die dingen nog steeds verkocht worden, of dat mensen ze online verder verkopen aan onwetende mensen. Enfin, hun wipper is dan weer geweldig. Wij hebben de onze ooit tweedehands gekocht en hij gaat nu al drie kinderen mee. Eigenlijk meer, want in tussentijd is hij ook uitgeleend geweest aan vrienden. Nog altijd in prima staat. Het grote voordeel is dat je hem helemaal plat kan opplooien en dus ook makkelijk meenemen. Er zijn verschillende standen en er bestaan geweldig hippe hoezen voor. (Het probleem met onze hoes hebben we opgelost met veiligheidsspelden).

De rest

Uiteraard heb je nog wel wat dingen nodig. Wij hebben ook een mooie luiertas, een badje, een verzorgingskussen en shitload aan toffe kleertjes (echt waar: ik amuseer me daar te pletter mee. Ik verkoop de dingen waar ze uitgegroeid zijn trouwens via Instagram). Maar er zijn ook dingen die we niet hebben: zoals een babykamer.

Maar op dit moment heeft Rosalie eigenlijk niet zo heel veel nodig. Het meest noodzakelijke deel van de uitzet: heel veel liefde en een koppel borsten. Al de rest is vooral mooi meegenomen.

(Nvdr: Het is niet uitgesloten dat ik door slaaptekort nog belangrijke dingen vergeten ben. Vul gerust aan in de comments. De firma dankt u)

Posted in Dotje, Kind en gezin | 8 Comments

Het grote borstvoedings Q en A

Disclaimer: Ik ben geen lactatiekundige. Ik heb wel een paar jaar ongoing borstvoedingservaring enerzijds en heb me gigantisch in het onderwerp ingelezen anderzijds. Omdat ik er hier nogal open over ben, kwamen veel moeders met vragen bij mij terecht. Ik heb in de loop der jaren helaas gemerkt dat veel hulpverleners – hoewel bijna altijd heel erg goed bedoeld – foute en vaak zelfs borstvoedingsondermijnende adviezen geven. Dat het als vers bevallen moeder heel moeilijk is om het bos door de bomen te zien. In de geneeskunde is er helaas een heel beperkte kennis over borstvoeding. Ook daarbuiten zijn er veel zogezegde waarheden in onze maatschappij geslopen, maar ik merk bijna elke dag hoe weinig er eigenlijk over het normaalste eten van de wereld geweten is. Zo verschrikkelijk jammer. Want het is een wonder der natuur, maar ook net iets ingewikkelder dan de kraan opendraaien.

Ook al zou in 2020 de primaire functie van een borst (namelijk een kind voeden, seksuele functie is secundair) geen taboe meer mogen zijn, dat is het helaas wel. Want de eerste zes maanden durft ‘men’ al wel eens scheef kijken naar moeders die geen borstvoeding geven, na dat eerste halfjaar worden die rollen vlotjes omgedraaid. Lang voeden is helemaal nog niet ingeburgerd, helaas. Mum bashing jammer genoeg wel.

Maar mijn grootste ‘probleem’ is dat borstvoeding zoveel leed veroorzaakt. Het is mijn absolute droom dat niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat wie bewust en 100% geïnformeerd kiest om geen borstvoeding te geven, daarin gesteund wordt. Dat de waarheid rond borstvoeding gezegd mag worden, zonder dat gevoelige tenen daarop in de aanval gaan of zich minder voelen. Maar vooral: dat werkelijk niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat stoppen of niet beginnen nooit een gedwongen verhaal is, maar altijd een bewuste keuze. Heel vaak is het misgaan het gevolg van een gebrek aan kennis en/of juiste hulp, hoewel veel moeders onterecht de fout bij zichzelf of hun lichaam zoeken. Dat zou gewoon niet mogen, dat moeten we echt de wereld uithelpen.

Maar ik deed dus een rondvraag op mijn instagramstories, en dit is een kleine greep (beetje gebundeld) van veel terugkerende vragen:

Wat is de WHO norm? Wat is het nut van borstvoeding na zes maanden?

De World Health Organization raadt aan om zes maanden exclusief borstvoeding te geven, en daarna tot twee jaar en beyond nog te verder te voeden aan de borst. In Vlaanderen nemen de borstvoedingscijfers een dramatische duik na ongeveer drie maanden, omdat de meeste moeders dan weer aan het werk gaan. Als er gesproken wordt over het behalen van de WHO-norm, betekent dat dus om borstvoeding te geven tot de leeftijd van minstens twee jaar.

