Goud.

Aangezien mijn laatste blogbericht alweer twee weken oud is, moet het wel enorm goed gaan met die vakantie. Dat is waar, ik heb de stressfactor een beetje kunnen uitschakelen. Maar tegelijkertijd is de schoolstart over 10 dagen al, dus dan gaat het wel een serieuze kaakslag zijn. Want ik heb veel minder kunnen doen dan dan op de planning stond. Maar ik heb tegelijk nog een paar dagen om het in te halen, dus hopelijk komt het echt nog goed. Zodat ik relaxed aan het zwaarste semester van mijn leven kan beginnen (letterlijk zwaar, want met een gigantische buik)

Vakantie dus. Van het heerlijkste dat er is. Ik had het meer nodig dan ooit tevoren (en ik heb het eigenlijk geregeld van doen), zowel mentaal als fysiek. De misselijkheid is ongeveer gepasseerd en als ik hele kleine porties eet, valt het voorlopig uit te houden met het zuur. Maar dat mentale stuk, heavy. Ik heb acht maanden lang alles vakkundig proberen te parkeren, zodat ik kon blijven functioneren. Ik vond dat ik absoluut geen andere keuze had. Ten opzichte van mijn gezin, maar ook ten opzichte van mijn nieuwe werkgever én mijn studenten. Ik heb nooit gekozen voor al deze miserie (then again, doet iemand dat ooit wel?) maar moest er wel mee door. En eerlijk is eerlijk, dat is wel een klein beetje in mijn gezicht teruggekomen. Maar misschien ook wel nog niet hard genoeg, wat me een beetje bang maakt voor wat nog moet komen. Eén ding is zeker: deze maatschappij heeft NO CLUE als het op rouwen aankomt. In een hoekje zitten is probably not the way, maar gewoon staalhard doorgaan ook niet. Sowieso is iedereen anders, maar ik hoop dat hier ooit een beetje tijd voor komt. Tijd, misschien wel het kostbaarste bezit. En we springen er zo onvoorzichtig mee om.

Leven zonder tijd was onze vakantieplanning. Ik had me een beetje verzet tegen een weekje Frankrijk. Omdat de kosten van de verbouwing al hoog genoeg opliepen, omdat ik verschrikkelijk hard opkijk tegen elke autorit (en dus zeker eentje van 800km) en omdat inpakken en mijn nest verlaten altijd een beetje moeilijk is. Maar kijk, mijn lief heeft gewoon geboekt én wat een geluk.

We trokken een weekje naar Sequoia Park, tussen Rochefort en La Rochelle. Een vakantiepark/camping waar we een bungalow hadden. Dat huisje was minder luxueus dan vorig jaar (geen vaatwas én geen tweede badkamer :)), maar had wel een heerlijk terras. Het grootste ‘probleem’ was dat het niet proper was bij aankomst, maar aangezien we dat niet meteen gemeld hebben, hebben we daarna ook maar gewoon gezwegen. En uiteindelijk hebben we dat ook overleefd, no biggie. Het is ten slotte een camping. We moesten al niet met onze wc-rol naar de sanitaire blok, dus hallelujah.

De sfeer was een stuk losser aan het zwembad (lees: zwemshorten toegestaan!) én het park zelf is ons enorm bevallen. Genoeg speeltuinen, veel groen, enorm rustig, grote zwembaden, lekker brood, goeie sfeer. Aan het zwembad was het wel vechten voor een ligstoel (een must voor deze zwangere vrouw) én was het pijnlijk rondlopen. Alles was gemaakt in een soort steentapijt, waardoor Felix zijn tenen de eerste dag al helemaal open lagen. Mijn rechtergrote teen is ook nog altijd niet genezen. Maar wat gescheurd vel is best een lekker souvenir van een heerlijke tijd.

We hebben dagen aan het zwembad doorgebracht, we hebben de streek een beetje verkend, we hebben ook eens een volledige dag op ons terras gezelschapsspelletjes gespeeld. Zonder klok, gewoon op het gevoel. Meestal met een laat ontbijt rond een uur of 10-11 pas. We aten chips als lunch, of allemaal rare dingen door elkaar. Eigenlijk hebben we gewoon enorm genoten van elkaar in een gezellige omgeving. Zonder strakke vakantieplanning, gewoon op ons eigen tempo. Ik denk dat we allevier evenveel nood hadden aan adem. Dus dat hebben we gedaan. Samen ademen. Bliss.

Tijdens onze afwezigheid is de badkamer afgewerkt (hoera! Ik post er sowieso nog uitgebreid over), waardoor de verbouwing boven grotendeels is afgerond. Afwerking ja, maar ge weet ook dat zoiets lang kan aanslepen. Het ziet er nu al geweldig uit. Tijd voor de volgende fase. Ah ja, we zijn nog niet klaar. Haha. Deze hele renovatie is begonnen met de nood aan een tweede toilet én precies dat moet nog gebeuren. Die komt beneden onder de trap, dus de werken daarvoor konden pas starten als wij definitief uit de living waren. Maar we hebben vernieuwde verbouwmoed nu we het resultaat zien. We dromen zelfs al van een nieuwe keuken én leefruimte (bye bye rode kast), maar misschien is het een geluk bij een ongeluk dat onze financiën dat toch niet meer kunnen trekken.

Ik wilde het geld voor dat weekje Frankrijk eigenlijk ook niet uitgeven. Maar zo blij dat we het toch gedaan hebben. Het was zalig om continu met ons viertjes samen te zijn. Ik heb meerdere keren in mijn arm moeten knijpen bij zoveel gezinsgeluk.

