For old times sake.

Ik had het al zien voorbijkomen op facebook, maar er meteen bij gedacht dat het niet uitkwam. Hoewel een ouderwets avondje op café met een portie improcomedy wel echt heel verleidelijk klonk. Want eerst zou mijn eigen ex-clubje spelen en daarna één van mijn lievelingsformats met ook heel wat lievelingsmensen: RIOT – en dat allemaal op twee kilometer van mijn deur. Maar vrijdagavond was ik al iets gaan eten met vriendinnen, zaterdag moest ik werken dus ik kon ‘s avonds toch niet nog een keer verdwijnen?

Mijn lief dacht daar anders over. “Zeg, jij moet toch niet aan de haard zitten? Wij kunnen dat wel aan hoor. Je bent er morgen toch? En daarbij, de Club speelt toch vanavond.” Liefdevol richting café geduwd voor een blauw-zwart-ploegske, ik had het slechter kunnen treffen. (Ter fijne stof-info: wij hebben geen haard)

Toen een vriendin ook twijfelde om te gaan, trokken we elkaar over de streep. En toen sloot nog een vriendin aan. En toen nog een vriend. En toen was ik me plots aan het klaarmaken voor een avond uit zoals een jaar of tien geleden. Toen er nog geen kinderen waren, geen lief (enfin, toch niet het huidige – eerlijk is eerlijk), geen verplichtingen (buiten werken) en de helft van mijn tijd naar improcomedy ging.

Mijn laatste MC-beurt bij de Lunatics dateert van zes jaar geleden. Toen stond ik met een dikke buik een bende studenten te entertainen, en dat wrong op de een of andere manier. Niet veel daarna had ik mijn handen vol met andere dingen (een baby bijvoorbeeld) en doofde mijn engagement bij de Lunatics uit.

artistieke foto van mijn laatste optreden

artistieke foto van mijn laatste optreden

Maar de liefde voor impro blijft groot, heel groot. Ik zou enorm graag weer op het podium springen, maar zie dat ook niet echt combineerbaar met mijn huidige leven. Ik zou trouwens ook heel graag weer ‘echt’ theater gaan maken, maar dat is in hetzelfde tijdsbedje ziek. Too many dreams, too little time.

Maar zaterdagavond dus. Ik fietste gezwind richting een oud stuk van mijn leven. Ik zag mensen die ik al jaren niet meer gezien had, maar tegelijkertijd precies maar vijf minuten geleden. Ik lachte, dronk heel veel cola zero en keek weemoeding naar een podium waar ik stiekem nog steed van droom.

Ze bestaan dit jaar twintig jaar, mijn clubje. Dat is echt compleet geschift, want ik was actief lid bij het 10-jarig bestaan. (Ge gaat dat zien he, overmorgen ben ik ineens 55 of zo) Ik zat zelfs in de raad van bestuur, heb weekends mee georganiseerd en het land doorgetrokken als roadie en MC. Het is een feestjaar, dus ik ga echt proberen om wat vaker te gaan kijken in 2018. (Staat al in mijn agenda: 31/3 – zoek ik nog een babysit voor: 26/5)

Na een heerlijke avond besefte ik rond een uur of twee dat er een paar uur later twee kinderen aan mijn bed zouden staan en fietste ik tevreden terug naar mijn leven van vandaag.

Ik wist wel niet dat ge van Cola Zero zo een kater kon hebben.

(Of komt dat gewoon door de leeftijd?)

Posted in Lunatics, Want zo ben ik | 6 Comments

#Ouderzonde 5 – GULA (Wat kan je kinderen nooit weigeren wanneer ze er om vragen?)

Weet je nog toen ik vorige week ouderzonde 4 volledig verkeerd geïnterpreteerd had? Dat was een goeike he. Deze week kan het niet misgaan, denk ik. De stelling is nogal moeilijk verkeerd te interpreteren.

HOOFDZONDE 5: GULA  (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht) – 1 maart
Wat kan je kinderen (of je kind?) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Laat mij beginnen met te zeggen dat ik absoluut ‘de strenge’ ben thuis. Mijn kinderen krijgen van mij vaker een ‘nee’ dan van hun vader. Mijn lief is gewoon minder opgewassen tegen hun aanhoudend gezeur, puppy-oogjes en/ of gekrijs. Ik probeer consequent(er) te zijn en daardoor ben ik inderdaad soms ook  hard. Maar als je 72 keer een NEE JE MAG GEEN BOTERHAMMEN ETEN IN DE ZETEL krijgt, is het des te leuker als het die ene speciale dag wel eens mag. (Ik wil wel niet weten wat er gebeurt als ik ’s morgens niet in de buurt ben – enfin, ik merk het ’s avonds meestal wel gewoon aan de roep van de kruimeldief)

Er zijn dus regels bij ten huize Brutin, maar tegelijkertijd mag er ook veel. Onze zetel is bijvoorbeeld een schande voor alle bezoek, maar onze kerels amuseren zich elke dag met er in te springen. Ze mogen dat niet op hun bed (of het onze), maar ze mogen dat dus wel in de zetel. Ze mogen ook al eens een snoepje (ow fuck, eigenlijk veel te vaak bedenk ik me), ze mogen naar tv kijken, ze mogen op de iPad… Maar ze weten ook dat zulke dingen begrensd zijn (al en ik ook daar vermoedelijk strenger dan papa) en doen daar meestal niet al te moeilijk over.

 

Ik zeg wel vaak nee tegen de vraag om mee te spelen. Ik overlaad hen met plezier met de grootste zorgen, lekker eten of knuffels – maar ik speel niet vaak mee. Basiel is een grote fan van gezelschapspelletjes, dus dat doen we wel vaak. En natuurlijk zetten we ook wel eens de muziek luid voor een woonkamerdansdisco of doen we andere activiteiten samen. Maar Basiel vraagt ook heel vaak om mee te doen met ander ‘spelmomenten’, en dat weiger ik vaak.