In onze maatschappij wordt vaste voeding ook vrij snel geïntroduceerd. Er is een belangrijke spreuk om in je achterhoofd te houden: “Under one, food is just for fun”. Melk is absoluut het allerbelangrijkste in het eerste levensjaar van een kind. Zodra ze rechtop kunnen zitten met steun, zijn hun darmpjes ook rijp om andere dingen te verteren. Patatjes of fruitpap bevatten nooit zoveel kcal en voedingsstoffen als borstmelk, dus het is niet dat ze nood hebben aan iets “zwaarders”. Het is wel belangrijk voor hun mondontwikkeling dat ze andere structuren en smaken leren kennen, en dat die darmpjes aan het werk gaan met vaste voeding. Maar er is veel minder haast bij dan meestal wordt gedacht. De introductie gebeurt heel vaak via papjes, maar kan ook met stukjes via de Rapley of Kleintjesmethode. Maar sowieso: borstmelk is ongelooflijk compleet. Een stuk completer dan kunstvoeding. Het is fantastisch dat poedermelk bestaat (thank god!), maar de code is nog altijd niet gekraakt.

Mijn baby slaapt door, maar nachtvoedingen zijn belangrijk voor hun ontwikkeling. Moet ik me zorgen maken?

Ik zou zeggen: waaahaaa! Geniet er van ! Ten tweede wil ik erbij vertellen dat borst- of flesvoeding geen invloed heeft op het slaappatroon van een kind. Basiel hebben we na twee-drie maanden nooit meer gehoord ’s nachts (op 100% borstvoeding), Felix heeft nooit de nacht doorgeslapen (ook op 100% borstvoeding). Het is wel zo dat borstvoeding licht verteerbaar is en dat het dus mogelijk is dat ze sneller honger krijgen. Wat op zich eigenlijk helemaal zo bedoeld is door de natuur. Maar er zijn ook kindjes die daar geen nood aan hebben, en dat is ook prima. Voor baby’s is het echt goed om ’s nachts gevoed te worden, zeker tot 18 maanden. Maar het is geen must.

De eerste zes weken is het echt niet aan te raden dat een baby langer dan vier uur slaapt, dat kan zelfs potentieel gevaarlijk zijn. Dan is het echt de bedoeling om de baby wakker te maken. Daarna is doorslapen ook nooit een verdienste, het hangt echt van je kind af. Teamnosleep is geen toffe plek, I know. Maar als je weet dat nachtvoedingen goed zijn voor de hersenontwikkeling, helpt dat de nachten misschien om de nachten wat draaglijker te maken.

Ik ga binnenkort werken, hoeveel moet ik kolven om de productie op peil te houden? Hoe combineer je werken en borstvoeding?

Je hoort mij niet zeggen dat het een walk in the park is, want borstvoeding is vooral easy peasy als je bij je kind kan zijn. Ik zou hier dus vooral een pleidooi willen houden om ouders veel langer bij hun kind te laten zijn. De huidige moederschapsrust is pijnlijk kort, voor de hechting van een kind én voor de borstvoeding. Maar tegelijkertijd: het is niet onmogelijk. Ik heb het zelf al twee keer gedaan.

Je hebt tot 9 maanden sowieso recht op kolfpauzes, ook al beweert je baas van niet. Dat is de wet, te kort ook alweer, maar goed. In prinicpe moet je kolven op elk moment dat je kindje zou drinken. Hoe vaak dat is, hangt af van de leeftijd van je kindje, de mogelijkheden en je productie. Ik ben in het verleden altijd heel flexibel omgesprongen met kolven. Ik besef dat het niet met elke job mogelijk is, maar ik kolfde altijd onderweg (in de auto) en werkte heel vaak ook gewoon door tijdens het kolven. Met wat creativiteit en goede afspraken kom je al heel ver. Maar het blijft zwaar, persoonlijk vond ik dat het zwaarste stuk in het hele verhaal. Zo lang mogelijk proberen thuis te blijven en jezelf faciliteren met een goede kolf, is mijn persoonlijke tip. Maar ik besef dat dat niet voor iedereen haalbaar is. Mijn hart breekt.

Er zijn zeker momenten geweest dat ik die kolf door het raam naar buiten wilde kieperen, maar dan gebruikte ik voor mezelf de volgende mantra: “Ik heb een bloedhekel aan kolven, maar ik zou het nog erger vinden dat mijn kindje kunstvoeding krijgt.” Zoals gezegd, dat is persoonlijk. Want er is helemaal niets ergs aan kunstvoeding geven aan je kind. Maar zo hield ik het vol op moeilijke moment, voor mij werkte het om het op die manier te bekijken.

Ergens rond 14 maanden kon ik het kolven achterwege laten, de machine kreeg er toen ook niet veel meer uit. Maar dat moment is voor iedereen anders, de boobies decide.

Ik ben gestopt omwille van een bijtertje. Tips?