Als je meer dan een halfjaar samen in de living kan wonen zonder kleerscheuren, als je de zware stormen van het afgelopen jaar samen draagt en daardoor draaglijk maakt, als je liefde voelt vloeien in grote stromen en kleine beekjes, als je vaak buikpijn van het lachen hebt, als je…

…dan heb je goud in handen.

Met mijn drie mannen.

En hopelijk binnenkort ook met ons meisje.

Posted in Kind en gezin, Liefde, Rapporteren | 3 Comments

Categorie: verbouwen is de moeite waard. Presentatie: de kamer die al het meest onder de noemer ‘klaar’ valt. Da boysroom.

Het is zoals bij het ouderschap, het overgrote deel van de clichés over verbouwen zijn echt waar. Zoals dat ding waarbij mensen zeggen dat je de ellende heel snel vergeten bent, als de renovatie ongeveer klaar is. Dat blijkt dus effectief te kloppen. En het echt goede nieuws is: we zijn er bijna. Ik kan de finish van de bovenverdiepingen echt al ruiken.

Het eerste vinkje dat we mochten zetten, was die van de jongenskamer. Voorheen onze slaapkamer, maar nu een compleet vernieuwde boysroom. Dat betekent concreet: nieuw geplakte muren, een gloednieuw plafond, volledig nieuwe elektriciteit, centrale verwarming (lag daar nog niet) én een lelijke schouw minder. Deze kamer is nu één grote ruimte, maar als de puberteit over een aantal jaren te fel toeslaat, kan deze kamer ook opgedeeld worden in twee kleinere slaapkamers. Van het type bed, bureau en kast – maar ik kan wel de deur toetrekken en hoef mijn ouders over broer/zus (even) niet meer te zien. Alle leidingen liggen daarvoor klaar, maar als ze toch de beste vriendjes blijven, dan blijft alles uiteraard bij het oude.

Grote werken dus, echt niet normaal. Hier kan je nog eens bekijken wat er gebeurde toen we hier bijna exact 4 jaar geleden kwamen wonen.

Het afbreken van oude bezetting is echt een hels karwei. Dat is een gigantisch stofnest, dat is zware arbeid, dat vraagt veel opkuiswerk en tripjes naar het containerpark, dat is gewoon goor. Vroeger deden ze dat namelijk met plaksel en dierenhaar, er zijn echt gezelliger dingen. Maar goed, een aantal maanden geleden zag het er dus nog vollenbak zo uit:

Ja, ik kan het ook nauwelijks geloven als ik het resultaat nu zie. Maar voor serieus: bloed, zweet en tranen. Want een schouw afbreken, dat zorgt voor wat “dingetjes”. Zo hadden we daardoor een gat in onze oude plankenvloer, een zwarte roetstreep op de muur die later ook door de bezetting zou komen (ondanks uitvoerige behandeling) en een hoop extra stenen om te versleuren.

Bezetting moet ook geruime tijd drogen, wat redelijk hard balen is. Hier kreeg de kamer nieuwe muren begin april, tegen begin juni mochten we dus onze spullen verhuizen. Volgens de bezetter was het not done om het eerste jaar te schilderen, maar ik heb het er toch op gewaagd nadat we elk plekje van de muur met een vochtmeter hadden doorzocht (en dat niet anders bleek dan in de living bijvoorbeeld). Voorlopig zonder enige probleem, en de verf hangt er nu toch al een dikke maand tegen. Het roetprobleem bleek met twee lagen speciale gammaverf ook nergens meer te bespeuren.

Net als je denkt dat je het moeilijkste gehad hebt, moet je nog een stapelbed in elkaar zetten met een Estse handleiding. Wij zijn dus echt wel een stevige entiteit, anders ga je nog tijdens het in elkaar vijzen uit elkaar denk ik. Dat is overdreven, maar het was toch echt niet om te lachen. Blij met het mooie en praktische stapelbed (van Deba Meubelen trouwens, want ik krijg vaak die vraag) maar DE HEL om in elkaar te zetten. Eén vijs zit ook scheef én een (esthetische) plank hadden we helaas nog over. Maar goed, het is veilig en het slaapt goed.

De Pinterest-afwerking is er nog niet helemaal. Er hangt nog niets omhoog (ook geen deftige verlichting), er zijn geen decoratieve stukken, er slingert speelgoed rond, de helft van de meubels is gerecupereerd. Maar dat is niet erg. Het is supermegabewoonbaar én het ziet er naar mijn bescheiden mening nu al fantastisch uit. Maar oordeel gerust zelf:

De oude schoolbankjes zijn gered van de schroothoop op een school (ze gingen dat serieus gewoon met het oud ijzer meegeven), de gordijnen zijn van Ikea en de witte kasten eveneens. Het speelgoed komt van overal. Echt waar, sowieso te veel speelgoed :). Ik heb de muren geverfd met simpele verf van Gamma.

Het is een enorm fijne kamer om in te vertoeven. De jongens trekken ook echt naar daar om te spelen. Het is daar van tijd een gigantisch ontplofte boel, maar zo hoort het ook. Felix slaapt onderaan, Basiel slaapt in het bovenste bed.

En wij zijn gigantisch fier op deze kamer. Hoera voor verbouwen zeg!