Want achter die vraag om mee te spelen, zit meestal iets anders. Zoals bijvoorbeeld:

  • Een roep om aandacht: Die beantwoord ik dan met veel liefde op een andere manier. Door een gesprek en een dikke knuffel, bijvoorbeeld. Vaak helpt het om gewoon eventjes echt naar hem te luisteren, waarna hij vanzelf weer gaat spelen.
  • Een ik-verveel-mij-en-heb-geen-zin-om-na-te-denken: Ooh, dat is een schoontje. In dat geval laat ik Basiel zeuren en zagen, want meestal verzinnen ze niet veel daarna zelf een zalig spel en zijn ze voor een paar uur vertrokken. Uit verveling groeit de mooiste fantasie, dat heb ik hier al verschillende keren zien gebeuren.
  • Faalangst: Vaak wil hij aan iets beginnen, maar gaat hij er al op voorhand vanuit dat hij het niet zal kunnen. Zijn fijne motoriek is bijvoorbeeld niet geweldig, dus tekenen vind ie meestal niet fijn. Maar soms zet ik hem dan een beetje op weg, waarna hij zelf verder kan. Even vaak vertel ik een paar keer heel rustig dat ik heel zeker ben dat ie het wel kan. En dat als het niet lukt, dat ook normaal is. Dat je sommige dingen gewoon echt moet leren. Als je oefent, dat het dan altijd maar beter gaat. Het resultaat: tegenwoordig zet hij zich al eens spontaan aan een tekening of een oefenboek met opdrachten.

Ok, het is waar, ik kan meestal niet weerstaan aan de vraag om een treinspoor te bouwen. Ook al kunnen ze dat perfect zelf, ik vind het gewoon veel te leuk om te doen. Dus ik maak wel eens  zotte constructies die daarna door de boys van treinen worden voorzien. Maar hey, niemand is perfect he.

Ik weet ook niet of het komt door die tactiek of door hun karakter, maar onze jongens kunnen allebei heel goed alleen spelen (en eigenlijk ook redelijk goed samen). Felix kan zelfs heel boos worden als hij om de een of andere reden zijn spel moet onderbreken.

 

Dat kleine meneertje kan soms ook naar zijn berg speelgoed kijken en je ziet hem denken ‘damn jongens, dat wordt een drukke dag. Ik MOET hier echt nog kei veel spelen.’ HEER-LIJK.

Ik denk dat er maar één ding is dat ik hen echt nooit kan en vooral wil weigeren. Dat zijn knuffels en contact, daar wordt hier nooit op bespaard. Ze hebben er allebei zoveel nood aan, en zelf vind ik helemaal niets zaliger dan dat.

Als ik wel nee moet zeggen, probeer ik het meestal zo goed mogelijk uit te leggen. Maar ik ga niet beweren dat ik nog nooit DAAROM heb geroepen. Ik ben ook maar een mens.

(Knuffel?)

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 7 Comments

Felix drie (Jaarbriefke!)

Hoewel deze moeder geregeld met haar camera in de vuurlinie staat, heb ik HET moment op je verjaardagsfeestje helaas niet gefilmd. Een goeie reden wel: ik stond op dat ogenblik met deze geweldige verjaardagstaart in mijn handen.

Over de taart en haar bakster later meer. Dat is beloofd!

Over de taart en haar bakster later meer. Dat is beloofd!

Maar jouw blik na de hip hip hoera en het uitblazen van de kaarsjes, daar had ik graag nog driehonderd keer naar gekeken. Hoe je je oogleden neersloeg, knipperde als Bambi en het je zo hard liet welgevallen. Op dat moment riep ook ongeveer de helft van het gezelschap  “Ja hallo, zoon van zijn moeder!”. Dus vergeef me lieverd, ik ben blijkbaar verantwoordelijk voor je showbeestgehalte.

Ik kan niet geloven dat deze dag vandaag al drie jaar achter ons ligt. What a ride it has been. Ondertussen slapen we toch  al een flink aantal maanden weer echt, dus we zullen het niet meer hebben over hoe moordend het was toen jij het kot elke nacht bij elkaar krijste. Sinds we melk van het menu schrapten, hebben we een ander (nachtelijk) kind. En er is misschien zelfs licht aan het einde van de etterendoortunnel. Waarvoor dank. Gelukkig was jij overdag altijd al de schattigheid zelve.

Ik zak in elkaar van verliefdheid als ik weer maar eens ergens tegengeloop en jij heel zachtjes fluistert dat je wel een zoe-tje gaat geven, mama. Je vraagt meestal nog een paar keer waar precies dat kusje moet komen (tot op de millimeter! Belangrijk voor het genezingsproces!) en mikt daarna heel zachtjes een berg kwijl op de tere plek. Instant beterschap, elke keer.

Je bent ook echt een knuffelkind. Voor jou smekende ‘mama, ik wil op je schootje zitten’ zou ik alles laten vallen. Ok, eerlijk is eerlijk, meestal doe ik dat ook. Want hoe kan je dat nu weigeren? Jij bent ook diegene die heel lang tegen ons kan aankruipen om samen een boekje te lezen, een filmpje te kijken of gewoon een beetje te liggen. Als het maar dicht tegen elkaar is.

Maar het is niet allemaal knuffelen, zoe-tjes en liefde. Je bent ook heel erg bezig met het aftasten van je grenzen. Je zoekt ze op, daagt uit en trakteert ons geregeld op een krijsconcert, snottebellen en aangelopen rood hoofd krijg je er meestal gratis bij. Maar lieverd, ik hoop dat je begrijpt dat het voor ons ook niet altijd gemakkelijk is om te weten welke stoel de uitverkorene is (want elke keer anders), hoe het vleesje precies op de boterham gedrapeerd moet worden (want elke keer anders), welk lichtje ’s avonds moet aanblijven (want elke keer anders) en of het yoghurtje deze keer wel geroerd mag of moet worden.

We kunnen niet naast je sterk karakter kijken, maar amuseren ons daar ook meestal geweldig mee. Ook je broer moet wel eens met zijn ogen rollen, maar is tegelijkertijd je allergrootste supporter. Hij kan niet zonder jou en jij kan niet zonder hem. De manier waarop de naam Basieltje van je (nog steeds niet maar wel bijna geknipte) tong rolt, getuigt van een zekere bossy-ness. We moeten daar eerlijk in zijn, jij hebt hier vaak de touwtjes in ander doen. Basiel is bijna drie jaar ouder, maar jij bent kan drie keer feller zijn.