Dat is een moeilijke. De automatische (en luide) auw-reactie van veel moeders, zorgt er vaak al voor dat de kindjes het niet meer doen. Felix heeft me inderdaad een paar keer gebeten, maar ik heb altijd rustig uitgelegd dat dat niet kon. Dat werkte, ook al was hij echt nog heel klein. Uit eigen ervaring heb ik helaas niet meer tips, dat ging hier heel vlot.

Hoe kan ik melk doneren?

Voor zover ik weet zijn er in dit land nog geen officiële donormelkbanken, jammer genoeg. Ook op neonatalogie was er niet de mogelijkheid om legaal te doneren. Er zijn ziekenhuizen waar het wel wordt toegestaan, maar het is niet officieel geregeld.

Ik heb het gewoon persoonlijk gedaan. Ik heb het zelf voorgesteld aan iemand die een tekort had, ik heb een deel weggegeven aan iemand die een oproep had gedaan via Geboren in Gent én de derde donatie was aan iemand die het zelf had gevraagd. Allemaal mensen die ik een heel klein beetje ken, geen volstrekte vreemden. Er hangt natuurlijk een groot stuk vertrouwen aan vast.

Basiel kreeg ook ooit donormelk, van iemand die het anders in de gootsteen kieperde. In verdere tijden was een min heel normaal, nu vinden we dat op de een of andere manier vaak een beetje vies. Terwijl het eigenlijk toch viezer is om een koe als min te hebben (knipoog). In ieder geval: donormelk staat hoger op de ladder dan kunstvoeding. Het wordt dus dringend tijd dat het officieel geregeld wordt, zodat het in alle vertrouwen kan. Zeker voor de kindjes op neonatalogie, die het nog harder nodig hebben.

“Ik ben vijf weken geleden bevallen en het is nog altijd niet pijnloos. Wat kan ik doen tegen kloven?

Heel belangrijk om te weten: pijn is niet ok. Borstvoeding mag geen pijn doen. Tenzij tepelklemmen in je dagelijkse routine zitten, kan het de eerste dagen allemaal wel een beetje gevoelig zijn. Maar pijn: nee. Dat is altijd een alarmbelletje om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar de oorzaak. Kloven zijn heel vaak de oorzaak van een verkeerde aanhap of een te korte tongriem. In ieder geval moet je meteen ingrijpen, voor je bij etter en bloed uitkomt. Daarvoor heb je de hulp nodig van iemand die er iets van kent, liefst al tegen de volgende voeding.

Er zijn wel een aantal verlichtende hulpmiddeltjes: moedermelk aan je tepels smeren en aan de lucht laten drogen, de paarse Lansinoh zalf, Multimam compressen….Maar dat zijn doekjes voor het bloeden. Preventie is nog veel belangrijker.

Er zijn altijd uitzonderingen, maar doorgaans is het probleem echt te verhelpen. Maar daarvoor moet je dus naar de bron. Pijn is een alarmbel, altijd.

Welke kolf heb je en ben je tevreden? Wanneer schaf je dat aan?

Een kolf is heel persoonlijk. Je koopt ook niet zomaar een auto denk ik, maar eentje die bij je past. Ik raad dus vooral aan om een kolfconsult te doen, om een beetje uit te zoeken hoe je de kolf precies plant te gebruiken. Dat kan bijvoorbeeld bij Bollebuik in Mariakerke.

Het is ook niet iets wat ik op een geboortelijst zou zetten, omdat je het op dat moment nog niet nodig hebt. Omdat je ook niet weet hoe het zal lopen. Omdat je niet kan inschatten hoe je borsten zullen reageren op een baby. Bovendien is het eigenlijk niet de bedoeling om de eerste zes weken te kolven (ook al wordt dat op materniteiten tot mijn grote frustratie wel heel vaak voorgesteld, insert roloog). Die tijd is nodig om baby en borsten elkaar te laten vinden, kolven verstoort dat zoekproces.

Dit gezegd zijnde, ik ben tevreden van mijn Medela Freestyle. Voor mij is het belangrijk dat ik draadloos kan kolven en ondertussen kan rondlopen. Ik zou nu waarschijnlijk een Medela Flex kopen, als ik opnieuw voor de keuze stond. Ik vind kolven hoogst onaangenaam, dus wilde ik het mezelf zo comfortabel mogelijk maken. Een goeie kolfbeha én een goeie kolf, een gedegen investering. Duur ja, maar goedkoop als je even uitrekent wat een paar dozen poeder kosten. Maar zoek zelf even uit wat voor jou werkt, er is een kolf voor elke nood.

Tips voor flesweigeren?