Posted in Thuis en al | 1 Comment

Vaklui (zijn niet lui)

Het doet een beetje raar om het uit te spreken, maar die verbouwingen zijn dus echt bijna afgerond. For real. Morgen wordt de ingemaakte kast afgewerkt en as we speak krijgt de badkamer roze tegeltjes. Er zal altijd nog een finishing touch nodig zijn. Bijvoorbeeld net ontdekt dat ik nog zal mogen schilderen, want er komt een randje gyproc piepen dat ik nog onder handen moet nemen. En nog plinten en nog hier en daar vanalles, ge kent het wel.

Maar het is wel extreem bewoonbaar en vrij tot enorm klaar om gestyled te worden by me. Hèt moment waar ik echt al eeuwen naar uitkijk. Want daar begon het mee, dat plaatje van hoe het er moest uitzien zit al sinds het prille begin in mijn hoofd. And now baby, it is finally coming together!

(On the side: als ik zie hoe verschrikkelijk blij ik word van interieur, bedenk ik me soms dat ik daar ook echt iets mee moet doen. Alleen geen flauw idee wat en hoe, voorlopig hou ik het bij mijn eigen huis)

Maar goed. Ik kan mijn enthousiasme dus nauwelijks onderdrukken, dat is zoals mijn hele emotionele spectrum vlotjes te volgen op mijn instagram-stories. Ik krijg aldaar ook gigantisch veel vragen over wie de ingemaakte kast gemaakt had, en waar onze gyprocman vandaan komt, en of we content zijn van de loodgieter enzoverderenvoort.

Om te vermijden dat het een fulltime job wordt om iedereen individueel te antwoorden, heb ik besloten om het gewoon eens even te bundelen. Dus bij deze, dit zijn de vaklui waarmee we gewerkt hebben voor deze verbouwing.

Architect Ida Lievens : Ik kan niet voor u zeggen of het de geknipte (interieur)architecte is voor u, want het moet vooral kloppen en klikken. Dat moet je dus vooral uitzoeken in een verkennend gesprek, maar dat was bij ons dus wel het geval. Wij zijn heel content van de plannen, maar misschien was het voor haar niet zo heel gemakkelijk om met mij samen te werken. Ik wilde namelijk absoluut geen interieuradvies omdat het al helemaal in mijn hoofd zat. Sorry Ida :).

Plakker James Mann: Bereid je voor op een eigenzinnige, grumpy Englishman. Maar wel een vakman. Oude huizen hebben scheve muren en hij heeft dat echt schitterend geplakt. Wel een beetje koppig soms (geen vriendjes met de mannen van Farys die tegelijkertijd de straat hadden opengelegd bijvoorbeeld :)), maar verder correct. Did a good job! (En aangeraden via Instagram ;))

Dakwerker Robbie Bekaert: Aangeraden door de architect, heeft het dakprobleem enorm goed opgevangen. Want zoals je misschien nog weet was het eigenlijk helemaal niet de bedoeling om een volledig nieuw dak te installeren, maar uiteindelijk zijn we zot content. Het heeft de mogelijkheden van the master suite vergroot, want we hebben nu bijvoorbeeld een extra gigantische kruipzolder (en dus zeer welgekomen extra bergruimte). Bovendien zitten we nu voor jaren gerust en prima geïsoleerd. Correct en snel gewerkt, geen klachten.

Elektricien David Dhondt: Alweer aangebracht door de architecte (daar is dat dus ook handig voor he, een architecte ;)). Ida had voor haar eigen verbouwing al met hem gewerkt, wat natuurlijk meteen vertrouwen schept. Dat is absoluut niet beschaamd. Alweer: geen klachten.

Loodgieter Jean-Pierre Desmet : Heel aimabele man, beware voor een gezellig babbeltje voor/na de werken ;). Opnieuw aangeraden door Ida, en dus ook veel vertrouwen. Soms moet je er wel eens achter zitten, maar goeie loodgieters zijn gewoon enorm druk bevraagd. Op de cruciale momenten stond hij hier altijd. Op dit moment installeert hij de tegeltjes in de badkamer en hebben we nog geen definitief eindresultaat. Maar hij heeft wel al geweldig veel voorbereidende werken verricht. Als we verder nog eens een probleem hebben met ons sanitair, dan weten we wie we moeten bellen.

Gyprocman Jochen De Boever: Een geschenk uit de hemel. Ida had namelijk ook iemand aangeraden, maar die haakte op het allerlaatste moment af. We zaten met onze handen in het haar, want we zaten volledig strop. Toen bleek de man van mijn vroedvrouw een extreem handige harry te zijn en was het snel beklonken. Hij heeft echt enorm veel fantastische ideeën aangebracht (hallo prachtige schuifdeur die volgens bepaalde mensen geen optie was!), dacht kei hard mee en geen moeite was hem te veel. Bovendien ook enorm communicatief op mail, wat niet van alle bouwvakkers gezegd kan worden :). Het resultaat is natuurlijk wel dat de mens redelijk volboekt is. Hij heeft hier weken rondgelopen en we missen hem zelfs een beetje. Echt heel content van zijn werk. Ik wens iedereen die verbouwt een Jochen toe!

Vloerwerken Tuur Vandaele: De laminaat hebben we zelf geplaatst, maar op de zolder ligt er een nieuwe ondervloer én op de eerste verdieping hadden we aanpassingswerken aan de bestaande oude houten vloer. Als je een schouw weghaalt, dan zit je namelijk met een gat in de vloer. Dat heeft Tuur allemaal netjes en heel correct opgelost. Heel gemakkelijke man om mee te werken, opnieuw een tip van Ida.