Zo zijn de meeste kindjes ook “baby’s”. Zelfs als ze maar een halve centimeter kleiner zijn: you are calling them “baby’s”. Je kan er zo smalend over doen, terwijl je nog zelf kampt met gigantische tut-verlatingsangst. En van tijd zo groot, maar bij momenten ook nog zo klein kan zijn.

Je kan geweldig goed spelen. Met een doos speelgoed kan jij echt uren zoet zijn. Je zit helemaal in je spel en voert complete toneeltjes op (ok ja, showbeestmoeder pleads guilty again, tis al goed). Je loopt geregeld te leuren met je roze telefoon, en vooral de telefoonrekening richting oma loopt serieus op.

Waar je grote broer een kopie is van je papa, herken ik veel van mezelf in jou. We zijn allebei nogal expressief en houden van – hoe zal ik het zeggen – onze portie aandacht. Ik kijk er ongelooflijk naar uit om je karakter nog verder te zien groeien, je humor zich nog verder te zien ontplooien en je wereld groter te zien worden. Ooh jongen, er staat jou nog zoveel te wachten. Eet het alsjeblieft even gulzig op als je boterhammen met ontituur.

Maar blijf onderwijl wel even kwistig met je knuffels, als het even kan. En met je plezier in het leven. En je liefde voor deugnieterij.

Drie kussen voor je verjaardag allerliefste Fifi

Je mama

xxx

 

 

Posted in Felix | 5 Comments

Het geheim van de fake platte buik.

Er was dus echt een tijd dat ik er superstrak op stond. We spreken hier over een kilo of dertien en minstens evenveel jaren geleden. Toen vond ik mezelf _uiteraard_ ook veel te dik en vooral veel te gespierd, terwijl ik nu gigantisch veel geld zou overhebben om er weer zo uit te zien.

Toen de dieren nog spraken (ik schat in 2008 of zo)

Maar er is een tijd voor alles, dat begrijp ik ook wel. Het lichaam van een 18-jarige is vaneigens strakker dan dat van een 34-jarige, maar vermoedelijk zijn ze op hun eigen manier en tijd allebei mooi.

Ik weet dat er van die mensen zijn die bevallen op het moment dat ze er vijf maanden zwanger uitzien en waar je vier dagen later niets meer aan ziet. Stiekem haat ik ze een beetje. Of misschien ben ik stiekem wel gewoon heel jaloers. (Want ok, hier een totaal ander lichaam sindsdien)

De schade na dat eerste kind viel nog mee, maar Basiel was met zijn 3,8kg ook een redelijk standaard modelletje. Aan de bovenkant van de curve, maar toch nog binnen de grenzen van het aanvaardbare. Kind nummer twee was van een ander kaliber, wat tijdens de zwangerschap al voor bepaalde ‘problemen’ heeft gezorgd. Je zou verwachten dat het grote probleem bij een baby van 4,7 kg ligt in het eruit persen van deze massa. Maar aangezien hij er op minder dan twee uur (I am talking the whole delivery peoples, van allerbegin tot einde) uitgefloept is, was dat een droom. Maar hij heeft mijn buik wel maximaal uitgerekt. Aan kind twee heb ik ook striemen overgehouden. Wat op zich nog geen drama is, behalve dat ik gek word van hoe hard dat jeukt!

Deze week was het exact 2 jaar geleden dat ik mijn eerste vastendag deed. Ik ben nog altijd superfan van het systeem en het is anderhalf jaar ook echt prima gedaan. Maar toen kreeg ik een klap in mijn gezicht die ik nog steeds niet echt helemaal een plaats heb kunnen geven, en toen ging het mis. Er kwamen vijf kilo’s bijgeslopen en wat ik ook probeer, ik krijg ze er niet af. Ik voel me daar bijzonder ongelukkig over. En het lijkt ook alsof die kilo’s allemaal beslist hebben dat mijn buik een fantastische verblijfplaats is.

Vanuit de juiste hoek, kunt ge alles camoufleren.

Ik heb dus een buik(je). Van het genre dat je zou kunnen twijfelen of ik 16 weken zwanger ben of gewoon VET. Het is dus wel degelijk dat laatste, VET VET VET. Ik blijf proberen om daar via de geijkte wegen (=sporten en vermageren) iets aan te doen, maar aangezien dat (so far) niet echt succesvol is, wilde ik ook niet bij de pakken blijven neerzitten. Insert corrigerend ondergoed.

(Hieronder een ONGECORRIGEERDE foto. Want dat is maar eerlijk)

Nochtans was het geen liefde op het eerste gezicht. Ik herinner me nog levendig die keer dat ik op een trouwfeest na het voorgerecht naar de wc ben gevlucht om dat ding uit te spelen (had ik gekund, ik had het there and then ook ritueel verbrand). We are talking immens veel jeuk en ingewanden die veel weg hadden van een pot hutsepot. Dat was toen een modelletje dat ik me in de Veritas had aangeschaft. Het stopte ook onder mijn buste en was op duizend manieren geweldig onaangenaam. Fuck dat ik er strakker uitzag, ik kon niet meer ademen!

Ik heb het daarna nog een paar keer geprobeerd met andere dingen, maar het was een opeenstapeling van fiasco’s. Nochtans werd de nood steeds groter, want met die blubber ter hoogte van mijn middel ging het volledig de verkeerde kant uit.

Een paar weken geleden zag ik in de Hema  een soort body hangen. Echt sexy is een rij knopen onder je foef niet (doet nogal denken aan een kuisheidsgordel), maar ik dacht ik geef het ding een kans.  DE ALLERLAATSTE.

En voila, dat is mijn geheim. Ik ben er ondertussen nog twee gaan bijkopen omdat ik niet kon volgen met de was, en eigenlijk wil ik er nog een paar. Ik draag mijn ‘body’ elke dag. En zonder voel ik me geweldig ambetant (lees: nog vetter en dikker dan dertien zakken patatten).

