Help, de maand mei!

Ik kan mij voorstellen dat veel mensen grote fan zijn van de maand mei. What is not to like? De bloesems breken uit, de lente krijgt vorm, de vogels leggen een ei en bijna geen enkele werkweek is compleet. Want mei stikt van de feestdagen en verlengde weekends.

Ik zou me ook meteen inschrijven in de mei-fanclub, moest het niet zoveel opvangproblemen opleveren.

Het stoort me niet dat ik de voorbije 11 jaar geen enkele feestdag niet gewerkt heb. Behalve met Kerstmis en Nieuwjaar, ben ik ongeveer altijd van de partij. Ik heb nooit anders geweten, het hoort er gewoon bij. Ik vind het stiekem ook niet zo heel erg om dan te werken, want de sfeer is altijd net dat tikkeltje uitgelatener dan op een ‘gewone’ dag.

De feestdag zelf is ook niet echt een probleem. Want Tom heeft wel een normale job en is dus per defintie thuis op zo’n dag. Het zijn die fucking brugdagen die de boel echt om zeep helpen.

Want door die brugdagen zijn klote om twee redenen. Als je de feestdagen en de brugdag samen telt, kom je al gauw uit bij een soort mini-vakantie. En hoewel ik dat werken echt niet erg vind, steekt het wel een beetje dat ik niet voor een paar dagen mee kan uittunen.

Maar vooral, die brugdagen zijn geen verlofdagen in mijn sector en die van Tom (IT). We moeten daar dus telkens een oplossing voor zoeken, want we kunnen niet zomaar verlof nemen. Laat ons zeggen dat de maand mei nogal een uitdaging is. (En ik besef zeer goed dat we niet alleen zijn. Er zijn veel sectoren die werken op feestdagen en nog meer die werken op brugdagen!)

Ik geef even een overzicht:

  • Maandag 30 april: Tom verlof / Sofie werkt
  • Dinsdag 1 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Donderdag 10 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Vrijdag 11 mei: Mijn zus komt babysitten! (Hoera, want wij moeten allebei werken!)
  • Woensdag 16 mei: staking in de opvang (nog niet zeker of het ook op school is) – nog geen oplossing voorlopig HELP
  • Vrijdag 18 mei: facultatieve verlofdag van de school (hebben we net ontdekt en hebben we dus ook totaal nog geen oplossing voor) HELP
  • Maandag 21 mei: Tom thuis / Sofie werkt

Op feestdagen kom je geen mens tegen onderweg. Zeker niet om 6u ‘s morgens.

Pas op, dat gaat allemaal in orde komen he. We vinden een oplossing, dat is altijd al gelukt. Het is ook niet dat we onze verlofdagen daar niet aan willen opmaken, het is meer dat verlof niet altijd zomaar kan/mag.  Op ons beider jobs moet er natuurlijk een soort van continuïteit zijn. Wat ik trouwens volledig begrijp, want werkgevers zijn ook Sinterklaas niet.

Het valt me wel enorm op dat werken op dagen dat Tom thuis is met de kindjes, per defintie minder stressvol zijn. Want er zit geen constante tijdsdruk op om (op tijd) thuis te geraken. Als werkende ouder heb ik toch permanent het gevoel dat ik op twee plaatsen tegelijk moet zijn én op beide plekken mijn beste zelf moet zijn.

Maar ik kan me helaas niet opsplitsen, want ik ben geen goochelshow.

(Al ben ik niet slecht met ballen ;))

*

En hoe verloopt uw maand mei?

Ik hoop met alle brug- en feestdagen op heerlijke wijze!

(Of is mei ook een beetje een karwei?)

Posted in Kind en gezin, Werk | 11 Comments

De vakantieplannen.

We zijn al bijna mei en voorlopig is het nog gene vette geweest. De enige drie wettelijke vakantiedagen van 2018 zijn opgegaan aan ziekenhuis én thuisverzorging van de post-operatieve Felix.  Voor veel mensen is mei bovendien een maand waarin je bijna nooit een volledige week moet werken door al die feestdagen. Maar je begrijpt dat in mijn business brug- en feestdagen niet bestaan (en ik ben lang niet alleen, dat weet ik!). Met uitzondering van Kerstmis en Nieuwjaar, heb ik ze de laatste 11 jaar ongeveer allemaal gewerkt. Ik vind dat op zich zelfs niet erg, maar ik droom dezer dagen misschien al eens wat rapper van vakantie. Dat verstaat ge wel.

Om bij mezelf het water al even uit de mond te laten lopen (en als het er bij jou zou uitlopen, dan sorry not sorry), maak ik even een overzicht:

Frankrijk met het gezin

Omdat Basiel bijna naar het eerste leerjaar gaat (say what??), wilden we heel graag nog eens profiteren van een ‘goedkopere’ vakantieperiode. In juni gaan we daarom een weekje naar Frankrijk met Vacansoleil. We gaan deze keer iets verder in de hoop niet opnieuw overspoeld te worden. Omdat ik gigantisch opkijk tegen  de autorit (1100 km – kan iemand mij nu al komen reanimeren?), heb ik wel “geëist” dat we een overnachting inplannen. Van de heenreis heb ik mijn lief kunnen overtuigen, maar de terugreis wil hij per se in één keer doen. Ik heb een zodanige gigantische hekel aan autorijden dat ik bang ben dat die terugreis mijn hele vakantie zal vergallen, dus ik probeer hem nog te overtuigen om dat ook in twee keer te doen.