Ingemaakte kast De La Rivière Interieurinrichting: Voor de verandering nog eens een vakman die door de architecte is aangebracht :). Melander doet dit alleen in bijberoep en zit al volgeboekt tot het einde van het jaar, dus je moet wel rekening houden met een zekere wachttijd. De kast is ook nog niet helemaal klaar, maar so far zijn we heel content. Morgen trekt hij normaal gezien de deur achter zich dicht en ga ik een paar uur lang gewoon verliefd staren naar de grootste kast van de Brugse Poort. En ze inladen, mijn handen jeuken!

Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om alles door één firma te laten doen, maar uiteindelijk is de communicatie tussen de verschillende vakmannen hier wel redelijk vlot verlopen. Maar verbouwingen verlopen gewoon nooit helemaal vlot, dat is gewoon zo. Wij hebben een paar serieuze bumps in the road gehad, maar we zijn er wel geraakt. We hebben gevloekt en gehuild en gerekend, maar het eindresultaat mag er zo hard zijn.

Hou u maar vast, want ik ga u nog spammen met hoe het er uiteindelijk zal uitzien. Nu al zeker: gigantische meerwaarde voor ons huis én voor ons gezin.

(En nog een geheimpje: ge zou dat niet denken he, maar ik heb dus al goesting om de living/keuken ook helemaal naar onze goesting te maken he. Oeps)

(PS: Aan deze post zijn geen influencerskortingen verbonden. Jammer wel ;))

Posted in Thuis en al | 3 Comments

It’s a girl! (Ooohmaaagod)

Al mijn hele leven droom ik van een dochter. Toen de 14-jarige Sofie fantaseerde over een gezin, was dat in mijn verbeelding eentje met veel kinderen én ook zeker met een dochter. Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken dat de teleurstelling echt heel groot was, toen op 11 weken bleek dat Felix echt wel een piemeltje had.

Maar onze tweede zoon bleek (opnieuw) een geweldige kerel én ik ben helemaal verliefd op hem. Het vreemde is dat die teleurstelling (behalve bij de ene echo) nooit op zijn persoon zat. Het was meer het idee dat ik nooit een dochter zou hebben, dat vond ik echt heel moeilijk. Maar ook iets om opzij te zetten als je twee prachtige kinderen hebt.

Het eerste wat ik dacht toen ik Felix er met zijn 4,7kg had uitgeperst, was dat ik dit nog een keer wilde doen. Het voelde niet compleet, mijn lijf was er op de een of andere manier niet klaar mee. Dat voelde ik there and then in de verloskamer, best een vreemd maar ook echt een sterk gevoel.

Helaas dacht mijn lief er een (klein) beetje anders over. Voor de komst van Felix zag hij drie kinderen nog volledig zitten, maar toen bleek dat het kleinste meneertje twee jaar lang ongeveer niet sliep ’s nachts veranderde hij van gedacht. Dat was moeilijk, want bij mij bleef het verlangen naar nog een kindje (en oprecht, niet naar een dochter) groeien. We praatten er heel veel over, maar uiteindelijk moest ik het loslaten, om mezelf te beschermen.

Op mijn 34ste verjaardag kreeg ik volledig uit het niets een prachtig cadeau. Tom was van gedacht veranderd, hij wilde toch nog een kindje. Ik was ondertussen mezelf zo aan het overtuigen van het feit dat ons gezin compleet was, dat het echt een gigantische schok was. Ik moest er zowaar even aan wennen dat we er toch nog voor zouden gaan. Maar zes weken later ging mijn spiraal eruit en niet veel later had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen.

Ik heb hier al uitvoerig beschreven wat er toen gebeurde. Een echt annus horribilis. We kwamen op een punt dat een derde kind echt compleet uitgesloten was, omdat mijn lichaam kapot gemaakt is. Op dat moment dacht ik al helemaal niet meer aan een dochter, het was gewoon een kindje. Nog een keer een baby, nog een keer dat hele proces meemaken en iemand from scratch de wereld zien ontdekken. We probeerden er een kruis over te maken. Tussen alle andere kruisen door.

Het duurde bijna exact een jaar, maar toen gebeurde het ongelooflijke. Ik had opnieuw een positieve test in mijn handen, tot ieders verrassing. De eerste weken waren gigantisch spannend, met een echo elke veertien dagen. Ik ging iedere keer kapot van de spanning, want met de staat van mijn slijmvlies (en baarmoeder) was het heel goed mogelijk dat ik dit vruchtje niet ging kunnen vasthouden. Maar keer op keer werden we opnieuw gerustgesteld en groeide het vertrouwen.

Ten tijde van Basiel en Felix was de NIPT-test nog niet beschikbaar, maar nu werd ons die uiteraard wel voorgesteld. Het was voor ons erg belangrijk, want op voorhand beginnen aan een kindje met speciale noden, dat was eigenlijk geen optie. Met alle respect voor iedereen die een andere keuze maakt, voor ons gezin was dat de enige keuze. Tegelijkertijd was ik doodsbang. Ik ben ondertussen 35, mijn baarmoeder is niet langer in topconditie door de Asherman én het ongeluk bleef ons maar achtervolgen. Zouden we dit keer wel geluk hebben? Op 1 juni werd mijn bloed geprikt, op 12 juni hadden we nog steeds geen uitslag in de bus gekregen. Iedere dag dat er weer geen brief in de brievenbus zat, vond ik een beetje sterven.