Aaah. Het grote probleem. Slimme baby’s die alleen the real deal willen en niet van een flesje willen drinken. Er is eigenlijk maar één belangrijke tip: introduceer de fles ergens tussen zes en tien weken. Op dat moment pakt je kleintje het sowieso. Ik kolfde bij Felix met de hand elke dag een paar ml in een flesje, en geef dat dan. Als je dat elke dag doet, zou het moeten goed komen.

Als je toch met een weigereaar zit of als het al te laat is voor die techniek, dan zijn er veel redmiddeltjes (google is your friend). Maar het is niet te voorspellen wat voor jouw kind zal werken. En er zijn ook geen garanties, misschien lukt het wel helemaal niet. Tip 1: rustig blijven. Als er stress rond gemaakt wordt, zal je kindje dat zeker voelen. Tip 2: probeer alle tips rustig uit, met zo weinig mogelijk stress. Met wat geluk zit er eentje tussen die wel lukt. Basiel wilde het in het begin bijvoorbeeld alleen van mij aanvaarden, door hem al drinkend door te geven lukte het uiteindelijk ook bij andere mensen. Maar bij veel kindjes is het net omgekeerd en moet moeder vooral niet in de buurt zijn. Rustig uitzoeken dus. Tip 3: bereid je voor op extra nachtvoedingen en/of clusteren ’s avonds. De meeste kindjes komen op een ander moment halen wat ze gemist hebben op het moment dat mama er niet was. En zei ik al rustig blijven? Cupjes proberen, spenen in je beha voor de geur, verschillende spenen, koude of net warme melk. Er is geen sluitend antwoord, het spijt me. Maar potverdikke, je hebt een slim kind!

Je zei dat de eerste zes weken cruciaal zijn voor langvoeden, hoezo?

Ik stuur je graag nog eens naar mijn starterstips. Daar staat een ander belangrijk borstvoedingsmotto: aanleggen for president. Het is zo belangrijk om heel heel heel veel aan te leggen in het beginnen, ongeveer bij elk mini signaal. Dat is heftig, maar als je je daar op voorbereidt, valt dat best mee.

De eerste drie dagen en bij uitbreiding de eerste zes weken bepalen eigenlijk je hele borstvoedingsperiode en productie. Dan worden de prolactinereceptoren geactiveerd, een kans die je maar één keer krijgt. Dat wil niet zeggen dat het sowieso fout loopt met een minder goede start, maar goed begonnen is sowieso half gewonnen.

De blauwdruk van je borstvoedingsperiode ligt in die eerste zes weken. Daarom dat ik bij Rosalie dan als een gek gekolfd heb, om zeker te zijn dat mijn productie op lange termijn het zou trekken. Als ik me dan gericht had op wat zij in werkelijkheid dronk, zou ik nu waarschijnlijk zwaar in de problemen zitten.

Het hielp mij om het te bekijken als het vervolg van een zwangerschap, wat het voor je lichaam ook is. Na die zes weken kan je de teugels wat laten vieren, zeker als je kindje mooi zijn curve volgt. Een baby is de eerste zes weken doorgaans sowieso wel redelijk intens, met of zonder borstvoeding. Persoonlijk vond ik dan niets zo gemakkelijk als een borst bovenhalen, dat spaart zoveel gedoe uit.

There, I said it. Ik ben veel te lui voor flesvoeding. (Oeps)

PS: Als er nog vragen zijn, laat maar weten. Ik wil zeker nog eens rondje doen!

Posted in Borstvoeding | 15 Comments

Maandbrief moeilijktetellen

Liefste Rosalie, 

Het was pas toen iemand me vroeg of ik geen maandbrieven ging schrijven, dat ik me realiseerde dat ik er nog geen had geschreven. Iets wat ik wel trouw voor je broers heb gedaan. Dat het zelfs nog niet in me was opgekomen, zegt iets over hoe woelig je start is geweest. 


Want dit is de eerste maandbrief, maar tegelijk ben je al 4 maanden op deze wereld. Je bent al zes weken thuis bij ons, maar tegelijk ben je gecorrigeerd nog niet eens echt een maand. 


Ik heb de neiging om altijd de hele uitleg te doen als mensen vragen hoe oud je bent. Of als je onderweg de opmerking krijgt “dat is nog een kleintje he”. Want je bent inderdaad nog klein, maar gecorrigeerd ben je eigenlijk best stevig. Ik durf niet te zeggen dat je vier weken bent, maar vier maanden krijg ik ook niet over mijn lippen. Je had een maand moeten zijn, en zo probeer ik naar jou te kijken.