Als de Hema ook nog even een oplossing kan vinden voor mijn belachelijk hoog BMI, dan wordt het mijn nieuwe BFF.

Posted in Want zo ben ik | 21 Comments

#ouderzonden 4 – INVIDIA (Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?)

Je had misschien gehoopt/verwacht dat ik zou meedoen met 40 dagen bloggen, maar helaas. Ik krijg het gewoon niet rond en ik leg mezelf eventjes niet zoveel druk meer op. Correctie: make that ‘eventjes’ a ‘forever’. Ik probeer druk(te) en stress  zoveel mogelijk te vermijden. Dat betekent misschien dat het hier (nog) een beetje stiller wordt. Maar misschien ook net niet. We nemen het zoals het komt, peoples.

Maar ik doe wel mijn beste om elke donderdag een ouderzonde te posten. We zijn met de vierde al over de helft en eigenlijk vind ik het (tot nu toe) de moeilijkste van allemaal.

OPDRACHT 4: INVIDIA (nijd – jaloezie – afgunst) Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Het eerste wat in me opkwam, zal je waarschijnlijk niet verbazen: borstvoeding. Met alle mailtjes die ik van (soms radeloze) moeders krijg, is dat iets wat ik vaak denk. “Ooh, kon ik het maar even van je overnemen. Zodat je op je positieven kan komen en daarna alles weer rustig bekijken.”  Ik geloof dat ik het aan goede vriendinnen ook al voorgesteld heb. Zo van ‘gasten. De melk is aanwezig. Als je echt zou willen, het kan.’

Sowieso probeer ik jonge moeders wat bij te staan. Bij goede vriendinnen die niet te ver wonen,  is dat bijvoorbeeld met een pot kraamkost. Maar net zo goed met nachtelijke whatsappende pepberichten. En voor de onbekende mama’s die al mailend tot bij mij geraken, met lieve woorden en hulp waar ik kan. Af en toe krijg ik daar ongelooflijk lieve mailtjes en zelfs cadeautjes voor terug. Die keer dat er een melkvrij kookboek in de brievenbus zat met aangrijpende brief om me te bedanken, deed alle negatieve commentaren voor een hele tijd vergeten.

Voor de rest probeer ik niet alleen te denken wat ik van iemand zou willen overnemen, maar het vooral ook te doen. Al lukt dat theoretisch veel beter dan in de praktijk natuurlijk. En zo leert een paar jaren ervaring: op de ben bots geraken we vaak verder dan wanneer er veel geregel aan te pas komt.

Wij doen hier bijvoorbeeld al eens een uitwisseling van kinderen. Vrienden wiens kinderen hier al eens komen logeren, en omgekeerd. Dat is eigenlijk sowieso een win-win. Want meestal zijn onze jongens door het dolle heen met die extra speelkameraadje(s) en daardoor kunnen wij ook al eens een babysit uitsparen.

De natuur zit wel zo in elkaar geloof ik, dat je draagkracht groter is bij je eigen gebroed. Als een ouder met krijsend kind in de supermarkt probeert om tussen de dozen waspoeder te verdwijnen, dan zal ik bemoedigend en begrijpend knikken. Maar ben ik tegelijkertijd ook blij dat mijn monstertjes zich (op dat moment) gedragen.

Ik heb van die beperkte draagkracht bijvoorbeeld geen last als ik pampers van andere kinderen moet verversen, maar ik merk dat dat bij mijn lief toch wel anders is. Als de logerende kindjes roepen ‘IK HEB KAKA GEDAAN!’, dan wordt er toch vriendelijker dan anders naar mij gelachen. Maar anderzijds probeer ik het gewoon zelf goed te doen als moeder, en dat is vaak al meer dan job genoeg.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het slaaptekort bij andere ouders graag zou willen overnemen om hen te helpen, maar dat is natuurlijk dikke zever. Ik wil het niet overnemen, ik wil dat het stopt. Want niemand slaapt graag te weinig. En hoewel de ene daar beter tegen kan dan de andere, is toch niemand echt geschikt voor #teamnosleep? (Wat niet wil zeggen dat onze deur niet openstaat voor kindjes die niet zo vlot slapen. Iedereen is welkom!)

Ik denk niet dat ik echt probeer om dingen over te nemen van andere ouders. Maar wel om mensen in mijn omgeving te helpen waar nodig. Bij te staan, met kleine en soms met grote dingen. Of dat nu betekent dat je een luisterend oor biedt (al dan niet vergezeld van een kom chocomousse), de kinderen eventjes meeneemt of grappige/lieve/hilarische berichtjes stuur. Maar ook altijd minder dan mijn hart eigenlijk zou willen.

Zoals gezegd, deze ouderzonde heeft me wel bij mijn lurven. Want eigenlijk denk ik niet vaak ‘ooh, ik wou dat ik het van je kon overnemen’. Maakt mij dat een slecht mens? Ik vind de uitdaging om het voor mijn eigen gezin/werkgever/vriendenkring/familie goed te doen, van tijd al meer dan groot genoeg. Ik heb tonnen respect en bewondering voor mensen die zichzelf dubbel plooien voor andere mensen. Ik vloek vaak op mezelf dat ik niet meer voor andere mensen kan betekenen. Ik wou dat ik soms alleen bijvoorbeeld al beter kon onthouden wat iedereen doormaakt en daardoor attenter zijn – maar anderzijds. I am just human.

Ik ben redelijk onzeker over deze vierde hoofdzonde. Dus ik ben nu wel extra benieuwd wat de andere deelnemers er van gemaakt hebben. En wat jij er van denkt?

Posted in Borstvoeding, Kind en gezin, Want zo ben ik | 10 Comments

#ouderzonden – LUXURIA (onkuisheid, yes indeed)

Aha!  Een blog over seks. Over lust. Over ‘het’. Wat iedereen (ik hoop het) doet, maar waar niemand het over heeft. Haha. Iedereen heeft het er dus wel over, want er is de Flair en Temptation Island. En sorry guys, maar vrouwen vertellen elkaar echt veel. Ofwel heb ik gewoon heel speciale vriendinnen, dat kan ook? (en dan moet ik mezelf ook kei hard in het hokje ‘speciaal’ zetten, maar daar zal niemand iets op tegen hebben zeker?)

