Slappetulpendagen.

Toen ze vijftien jaar geleden aan het scoutskampvuur tegen mij de plechtige woorden “voortaan ben jij voor ons Gevoelige Citta” uitspraken, begon ik onmiddellijk van mijn tak te maken. Want ik was toch helemaal niet gevoelig? Dat ondertussen de tranen over mijn wangen stroomden, bewees alleen maar de correctheid van mijn voortotem. Dat zag ik toen nog niet helemaal, maar vandaag wel.

Ik ben vele jaren ouder, vele passen rustiger, veel tellen bewuster. Er zijn heel veel dingen gebeurd in mijn leven, die voor een stuk mee bepaald hebben wie ik nu ben. Ik ben zeer kritisch voor mezelf, gebruik mijn solo-autorit vaak voor uitgebreide zelfreflectie en ken mijn kleine kantjes soms te goed. Je begrijpt dat dat hard kan zijn, want wie houdt er echt van (zelf)confrontatie? En dat ik van mezelf heel vaak vind dat ik niet voldoe. Of dat ik niet ben wie ik eigenlijk zou willen zijn. Ook dat mijn eigen karakter me vaak parten speelt.

Toch, ik heb het leven onder controle. Ik ben niet onzeker of neerslachtig. Ik ben supergelukkig, en ook heel veel redenen om dat te zijn. Mijn fantastisch lief, onze geweldige jongens, mijn belachelijk plezante job, ons leuke huis, veel warme vrienden en familie. Echt veel, heel veel om heel gelukkig over te zijn. En dat ben ik ook.

Ik kan soms echt trots zijn. Want ik doe het goed. Het moederen voelt alsof ik nooit iets anders gedaan heb, daar is onzekerheid bijna onbestaande. Mijn lief voelt als een geschenk uit de hemel, daar zal ik me misschien al eens vaker afvragen of ik wel de ‘zo fijn mogelijkste’ partner voor hem ben. Ik doe mijn job doodgraag, maar er zijn maar weinig arbeidsplaatsen waar je persoonlijkheid zo hard in de strijd wordt gegooid als in de media.En vrienden weten wie ik ben en ik heb er wel een stevig deel die echt de max zijn, maar er is ook een boze wereld die me vaak verkeerd inschat. Of zoiets.

Ik weet dat de fout daarvoor meestal bij mezelf ligt. Mensen voelen zich bijvoorbeeld aangevallen door wat ik zeg, terwijl ik dat nooit zo bedoeld heb. Ik ben nogal recht voor de raap, dat weet ik, maar toch komen dingen precies heel anders over dan ik ze bedoelde. Er zijn bepaalde stokpaardjes waarbij ik mijn verstandelijke rem bijna lijk te verliezen. Als het gaat over borstvoeding, baby’s, alcohol (*) of onrechtvaardigheid zou ik soms uit mijn vel kunnen barsten. Dan neemt mijn instinct het over. Ik zou de wereld willen “redden”, ook al heeft niemand daar om gevraagd en gaat het vaak niet over “redden”. Maar die dingen liggen me zo nauw aan het hart, dat het soms sterker is dan mezelf. Dat is lastig, en dan haat ik mezelf. Soms om het feit dat ik me bemoei, maar soms ook om het feit dat ik  niet heb geholpen. Dat helpen en bemoeien is te vaak een dunne lijn. En ik werk eraan, echt waar.

We hadden deze week een collega te gast in De Goeie Morgen, die zijn hele leven heeft omgegooid na een zware burn-out. Hij maakt nu radio en geeft therapie. Hij zegt rake dingen, ik kan aan zijn lippen hangen. Hij zei dat hij 100% zeker was dat ik hoogsensitief ben, en hij heeft ervoor gestudeerd.

Er zijn vele vormen van hoogsensitiviteit, ik heb me daar nog niet in verdiept. Ik ben zeker extreem gevoelig. Ik kan niet aarden in een sfeer die niet goed zit, ik voel dat heel fel aan. Dan wil ik die ontmijnen, uitpraten, oplossen of gewoon weglopen. Maar dat kan niet altijd, dat is ook niet altijd aan mij. En soms moet je gewoon ondergaan. Ik kan alleen kiezen hoe ik er mee omga, die keuze heb je altijd.

Maar soms. Soms gaat het helemaal niet. Soms gebeuren er dingen die ik geen plaats kan geven, of worden er dingen gezegd die nog dagen nazinderen. Dan ben ik een klein bang vogeltje. Dan wil ik in een hoekje kruipen en wenen. Ik kan daar echt helemaal van slag van zijn. Ik wil zo graag het goede zien, het goede zijn, het goede doen. Maar het goede wil niet altijd mee. Door mezelf, door anderen. Soms gaat het gewoon niet. Alsof alles wat ik al dagen/weken/maanden/uren bewust probeer te parkeren en rationaliseren, me plots toch een ferme klap verkopen.

IMG_5749

Ik zei er gisteren iets van op instagram, dat ik dan het tulpje ben dat zijn kopje laat hangen. En iemand zei dat iedereen wel eens recht heeft op slappetulpendagen. Awel ja. Ik ben toch niet alleen he, met slappetulpendagen?  Ik wil mijn kop niet laten hangen, maar ik krijg ook niet altijd alles zomaar verwerkt en geplaatst. Sommige dingen gaan heel diep, en doen heel veel pijn. Herken je dat? Komt er ooit een dag waarop dat niet meer is? Ik hoef niet perfect te zijn, maar diep vanbinnen zou ik dat misschien toch wel willen. Slanker, grappiger, creatiever, actiever, sneller, mooier, warmer, empatischer, altruïstischer, liever, aandachtiger. Waarom toch?