In het ziekenhuis was het zo moeilijk om je moeder te zijn. Ik moest je elke dag achterlaten, ik moest aan de zijlijn staan toekijken hoe andere mensen de regie over jou in handen hadden, ik moest me schikken naar regels en schema’s die mijn hart deden bloeden, ik moest leven op een paar knuffeluurtjes per dag. Ik was bang dat we elkaar nooit echt zouden vinden en dat ik een soort toeschouwer in jouw leven zou blijven. 

foto vzw kleine held – kleine ella fotografie


Maar het veranderde. Toen je bevrijd werd van alle buisjes en draadjes, vond ik mezelf als moeder terug. Als babymoeder. Dat gevoel kwam weer even sterk opzetten als bij je broers, want ik was zelfs niet ongerust toen je de eerste weken niet echt bijkwam. Ik voelde dat het door de gigantische overgang kwam en dat het uiteindelijk wel in orde zou komen. En ik ben blij dat ik van de kinderarts die intuïtie mocht blijven volgen.  Want je weet het misschien al, maar ik kan best koppig zijn. Er is ons heel veel ontnomen in jouw geboorteverhaal, maar ik ging de borstvoeding niet door mijn handen laten glippen. Dat was hard werk en serieus op mijn strepen staan, maar het is wel gelukt. En ondertussen zit je weer mooi op je curve alsof er niets gebeurd is.


Als ik naar jou kijk, zie ik een baby van een paar weken. Je doet so far alles wat je moet doen. Je kan je hoofdje opheffen, je wordt rustig als wij (maar ook je broers) in de buurt zijn, je kan de boel mosterdgeel onderkakken en van de nachten een langgerekte foute party maken. Alles wat een baby hoort te doen. 


Ik heb het gevoel dat jij ons ook altijd al herkende, maar nu wel nog een level hoger bent gegaan. In het ziekenhuis sliep jij immer als een roosje, had je de helft van de tijd geen zin om voor je eten te werken en lag jij probleemloos alleen in een bedje. 


Those days are over. Jij wil bijna altijd iemand voelen. Jij slaapt meestal gewoon op mij. Mijn rug, nek en schouders protesteren een beetje, maar voor de rest geen probleem. We hebben zo-veel in te halen. Elke dag vlamt de angst mij wel een paar keer rond de keel, dat de schade van drie maanden ziekenhuis en zo’n fragiele start, emotionele en sociale littekens zal opleveren die we niet meer kunnen oplossen.


Maar je reageert heel goed op ons. Je kan enorm geconcentreerd rondkijken. Hier en daar kunnen we al een lachje onderscheppen. Je broers zeggen het wel honderd keer per dag. Dat je toch zo schattig bent. 


Dat klopt helemaal. Een brok schattigheid. Geen idee welke kant jouw verhaal zal opgaan, maar er staat een geweldige crew aan de zijlijn om je zo ver mogelijk te brengen. 
Met ‘ver’ bedoel ik gelukkig. Maar voorlopig vooral schattig. En ik weet dat je het over elk kind kan zeggen, maar in jouw geval toch nog meer een feit: wat een wonder. 


Welkom thuis wonder. 

Posted in (extreem) prematuur, Dotje | 6 Comments

Negen.

Het is een traditie die ik het liefst nog honderd jaar kan verderzetten. Op de dag dat het allemaal begon even stilstaan bij ons. Bij de entiteit. 


Helaas is wat ik vorig jaar schreef vandaag nog van toepassing, het lot trakteerde ons nog eens op een annus horribilus.  Maar gelukkig is wat ik vorig jaar schreef vandaag ook nog altijd waar: de entiteit staat nog altijd recht. Wij en jij en ons is liefde. (Voor) altijd.


De kracht en liefde die jij vanaf de allereerste seconde getoond hebt voor Rosalie, was fenomenaal. Ik zat daar elke dag uren naast haar bedje, maar jij ook. Elke avond. Na een lange werkdag, nog een lange avond bij je dochter. 


Ik zag veel moeders in het ziekenhuis, maar ik zag helaas veel minder vaders. Ik zag vaders in het ziekenhuis, maar ik zag veel minder actieve betrokkenheid en durf. Ik zag jou. Een man met het grootste hart, met een onuitputtelijke stroom liefde voor zijn kroost. 


We hadden elkaar makkelijk kunnen verliezen in de storm. We zagen elkaar amper, omdat we gesplitst tussen ziekenhuis en thuis door het leven gingen. We hadden makkelijk een andere kant kunnen uitdrijven, maar we hielden allebei met de laatste energiehalm vast aan de sloep. 


Want in die boot zit alles wat ons lief is. Hoe we elkaar plagen, hoe onze kroost ons op sleeptouw neemt, hoe jouw ogen mij nog altijd kunnen opeten, hoe onze families vervlochten zijn, hoe wij onszelf kunnen zijn bij elkaar, hoe wij met ons vijf in het leven staan, hoe humor het bootje waterdicht houdt. 