Uiteindelijk hield ik het niet meer en contacteerde mijn gynaecoloog. Aan het geslacht dacht ik zelfs niet, het moest gewoon een gezond kindje zijn. De rest kon me echt oprecht gestolen worden. Ze mailde verbaasd terug omdat wij de uitslag zelf nog niet hadden gekregen (bij haar was die namelijk al op 7 juni gearriveerd!), en liet weten dat alles in orde was. De opluchting was gigantisch. Het voelde alsof ik voor het eerst in 12 weken weer een klein beetje kon ademen. Over het geslacht werd niet gerept, maar ik dacht er zelf ook niet aan. Het kindje was gezond, dat was het enige wat telde.

Twee uur later kreeg ik nog een mail van de assistente van de gynaecoloog, of we misschien ook het geslacht wilden weten? Goh ja, waarom niet he? Ik vind een bevalling al spannend genoeg, de verrassing van het geslacht hoeft daar voor ons echt niet bij. Ik bereid me graag mentaal een beetje voor. Ik heb onwijs veel respect voor mensen die het niet willen weten, maar ik kan mijn nieuwsgierigheid echt niet bedwingen.

Ik had Tom uiteraard al verwittigd van het goede nieuws, maar stuurde dus een paar uur later dat ook het geslacht onderweg was. Hij paste meteen zijn planning aan, zodat we tijdens de middagpauze samen de mail zouden kunnen openen. Toen werd ik toch wat zenuwachtig. Dit kindje was zo een wonder, maar nu kreeg het ineens echt vorm. Een zoon, of een dochter?

In die uren vroeg ik me af wat ik nu eigenlijk het leukst zou vinden. Een dochter? Of drie jongens? Want uiteindelijk vond ik dat laatste ook wel een supercoole gedachte. Dat ik the queen of the house zou blijven, met een bende kerels rond mij. En eerlijk, ik wist het eigenlijk echt niet meer. Wat ik nu eigenlijk wilde. Het was gewoon al geweldig dat we zover geraakt waren, het maakte echt niet meer uit. Tegelijk was ik er ook een beetje van overtuigd dat wij gewoon geen meisjes konden maken. Dat ik een echte boysmum ben.

Mijn lief liep over de middag naar huis (volledig bezweet dus ook) en samen openden we de mail. Ik zag quasi meteen staan “geslacht van de foetus: vrouwelijk” en sloeg mijn hand voor mijn mond. Tom was nog steeds zoekende in de mail, ik stond aan de grond genageld. Ik was echt in shock.

Het. Was. Een. Meisje. OOOOO MY FUCKING GOD.

Tom sprong echt een halve meter omhoog. Schaaaaaaat, het is een meisje! Een meisje! Een meisje!

We knuffelden elkaar uitvoerig (fuck dat zweet van zijn loopsessie) en misschien moest ik een heel klein beetje wenen. Daarna heb ik nog een uur voor me uit liggen staren, want ik kon het eigenlijk helemaal niet geloven. We maakten toch alleen jongens? Maar het stond er zwart op wit. Het is echt een meisje.

Weken voor de NIPT was al beslist dat we het geslacht zouden onthullen op het verjaardagsfeestje van Basiel. Mijn vriendin Babsbakt maakt prachtige taarten, maar een gender reveal cake was nog nooit gepasseerd. Dus ja, konden we gewoon niet laten liggen. Dit is echt de allerlaatste keer, dus ik wil er echt helemaal voor gaan. All the way, want waarom ook eigenlijk niet?

Op de dag zelf waren de zenuwen strak gespannen, ook al was de hele bende er redelijk van overtuigd dat het een meisje was. Het opensnijden van de cake was een geweldig moment.

Ik kan het alleen zelf nog niet helemaal geloven. We krijgen echt een dochter. We mogen een meisjesnaam zoeken. En ik mag meisjeskleren shoppen.

Wow zeg. Dubbel geluk. Maal duizend. Wij zijn zo gelukkig.

Posted in Kind en gezin | 10 Comments

Het vakantieplan.

Laat mij beginnen met te zeggen dat er eigenlijk zo weinig mogelijk plannen zijn. Vakantie betekent voor mij vooral om zonder tijd te leven, om je neus te volgen. Geen schema, geen ‘moeten’ en dus ook geen plan.

Uiteraard is er bijna altijd een soort realiteit die je inhaalt, want ook in de vakantie (die langer is dan ooit tevoren en tegelijk nu al aanvoelt als onvoldoende om alles waar te maken) moeten er gewerkt worden.

Cliché van hier tot in Tokio, maar er ligt wel een berg schoolwerk te wachten. Het is nog maar mijn tweede academiejaar. Ik heb veel geleerd van vorig jaar, dus het moet beter nu. Mijn vakken van het eerste semester krijgen allemaal een make-over. Ik vind dat heel belangrijk, maar dat moet natuurlijk  wel tussendoor in die vakantie gebeuren. Er ligt ook nog een bachelorproef onder mijn hoede te wachten én een bootcamp dat geregeld moet worden in de eerste week van het academiejaar. Ik heb drie kinderloze dagen ter beschikking (overdag) en daarin moet het gefikst worden. Al wordt het waarschijnlijk ook avondwerk, ook al ben daar ik nooit een fan van geweest. Al zeker niet sinds mijn oogleden rond 20u30 al heel duidelijk richting slaaptram willen vertrekken (Ik zou dat op de zwangerschap kunnen steken, maar eerlijk is eerlijk: een avondmens ben ik echt nooit geweest)