Er is altijd een nieuwe dag. Gelukkig. De slappetulpendagen gaan voorbij.

Maar vandaag was dat niet genoeg.

Daarom heb ik daarnet nieuwe bloemen gekocht. Ze moeten wel nog openbloeien.

 

 

(*) Er zijn blijkbaar mensen die denken dat mijn slappetulpendag het gevolg was van deze post van mijn vriendin Lien. Ik zal niet zeggen dat ik daar blij mee was en dat heeft zeker voor een pittige discussie gezorgd, maar het had er eigenlijk niets mee te maken. Het was niet meer dan een onaangename druppel. Mijn post op instagram met de slappe tulp, dateerde trouwens al van een paar uur voor de blog. Dus nee, het gaat hier niet over alcohol.

Posted in Want zo ben ik | 18 Comments

Hoe Felix een Felix werd

Toen ik de positieve zwangerschapstest van Felix in mijn handen hield, hoopte ik meteen op een meisje. Ik ging daar eigenlijk zelfs van uit, want Tom en ik hadden dat zo afgesproken. Eerst zouden we een jongen krijgen en daarna een meisje, dat zei hij mogelijks al op de eerste avond ooit dat we elkaar zagen (tevens bekend als de start van onze relatie). Ik had niet echt gerekend op een tweede zoon, I was set on a daughter.

Bij de 12 weken-echo vroeg de gynaecologe vrijwel meteen of we wilden weten wat het was, want we zaten met een overduidelijk geval van de NUB-theorie. Het was een jongen, ze was voor 95% zeker. Ik heb vervolgens nog twee maanden gehoopt dat ze zich toch vergist had, maar helaas. Mijn teleurstelling was groot en ik zou Felix voor geen geld van de wereld willen ruilen, maar ergens zal ik het altijd jammer blijven vinden dat ik (waarschijnlijk) nooit een dochter zal hebben.   Dit gezegd zijnde, onze jongens zijn de max. Felix is de grootste cutiepie die Gent ooit gezien heeft, het is onmogelijk om hem niet te willen opeten.

2014-08-31 19.05.17

Maar toen het geslacht nog een groot vraagteken was, zat ik wel even in stress over de naam. Want ik vond mijn favoriete meisjesnaam sinds eeuwen (en ook goedgekeurd door Tom) niet passen bij Basiel. Het was een gigantische opdracht geweest om Basiel van een naam te voorzien, maar ik vond Janne daar niet bij passen. Basiel en Janne, geen topcombo voor mij.

Uiteindelijk moesten we helemaal niet nadenken (hoe handig?) of Janne wel bij Basiel paste, want we zaten met een piemeltje. Het drama was veel groter, we moesten opnieuw op zoek naar een jongensnaam. In het achterhoofd houdend wat een moeilijke bevalling dat was geweest bij onze eerstgeborene (echt, letterlijk, moeilijker dan de bevalling), hoorde ik het een paar weken in Keulen donderen.

Maar omdat er weinig dingen zo leuk zijn als het zoeken van een naam voor een kindje dat je voelt bewegen in je buik, ging ik meteen aan de slag. Lijstjes en lijstjes gingen richting mijn lief, maar kwamen nooit terug. Hij liet wel telkens weten wat ie er van vond, maar kwam zelf nooit met een idee. En al zeker niet met een ‘ja’.

IMG_5614

Net op het moment dat ik dacht dat we ons kind Junior of Baby X gingen moesten noemen, kreeg ik een heel speciaal mailtje. Mijn lief en ik mailen elkaar elke dag, dat is ons romantisch momentje. Die mailtjes zijn soms geweldig grappig of lief, soms ook gewoon heel praktisch. Maar we proberen echt elke dag te mailen, gewoon om heel even alleen aan elkaar te denken.

Het mailtje van die dag was op een speciale manier ondertekend. Er stond

“En ook een kusje voor Felix”

Dat was een naam van op mijn lijstje. We hebben het er daarna nooit meer over gehad. Vanaf toen was het gewoon een Felix. Chance, want het past toevallig echt geweldig goed bij zijn heerlijke snoetje.

(foto epicmytrip)

(Foto: epicmytrip)

(Hoe ging dat bij jullie?)

Posted in Felix, Kind en gezin, Liefde | 14 Comments

Soms vraagt een mens zich af.

Het is voorzekers meer dan tien jaar geleden, ik was echt nog piep. Ik voelde me nochtans al helemaal Gentenaar, maar de waarheid is dat ik gewoon een of andere kotstudent was. De officiële verplaatsing van mijn domicilie naar de stad van mijn hart zou in ieder geval nog een paar jaar duren.

Ik was ooit al eens op hem afgestapt. Dat was op een strand in Wenduine en ik voelde me twee minuten later al schuldig dat ik een BV in zijn zwembroek had lastig gevallen. Geen topgesprek, zo met zand tussen mijn tenen. Ik liep ‘em ook wel eens tegen het lijf. Want dat gebeurde gewoon. Wie zich door Gent bewoog, kwam Luc De Vos tegen.