Welkom dames en heren, de derde opdracht van #ouderzonden gaat over onkuisheid. (Ge gaat die statistieken hier nogal zien crashen, jongens. Het gaat over seks!)

OPDRACHT 2: LUXURIA (onkuisheid – lust – wellust) – Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik hoor heel vaak dat bij prille ouders (en dat blijken overwegend vrouwen te zijn of anders komen mannen het mij gewoon niet vertellen) de bedsport/het libido op een zijspoor terecht komt. Ik kan gelukkig alleen maar uit mijn eigen bed klappen, maar wel eerlijk zeggen: bij ons heeft het ouderschap in de slaapkamer weinig veranderd. De bedactiviteit is nog altijd even prominent aanwezig in ons leven als voorheen. (Datgene waarvoor het bed is uitgevonden, namelijk slapen, kende dan weer een dramatische daling)

Pas op, er zijn drieduizend excuses te verzinnen waarom je niet zou komen tot de lijflijke geneugtes van het leven. Ik bedoel: het is te druk, ik heb geen goesting, de was moet nog opgehangen worden, het is koud, ik heb al vijf maanden niet doorgeslapen, er hangt nog een halve zwangerschap aan mijn lijf, de kinderen lopen hier rond en ik heb me vandaag nog niet kunnen douchen. Er zijn altijd excuses, altijd.

“Helaas” is in mijn geval de goesting meestal nog groter dan de excuses. Na de bevalling van Basiel hebben we nog braaf het groen licht van de gynaecoloog afgewacht, maar na Felix zijn we echt veel sneller weer in het zadel gekropen. Vooral omdat ik niet meer te houden was na die laatste weken, toen het technisch echt onmogelijk was. En uiteraard verandert de setting hier en daar wel, en groeit het aantal vluggertjes, maar ik ben daar content mee. Ik denk mijn lief ook, maar van hem mag ik daar uiteraard niet over praten.

Ge kunt u niet voorstellen hoe graag ik ook pikante blogs zou willen schrijven. Gewoon omdat ik graag schrijf over wat er in mijn leven gebeurt, en dat er nu eenmaal (praise the lord!) kei hard bijhoort.  Maar ik snap dat dat niet kan mijn lief dat niet leuk vindt. Ik wil hier niemand complexen bezorgen, maar wij hebben echt al zotte dingen gedaan. Stoten waarbij we niet meer kunnen van het lachen (ja wat dacht ge, het is niet altijd even geslaagd), dingen waar we soms nog jaren over babbelen (maar voor serieus joh, ik zou dat zo graag vertellen!), maar even vaak ook gewoon tussen de soep, de patatten en ‘kunt gij nog efkens de wasmachine opzetten’.

Dat heeft allemaal zijn charme. Voor mij gaat het er toch om dat je iets exclusief deelt met iemand. Dat je daardoor een soort gezellig, spannend, veilig, heerlijk eigen wereldje maakt – waar niemand anders welkom is. (Als ik hier met mijn vriendinnen over praat, dan is dat niet hetzelfde, dat snapt ge wel). Seks is totaal niet belangrijk en tegelijkertijd superbelangrijk.  Voor mij is het toch echt wel de lijm (enige overeenkomst met vloeibare sappen van de man is hier geheel toevallig).

Tot nu toe zijn onze kinderen daarbij absoluut geen hindernis. Ik heb geen last van een libidoval sinds ik moeder ben, en wel integendeel. Ik heb nochtans vaak last van een ‘ik voel me dik en lelijk en waardeloos’-aanval, maar er is niets wat daar zo goed tegen werkt als eens goed tegen de muur geplakt te worden, toch?

En ja, die kinderen lopen hier inderdaad rond, ja. Maar met een portie creativiteit lukt dat allemaal heel goed. (Ik heb trouwens al eens een blog geschreven met sekstips voor mensen met kleine kinderen, remember?) Ik zou zelfs durven zeggen dat in de diepste en donkerste momenten van het slaapgebrek, ons aardig weekgemiddelde er ons echt heeft doorgehaald. Mij toch. Het geeft me echt energie, vooral mentaal. Seksualiteit is echt een belangrijk stuk van mijn identiteit, en ook van onze entiteit.

Ondertussen zijn we ook al drie keer op een korte ‘romantische’ vakantie geweest. Je zou het poeperkersweekend kunnen noemen, maar het is zoveel meer. Het is investeren in elkaar. Het is naar elkaar luisteren. Het is 24/24 bij elkaar zijn. Het is de liefde aanwakkeren.

Maar vooral: HET IS ZO HEERLIJK! Als je de kans krijgt: zeker doen!*  Wij zijn al volop aan het nadenken over een plek waar we dit najaar een dag of vier ons bedje gaan maken.

Dat bedje wordt dan vooral gebruikt om te slapen natuurlijk, want op vakantie zijn er zoveel andere spannende plaatsen te ontdekken.

Insert knipoog.

 

 

(*Met de gewaardeerde medewerking van onze ouders, die onze mini-vakanties mogelijk maken. Ik hoop dat ze dat na het lezen van deze post nog altijd willen doen, wel)

Posted in Liefde, Want zo ben ik | 8 Comments

Krokusvakantietip: Grote Kunst voor Kleine Kenners in Oostende

Ik weet niet hoe vaak ik al ben uitgenodigd voor ‘iets’ in Fort Napoleon, maar het was zeker niet de eerste keer. Het was helaas nog nooit gelukt om er ook effectief naartoe te gaan, maar zaterdag vielen alle puzzelstukjes in elkaar.

Ik had tegen de kindjes al een paar keer gezegd dat we naar HET (kei coole) FORT gingen, maar aangezien zij geen enkele wereldoorlog meegemaakt hebben, konden ze zich daar niet zoveel bij voorstellen. Basiel was zelfs resoluut tegen, die voelde meer voor een dagje pyjamahangen bij oma en opa. Maar ook hij werd onverbiddellijk in de auto geladen.

Rond 9u30 arriveerden we aan het fort, dat bij de eerste aanblik al onmiddellijk meer indruk maakte dan in al mijn aanprijzingen op voorhand.