Volgend jaar een decennium, dus er wordt volop gespeculeerd en gegrapt over de volgende stap. Maar na alles maakt alles niet meer uit. Alleen wij en ons, en jij en ik. En ons.

We zijn vertrokken met een speedboot, maar ondertussen is het een schip geworden. Met onze drie schatten die meedrijven. Met soms snijdende wind en storm op zee, met lieflijke baren, met zacht kriebelende schuimkoppen.

Vaar je met mij mee, tot aan de einder en verder?


Posted in Liefde | 5 Comments

Nieuw.

Wat. Een. Jaar.

We begonnen compleet neergeslagen aan 2019, nog happend naar adem na de plotse dood van mijn broer. In die storm startten we een groot verbouwavontuur, we woonden meer dan een halfjaar met ons viertjes in camping living. Als dat lukt op een moment dat je geen miligram reserve hebt, weet je dat je goud in handen hebt met je gezin.

Het was niet makkelijk om te blijven rechtstaan, maar gaandeweg vond ik toch helemaal mijn draai in mijn nieuwe job. Ik kan er niets aan doen, maar die studenten zijn nogal snel in mijn hart gekropen. Wat een heerlijk gevoel om de liefde voor radio – die zo diep verankerd zit in mijn ziel – te kunnen delen met de jeugd. Er is geen groter compliment dan hen te zien groeien.

De uitzending van Twee tot de Zesde Macht leverde niet alleen 5000 euro op, maar nog een veel groter cadeautje. Een heel jaar lang werd ons verteld dat kinderen krijgen niet meer mogelijk was, maar plots zat ik met een positieve test in mijn handen. De start was heel angstig, maar we kregen vertrouwen.

De zomer was fantastisch. Eindelijk ruimte om een klein beetje te bekomen van alles (wat tegelijk ook voor harde klappen zorgde), genieten van elkaar en van mijn groeiend buikje. We waren zo blij! Een lichtpuntje in de duisternis.

Een klein beetje bloedverlies was de aankondiging van een vreselijke rollercoaster die ons hele jaar kleurde. Een hele nacht lang namen we afscheid van ons meisje, om tegen de ochtend ergens hoop te vinden en van pad te veranderen. Na 8 dagen platliggen, veranderde op zondagmorgen 15 september alles. Plots was Rosalie daar, veel te klein en zo fragiel. 82 dagen lang leefden we op dezelfde vierkante meter ziekenhuis, gesplitst en uitgewrongen tussen UZ Gent en de Ooievaarstraat.

We leerden onze echte vrienden kennen, we vielen in een warm net van familie en liefde, we werden overspoeld door fantastische onbekende mensen die meeleefden, over het hele land. Dat gaf ons kracht om door te gaan.

Rosalie is een wonder. Dat is elk kind, maar zij verslaat vlotjes nog wat onmogelijke statistieken. Sinterklaas bracht een fantastisch cadeau dit jaar, want we wandelden eindelijk uit het ziekenhuis. Dit keer niet met een dichtgeknepen keel van angst en verdriet, maar met onze dochter.

Ons gezin is compleet. We zoeken naar het evenwicht met drie kindjes en een “pasgeborene”, in de normale chaos van slaaptekort en gezellige drukte. We proberen de scherven op te rapen en het hele verhaal ergens een plaats te geven. Het is nog lang niet ten einde, maar de toekomst ziet er een stuk rozer uit dan we op 7 september konden hopen.

Het is verleidelijk om te dromen voor 2020, maar we gaan die boot laten passeren. Een “gewoon” jaar zonder tonnen heftigheid, dat zou al heel wat zijn. De kans krijgen om helemaal op adem te komen, de mogelijkheid krijgen om onszelf weer terug te vinden. Ik wil graag weer mezelf worden, want ik ben onderweg veel kwijt geraakt.

Ze ligt op mijn schoot, terwijl ik dit schrijf. De jongens hangen ook ergens rond mij. We leunen allevier tegen de meest fantastische man van de wereld, mijn lief.

We kijken naar 2020. Zonder verwachting, met een klein hartje maar ook vol dankbaarheid. Voor de geweldige mensen in ons leven, voor de warmte en de liefde die we mochten voelen. We doen heel hard ons best om van zelfs bij de donkerste momenten, positieve uitlopers te vinden. Want als verdriet 1 ding kan, is het mensen dichter bij elkaar brengen. We zijn dichter dan ooit.

De grootste levensles uit de afgelopen twee verschrikkelijk zware jaren: liefde is alles.

Elke dag van elk jaar.

Het beste voor 2020. Maar vooral, veel liefde.

Posted in Uncategorized | 6 Comments

19 december.