Het was op een of ander evenement van De Vooruit dat we echt aan de babbel geraakten. Hij had het geniale idee dat ik wel eens op zijn zoon zou kunnen komen babysitten. Misschien was hij gewoon aan het flirten, misschien was hij mij eigenlijk een beetje aan het uitlachen. Het kon me niet veel schelen. Ik was aan het praten met Luc De Vos. DE_LUC DE VOS. In mijn boek toch wel een held.

Ik had die zomer op de Beestenmarkt nog de longen uit mijn lijf geschreeuwd. Ik stond met mijn toenmalig lief helemaal melig te doen, want er waren maar weinig dingen die mij toen zo konden wegblazen als Gorki. Die cd met de bruine koe op de cover, kende ik beter dan mijn broekzak.

Ik praatte met hem over mijn dromen. Dat ik zo graag voor de radio wilde werken. Dat ik nu wel Germaanse talen aan het studeren was, maar dat ik eigenlijk gewoon de hele dag voor een microfoon wilde babbelen. Hij kon goed praten over dromen, het was een fijn gesprek.

Op het einde zei hij – met een geweldig Wippelgems accent – dat hij niet dacht dat het me ooit ging lukken. Meiske toch, met dat accent ga je nooit bij de radio kunnen beginnen. Dat zei hij tegen mijn noggroenachterdeoren studerende zelve, en de woorden jogden nog dagen lang door mijn gedachten.

Toen ik dik twee jaar geleden op internet zag verschijnen dat jij was overleden, hoopte ik eerst dat het een wansmakelijke hoax was. “Ooit was ik een soldaat”, ja, maar ik wilde roepen dat jij nog altijd een soldaat moest zijn. Niemand gaat verloren, komaan Vos. Maar de dagen daarna bleek dat het echt waar was. Het kon niet, maar het was waar.

Afgelopen zondag liep ik door de Bourgoyen, met Gorki in mijn oren. Ik moest denken aan die keer dat je zei dat ik nooit voor de radio ging kunnen werken, vanwege mijn verschrikkelijke accent.

IMG_5495

Ik keek naar boven. Ik zei, Luc, verdomme toch. Het is me wel gelukt. En ik ben een content mens dat ik je af en toe kan draaien.

Maar die komedie heeft nu lang genoeg geduurd he, kom je weer naar beneden?

 

Posted in Er zijn zo van die dingen, Gent | 5 Comments

De koekjeshit

Ik ben blij dat die koemelkallergie ons nu overkomt. Het is een constante en soms vermoeiende oefening, maar er zijn vandaag geweldig veel alternatieven. Twintig jaar geleden was dat waarschijnlijk heel andere koek.

En nu we het toch over koekjes hebben: koemelkeiwit zit in ongeveer elk koekje. Gelukkig zijn er oreo’s (op mijn blote knietjes daarvoor!) en speculoos, maar daarbuiten is het armoe troef. En ik weet dat er chocolade is die wel mag, maar dat is niet hetzelfde als die ook lekker vinden. Ik werk eraan en ooit ga ik het puur lusten. Ik ben niet vies van een beetje doorzettingsvermogen als het voor de goeie zaak is.

Gelukkig is er Pascale Naessens, want Felix heeft natuurlijk wel recht op lekkere dingen. Ik zag ergens op facebook een recept passeren met rijpe bananen. Na wat verder onderzoek bleek het ook in mijn eigen receptenbibliotheek te zitten. En hoewel alles wat ik bak doorgaans grandioos mislukt, is dat bij deze koekjes bijna niet mogelijk. En voor Roger Vandamme is het waarschijnlijk vloeken in de kerk, maar je hoeft de ingrediënten niet eens af te wegen. Zelfs na twintig bakbeurten, heb ik de keukenweegschaal nog nooit bovengehaald. En er is nog niks in de vuilnisbak beland, des te meer in Felix zijn buik. Ook al zien ze er niet supersmakelijk uit, dat kan ik maar beter even vermelden. Eerlijk doet het langst.

IMG_5398

Het ingrediëntenlijstje is even simpel als de tafel van twee:

  • Een paar (rijpe) bananen
  • Rozijnen
  • Geraspte kokosnoot
  • Havermout

En de bereiding is ook al niet moeilijker dan de regel van drie:

  • Prak de bananen en roer ze tot een redelijk gladde massa (lig niet wakker van een brokje hier en daar)
  • Voeg havermout, rozijnen en kokos naar believen toe zodat je een stevige massa krijgt
  • Maak de perfecte quenelle en schik het op een ovenplaat met bakpapier
  • Schuif een kwartiertje in de oven op 180 graden (of iets langer, je ziet wel wanneer ze klaar zijn)

Ik maak ze minstens één keer per week en ze zijn vaak op voor ze koud kunnen worden. Op niet-vastendagen neem ik ze mee naar het werk voor het geval ik zou willen ontbijten. (Ik ontbijt alleen als ik honger heb sinds 5:2, terwijl ik vroeger Sofie – de ontbijter – Verschueren heette.) En ik heb uit goede bron vernomen dat Felix ze ook wel kan smaken in the morning. Van de rest van de dag ben ik zelf getuige.

IMG_5396

Ik ben blij dat ik mijn koekjeshit met jou gedeeld heb. Ik ga nu nog snel even een lading bakken.

Een mens moet iets doen als je al 17 dagen zonder Cote d’Or melkchocolade met gekarameliseerde amandelen en een mespuntje zout leeft.