We mochten aanschuiven voor een ontbijtje, dat vooral bij onze jongste sloeber geweldig in de smaak viel. Ook al mocht hij door zijn melkallergie amper iets eten van het buffet, ik heb zelden iemand met zoveel smaak hesp, confituur en druiven zien binnen smikkelen (check het filmpje op de facebookpagina van deze blog). Ik was zelf vooral onder de indruk van de locatie. Een restaurant in het midden van de duinen, in een fort dat geschiedenis combineert met moderne architectuur. Toen ik vijftien seconden rondkeek en wegdroomde, begon ik een klein beetje te fantaseren (of hallucineren :/)  dat het wel enorm geweldig zou zijn om hier een trouwfeest in klein gezelschap te geven.

Gelukkig werd ik snel met mijn voetjes op de grond gezet toen bleek dat we niet intellectueel genoeg waren om te snappen hoe de deur open ging. Met dank aan de ober die ons kwam redden. Maar dus wel echt een heel toffe locatie, voor vanalles.

Aan de overkant van bovenstaande zotte deur is de Expo Grote Kunst voor Kleine Kinderen verstopt. Daar waar ook de Spiekpietjes zaten blijkbaar, maar daar zijn wij dus nooit geraakt. Het concept is prachtig. De grote kunst der aarde is door Thaïs Vanderheyden op kindermaat ‘nagemaakt’. Je krijgt een audiogids (met de heerlijke stem van Warre Borgmans) en kan zo samen de schilderijen ontdekken en zoeken naar het gestolen kunstwerk. Voor dat onderdeel waren onze gasten duidelijk nog net iets te klein. Ik zou het onder de zes jaar ook niet echt aanraden, tenzij je al je aandacht bijvoorbeeld op één 5-jarige kan richten.

Onder de expo zit nog een actief parcours met klimmen en dalen en lasers en buizen en glijbanen en ja, daar hebben we ze met het nodige gemor moeten wegtrekken. Gelukkig waren ze wel snel te overhalen met een extra troef van Fort Napoleon: één duin oversteken en op strand staan.

Toen we uiteindelijk terug naar de auto wandelden (je kan vlakbij gratis parkeren), schreeuwde Basiel nadat ik ‘het race-je’ van de duin naar beneden hollen (bewust) verloren had DAT HET TOCH ECHT HEEL LEUK WAS HIER HE MAMA!

Ik heb toen uiteraard voorgesteld dat we deze mindset vanaf nu elke keer bovenhalen als we voor het proeven van eender-welke-groente zagen dat we die niet lusten.

Posted in Kind en gezin, Trippen | 3 Comments

#ouderzonden – Avaratia (Wat zou ik nooit delen met mijn kinderen?)

Het was de bedoeling om nog voor de tweede opdracht van de ouderzonden, een blog te maken over mijn nieuwe geheim in het ‘hoe zie ik er zo goed mogelijk uit’-departement. Maar dat is dus mislukt. Druk en al. Een full time combineren met twee kinderen en een ontploft huishouden en al. Ge kent dat wel. Maar toch high five voor mezelf. Want het is donderdag, and we made it.

OPDRACHT 2: AVARITIA (hebzucht – gierigheid) – Wat zou je nooit delen met je kinderen?

Over deze opdracht heb ik niet lang moeten nadenken. Want ik deel eigenlijk alles met mijn kinderen. Dat betekent uiteraard niet dat er geen momenten en plekken zijn met kinderen, en momenten en plaatsen zonder kinderen. Dat spreekt voor zich.

Maar wat van mij is, is ook van hen. En van mijn lief. In het geval van tastbare spullen betekent dat natuurlijk dat ik pas dingen met hen deel, als hun leeftijd rijp genoeg is om die dingen met het nodige respect te behandelen. Lijkt me evident.

Ik maak er ook geen punt van om de badkamer met hen te delen. Want hoe gaat dat? Als jij zegt dat je naar de wc moet, blijkt hun blaas precies en exact op dat moment ook geledigd te moeten worden. Dan zitten we gezellig naast elkaar. Moeder op de pot, kind op het potje. We gaan desgewenst ook samen in bad of in de douche, allemaal ok.

Slapen is ook gemeengoed. Felix heeft meer dan twee jaar tussen ons geslapen, tot hij zelf besliste om in zijn eigen bed te gaan liggen. Basiel sleept zijn matras al eens tot in onze kamer. En eerlijk: ik vind dat geweldig. Elke avond als ik hen nog een kusje ga geven, moet ik mezelf inhouden om bij hen te gaan liggen. Gelukkig hebben we daar iets op gevonden. Als papa om er niet is, dan slaap ik met mijn jongskes in het grote bed. Heer-lijk.

Uiteraard word ik dan wel eens wakker van een sjot in mijn buik of een vinger in mijn neus, maar dat weegt gewoon niet op tegen die warme lijfjes in mijn bed. Samen slapen for the win.

Ook eten deel ik zonder veel problemen. Mijn kinderen mogen in mijn bord, en ik in dat van hun. Alhoewel, in het geval van Felix is dat wel op eigen risico. Dat kind gaat zelfs boterhammen weer uit de vuilnisbak halen als wie die na drie uur droog worden op zijn bord, uiteindelijk hebben weggegooid.

Ik zou willen zeggen dat ik al mijn tijd deel met mijn gezin, maar dat is niet zo. Een gigantisch stuk gaat – uiteraard? – naar werk. Daar kan/wil ik niet onderuit, zeker niet als het in een studio achter een microfoon te doen is. Want dat is gewoon te tof voor woorden. Maar ik blijf ook dingen voor mezelf doen: lopen, vriendinnendates en ook heel veel tijd en momenten met mijn fantastisch lief. Dat mama en papa elkaar niet uit het oog verliezen, kan ons nageslacht alleen maar ten goede komen. Blijven we dus doen.

Maar er is wel iets wat ik niet graag deel met hen. Je mag mij gigantisch uitlachen, maar ik wou dat de televisie alleen voor mij was. Ik zou waarschijnlijk duizend keer interessanter overkomen als ik zou zeggen dat de lichtbak me geen hol interesseert, maar eerlijk duurt het langst. Dus ja: ik kijk graag. En veel.