Zeg Sofie, kieken, waarom ga je eigenlijk met de auto als je dat haat? We zijn hier met vier he, ik doe het echt voor mijn mannen. Die zien dat namelijk wel kei goed zitten. Ons tripje naar Zeeland is vorige zomer ook nogal uitgeregend, dus ze willen verder. En gaan kamperen met het vliegtuig is nogal belachelijk, want je hebt gewoon te veel spullen nodig (om het plezant te houden voor mij, that is) Onze Skoda Octavia Break zat de vorige keer echt afgeladen vol en we hadden niets te veel bij. Behalve dan zwembroeken, want die hebben we met het onverwachte winterweer niet nodig gehad ;).

Waarom opnieuw Vacansoleil? Ik weet dat er mensen zijn die geweldig neerkijken op dat soort ‘georganiseerde en commerciële’ campings. Maar onze kinderen hebben er de tijd van hun leven gehad. En ik voel absoluut niet de behoefte om me in een tent zorgen te maken over het mogelijke ongedierte dat in mijn slaapzak komt gekropen. So sue me voor being a luxury animal: wij gaan voor een stacaravan. Dat is ons geweldig goed bevallen vorige keer, dus geven we het met plezier nog eens een kans. Ik kijk heel erg uit naar het ter plaatse zijn, ik moet mijn hoofd nog rond die twee autoritten krijgen.

 

Wenduine met moeke

Geen grote vakantie zonder mijn favoriete vakantieplek: Wenduine. Misschien daarom dat ik het niet zo goed begrijp dat je twaalf uur in een auto kruipt, als je op drie kwartier rijden ook zee en strand hebt. Ik weet wel dat je iets minder zonzekerheid hebt dan in het zuiden van Frankrijk. Maar die 800km dat we vorige keer getjold hebben, hebben ons alleen maar strontregen opgeleverd, dus ik ben een beetje sceptisch.

Afgelopen weekend waren we toevallig ook in Wenduine en het leek wel augustus. Het was er heerlijk rustig. Maar iedereen die op strand lag, had sowieso maar een paar vierkante centimeter stof aan.  Bakken!

Onze jongens hebben het grote geluk om daar met moeke op vakantie te mogen gaan in de zomer en wij sluiten zoveel als mogelijk ook aan (zodat moeke ook eens vrij heeft, wink). Maar in mijn geval ook omdat ik het zelf gewoon te leuk vind om daar te zijn.

 

Malta met de entiteit

Ons oorspronkelijke plan was om minstens om de drie jaar een paar dagen met ons tweetjes weg te gaan. Maar het zal dit najaar al de derde keer op rij zijn (shame.on.us – not)  dat we er uit knijpen.

Dat is vooral de schuld van mijn moeder, die op het moment dat we net terug zijn al aandringt op onze volgende vakantie omdat ze dan een paar dagen voor Basiel en Felix kan zorgen. Ik besef dat wij daar geweldig veel chance mee hebben.

Maar eigenlijk konden we dus bijna niet anders dan meteen iets nieuws te boeken, alleen maar om mijn moeder een plezier te doen. Het was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk is het Malta geworden. We gaan in de herfstvakantie dus het is daar waarschijnlijk geen strandweer meer (zoals nu wel nog het geval was in Mallorca), maar wij zijn al heel blij met een korte broek. Bovendien schijnt Malta geweldig mooi te zijn én hebben wij al een zotte accommodatie geboekt.

Toegegeven, het is een foto uit de oude doos.

En weet je, we zijn eventjes alleen – lovey dovey – romantisch – happy flappy – zonder kinderen, dus zelfs met het rotste weer is dat geweldig plezant voor vier dagen.

_Voor de rest heel veel staycation en amuseren in eigen streek, want we plannen ook nog een verbouwingske_*

En hoe ziet jouw vakantieplan voor 2018 eruit?

 

 

 

*Daarover later meer

 

Posted in Trippen | 24 Comments

De amandel- en poliepenslag (verslag van Felix zijn operatie en nasleep)

Een paar maanden geleden kregen we een nieuwe dokter voorgeschoteld, omdat onze vertrouwde NKO-arts met pensioen ging. Ik had nooit kunnen denken dat een jonge arts zoveel verschil zou kunnen maken. Vanaf het eerste ogenblik dat we daar binnen stapten, werd Felix zijn probleem vanuit alle hoeken en kanten bekeken. Anders. En vooral: met een frisse, open blik. De jaren daarvoor kregen we behalve buisjes vooral de zoveelste antibioticakuur voorgeschoteld, die ik na een paar keer gewoon weigerde. Want zelfs na 10 dagen druppelen was er geen mililiter etter minder.

De jonge arts ging voor het totaalplaatje. We gingen wekelijks op controle en moesten antibiotica in het middenoor aanbrengen (met een speciale techniek en ook een aantal keer bij haar). Na grondig nazicht van zijn hele NKO-omgeving, werd besloten om ook zijn amandelen en poliepen te verwijderen. Het etterend oor zou en passant ook een nieuw buisje krijgen. En terwijl hij daar toch op die operatietafel lag, zou ineens ook zijn tongriem doorgenomen worden. Eindelijk een dokter die begreep dat je tong kunnen uitsteken geen onbelangrijke kwaliteit is! (Mijn 16-jarige zoon – en vooral zijn lief – zal ons zeer dankbaar zijn. Ze gaan betonmolentje kunnen spelen, hoera)

Afgelopen woensdag stonden we om 6u45 nuchter in het ziekenhuis. Bij de inschrijvingen zaten ze met een panne, dus toen we eindelijk naar boven konden was het meteen ziekenhuishemdje aan en gaan.