Posted in Kind en gezin | 18 Comments

Koemelkallergie? (Of hoe we in 2017 misschien weer zullen slapen. Ik had het ook niet meer gedacht.)

De dag na nieuwjaar zaten we bij de huisdokter. Alweer. De NKO arts had namelijk gebeld om te zeggen dat we andere antibiotica nodig hadden. De etter die al maanden uit Felix zijn oren stroomt was nog eens op kweek gezet, en daar bleek een semi-gevaarlijke bacterie in te huizen. Als de nieuwe druppels geen verandering zouden brengen, zou hij een paar dagen worden opgenomen voor intraveneuze antibiotica.

Ik keek dus vrij radeloos naar de dokter. Er waren ook weer een paar vreselijke nachten gepasseerd, dan is het leven een stuk moeilijker. We zitten al twee jaar in teamnosleep, maar de enige nacht is de andere niet. Twee keer kort opstaan, dat is een topnacht in ons boek. De dagen voor het doktersbezoek was het eerder twee keer kort slapen.

2016-11-28 15.02.02

In de wachtkamer bij de dokter.

Het was de huisdokter zelf die zei da het zo echt niet verder kon. Dat we Felix niet vol antibiotica konden blijven druppelen, want er was geen enkele verbetering te merken. Er moet iets anders zijn, zei ze, ik denk dat we echt de allergiepiste verder moeten onderzoeken. Een allergie die voor een constante snotneus zorgt, die met zijn te smalle buizen van Eustachius voor een chronische oorinfectie zorgt. Klinkt logisch. En je neemt alles aan, als je meer etter uit het oor van je kind hebt zien stromen dan regen uit de storm Dieter. Eerlijk is eerlijk, de term koemelkallergie was al vaker gevallen. In lieve suggesties op mijn Instagram, in mailtjes, in gesprekken. Maar op de een of andere manier had ik niet de moed of energie om er echt aan te beginnen, want het vraagt toch wel een inspanning. Koemelkeiwit zit in zo ongelooflijk veel dingen, dat betekent volledig anders koken/boodschappen doen/eten. Dat betekende ook voor mij een volledig verbod van koemelkeiwit, want het heeft weinig zin om Felix op een dieet te zetten en via de borstvoeding de boosdoener nog door te geven. Om echt te testen, moesten we allebei volledig omschakelen.

Misschien kwam het door de het zetje van de huisdokter, misschien door de bezorgde en lieve telefoon van Celia, misschien door mijn gebroken moederhart dat Felix niet langer op zijn oortjes wilde zien kloppen en radeloos worden van pijn.

Op deze foto is NACHT.

Op deze foto is het NACHT.

Twee weken geleden, meteen na ons laatste doktersbezoek, besloten we er volledig voor te gaan. Sindsdien lezen we alle labels in de supermarkt, denken we tien keer na voor we Felix iets serveren en heb ik mijn eetgewoontes licht tot zwaar omgegooid. Er zijn gelukkig veel vervangproducten, maar het blijft een hele oefening.

Mijn lief is bang om enthousiast te zijn. We willen het niet jinxen, datsnaptgewel. Maar na twee weken durf ik voorzichtig te zeggen dat we het misschien gevonden hebben. Het is ongelooflijk, maar we zijn al twee weken ettervrij. Zelfs de nachten beginnen op iets te trekken. Het kind weet nog niet wat doorslapen is en wil soms om 2u30 naar Mr Bean kijken, maar goed. Rome is ook niet op één dag gebouwd. En alles is beter dan een huilend kind dat “auw oo-tjes” schreeuwt in het holst van de nacht.

En ik heb dit puzzelstuk pas later gelegd, maar in december heeft Felix twee keer rond middernacht alles uitgekotst. Toevallig (of niet?) had hij die twee keren vrij veel yoghurt gegeten. Die er ook volledig weer is uitgekomen. (Dat waren twee gezellige nachten, echt joh)

2017-01-16 16.36.32-1

Eureka?

Ik ben voorzichtig enthousiast. En uiteraard gaan we nu verder, om te kijken of er eventueel ook kruisallergieën zijn bijvoorbeeld. Om er helemaal het fijne over te weten.

Twee jaar hebben we nauwelijks geslapen. Ik begrijp nog steeds niet hoe we dat overleefd hebben. Ik snap echt niet hoe ik – zeker in combinatie met mijn vroege job – ben blijven rechtstaan. Ik heb er geen zwart op wit-bewijzen van, maar ik denk dat de borstvoeding (leve de oxytocine!) een grote rol heeft gespeeld. We zijn er nog niet, maar voor het eerst heb ik (slaap)hoop.

Twee fucking jaar vent. 22 maanden, dat is toch zot? Bijna even zot als het feit dat ik dus al twee weken geen chocolade meer heb gegeten.

For real.

Posted in Borstvoeding, Felix, Kind en gezin | 25 Comments

Zes.

Eén moment een paar weken geleden. Waarbij ik in jouw armen was weggekropen en jij mijn hand nam. Dat ogenblik dat we allebei beseften dat we echt zo gelukkig zijn met elkaar. Blij worden van elkaar. Blij zijn voor elkaar. Blij. Gelukkig. Toen sprak jij het ook echt uit. Daarna kreeg ik het lekker warm.