De verbouwing is bijna klaar (vreugdedansje!), maar dat betekent dat wij ook weer in gang kunnen schieten. We zijn geen handige harry’s en ongeveer alles ging uitbesteed worden, maar ondertussen hebben we toch echt al veel zelf gedaan (Hoe gaat dat he?). Strippen is gigantisch veel werk, net als schilderen. Nu is de volgende taak aan de beurt: opnieuw verhuizen. Als de gigantische ingemaakte kast er is (volgende week woensdag, yihaa!) en (bijna) alle werkmannen buiten, kunnen wij ons huis eindelijk weer beginnen in te laden. Onze spullen staan nog steeds verspreid tussen Brugge, Lochristi en OLV Waver. Dat moet allemaal terugkomen. Dat moet ook gesorteerd worden (Marie Kondo gewijs hoop ik ook op veeeeeeeel buitengooien) en uiteindelijk weer netjes op zijn plaats gelegd. We negeren even dat ik ondertussen richting halfweg deze zwangerschap ga.

Over die zwangerschap gesproken: ook die to-do-list zou ik bijzonder graag afgewerkt hebben tegen 16 augustus. Want een snelle blik op mijn lessenrooster leert dat het een bijzonder druk semester zal worden. Mijn laatste werkdag staat gepland op 6 december, dus moeten alle lessen erdoor voor die tijd. Het wordt heftige boel, zeker voor iemand die hoogzwanger is. Voorbereiding is dus key.

Dit staat op het lijstje:  

  • Naam kiezen
  • Geboortekaartje maken (+ doopsuiker)
  • Meter/peter kiezen en vragen
  • Kraamgeld in orde maken
  • Erkenning gemeentehuis (jaja, nog altijd ongehuwd ja)
  • Kinderbijslag regelen
  • Babykleertjes sorteren en verkopen (wat te jongensachtig is of niet meer mijn ding)
  • Babyspullen bovenhalen (dat is gelukkig niet veel 😊)
  • Nadenken over een lijst (dat is misschien belachelijk voor een derde, maar ik zou er vooral borstvoedingsstuff willen opzetten en maybe wat schattige meisjeskleertjes. Voor de rest hebben we echt niets nodig. Behalve kraamkost dan misschien, en wat hulp met de oudste twee in de kraamtijd. Tegelijk durf ik ook niet goed, veel mensen vinden een lijst voor een tweede al onbeleefd precies)
  • Kraamzorg fiksen

Het scheelt dat we slimmer zijn geworden en beseffen dat een babykamer echt compleet overbodig is. De co-sleeper is alvast geregeld, dat was het belangrijkste. Verder moet de wipper nog terugkomen, wiegje, maxicosi, verzorgingskussen, verzorgingstas, badje en een kast met kleertjes en tetradoeken. Dat is alles wat we in het begin nodig hebben, de rest komt wel (terug) along the way. Misschien ben ik in je ogen te chill, maar een baby heeft dus echt helemaal niets nodig behalve liefde en eten. En die twee zitten normaal gezien wel goed.

Want ja, no surprise, uiteraard ga ik weer voor een heel lange borstvoedingsperiode. Ik kijk nu al op tegen het kolfstuk in the middle, maar tegelijk ga ik alle omstandigheden opnieuw zo aangenaam mogelijk proberen te maken. Comfort, met een paar persoonlijk doelen: WHO-norm, nooit poeder moeten geven én het laten uitdoven op het ritme van het kind in de ideale wereld. (Ik wilde schrijven ‘van mijn dochter’, maar ik kan dat precies nog niet uitspreken. Wij gaan een dochter hebben, knijp nog maar eens in mijn arm).

Ik weet ook dat de start misschien niet van een leien dakje zal lopen, maar ik ben zo voorbereid als mogelijk (insert knipoog). En vooral vastberaden. Er is namelijk maar één ding in heel mijn moederschap dat ik enorm betreur, en dat is dat ik Basiel ‘maar’ zeven maanden borstvoeding heb gegeven (omdat ik toen nog niet beter wist). Dat is echt iets waar ik vaak met een persoonlijke knoop in mijn maag aan denk. Helaas nemen gedane zaken geen keer en zoals uit alles, zijn er ook positieve dingen gegroeid uit deze frustratie.

Hola, ik ben ineens wel ver aan het afwijken van vakantie. Want daar draait het allemaal om (in deze blog toch, er volgen nog wel babyblogs, no worries). Ik kan het echt bijna niet geloven, maar ik heb dus echt grote vakantie. Een dikke vijf weken zelfs, oh my god hoe crazy!

In die tijd is het vooral het plan om eindelijk eens uit te rusten, eindelijk eens te bekomen. Want het lijkt misschien alsof dat heftige jaar ‘gepasseerd’ is, maar niets is minder waar. Omdat er op geen enkel moment tijd was om te rouwen of te ademen, komt dat nu allemaal een beetje terug op me af. Dat is hard. Maar het is ook echt hard gegaan en dat is nog helemaal niet in orde, helemaal niet. Ik heb ruimte nodig, echt.

We gaan ook een weekje naar een vakantiepark in Frankrijk en zitten hopelijk meer dan genoeg dagen aan het strand in Wenduine. Vanaf morgen zijn de jongens full time bij mij tot 16 augustus. Tom schuift eind juli mee aan.

Het grootste plan is dan ook om daar gewoon kei hard van te genieten.

Wat is jouw vakantieplan?

Posted in Borstvoeding, Kind en gezin, Want zo ben ik | 4 Comments

Ben je daar?

Dag oma,

Ben je daar?