Ook al wordt maar 5% van de kinderen op de uitgerekende datum geboren, het is toch een moment waar je negen maanden naar uitkijkt. Een normale zwangerschap duurt tussen de 38 en de 42 weken, dus in principe heb je een hele maand waarvan één dag dé dag kan zijn.  Maar die ene dag schept toch bepaalde verwachtingen.

Felix kwam een week later, Basiel drie dagen na de uitgerekende datum. Ik ging er dus in mijn achterhoofd vanuit dat ons meisje mogelijks wel eens een kerstkindje kon zijn. Ik zag het al helemaal gebeuren dat er dan een krant of televisieploeg op materniteit zou staan, en dat Tom weer serieus met zijn ogen zou rollen. Anekdote: toen we thuiskwamen met Felix, stond er een halfuur later een ploeg van Het Journaal in onze living om een reportage te maken over dikke baby’s. Felix was in proportie (dus niet meteen dik) maar met zijn 4,7kg en 56,5cm wel een enorme reus.

Elk kind is een wonder, maar dit exemplaar tart toch wel alle verbeelding. Ik kon eigenlijk niet meer zwanger worden, maar zij geraakte toch ingenesteld. De zwangerschap op zich was echt al een mirakel. Toen daarna het noodlot toesloeg met een vroeggeboorte op  de grens van 26 weken en 3 dagen, sloeg dit wonder er zich wonderwel doorheen.

Een parcours op NICU is hels, loodzwaar en met bergen angst. Maar eigenlijk spartelde Rosalie zich daar enorm goed door. Ik vraag me vaak af wat er gebeurd zou zijn als na drie weken geen verkoudheidsvirus had opgeraapt, want dat was veruit de grootste hobbel in de weg. Dat heeft haar zwaar onderuit gehaald, maar ze is wel opgeknapt. Het rhinovirus heeft ons langer op intensieve zorgen gehouden, langer aan de zuurstof en de ademondersteuning, maar wel met een duidelijke oorzaak. Er kunnen heel wat andere moeilijkheden passeren op die afdeling, trust me.

Het was een verschrikkelijk lange en moeilijke weg, maar we hebben vertrouwen als de dokters zeggen dat het bijna een vlekkeloos parcours was voor zo een extreme prematuur. Een wonder dat kind, alweer. Wat de toekomst ook brengt voor haar, nu doet ze het goed.

Vandaag is een speciale dag, want vandaag is de uitgerekende datum. Vanaf vandaag beginnen we gecorrigeerd te tellen vanaf nul. Uiteraard is ze al drie maanden oud, maar naar ontwikkeling is ze een pasgeboren baby.

We zijn ondertussen bijna 2 weken thuis. Op wat normaal gezien mijn laatste werkdag zou zijn, trokken we na 82 dagen de deur van het ziekenhuis achter ons dicht. 90 dagen met mijn opname erbij. Drie maanden die elke dag uit dezelfde ziekenhuismuren bestonden. Drie maanden in een soort parallel universum zonder enige rust.

De laatste week verhuisden we naar het ziekenhuis waar ik normaal gezien met weeën een kind op de wereld had geduwd. Na twee dagen op neonatologie lieten we daar alle monitors achter ons, om volledig te vertrouwen op de natuur. En op elkaar.

In het ziekenhuis was ik niet de baas over mijn eigen kind, wat een aartsmoeilijk proces is. Zeker als er dingen gebeuren die niet stroken met je moedergevoel. Ik voelde op het einde steeds meer wrijving met het strakke ziekenhuisritme, wat nodig was maar tegelijk de grootste hindernis om op eigen benen te staan.

Ik ben blij met het ‘cadeau’ dat we twee dagen op materniteit mochten doorbrengen. Twee dagen om elkaar echt te leren kennen, twee dagen het gevoel hebben dat die vreselijke periode toch ergens rondgemaakt kon worden met een normaal zwangerschapseinde. Op materniteit.

Daar vond ik mijn moedergevoel terug. Ik had de disconnectie van neonatalogie echt nodig om weer op mezelf te durven vertrouwen. Dat lukt ondertussen goed.

Sinds we thuis zijn, klopt het weer. Ook al is het mentaal enorm geschift om niet pas bevallen te zijn en toch een pasgeboren baby te hebben. Alles is zoals het moet zijn, de onderbroken nachten incluis. Maar ik sleep geen bevalling meer achter me aan. Fysiek is dat uiteraard een voordeel, maar mentaal is dat echt zware koek. Allemaal voer voor een postnatale depressie, maar voorlopig gaat het wel.

Het is heftig, maar het is ook zalig. We zijn thuis! Thuis! Samen!

Eindelijk compleet, eindelijk verlost van de verscheurdheid in ons gezin. We kunnen gewoon samen zijn, we hoeven ons niet meer op te splitsen en in zeven bochten te wringen. De kraamtijd is begonnen.