Twee prachtige kereltjes, ons gezin. Er lopen twee jongens rond die er alleen maar zijn omdat wij elkaar graag zien. Die ervoor zorgen dat wij nauwelijks slapen (en toch blijven lachen), die ons vertederen, die ons hart doen smelten, die geweldig op onze zenuwen kunnen werken, die het liefst alleen maar snoepjes zouden eten, die steeds meer een eigen persoonlijkheid krijgen. Mijn drie mannen, die het elke ochtend zonder mij redden. Dankzij jou.

Drie kusjes. Soms zijn de dagen zo druk dat er op een dag niet meer dan drie kleine kusjes van komen. Ik hou ze vast, want ze geven me nog altijd een heerlijk gevoel. Ook op dagen van druizend kusjes. Liefst elke dag drieduizend.

Vier macarons. Of tien tulpen. Of twee potjes chocomousse. Of zeven knuffels. Of drie lieve woorden. Of een loopparcours. Jij denkt aan mij, op kleine momenten. Met kleine gebaren. Jij kent mijn knopjes, jij weet dat je soms moet draaien, soms moet duwen, soms heel zachtjes moet blazen.

Vijf dagen was de entiteit in een zalige Malaga-bubbel. De dagelijkse beslommeringen doen misschien soms twijfelen. Eigenlijk maar zelden, maar het is zo gemakkelijk om weg te glijden in de rush. Om elkaar uit het oog te verliezen. Om elkaars verhaal niet meer te pakken, of te voelen. Vijf volle dagen voor elkaar. Vijf volle dagen entiteit. Vijf volle dagen elke seconde beseffen waarom ik op 14 januari 2011 als een blok voor jou gevallen ben.

2016-07-09 11.07.51

Zes. Vandaag. (en nog keer duizend als ik mag kiezen)

Posted in Liefde | 8 Comments

Het Basiliaans #7

Tweede kleuterklas. Vier en een half. En niet verlegen om de wereld en zijn omgeving in vraag te stellen of te voorzien van commentaar. Hieronder een paar uitspraken van Basiel. Gelukkig heb ik af en toe de helderheid om ze te noteren.

2016-12-30-21-18-58

  • “Mama, hoe kan jij eigenlijk plassen? Want jij hebt toch geen piemel?” We zitten kei hard in de piemelfase. Al-les met ‘piemel’ is hilarisch. Piemelsoep! Piemelbed! Piemelpyjama! And so on.
  • “Daar mama, een roze camion. De K3’tjes zitten daar in. Die moeten gaan zingen.” Want wat denk je anders als je op de R4 een roze vrachtwagen tegenkomt?
  • “Waarom eet jij die chocolade niet op mama?” – Ik heb nu geen zin lieverd, ik heb geen plaats meer in mijn buik. – “Dan moet je even kaka doen, mama, dan heb je weer plaats.” LOGICA(ka)
  • Stadsgids Basiel wijst naar een riooldeksel: “Mama, daaronder is pipi en kaka. Wist jij dat?” De wandeling van school naar huis is altijd een plezier.
  • “Mama, zouden wij niet beter op het tapijt eten? Ik vind dat wel leuker hoor.” Een kwartier voor de frituur open gaat. En ge moet u geen zorgen maken over ons frituurbezoekgedrag, het is al weken geleden. Echt.
  • Moeder: “Wat doen jullie?” – Basiel: “Wij doen zotjes” Tja.
  • “Basiel, ga je je vestje aandoen?” – “Ja mama, maar moeke zegt wel dat dat een golfke is hoor.” Gents – Wavers: 0 – 1.
  • “Oh Basiel, nu zit ik met dat liedje in mijn hoofd” – “Ik snap het mama, bij mij zit het in mijn buik.” Want liedjes kunnen zich overal in het menselijk lichaam parkeren. Zeker die van K3.
  • “Mama, ga je niet aan Felix vertellen dat ik het ben?” Hij loopt rond als een spook. Hij trekt me even onder de fleece en fluistert dit in mijn oor.
  • “Mama, zou jij niet beter een beetje opruimen?” Opmerken dat er rommel ligt, dat wel. Maar met de glimlach meehelpen?

2016-12-21-08-11-32-1

Zijn tweede naam is Hugo. Maar Wijsneus had ook gekund.

Posted in Basiel | 6 Comments

Die keer dat ik per ongeluk een persoonlijk record liep.

We moesten vorige week naar een pre-Nieuwjaarsfeestje in Brugge. Onze Amerikaanse vrienden waren eventjes in het land, dus hebben we geklonken op 2017 –  ook al was het nog niet begonnen. Je hebt opgemerkt dat wij Amerikaanse vrienden hebben? I know, pretty cool. We hebben daardoor al eens een fantastische vakantie gehad in New York. Dat ze nu waarschijnlijk naar LA gaan verhuizen, geeft alleen maar zonnige vooruitzichten (als ge snapt wat ik bedoel ;)). Maar goed, fijne bijeenkomst op de padelclub in Brugge.