Hier beneden is er zoveel gebeurd. Ik weet zelfs niet waar ik moet beginnen.

Het is deze maand acht jaar geleden dat je vertrok. Ik moest er gisteren nog aan denken, hoe erg ik het nog altijd vind dat ik daar niet bij was. Ik zat in Kroatië, want ik had geen idee dat je zo snel ging sterven. De rest vond het beter om me te laten vertrekken, maar daardoor heb ik zo een cruciale week gemist. Ik zat niet rond je bed, ik heb je afscheid niet mee vorm gegeven.

Weet je wat voor erg dingen hier gebeurd zijn? Zie je Thomas soms?

Ik geloof eigenlijk helemaal in niets, maar tegelijk wil ik het wel heel graag. Ik wil geloven dat jij ergens bent, dat hij ergens is, dat jullie ergens een astridje zitten te eten. Enfin, jij toch. Hij misschien nadat hij eerst een halve hemelmarathon heeft gelopen.

Sinds hij er niet meer is, voelt jouw dood anders. Alsof je minder verdrietig kan/mag zijn om iemand die begin 70 aan een hersentumor sterft, dan om iemand van 31 die echt nog bij ons had moeten zijn. Alsof het minder gepast is om daar acht jaar later nog last van te hebben.

Maar weet je, oma. Ik mis je.

Ik mis het om te bellen en te vertellen hoe de week was. Ik mis het om op het bed te liggen als jij aan de naaimachine zit. Ik kan nog steeds in een paskot staan en twee seconden denken dat “oma het wel inkort”, om dan te beseffen dat Bpost helemaal geen hemel delivery service heeft. Ik mis het om je rijstpap te eten (want laat ons eerlijk zijn, behalve dat en pannenkoeken was je echt geen keukenprinses). Ik mis het om naar foute tv-programma’s te kijken en daar harde commentaar op te geven.

Je was er niet bij Basiel. Je was er niet bij Felix. Je zal er nu niet zijn bij Dotje. We zullen nooit een viergeslachtfoto kunnen nemen om door te sturen naar de Streekkrant. Terwijl ik weet dat je zo ongelooflijk trots zou zijn.

Hier beneden is zoveel gebeurd. Ik weet echt niet waar ik moet beginnen.

Het zou gewoon zo fijn zijn om nog eens met je te praten. Of met je te zwijgen.

Ben je daar?

Posted in Liefde | 7 Comments

Dingen die anders (en hetzelfde) zijn bij een derde kind.

  • Hoe spannend en speciaal het is. Ik hoor geregeld dat mensen bij een volgend kind amper weten hoe lang ze zwanger zijn, maar dat is bij mij totaal niet zo. Ik vond elke zwangerschap even bijzonder en weet op elk moment precies hoe ver ik ben. Eigenlijk vond ik het de tweede keer zelfs nog specialer dan de eerste keer. Het nieuwe was er af en ik besefte precies nog meer hoe bijzonder het is. Het is deze keer – door de voorgeschiedenis én het besef dat het sowieso de allerlaatste keer is – nog zotter gesteld met de speciaalheid. (Vandaag precies 15 weken by the way)
  • Bepaalde dingen verdwijnen dan weer compleet naar de achtergrond. Ik weet echt niet waarom ik eigenlijk een babykamer wilde voor Basiel, want het is de meest nutteloze kamer ooit gebleken. Tegen Felix waren we het gelukkig al afgeleerd, en deden we op dat vlak helemaal niets. Deze keer gaan we nog een versnelling lager denk ik. Wat heeft die baby eigenlijk nodig behalve borsten, kleertjes en pampers?

  • Ik ga wel op zoek naar een deftige co-sleeper. Eigenlijk zot dat we dat nog nooit gehad hebben. Felix lag altijd tussen ons of in de schommelwieg naast mij. Maar nu wil ik heel graag dat extra beetje comfort. Over een kamer voor die derde baby zullen we het dan over een jaar of twee nog eens hebben. Waarschijnlijk pas op het moment dat ie zelf kan beslissen wat ie mooi vindt. De spare room wordt tot die tijd een vintage logeerkamer (Ik kan die bijna beginnen in te richten. Bijna.)

  • Ik overweeg kraamhulp, voor de allereerste keer. De kraamtijd met Basiel was de meest fantastische periode van mijn leven. Ik heb me nooit meer in mijn sas gevoeld dan met één verse baby. Want het allerenigste waar ik aan moest denken, was dat kleine kindje. Aangezien ik met mijn borsten altijd alles bij had, trokken wij er heel veel op uit. Ik voelde me gewoon echt super. Maar toen kwam Felix en dat was een ander verhaal. Dertien dagen na mijn bevalling stond ik er helemaal alleen voor, omdat Tom toen net een nieuwe job had. Basiel moest om 8u10 op school zijn én Felix viel meestal pas rond 6u voor de eerste keer in slaap. Waardoor ik gewoon NIET sliep. In de namiddag moest Basiel alweer gehaald worden (doodvermoeid natuurlijk, want hij ging nog maar net naar school) en er moest ook eten en zo op tafel komen. Ik heb mezelf toen maar nipt van de verdrinkingsdood gered en wil dat deze keer vermijden. Tegelijk word ik nu al ongemakkelijk bij het idee dat er iemand in huis zou rondlopen. Maar goed, het is besteld.
  • De interesse van de buitenwereld zou afnemen. Ik zei er onlangs iets over op mijn stories en kreeg enorm veel reacties van mensen die zeiden dat geen hond omgekeken had naar hun derde (en zelfs tweede) kind. Ik vind dat echt oprecht heel triest. Niet omdat ik kindjes maak voor de buitenwereld, maar wel omdat ieder kind (ongeacht de volgorde in het gezin) voor mij even belangrijk is. Dat is namelijk altijd nieuw leven, en dan ben ik echt altijd even enthousiast. Ik begrijp die mentaliteit ook niet zo goed. Het is bij mezelf ook nog nooit opgekomen om voor een tweede, derde of vierde kindje geen cadeautje meer te geven of kaartje te sturen (als we dat bij een eerste wel hadden gedaan). Als mensen in mijn hart zitten, dan hun kinderen ook. Allemaal. (Ik maak me geen zorgen trouwens, de mensen die om ons geven, die zijn er nu al. En op zich maakt het ook niet uit, wij zijn enthousiast, dat is wat telt)