Ze hadden misschien niet moeten zeggen dat het maar een halfuurtje ging duren. Want omdat ik hem in slaap had zien gaan (één ouder mag mee tot in het operatiekwartier) werd het behoorlijk spannend toen ze mij een uur later nog niet waren komen halen. Ik kan het u zeggen, ge maakt u meer zorgen dan uw hoofd aankan.

Uiteindelijk mocht ik nog eens drie kwartier later naar recovery om straight away mijn hart in duizend stukjes te voelen breken bij dat wenend mannetje. Hij had overduidelijk heel veel pijn had, shit joh. Schuldgevoel en al: wat hebben wij dat mannetje toch aangedaan?

Dat gevoel is nog wel even blijven hangen. Toen hij bloed moest overgeven (dat slik je blijkbaar in tijdens de operatie en kan je niet verteren, dus blijft op je maag liggen), toen hij driehonderd keer wenend wakker werd van de pijn, toen bleek dat we niet naar huis mochten door een overdreven gezwollen huig, toen hij heel veel huilde en een slappe vod was. Op een bepaald moment ben ik gewoon mee gesneuveld, van zoveel grote emoties word je heel moe.

Tegen de avond mochten we naar huis. En vanaf toen ging het vijf dagen op en af. Van een superslap vodje naar ‘ik ga voorzichtig een beetje spelen’ en terug. Ongeveer constant – op doktersvoorschrift – high on drugs. Vijf dagen waarop hij amper iets wilde eten, alle waterijsjes ten spijt. Op dag vier wilde ik zelfs terug naar de dokter, omdat het alleen bergaf leek te gaan. Omdat hij ook niets dronk en hij zienderogen vermagerde.

Dag zes bleek een kantelpunt. Plots begon hij weer te eten én te praten. Ook al klinkt hij (voorlopig?) nog heel anders en is het allemaal geweldig voorzichtig, we herkennen ons mannetje weer. Gelukkig zeg, want ik hield het niet meer.

Ik wil ook even iedereen bedanken voor alle berichtjes en hulp. Grootouders die voor hem gezorgd hebben. Moekes die plots voor de deur stonden om met de grote broer naar de cinema te gaan. En vooral vriendin Barbara die hier gewoon twee dagen is komen logeren om voor ons bolleke te zorgen, terwijl wij gingen werken.

Morgen mag hij weer naar school. En ik denk dat wij minstens even enthousiast zijn als hijzelf.

I mean, that kid can has a crazy new skill: hij kan zijn tong uitsteken. Dat is wel iets om mee uit te pakken bij uw maten.

 

Posted in Felix | 9 Comments

Zonder gaat dus ook.

Ik ga echt nog eens mijn hoofd vergeten. De keren dat ik halverwege de E17 besef dat mijn computer nog thuis staat, zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen. Ik zet ongeveer alles in mijn agenda, want anders vliegt het uit mijn hoofd. Dat is jammer, want zo vergeet ik soms attent te zijn voor de grote gebeurtenissen van vrienden en familie. Zeker als mijn google-agenda vergeet om op het afgesproken moment een melding te maken.

Ik weet dat van mezelf, maar dat maakt het nog niet ok natuurlijk. Ik verlies ook constant dingen en ben de slechtste zoeker van de hele Brugse Poort (als je dat aan mijn lief zou vragen, zal hij zeggen dat ik de slechtste zoeker van Vlaanderen ben, maar dat is nu ook wel overdreven)

Vorige week stapte ik de redactie van Nostalgie binnen en terwijl er iets in mijn hoofd schoot dat ik dringend aan mijn lief moest melden, besefte ik dat mijn gsm nog op de keukentafel lag. Het zou dus een dagje oldschool bereikbaarheid worden. Via internet, haha. (En vaste lijn was uiteraard ook mogelijk op mijn bureau, maar ik bel gewoon niet zo graag)

Aangezien ik wel eens het verwijt krijg dat mijn telefoon aan mijn rechterhand vergroeid is, vond ik het meteen een interessant experiment. Ik ga daar trouwens niet helemaal mee akkoord. Ik weet dat ik er moeilijk kan afblijven als ik het ding vast heb, maar ik kan het wel stukken beter ver weg leggen (bewust dan ;)) dan bijvoorbeeld mijn lief. Als wij op restaurant gaan, ligt dat onding mee op de tafel. En dat vind ik duizend keer irritanter dan dat hij in gedachten verzonken is als hij er op een ander moment op zit. Maar goed, een dagje zonder smartphone dus.