Basiel mocht de volgende ochtend op schok met zijn meter, dus het was wel al handig dat hij al in Brugge bleef slapen. En om mijzelf eens een ongestoorde nacht slaap te gunnen tijdens mijn vakantie, mocht Felix ook bij oma en opa blijven. (Oh my god, wat zitten we weer in de shit met slaap. Dat chronisch loopoor neemt echt mottige proporties aan. We zoeken naar oplossingen, bedankt voor iedereen die er al heeft aangereikt! Nieuwste strategie: rechtop slapen en koemelk schrappen)  

Om een lang verhaal kort te maken. Mijn lief had zich laten oppikken door een collega, want hij moest in Aalter werken. Ik kon hem dan met de kindjes daar opladen na zijn werkdag en samen doorrijden naar Brugge. Daardoor stond mijn auto ergens geparkeerd aan de oprit van de E40 in Drongen.  Dat had mijn lief zo bedacht. Want dan kon ik daar de volgende dag naar toe lopen om hem op te halen, kwestie van eens in een andere omgeving te lopen. Altijd leuk.

img_5018

Ik kreeg ’s morgens een mail met het parcours. Compleet met pijltjes en aanduidingen en vanalles. Heel duidelijk, kon niet misgaan. Ik vertrok vol goede moed, want het schema zat goed in mijn hoofd.

stap2

Het was even moeilijk aan het station van Drongen, maar ik vond snel een manier om er toch onder te geraken en langs de Leie te lopen. Ik was dolgelukkig dat ik weer on track was. De rest van het schema klopte trouwens ook. Ik kwam een soort haventje tegen, restaurants en ik hoorde in de verte ook een autostrade ruisen. Dat was de E40, daar moest ik naartoe. Want het laatste stukje was even daar vlakbij, om dan bij mijn auto uit te komen.

stap6

Vol goede moed bereikte ik de gonzende snelweg. Normaal gezien was ik nu bijna op bestemming, maar ik had meteen door dat er iets niet klopte. Dit was namelijk niet de E40, maar kei hard de R4. Totaal andere kant en op dat moment zei mijn runkeeper dat er al 9,2 km op de teller stond. Nou.

Er waren een paar opties:

  • Ik kon mijn lief bellen om mij te komen redden? Eigenlijk al meteen uitgesloten he. Ik ben toch niet zo’n flauwe doos.
  • Ik kon naar huis lopen? Maar dan had ik nog steeds mijn auto niet terug en dat was bovendien toch nog zeker 5km – kon ik dat wel? Mijn vorige lengterecord was namelijk 10km. Die ene keer, een paar weken geleden.
  • Naar mijn auto lopen was redelijk uitgesloten. Want het was nu ook niet de bedoeling om een marathon te lopen.
  • De vierde optie werd het, naar het werk van mijn lief lopen. Het was toch middagpauze en dat was nog maar een kilometer of twee. Ik voelde me goed, dat ging lukken.

Uiteindelijk bleek het nog net iets verder te zijn, waardoor ik afgeklokt heb op 12 kilometer. Jaja, je leest het goed. Twaalf kilometer. Ik vond het ook redelijk zotjes, zeker omdat ik het gevoel had dat ik nog heel wat langer had kunnen lopen. Want zo gaat dat altijd, pas na een paar kilometer lopen begin ik het echt leuk te vinden. In het begin doet alles pijn, vind ik mijn tempo niet en ben ik boos dat ik deze sport gekozen heb. Maar als ik er eenmaal goed in zit, is het zalig.

Dus. Liefde = Tom Brutin die een prachtig loopparcours uitzoekt en Sofie Verschueren die daar kei hard in mist. Maar wel intens van geniet. Net zoals van het badje daarna.

 

(En ik ben trots joh. Ik kijk al uit naar mijn volgende ‘mislukking’)

Posted in Bewegen, Want zo ben ik | 7 Comments

Het eindejaarslijstje.

Ik ben helemaal geen oudejaarsavondmens. Wij doen het al jaren heel rustig. Bijna alsof het een random gezellige avond met vrienden is, waarbij alleen het vuurwerk duidelijk maakt dat er ook iets anders aan de gang is. Maar het is uiteraard wel een ideaal moment om eens terug te blikken. Sofinesse is deze plek op internet, maar ik ben ook een geweldige fan van Instagram. Ik vond het dus wel een interessante oefening om die twee een beetje samen te gooien. Op basis van likes en comments, ja. Want er zou een zwart kruis op mijn voorhoofd verschijnen als ik zou zeggen dat die twee dingen me niks doen. Ik laat er mijn humeur of leven niet van afhangen, maar het maakt me wel blij. En nee, ik schaam me daar niet om. Maar het is vooral ook een overzicht van dingen die dit jaar ingrijpend en belangrijk zijn geweest. Of die hun sporen hebben nagelaten, zacht en hard. In willekeurige volgorde.

1. Het 5:2 dieet

Want 2016 was ook het jaar waarop ik het dieet van mijn leven ontdekte. Allemaal dankzij vriendin Lien, die er ondertussen zelfs een knaller van een boek heeft over geschreven. Ik ben nog altijd even enthousiast, dat klopt. Ik zou bij deze twee foto’s kunnen vragen om de zeven verschillen te zoeken, en ondanks bepaalde suggesties zitten die niet alle zeven in mijn boezem. Ha. Ha. Maar zeven kilo later dus.En tonnen beter gevoel over mezelf.

Na deze twee weken vakantie zweet ik eerst de feestkilo’s er weer af en dan is het plan om nog eens vijf kg te zakken. Noem het een goed voornemen, want dat zou het wel eens kunnen zijn. Van stabiel gewicht naar weer een beetje zakken. Maar bottom line: 5:2 was en is een revolutie. En hoera daarvoor!