Misschien is er wel iets wat je moet weten. Ik ga daarbij zelden of nooit – tot grote ergernis van mijn lief – in de zetel zitten. Tv kijken is iets wat ik doe terwijl ik het huishouden doe. Of blog. Of rondloop. Dat maakt dat ik ook alleen naar programma’s/series/films kan kijken, die in het Engels of Nederlands zijn. Want ik moet het kunnen verstaan, want ik kijk dus maar met een half oog.

En nu komt het. Ik krijg het echt gigantisch op mijn heupen van Paw Patrol, Dora (hartsgrondige haat voor Dora), Blaze of andere kinderbrol met monsterwielen. Ik kijk wel graag naar ROX en we hebben een tijd enthousiast samen gekeken, maar ondertussen zijn Basiel en Felix het een beetje ontgroeid. Insert roloog. (Ik ben wel nog altijd een even trouwe fan van Rick. En ook wel een beetje van Xavier, ja.)

Maar goed. De tv moeten delen vind ik dus beyond irritant. Ik doe het, met de glimlach. Maar absoluut niet van harte. Als het kleine stemmetje het op mijn schouder het zou halen, zouden die kinders hier thuis echt nooit naar iets van hunzelf mogen kijken.

En zeker niet naar Dora. Wat een kutwijf is dat joh.

 

(De andere ouderzonden van de andere bloggers van deze challenge kan je hier vinden)

(En zijn er zo dingen die jij absoluut niet deelt met je pagadders?) 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 12 Comments

#ouderzonden – Superbia (Waarom ben ik een goede ouder? Waar blink ik in uit?)

Hoe gaat dat? Ge maakt reclame voor een challenge die Romina en Annelore bedacht hebben, en dan vergeet ge door drukte en vanalles uzelf in te schrijven. Maar goed. Het helpt natuurlijk wel om één van de initiatiefnemers een beetje te kennen. Dus ik kan nog meedoen. Chance, want een injectie bloginspiratie kan nooit kwaad.

OPDRACHT 1: SUPERBIA  (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid) – Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

De eerste opdracht is er al meteen niet naast. Want het is serieus de bedoeling om even te stoefen over je ouderschap. Ooh what the hell, waarom eigenlijk niet?

Er zijn veel dingen die ik aan mezelf zou willen veranderen. Sterker nog, er zijn veel dingen waar ik mezelf echt om haat. Ik wil heel vaak iemand anders zijn, maar niet in het moederschap. Eigenlijk is het het ongeveer de enige rol waarin ik me echt zeker voel en waar je me niet snel van mijn stuk kan brengen.

Zolang als ik me kan herinneren, wilde ik moeder worden. Ik deed in mijn jonge jaren (Bam. Over twee weken word ik 34. Help!) ook niets liever dan babysitten en ik fantaseerde toen al volop over zwanger zijn, namen en een tafel vol kinderen.

Ongeveer 20 jaar nadat ik er over begon te dromen, was het eindelijk zover. Hallelujah! Je mag me echt slaan, maar het moederschap is helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Het is waarschijnlijk gigantisch fout om zoiets te zeggen, maar ik vind mezelf een soort ‘geboren moeder’. Het is gewoon een rol waar ik me enorm goed in voel, waar ik zelden bij moet nadenken en waar ik bijna altijd mijn instinct vanzelf volg. Het kost me allemaal weinig moeite, het gaat vanzelf. Het spijt me als dat geweldig arrogant klinkt. Want eigenlijk heb ik nog niet veel bewezen, ik beheers voorlopig alleen het stuk ‘kleine kinderen, kleine zorgen.’

Pas op, het is bij momenten natuurlijk wel heftig en zwaar. Ik ben nog niet vergeten dat we twee jaar niet geslapen hebben, om maar iets te zeggen. Maar eigenlijk vind ik het vooral zwaar door de combinatie met een (full time) job. De momenten dat ik een paar maanden thuis was (door zwangerschapsverlof bijvoorbeeld), viel alle stress bijna meteen weg. Ik hoor u denken dat ik beter gewoon huismoeder zou worden. Maar gesteld dat zoiets financieel haalbaar zou zijn (quod non. en bespaar me de ‘maar met minder gaat het ook’-preek aub), dat zou mentaal te veel wringen. Ik kan me niet verzoenen met het idee dat ik alleen iets beteken voor mijn gezin en niet voor de maatschappij (slash economie). Maar diep vanbinnen…

Pas op, ik heb waarschijnlijk zelfs te veel persoonlijke projecten, ambities en dromen om een thuisblijfmama te zijn (gesteld dat zoiets dus financieel haalbaar zou zijn), maar tegelijkertijd gaat er geen dag voorbij waarop ik er niet weemoeding over nadenk.

Want ik voel me wel vaak schuldig om het feit dat ik werk. De laatste jaren verkeer ik in een constante staat van jetleg en intense vermoeidheid, door de heftige combinatie van het diepe verlangen om een aangename, aanwezige, heerlijke moeder te zijn en tegelijkertijd de allerbeste radiomaakster. En lief, en vriendin, en nog zevenhonderd andere dingen. Feit is: voor mijn kinderen zorgen maakt me rustig en relaxed. Ook als zij de boel op stelten zetten. Stress is me in dat departement vreemd, terwijl het me in andere categoriën volledig kan opvreten.

Dus de vraag was waarom ik een goede ouder ben? Omdat ik zelfvertrouwen heb als ouder? Omdat ik kalm blijf als het over mijn kinderen gaat? Omdat ze me zelden op mijn zenuwen werken? Omdat ik zo geniet van hen te zien opgroeien? Omdat ik geduld heb om met hen dingen te doen? Omdat ze zichzelf kunnen zijn en mij mezelf laten zijn? Omdat het de meest geweldige kereltjes zijn die ik ken? Omdat het de rol van mijn leven is? Omdat ik geweldig mijn best doe zonder dat ik het gevoel heb dat het moeite kost? Omdat ik hen op de juiste momenten kan loslaten en tegelijkertijd altijd stevig vast heb? Omdat ze mogen botsen, vallen, springen, leren, durven, vliegen, wenen en roepen? Omdat ik een mooie balans maak tussen bezorgdheid, aandacht, interesse en hun eigen zelfstandigheid?