Een verslag:

  • Ik had geen ontwenningsverschijnselen, ik miste het ding eigenlijk totaal niet.
  • Mijn werk ging ook niet vlotter of zo. Met die zogenaamde afleiding zal het dus wel meevallen.
  • Behalve om naar het toilet te gaan. Toiletbezoeken zonder gsm zijn from hell. Ik ga al niet graag naar het de wc, maar als ge niets hebt om u af te leiden van de vreselijke dingen die daar gebeuren, dan is dat toch een klein beetje sterven.
  • Als je thuiskomt, ligt er een smartphone op de keukentafel die nog 86% batterij heeft.
  • Ik kon geen foto’s trekken. Damn, een paar mooie momenten gemist wel.
  • Geen romantische berichtjes van mijn lief. Of jawel, maar dan via mail. (Een dag zonder romantische berichtjes, ben je gek?)
  • Bij de hereniging ben je wel even bezig met alles in te halen. En merk je dat er eigenlijk bijna niets belangrijks was.
  • Onderweg zijn naar huis zonder gsm vond ik nog het spannendst van al. Want ik was ervan overtuigd dat ik net op dat moment autopech ging krijgen en begin dan maar eens een praatpaal te zoeken he. Gelukkig niet, ik heb Gent vlot bereikt.

Geen outfitselfies op de toiletten die dag!

Conclusie: het leven is echt wel gemakkelijker met een smartphone. Maar het is ook niet onoverkomelijk. Al zat ik natuurlijk het grootste deel van de dag achter een pc, waardoor ik op dat vlak niets gemist heb. (Dus dat is dan eigenlijk een klein beetje valsspelen he? Want ik ben ooit op vakantie wel eens een fijne opdracht bijna misgelopen, omdat ik mijn mails niet kon checken.)

En voor iedereen die beweert dat ik verslaafd ben (ja zus, ik heb het over u), heb ik bij deze netjes het tegendeel bewezen. Al weet ik van mezelf dat de verleiding geweldig groot is als het ding in mijn buurt is. Dus ik leg ik ‘em geregeld eens weg.

Dat is goed voor zijn batterij. En voor de mijne.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 5 Comments

Kern.

Ik heb altijd een boon gehad voor Stef Bos. Elke keer dat iemand beweert dat het Nederlands geen klinkende taal is, luister ik uit protest een week alleen maar naar kleinkunst. Want het is een prachtige taal om mee te spelen, met geweldig veel mogelijkheden en charmes.

Stef Bos houdt van taal, zoveel is duidelijk. Maar toen ik hem een klein jaar geleden ontmoette, bleek hij nog veel meer liefdes te hebben. Ik geloof dat hij toen dringend weg moest, maar anderhalf uur later zaten we nog te kletsen. Over van alles en een bloem, maar ook heel gepassioneerd over borstvoeding. Hij was al een muzikale held voor dat gesprek, maar daarna zat hij helemaal in mijn hart. Nog meer toen ik een dag later een mail kreeg om toch zeker dat boek te maken.

Ik wilde al heel lang eens gaan kijken, maar sinds die ochtend nog veel meer. Ik meldde dat terloops aan mijn lief met het idee om compagnie te zoeken, want normaal gezien loopt hij niet echt warm voor dat soort dingen. Maar hij bestelde meteen tickets voor de schouwburg in Brugge en gisteren was het eindelijk zover.

Op een bepaald moment vertelde Bos over een ochtend toen hij om halfzeven aan het station was en hoe er aan de overkant van het perron een mensenzee naar het lichtje in hun handen stonden te kijken. Hoe mensen zo vergeten om hun levensverhaal aan elkaar te vertellen, zelfs vergeten met elkaar te praten.

Tijdens de pauze bleek de rij aan de damestoiletten gigantisch. Een ideaal moment om te staren naar dat lichtje, dat mij na een uur in mijn handtas dringend wilde connecteren met de buitenwereld. Maar het bleef waar het was, want de dame achter mij in de rij begon te praten. De hele rij lang (en het was echt een_hele_lange_rij) had ik een boeiend gesprek met een wildvreemde dame. Toen ik mocht gaan plassen, wist ik hoeveel ze hield van Stef Bos, dat haar schoonzoon in de schouwburg was toen de bepleistering boven ons hoofd naar beneden was gekomen en nog wat dingen. We hadden geen tijd voor een heel levensverhaal, maar toch. Het voelde alsof die Bos meteen iets in gang had gezet.

(Tussen haakjes: Ik was zo in hogere sferen dat het ik het daarna vooral heel grappig vond dat iemand de deur van mijn wc-hokje opentrok – het slotje was kapot – terwijl ik net mijn corrigerend ondergoed aan het vastmaken was. Dat meisje snapt waarschijnlijk nog steeds niet wat ik aan het doen was)

Hij raakt zo, die Bos. Toen hij vertelde over zijn vader en daarna op magistrale wijze “Papa” bracht, zonder zijn blik van de hemel af te wenden. Hoe hij vertelde dat zijn zoontje hem verbeterd had toen hij vertelde dat ze opa zouden begraven. “Want we gaan hem toch niet begraven papa, we gaan hem planten.” Je kan niet anders dan denken aan de mensen die je zelf verloren bent op dat moment, en de tranen bengelden kriebelend naar beneden.

Ik wilde de hele avond zinnen opschrijven en onthouden, maar er gebeurde zoveel dat mijn hoofd daar geen tijd voor had. Behalve één zin, omdat die heel hard (en tegelijkertijd zo zacht) binnenkwam.

Het is niet de ruimte die op je afkomt, het is jij die groeit.

Behalve de geweldig ongemakkelijke stoelen en extreme hitte in derde rang-loge vier, had de avond van mij nog veel langer mogen duren. Voor mijn lief was het na de pauze wel mooi geweest. Maar dat maakt niet uit, want de kern is dat we elkaar elke avond een slaapwelzoentje geven en beseffen dat de dag alweer een cadeau was.