2016-10-29-07-21-45

2. Borstvoeding

Want 2016 was ook het jaar waarin ik met Felix verder geraakte met borstvoeding dan ooit met Basiel. Ik krijg af en toe de vraag om nog eens over borstvoeding te schrijven. Want zo weinig mensen doen het en zoveel mensen zitten met vragen. Maar de laatste keer is me echt niet zo goed bekomen. Ik voel de tranen prikken achter mijn oogleden en mijn hart spant zich op als ik er aan terug denk. Daar zijn toen minder wijze dingen gezegd voor en achter de schermen, die me hard gekwetst hebben. Wie me nodig heeft, weet me duidelijk nog altijd te vinden. En die help ik met nog steeds met veel plezier. Er ligt ergens een half boek op de plank, maar er is ook angst en een klein hartje. Toch wil ik mijn borstvoedingsstarterskit nog eens warm aanbevelen. Het kan de dingen zoveel makkelijker maken, als je een paar dingen op voorhand weet.

Maar we doen het dus nog steeds, de WHO-norm komt heel erg dichtbij. Ik was doodsbang dat de borstvoeding onze romantische trip naar Malaga niet zou overleven, maar gelukkig was die stress nergens voor nodig. Vijf dagen later hapte hij aan alsof er niets gebeurd was. Dat deelde ik op Instagram, en er waren duidelijk heel veel mensen blij met mij. Heel veel liefde en warmte en dankjewel daarvoor.

2016-10-10-21-11-41

 

3. De Goeie Morgen

Want 2016 was ook het jaar dat mijn professionele carrière een onverwachte maar heerlijke wending kreeg. Radio is altijd een grote liefde geweest, maar half augustus vielen plots heel wat puzzelstukjes echt in elkaar. Opstaan om 3u45 is afschuwelijk maar tegelijkertijd ook heel verslavend. Want er is niets zo fantastisch als een ochtendshow presenteren op de radio, zeker als dat met een geweldig fijne collega is. En met een heerlijk team achter ons. Misschien ken je Stefan Ackermans nog van toen hij medailles won bij Humo’s Pop Poll als presentator van De Afrekening, of misschien ben je ingestapt toen hij de straat op trok met Kassa Kassa of bij Prettig Gestoord? Ik plaag hem daar graag mee, sorry not sorry. Feit is dat wij elke ochtend om 5 uur tegen elkaar goeiemorgen zeggen en een uur later ook tegen de rest van Vlaanderen. We zijn nog maar net vertrokken, maar het geeft geweldig veel energie om zoiets leuks te mogen doen. Zoveel zelfs, dat bloggen een tandje lager ging. Maar ik zit weer goed in mijn (radio)vel, en ik hoop dit nog lang te mogen doen. (We zijn trouwens helemaal terug op maandag 2 januari, je komt toch ook eens langs?) PS: Er zijn zelfs geruchten dat ik ben opgenomen in zijn Wikipedia-pagina. En dat terwijl ik er zelf nog geen heb. (dubbele wink)

0061-alohafredhd-_04a0973

4. Lopen

Want 2016 was ook het jaar waarop ik verder heb gelopen dan in mijn hele leven. Zelfs al een keertje 10 volle kilometers! Zelfs minstens één keer per week minstens vijf. Ik ben half april begonnen en ondertussen staan er 333 geregistreerde kilometers op de teller. Dat is belachelijk bescheiden voor een marathonloper als mijn liefste, maar tegelijk wereldschokkend voor een couch potato. En ik heb de smaak helemaal te pakken. Ik moet blijvend opletten voor blessureleed en stel mezelf weinig doelen. Behalve: een goed gevoel krijgen van mijn loopjes, fit en gezond blijven en genieten. En ticking all those boxes een paar keer per week, so far. So good dus ook.

2016-11-06-11-30-21

 

5. De verbouwing

Want 2016 was ook het jaar waarin we onze badkamer verbouwd hebben. Toch een grote onderneming voor ons, waar veel rekenen en plannen en twijfelen aan vooraf is gegaan. Maar ik word elke dag blij van het eindresultaat. Ook al hebben we hier en daar om budgettaire redenen moeten inbinden, het resultaat is prachtig. En we genieten er elke dag van.

2016-08-24-20-34-04

6 (tot de zesde macht) )- Mijn twee jongens en mijn lief.

Want 2016 was weer veel liefde. Ik heb drie fantastische kerels rondom mij. Ik zou daar uren en bladzijden over kunnen babbelen, maar deze beelden zeggen genoeg. Ze zijn mijn alles. Het is hier natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat van dat dekseltje en dat doosje past hier toch wel. Tom maakt van mij een beter mens, een gelukkiger mens. Ik zie hem doodgraag en ben het liefst van al bij hem. En de twee kereltjes die daar uit voort gekomen zijn: no words. Love them to the moon and back.

img_58692016-11-10-20-03-50 2016-11-04-19-19-19-1 2016-10-25-15-05-58 2016-06-01-14-42-55 2016-10-30-11-00-59 2016-09-17-18-55-19 2016-10-07-13-37-49-1 2016-12-25-19-10-40 2016-12-05-19-03-30 2016-09-25-16-35-15 2016-12-22-19-20-47 2016-09-01-16-13-49 2016-10-09-21-58-362016-11-16-16-41-082016-11-27-15-12-21

En dan nog 10 blogs die de moeite zijn om eens te herlezen. Want 6 + 10 = 16 (van 2016). Hashtag getalfetisjke. 