Dat brengt een zekere stress met zich mee, want daarmee is de einde van mijn moederschapsrust ook bepaald. Twee maart volgens de wet, terwijl Rosalie ten vroegste in september naar de crèche kan (jaaaa! We hebben een plekje!), maar vooral medisch MAG. We lopen ondertussen nog gemiddeld één keer per week langs het ziekenhuis voor controles, en krijgen bezoek van onze heerlijke vroedvrouw. Voorlopig doet  ze het goed, maar ze is wel wat van haar curve gedonderd sinds de sonde-vetmesterij is gestopt. Maar voor de rest is ze alert, plast goed en drinkt als een natuurtalent. Ze heeft al wat vaccinaties overleefd en we voelen haar elke dag nog beter aan. En zij ons ook. Dus ja, het gaat goed.

Vandaag is de uitgerekende datum. We zouden een decemberbaby krijgen, maar zullen haar eerste verjaardag nu op de drempel van de zomer en de herfst vieren. We vechten om die hele periode achter ons te laten en met vertrouwen naar de toekomst te kijken. Zoals zij gevochten heeft om hier te zijn, bij ons.

12 weken ziekenhuis. 26 weken zwangerschap. 40 weken-datum. 2 weken thuis. 3 maanden Rosalie.

Maar vooral: compleet met ons vijven. Helemaal compleet.

Posted in (extreem) prematuur, Dotje | 24 Comments

Vier seizoenen.

Ik kreeg in de namiddag telefoon dat hij vermist was. Iedereen was ongerust, met een vreemd voorgevoel. Een paar uur later kwam het fatale nieuws. Hij was gevonden, maar tegelijk voor altijd verloren. 


De periode tussen die telefoon en de uitvaart kan ik alleen maar omschrijven als een haarscherpe waas. Sommige details kan ik seconde per seconde herbeleven, maar de chronologie is vaak weg. Net als bepaalde delen, die alleen nog een plekje hebben in mijn onderbewustzijn.


We zijn een jaar verder. Twaalf maanden. Vier seizoenen. We hebben alles doorlopen, we hebben alles voelen prikken en snijden. De roes is weg, maar voor de rest wordt de leegte alleen maar tastbaarder. Leger. Groter. 


Ondertussen is zijn huis leeg, zijn spullen verdeeld of blijven staan. Tom heeft bijvoorbeeld een paar kledingstukken overgenomen en het is een fijn gevoel om die gedragen te zien worden. Of ik ook iets wilde? 


Eigenlijk niet. Tot ik de oude nummerplaat zag staan, van onze gemeenschappelijke auto. Een vuurrode, toen al bejaarde Hyundai Scoupe. Met een officiële naam: “De Johnnycar”. Het enige dat we ooit echt gedeeld hebben, en veel ruzie om hebben gemaakt. Omdat ik hem altijd netjes voltankte met mijn studentenbudgetje, en jij hem altijd netjes leeg reed. 


Ik weet niet wie je bent. Ik weet niet wie je was. Ik weet niet waarom. Mijn beste en meest recente herinnering is het nieuwjaarsfeest richting 2018, waar we tot ‘s morgens bleven praten. Wij, de drie kinderen. Jij, mijn zus en ik met partners. En zeker 6 flessen rosé. Het was een soort van atypische avond, maar wel heel gezellig.


Ik weet niet waarom. Je hebt nochtans lange brieven geschreven, maar ik werd er niet wijzer van. Ik blijf de film afspelen, honderd en duizend en tienduizend keer opnieuw. Ik schend ook je vraag om hier niet over te schrijven, maar te zwijgen. 


Dat is lelijk, verkeerd, fout en vanalles van mij. Maar het is ook een overlevingsstrategie. Want ik ben wel zeker dat jij nooit hebt kunnen inschatten wat voor een ravage jouw stap zou aanrichten. Wij moeten voor de rest van ons leven brokken en puin ruimen. 

Dus nee, ik zwijg niet altijd.

Omdat ik ook moet overleven. Omdat ik de verantwoordelijkheid heb om er voor mijn kinderen te zijn, en dus ergens een coping mechanism nodig heb. Schrijven, ventileren, it keeps me straight. And up.


We zijn een jaar verder. Twaalf maanden. Vier seizoenen. We hebben alles doorlopen. Het prikt, het snijdt, het keelt, het wringt. De roes wordt harde realiteit, die in golven hamerhard toeslaat. 


De leegte wordt steeds tastbaarder. Groter. Zwaarder. De vragen worden steeds dieper en wanhopiger. De dagen zijn soms met zon, maar altijd met een donkere rand. 


Een jaar. Twaalf maanden. Vier seizoenen. 


Nog altijd even hard dood. 

Posted in Liefde, Want zo ben ik | 14 Comments