Zou kunnen. Maar het zijn allemaal vragen. Dus ik denk dat het antwoord ergens anders ligt. Bijvoorbeeld in het feit dat een knuffel van Felix en Basiel mij herleid tot één brok liefde. Zoals ik compleet wegsmelt als ik mijn hand laat rusten op hun rode slaapwangetjes bij het stiekeme slaapwelkusje.

Maar vooral. Omdat liefde en respect de basis is.

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 13 Comments

The only certainty is that nothing is certain.

Eigenlijk weet ik het al lang van mezelf, maar ik doe hier toch nog even de bekentenis: Ik kan helemaal niet goed omgaan met onzekerheid. Het maakt me bang en zelfs ongelukkig. Want de angst die met de onzekerheid komt, kan mij zo opslorpen dat ik perspectief verlies.

Ik kijk vol bewondering naar mensen die grote stappen durven te zetten in hun leven. Die zomaar de deur van hun job achter zich dicht trekken om zich in een nieuw avontuur te storten. Die alleen een rugzak meenemen en de wereld intrekken. Die wegstappen uit situaties waar ze zich niet goed bij voelen, ook al heeft dat misschien grote gevolgen. Ik supporter vol overgave langs de zijlijn. Maar ik ben…anders.

Voor Tom heb ik bijvoorbeeld twee keer een lange relatie gehad, die allebei gedoemd waren om te mislukken. Maar ik had die nooit zelf durven af te breken (je leest het goed, ik ben altijd gedumpt). Simpelweg omdat de angst om alleen achter te blijven, mij veel onoverkomelijker leek dan omgaan met de dingen die scheef zaten. Ik heb die twee mannen heel graag gezien en ik weet zij mij ook, want hun grootste cadeau aan mij was om die beslissing in mijn plaats te nemen. En dat was al zeker één keer uit pure liefde voor mij. Waarvoor dank.

En nu is het natuurlijk gemakkelijk praten, want ik ben Tom tegengekomen en hij maakt me gelukkiger dan ik ooit had kunnen dromen. Maar ik wist dat wel niet zeker. Ik wist niet zeker dat ik iemand zou tegenkomen waarbij ik mezelf kon zijn, die ook kinderen met mij wilde, die ik even graag zou zien als ik hem. Dat grote gat van onzekerheid in het grootste vraagteken van het leven: ik kon daar niet mee omgaan. Als ik het allemaal op voorhand had geweten, had ik misschien wat harder genoten van mijn vrijgezellenbestaan. Maar dat lukte toen niet, omdat ik ervan overtuigd was dat het nooit in orde ging komen. Wat mij helemaal naar beneden haalde.

Ook op andere gebieden durf ik niet te springen. Ik ben bijvoorbeeld zo verknocht aan mijn job, dat ik ook daar veel incasseer. Het is ondertussen geen geheim meer dat hier een paar heel moeilijke maanden gepasseerd zijn. Er zijn dingen gebeurd waar ik nog steeds geen echte verklaring voor heb en die harde krassen op mijn ziel hebben gezet. Dingen die misschien ook niet ongewoon zijn in medialand, maar voor mijn kleine hartje wel te moeilijk. Het kan maar pijn doen als je iets met passie en enthousiasme doet zeker?

Ondertussen zijn er dingen veranderd en liggen er weer veel wegen open. Dat is geweldig spannend. Dat geeft energie, dat bruist, dat doet dromen. Want mogelijkheden zijn fantastisch toch? Ja, absoluut. En ik probeer vol vertrouwen naar de toekomst te kijken. Maar tegelijkertijd betekent dat stuk ‘mogelijkheden’ ook een resem onzekerheid. En hupla, daar is mijn benauwdheid weer. Ik ben een echte angsthaas, met een ongelooflijk trouw hart.

En toch. Misschien ben ik wel niet helemaal anders? Op mijn achttiende verjaardag ben ik zonder verpinken uit een vliegtuig gesprongen. Amper drie weken na mijn eerste ontmoeting met Tom had ik mijn appartement opgezegd. Twee maanden later hadden we een compromis getekend en nog eens een dik halfjaar later zaten we met een (bewust) positieve zwangerschapstest. Ik durf dus wel te springen, als mijn buikgevoel me die weg wijst. En als ik voel dat er geen onzekerheid aan vast hangt, want hij en ik dat voelt zo zeker als mogelijk is. Ik ben natuurlijk niet naïef. Maar vandaag zien we elkaar heel graag, en morgen ook. Over overmorgen na overmorgen na overmorgen kan ik uiteraard niet spreken, maar ik weet wel zeker dat we ons best zullen doen.

Soms wou ik dat die onzekerheid me niet zoveel parten zou spelen. Dan zou ik vijf minuten willen dat ik grote risico’s durfde te nemen en zonder omkijken bepaalde nieuwe wegen insloeg, maar tegelijkertijd hoeft dat niet. Het is vooral de rest van de wereld die vindt dat je dingen moet doen en zijn en worden. Maar echt succes ligt volgens mij gewoon in gelukkig zijn.

Ik ben ongelooflijk gelukkig. Met mijn gezin. Met mijn omgeving. En als de onzekerheid eventjes de andere kant opkijkt, met al de rest ook. Het is ok dat ik onzeker ben. Het is niet ok dat onzekerheid mij zo bang maakt, dat staat als groot werkpuntje op de therapie-agenda. Het is al helemaal ongehoord dat het me zo naar beneden haalt. Daar wil ik echt heel graag vanaf, liever gisteren dan vandaag.

Vincent Van Gogh zei ooit “For my part I know nothing with any certainty, but the sight of the stars makes me dream.

Daar zijn vast prachtige dingen van gekomen. Ik hou ook van de sterren. En ik droom op de hoogste versnelling.

Maar ik ben ook. Een beetje. Anders.

Posted in Want zo ben ik | 10 Comments