  • Je hebt waarschijnlijk wel al gemerkt dat Samsonseks het woord van het jaar is. Dan ga ik nog eens zeggen dat ik een klein beetje gefrustreerd ben dat iemand anders met de pluimen is gaan lopen. Het woord is Ketnetseks (ook iets minder goor, want bij Samsonseks denk je toch al gauw aan een hand in het hol van een hond) en ik had het er een jaar geleden al over. Maar ook Ketnetseks is niet van mij, daar ben ik eerlijk over. Maar het bestaat dus al veel langer, there is proof on the internet. (Sorry, maar het moest er even uit). Want het stond al eeuwen geleden in mijn sekstips voor mensen met kleine kinderen stond.
  • Ik denk nog vaak aan het ei als ik aan de kassa in de supermarkt sta aan te schuiven.
  • Een vrijdagavondmoment waar ik altijd week van word (en niet alleen door het badwater). Om maar te zeggen dat mijn het een wonder is dat mijn hart nog pompt, want het smelt een paar keer per dag.
  • Want ja, met dat gaatje heb ik toch even dicht gelegen. Lachen is gezond, en zo belangrijk.
  • De feesten zijn in volle gang, dus wil ik het nog wel eens over alcohol hebben.
  • Het was in 2015 waarschijnlijk nog erger, maar ook in 2016 hebben wij ongelooflijk weinig geslapen. Hashtag teamnosleep. De nachten waren gebroken, en zijn het nog steeds. De buisjes hebben voor een beetje verlichting gezorgd, maar de miserie (en etter) blijft maar duren. Ik begrijp soms zelf niet hoe we het volhouden, echt niet. Maar ik wil positief zijn. Een jaar geleden was het een hel, nu zitten we al in het vagevuur. Volgend eindejaar slapen we vast als roosjes en zijn we in de slaaphemel. Duim jij ook?
  • Ik blijf zover mogelijk weg van religie, ook als dat betekent dat er met tradities gebroken moeten worden. Geen last van gehad trouwens. Onze kinderen zijn niet gedoopt, en dat zal nooit veranderen.
  • De voorbije jaren moesten we minstens 4 keer per jaar naar een trouwfeest, maar nu is het stilgevallen. Voor 2017 staat er nog helemaal niets op de planning. En maak u geen zorgen, wij gaan ook niets proberen. De hashtag alweernietdebruid blijft nog wel een paar jaar geldig. Of eeuwig.
  • Dat missen niet voorbij gaat. Het gevoel is niet altijd even brandend aanwezig, maar smeult altijd. Oma, ik mis je. Maar soms kan het deugd doen om dat eens te vertellen.
  • En omdat seks altijd verkoopt, met plezier nog eens het verslag van een zotte avond. Ik heb mijn lief plechtig moeten beloven om geen verslag te maken van het spannende speelgoed, dat blijft tussen onze lakens. Dus ge zult het met het voorspel moeten doen.

Want 2016 mag zijn boeltje pakken. Wij zijb klaar voor the next best thing.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 3 Comments

Welke levenswijsheid wil jij je kinderen graag meegeven?

Een tijdje geleden kreeg ik bovenstaande vraag van kinderbijslagkrant.be van Xerius. Ik was het bijna vergeten, maar deze week viel het krantje in de bus. Als jij kinderen hebt, heb jij mij misschien ook uit de brievenbus gevist ;)?

” Welke levenswijsheid wil jij je kinderen graag meegeven?”, liefst even samen gevat in 200 à 250 woorden. Iets om over na te denken in ieder geval, ik heb er toch eens een nachtje over geslapen. Uiteindelijk kwam onderstaande eruit gerold, en zo is het ook verschenen.

2016-12-19-10-21-00

Voor de foto wil ik graag nog eens epicmytrip bedanken. Het verhaal achter die fotoshoot, kan je hier lezen.

***

Ik hoop vooral dat mijn kinderen gelukkig zijn. Nu, maar ook de dag na morgen. Dat is geen gemakkelijke opdracht natuurlijk. Want hoe doe je dat precies, gelukkig zijn? Het lukt mij ook niet elke dag even goed. Hoe kan ik dat dan meegeven aan mijn kleine monstertjes? Respect is zeker een grote sleutel in het hele verhaal. Respect voor elkaar, maar ook voor het speelgoed dat hier vrolijk rondslingert of voor de spruitjes waar ze hun neus voor ophalen. We proberen er met ons gezin elke dag iets van te maken, het geluk te vinden waar het zit. En dat is vaak in kleine dingen en onverwachte hoekjes.

Ik hoop dat mijn zonen genieten, spelen, ontdekken, vallen en weer opstaan. Dat ze uiteindelijk leren wat verantwoordelijkheid is, maar dat ze ook beseffen dat ze ondertussen gerust wat buiten de lijntjes mogen kleuren. Mijn lief en ik doen heel erg ons best om een warm nest te bouwen, waar iedereen zichzelf kan zijn. Ik hoop dat ze zich hier veilig en goed voelen, en dat gevoel ook uitdragen. Zodat andere mensen zich ook warm en veilig bij hen kunnen voelen. Zodat het uiteindelijk een cirkel wordt van liefde, warmte, vriendschap en gezelligheid. En misschien eten ze ooit zelfs met smaak spruitjes, wie weet.

***

En welke levenswijsheid wil jij je kinderen graag meegeven?

Posted in Kind en gezin | 7 Comments