Onder andere.

Posted in Liefde, Rapporteren | 7 Comments

Waarom een badkamer op het gelijkvloers ook een geweldig voordeel kan zijn

Het is iets wat mensen er vaak uitflappen als ze bij ons op bezoek komen. “Ooh, zo jammer dat de badkamer beneden is” – Ik moet dan altijd even beseffen dat de meeste badkamers bij de slaapkamers liggen en hoe blij wij zijn met ons benedenexemplaar. Want in deze fase van ons leven (met kleine kinderen) is dat alleen maar een zegen.

We hadden al wat ervaring, want ook in ons vorige huis was de badkamer beneden. In een Gents rijhuis is dat ook niet zo abnormaal. Die eerste bakstenen waren duidelijk een starterswoning, de kans dat we daar voor eeuwig gingen blijven was minimaal. Gezellig en tof huisje, maar toch net iets te klein voor een gezin met opgroeiende kinderen.

Ik kus nog elke dag mijn pollekes dat we bijna per ongeluk op onze huidige thuis gebotst zijn. Het zou altijd groter en ruimer mogen, maar tegelijk vinden wij het ook heel belangrijk om in het stadscentrum te blijven, dus is het maar logisch dat je een compromis maakt.

Maar goed, een badkamer beneden dus. Ik vertel graag waarom dat voor ons (in deze fase van ons leven) geweldig goed werkt:

  • Ik zet mijn kinderen in bad en werk ondertussen gewoon verder in de keuken/leefruimte. Dat is vlakbij, dus met een open deur kunnen we blijven converseren en vooral: ben ik er snel bij als er verdrinkingsgevaar of andere problemen zijn. Ik zit niet vast omdat zij in bad zitten.

 

  • Met een baby in huis was een badkamer een zaligheid zo vlakbij. Want vochtige doekjes doen het gewoon niet altijd bij een massakak, om maar iets te zeggen.

 

  • Ik lig al eens graag te weken in bad, mijn lief totaal niet. Dus hij zit vaak in de living iets anders te doen, terwijl ik een paar meter verder in bad dobber. Ik vind het heerlijk dat we zo dicht bij elkaar kunnen ontspannen. Ik ben godbetert zelfs al verschillende keren in bad geweest terwijl mijn kinderen een paar meter verderop zitten te spelen. Soms kruipt Felix er dan gewoon bij.

 

  • Ik sta een heel stuk vroeger op dan de rest van mijn gezin. Mijn lief is een lichte slaper. Als ik me ’s morgens zou moeten klaarmaken op dezelfde verdieping als hij, dan zou die arme man geen oog meer dicht doen. Nu kan ik gezellig ‘lawaai’ maken beneden, want de rest van de familie ligt één of zelfs twee verdiepingen hoger te ronken. En ze kunnen blijven ronken, want ze horen mij niet. Zij worden pas wakker als ik al lang op mijn werk ben, dankzij onze badkamer beneden worden ze ook pas echt wakker als ik al lang op mijn werk ben.

 

  • Als mijn jongens als moddervarkens uit de tuin komen gekropen, dan stappen ze bijna rechtstreeks de badkamer binnen. Dat scheelt een hoop opkuis.

 

Natuurlijk zijn er ook nadelen, maar die hebben niet zoveel te maken met het feit dat de badkamer beneden is. Het grootste probleem is dat we maar één toilet hebben. Dat is echt een big issue, pijnlijk duidelijk geworden toen hier eens drie mensen tegelijk buikgriep hadden. De kindjes kunnen nu nog op een potje als de nood hoog is, maar met twee volwassen mensen in huis zijn we sowieso one toilet short. En die boys gaan venten worden he, dus het gaat er niet op verbeteren.

Maar goed, dat willen we binnenkort ook oplossen. In een ideale wereld creëren we dan ergens een gastentoilet en boven ook nog ergens een tweede badkamer(tje).

Maar alles op zijn tijd (ge snapt dat ik daarmee bedoel “als we genoeg gespaard hebben en zo”). En zo erg is het ook allemaal niet, want onze badkamer ziet er wel zo uit.

(Ok, geen topfoto. Maar in mijn archief vond ik niet zo vlot betere foto’s. En ik had ook geen tijd om nieuwe te maken (ik bedoel, dat is met opruimen en al) – maar je kan hier het verhaal van de badkamerrenovatie lezen. Er vallen daar trouwens nog extra foto’s te scoren)

En ik ben daar nog altijd wreed content mee.

 

 

Posted in Thuis en al | 8 Comments

De seizoensgroentenchallenge.

Puur is beter dan perfect en eerlijk duurt het langst. Dus: Ik ben niet bepaald een keukenprinses. Het is niet dat ik het niet kan, ik vind het gewoon niet leuk. Ik denk niet graag na over eten en ik ben er niet graag mee bezig. There, I said it. (Het zou wel helemaal geweldig zijn als ik ook niet graag at, maar helaas. Zo goed gezind was moeder natuur mij niet.)

Om maar te zeggen dat koken hier doorgaans een grote opgave is. Ik heb haast nooit inspiratie en mijn lief komt ook niet verder dan rijst en erwtjes met boomstammetjes. Het is thuis altijd een wedstrijd om als eerste DE VRAAG * te stellen, om zo de bal al meteen te kunnen wegtrappen.

Ik zou heel graag the instagramlife ook in het echte leven toepassen, maar dat hele eetgedoe blijft hier toch echt een opgave. Alleen maar gezond eten met kei veel groenten en fruit, het is hier niet altijd de realiteit. Ik vind dat echt steenmoeilijk. En natuurlijk zou ik ook heel graag een flink aantal kilo’s buiten gooien en me fitter voelen en al wat ge wilt, maar het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Want ik ben gewoon echt niet goed met groenten. Van de helft van de groenten weet ik het bestaan waarschijnlijk zelfs niet. Pakt dat er nog een vierde is waarvan ik maximum één bereidingswijze ken (ik stoom geweldig veel dingen) en dus draaien we hier vaak in dezelfde cirkel. Het helpt natuurlijk niet dat we twee kleuters hebben die in de fase zitten dat ze al roepen dat ze iets niet lusten, LANG VOOR ZE GEPROEFD HEBBEN. We hebben maar een paar hits ten huize Brutin: brocolli, bloemkool, romanesco, tomaten, komkommer, wortels en erwtjes.

En hoewel ik al behoorlijk wat moestuinprogramma’s achtergeslagen heb, weet ik nog steeds niet echt welke groenten in welk seizoen horen. We zijn natuurlijk ook gewend verwend om op elk moment van het jaar te kunnen krijgen waar we goesting in hebben. En we stellen ons daar veel te weinig vragen bij.

Ik weet nog goed hoe bij ons thuis werd uitgekeken naar de eerste tomaten van het seizoen. Ik ben afkomstig uit de tuinbouwstreek en mijn ouders hadden een slagerij, dus er waren wel wat klanten met een serieuze serre in hun achtertuin. En iedereen was zot content dat er na een lange winter met waterige tomaten, eindelijk weer sappige, smaakvolle exemplaren van de lokale boer waren. Dat was feest, elk jaar opnieuw.

Vorige week kreeg ik een mailtje van mamavanvijf van Maison Slash, met de vraag of ik niet wilde meedoen aan de seizoensgroente-challenge. Aangezien ik zelfs niet snap hoe mensen er in slagen om groenten langer dan twee dagen te bewaren, voel ik me redelijk verplicht om er kei hard voor te gaan.

Het plan is om 1 week lang te koken met groenten van het moment, vanaf 23 april. Dat is blijkbaar een vrij ‘dode’ periode in groenteland, maar gelukkig is er hulp. Sofie Dumont gaat ons door die week trekken, met leuke recepten die daarna gewoon gezinsklassiekers gaan worden.

Deze seizoensgroente-challenge is ook een duidelijke oproep naar supermarkten om volop te gaan voor wat de natuur ons op dat moment van het jaar biedt. Het kadert allemaal binnen de actie “Ik ben meer dan mijn kassaticket”. Het is niet dat we de zwarte piet willen doorschuiven (want ok, de consument vraagt gewoon het hele jaar door alles), maar wel om hen te vragen om het ons makkelijker maken om van seizoensgroenten de easy choice te maken. Hier kan je lezen wat ze nu al doen.

Ik heb mezelf al ingeschreven, en ik wou eigenlijk van jou hetzelfde vragen. (Dat kan hier)

Doe je ook mee?

(Doe het voor de groenten! En de duurzaamheid!)

 

 

* “Wat gaan we vandaag eten?”

**Deze actie is een initiatief van Rikolto – Vredeseilanden, Fairtrade Belgium, Test Aankoop, KVLV, Femma, Gezinsbond, Landelijke Gilden en Maison Slash.

Posted in Kokeneten, Uncategorized | 12 Comments

Van plannen en geen plannen – (En Hoe Sofinesse jarig was en ik alweer taart vergat te eten of een feestje te organiseren)

Ik dacht, ik geef gewoon even mee wat er de laatste dagen zo allemaal gebeurd is:

  • Internetbashing. Ik had me op een facebookgroep positief uitgelaten over de knip op de Bargiekaai (een gevolg van het veelbesproken Gentse circulatieplan), wat voor onze stadswoonwijk betekent dat er geen doorgaand verkeer meer is richting centrum. Een verademing, want ik ben net in de stad gaan wonen om zo min mogelijk een auto nodig te hebben. Enfin, ik dacht dat ik op de neutrale facebookgroep van onze buurt zat, maar ik werd plots langs alle kanten uitgescholden.  Met als algemene teneur: groene, egoïstische, domme trut die stad kapot maakt. Het heeft dus werkelijk twee dagen geduurd voor voor ik doorhad waarom iedereen in die groep mij afmaakte. Ik zat niet in een neutrale groep maar in een NVA-nest. (Geen idee hoe, echt niet)

 

  • Afdruipschaamte. We dromen al lang van een nieuwe zetel, maar het zal bij dromen blijven. Maar omdat we ook graag meubelwinkels doen, gingen we afgelopen zondag eens kijken in een winkel in Belsele. Onze oudste zoon was nogal uitgelaten en moest een paar keer tot de orde geroepen worden (we zijn dat niet gewoon van hem, meestal luistert die van de eerste keer, zeker in het openbaar). Hij liep wat rond tussen de slaapkamers en knalde toen tegen een kast waarvan hij dacht dat het een doorgang was, maar het bleek een spiegel te zijn. Hilarisch momentje, ik kreeg dan ook de slappe lach. Maar de twee verkopers die er op dat moment op aan het kijken waren, konden er minder mee lachen. We werden net niet (on)vriendelijk verzocht om de zaak te verlaten. Auch.

 

  • Afwasvreugde. Een paar weken geleden bleek onze vaatwasmachine naar de bom. We lieten nog een hersteller komen, maar bleken bijna evenveel te moeten betalen als een nieuwe, terwijl we al met een hoogbejaard model zaten. Een nieuwe dus. Maar we moesten eerst nog nadenken, vergelijken, afwegen – ge kent dat wel. En uiteindelijk hebben we dus drie weken staan afwassen. Dat vond ik op zich nog geen ramp, maar uw keuken is zo ne vuilen boel als ge niet alles in de vaatwas kunt ‘verstoppen’. Insert nieuwe vaatwas sinds gisterenavond. Bliss.

 

  • Radiofun. Want sinds vorige week heb ik niet één, maar twee nieuwe programma’s op de radio! Tijdens de week kan je me elke dag bij Nostalgie horen tussen 9u en 10u in Simply The Best. Ik kan daarvoor trouwens jouw hulp gebruiken, want de laatste plaat is altijd een classic gekozen door een luisteraar. Als je dat ook eens wil doen, stuur maar een mailtje! (sofie@sofinesse.be) – In het weekend ben ik je brunch, want dan je me horen tussen 11u en 15u.

  • Kasttwijfels. Ik heb gigantisch veel tips gekregen van veel mensen, waarvoor dank. Niet alles is even haalbaar (lees: betaalbaar) en sommige dingen zijn gewoon te veel gedoe. Maar het rode kast-era nadert zijn einde, ik voel het.

 

  • Blessureshit. Ik was eindelijk weer een beetje normaal aan het lopen. Weliswaar een stuk trager dan voor mijn blessure, maar wel braaf twee keer per week iets tussen de 5 en 10km. Alles op het gemak. Maar toen liep ik eens twee keer achter elkaar 10 km en het ging mis. Pijn, te veel om normaal te zijn. Ik baal serieus. En ik maak zo snel mogelijk een afspraak bij de dokter. Verdomme zeg.

 

  • Verjaardagsmijlpalen. Vorige week is Nostalgie 10 jaar geworden (dat betekent dus dat ik al een DECENNIUM bij dezelfde werkgever werk. En aangezien ik daarvoor nog bij Q music heb gewerkt, heb ik dus ook al meer dan tien jaar radio-ervaring. Zotjes. En ook: twee anciënniteitsdagen!) – Maar dat is niet de enige verjaardag, want gisteren is Sofinesse ACHT geworden. Ook dat vind ik redelijk zotjes.

 

  • Soepliefde. De laatste week vier potten soep gemaakt. Just sayin.

 

  • Voor de rest heb ik nog plannen om te bloggen over mijn groot plan35, onze vakantieplannen, het plan bovenverdieping en nog kei veel andere plannen. Maar ik heb het eventjes te druk met vanalles. Ge kent dat wel.

Posted in Rapporteren | 4 Comments

Dood aan rood!

Geen paniek. Het gaat hier niet over mijn politieke voorkeur. In dit woelige landschap weet ik het toch niet meer. Politiek is vandaag zelfs te mottig om nog woorden aan vuil te maken. Maar deze blog gaat gelukkig over belangrijke dingen: onze gatlelijke rode kast.

Doemme, ik had bij daglicht foto’s moeten trekken.

Het ding was hier al toen we dit huis kochten. Jammer genoeg.

Pas op, niets tegen de kast persoonlijk, want op zich is het wel een zegen. Het is een zwevend model van ZEVEN METER lang, wat een beetje compenseert dat we geen berging hebben. Dat ding zit vol met vanalles, we kunnen ze dus echt niet missen. De kast is trouwens volledig verankerd in de muur en we zijn niet zeker wat daarachter zit (mogelijks geen bezetting), dus de kast afbreken is geen optie. Willen we ook niet, want het is een kei mooi model.

Maar de kleur. Jongens toch, verschrikkelijk. Ik ben nooit fan geweest van het rood/oranje-gamma, maar dit is wel kei hard in your face. In combinatie met onze (ook niet zelf gekozen) zwarte keuken voelt dat veel te hard als een male nineties bachelor pad. Lie-lek. Motttig. Zum kotsen.

We wonen hier binnenkort drie jaar en die periode heb ik al ongeveer elke dag iets aan de kast willen doen. Maar meestal neemt mijn hoofd het over en besef ik dat er echt wel ergere dingen zijn dan een rode kast die je leefruimte domineert. Of dringender dingen die moeten gedaan worden in huis. Soms kan ik het zelfs even laten varen, maar altijd steekt het weer de kop op. Want door die fucking rode kast lijkt elke move om van onze living iets bijzonders te maken, op voorhand een verdronken kalf.

Ik heb me al vaak geïnformeerd, maar schilderen is een moeilijke en dure affaire. Zeker als ik er zelf aan zou beginnen. Want dat betekent dus ook dat er 14 (!!!!) kastdeurtjes moeten uitgevezen worden en na het schilderen weer bevestigd. En vooral: door de hoogglans-ondergrond is er geen garantie op succes. Als schilderen echt een goede optie was, dan zou ik voor lichtgrijs gaan. Neutraal en combineerbaar met veel dingen. (Ik droom daar dus echt van he, gene zever)

Maar nog liever zou ik de kast in hout hebben, om onze hele leefruimte te verzachten. Of helemaal wit is ook een optie. ALS HET MAAR NIET AFGRIJSELIJK ROOD IS.

Toen vorige week heel wat mensen eerder onze rode kast herkenden op Iedereen Beroemd dan onze geweldige smoeltjes (Basiel, Felix en ik – want Tom zou ik nooit zo ver krijgen om op tv te komen), is de haat weer serieus aangewakkerd. Ik kan het niet meer aan om op de kast te kijken, ze moet in een andere kleur.

Maar serieus, hoe pak ik dat aan? Ik besef dat het niet de eerste keer is dat ik erover blog. Maar ik heb het er echt mee gehad.

Ik heb ooit eens van die stickers in huis gehaald om erover te plakken, maar ik durf daar echt niet aan te beginnen. Ik heb echt hulp nodig. En twee dagen zonder werk en zonder kinderen (naar schatting).

Dus vertel mij ne keer internet, hoe los ik dat firstworld(interieur)problem definitief op?

 

(PS: Ik ben bereid tot samenwerking en uitvoerig veel reclame voor schildersbedrijven/designers/creatieve stielmannen. For real, ik verkoop mijn rode ziel)

 

Posted in Thuis en al | 26 Comments

#ouderzonde 7: ACEDIA (traagheid – Hoe ga je om met de druk die op kinderen gelegd wordt?)

Kijk eens aan, we zitten al aan de laatste ouderzonde. Het is nu wel compleet toevallig dat mijn vorige blog ook over verwachtingen en een beetje over de ratrace ging, dus ik ga deze kort proberen te houden.

HOOFDZONDE 7: ACEDIA (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid) – 15 maart
Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Mijn kinderen zitten nog op de kleuterschool, dus enige druk is hen op dat vlak (gelukkig) nog volledig vreemd. Ik hoop natuurlijk dat Basiel en Felix geen grote problemen gaan ondervinden op school, maar het kan me ook wel niet schelen met wat voor punten ze naar huis komen. Als ze naar eigen vermogen hun best doen en beleefd zijn, ben ik al lang content. Ik wil vooral dat mijn kinderen gelukkig worden, voor de rest heb ik weinig verwachtingen.

Ik droom natuurlijk ooit van kleinkinderen, ik hoop dat ze een fijne job gaan hebben and so on. Maar tegelijkertijd zijn er maar twee dingen echt belangrijk, dat ze gezond zijn én gelukkig. Dus zo weinig mogelijk druk aub. Ik begin stilaan bijvoorbeeld wel een beetje bang te worden van het huiswerkverhaal, maar wil mijn blik tegelijk open houden. We zien wel hoe dat loopt.

Onze kinderen zijn de mix van twee uitersten op dat vlak. Ik legde mezelf als kind extreem veel druk op (voor alle duidelijkheid, ik deed dat helemaal zelf. Tot op het punt dat mijn ouders voorstelden om wat minder goede punten te halen op school). Naast school zat mijn tijd barstensvol met hobby’s. Ik fietste een paar keer week naar het conservatorium van Mechelen, turnde bij MK Gym en zat ook nog eens in de scouts. En tussendoor moest ik van mezelf ook nog eens de hoogste punten halen. Dat betekende dat ik alles wat niet binnen de 90% lag op dramatische wijze afwees (vraag maar aan mijn moeder of mijn zus. Het drama kon echt heel groot zijn).

Daartegenover stond mijn lief, die zijn jeugd zonder officiële hobby’s heeft doorgebracht. Lezen en computeren a volonté, maar niets in groepsverband of buitenshuis. Misschien een korstondige affaire met badminton, dat weet ik eigenlijk niet zeker.  Ondertussen heeft hij wel een stevig loopvirus te pakken (en mij ook besmet) en het is met ons beide als volwassenen mensen goed gekomen. (Vooral met hem eigenlijk, ik weet dat er bij mij wel vraagtekens geplaatst kunnen worden)

Om maar te zeggen. Onze kinderen hebben op dit moment geen hobby’s en voorlopig voelen wij niet erg veel behoefte om daar iets aan te veranderen. We gaan hen wel stimuleren om naar de jeugdbeweging te gaan, maar voorlopig kan dat zelfs niet (dat is hier met een wachtlijst, en we hebben nergens plaats. Ook al kan Basiel pas vanaf volgend jaar gaan) En als we voelen dat er andere behoeftes zijn, dan gaan we daar zeker op inspelen.

Basiel heeft een een jaar zwemles gevolgd op dinsdag na school en dat was meer dan genoeg voor dat mannetje. Wel heel trots dat hij ondertussen al zijn 50 meter brevet heeft gehaald.

Maar voorlopig voel ik bij hen allebei dat naar school gaan al voldoende prikkels met zich meebrengt. Het is al een hele uitdaging om elke ochtend om 8u15 in de klas te zitten, dat is al meer dan genoeg ratrace voor kinderen die hun leeftijd nog op één hand kunnen tellen.

In het weekend moeten er hier trouwens ook meestal heel dringend kampen gebouwd worden. En torens. En treinsporen. We proberen dan zoveel mogelijk zonder tijd te leven, om de stress die van ons ongetwijfeld afstraalt op de kindjes tijdens de week, een beetje tegengewicht te geven.

Voila. Dat was de laatste.

De andere ouderzonden van andere bloggers kan je hier nalezen.

(PS: aan dat ‘ik ga het kort houden’ is nog werk, ik besef het)

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 5 Comments