  • Dus ja, ik ga misschien wel all the way. Een mooi geboortekaartje, misschien zelfs een kleine (volledig vrijblijvende geboortelijst). Ik droom van een intieme babyshower met vriendinnen (nog nooit gehad), van leuke babykleertjes en alles wat erbij hoort. En de wereld mag daar van denken wat de wereld wil. Ik doe dit voor de allerlaatste keer en wil er ten volle van genieten. Sue me. (Zaterdag staat er trouwens een gender reveal taart geprogrammeerd op het verjaardagsfeestje van Basiel, voila sie.)

  • We gaan wel nog altijd geen babyborrel geven. Sorry, ik hou gewoon echt niet van het concept. Het is iets waar de baby absoluut niets aan heeft, waar je als ouder volgens mij ook een beetje verloren loopt want niet echt de tijd om met iemand deftig te praten én bovendien kan het je ook nog eens een hoop geld kosten. “Maar dan bundel je al het bezoek”, hoor ik wel eens als argument. Prima voor jou, maar ik krijg echt heel graag mensen over de vloer. Als mensen de tijd nemen om tot bij ons te komen, dan neem ik ook graag de tijd voor hen. En nee, ik heb daar geen stress over, want ik maak geen circus. Het zou zelfs kunnen dat ik vergeet om je iets te drinken aan te bieden, maar dat is echt per ongeluk. Nemen het gerust zelf, drank staat in de frigo en de glazen in de kast boven de gootsteen. Niks officieels, gewoon zoals ik anders ook ben. Dat is dus niet de taartenbakkende host, sorrynotsorry. Ik ben bovendien niet te beroerd om te zeggen dat het niet past, of dat ik te moe ben of whatever. Ik doe niet mee aan belachelijke sociale geplogendeden, ik doe mee aan eerlijkheid.

  • Ik heb me nooit druk gemaakt over mijn kinderen, en dat is nu niet anders. Ik ben op zich een enorm stresskonijn, behalve als het op mijn kroost aankomt. Hoe meer kinderen in mijn buurt, hoe liever ik het heb. Ik maak me zelden zorgen, ik stel mijn moederschap niet in vraag, ik probeer niet perfect te zijn, ik heb geen last van schuldgevoel: I go with the flow. In het moederschap volg ik altijd gewoon mijn buikgevoel, en dat werkt. Hoe het zal gaan als we binnenkort met vijf zijn? Hetzelfde als nu, maar met ééntje extra. Dat worden waarschijnlijk weer twee intense jaren met beperkte slaap, maar dat zien we dan wel weer. Ik heb daar alle vertrouwen in.
  • Ik heb wel minder vertrouwen in de zwangerschap, het is gewoon anders. Ik ben niet bang of zo, maar het is gewoon echt anders. Ik ben ouder (ik wilde eigenlijk nooit kinderen na mijn 35ste, ik wilde ze allemaal lang daarvoor, zie mij nu) maar vooral: mijn baarmoeder is niet meer in topconditie. Ik heb nog altijd het syndroom van Asherman, er zitten littekens op ongunstige plaatsen. Het blijft spannend wat dat met de rest van de zwangerschap en bevalling zal doen. Maar dag per dag. And so far, so good.

Maar dat is mijn gevoel, misschien denk jij er wel totaal anders over?

Posted in Kind en gezin, Rapporteren | 9 Comments

Jaarbrief 7

Liefste Basiel,

Met jou is alles voor de eerste keer. Vanaf vandaag hebben wij voor de eerste keer een zevenjarige in huis. Sinds 1 september hebben voor het eerst een lagerschoolkind in huis, vanaf elke dag ben jij onze oudste zoon. Je bent heel voorspelbaar (of misschien kennen wij je gewoon heel erg goed?), maar maakt elke dag toch tot een heerlijke verrassing.

Je zal het vooral nooit laten om grapjes uit halen. Ik denk spontaan aan toen we hier allemaal een halfuur plat gelegen hebben door jou. We waren aan het wachten op de politie (van die keer dat er een volstrekt vreemde in onze auto lag te maffen) en jij stond geposteerd aan het raam. Je moest roepen zodra de politie er was, Tom was (karig aangekleed) in de badkamer. Plots roep jij heel luid dat ze er zijn. Waarop een halfnaakte vader uit de badkamer komt gestormd om zo snel mogelijk in zijn kleren te springen. Op het moment dat hij bijna aangekleed is – wat een heerlijk paniekerig schouwspel was – zeg jij droog dat het een grapje is. Om dan in een schaterlach uit te barsten. Ik noem nu dat voorbeeld, maar er zijn er nog honderden.

Het typeert je helemaal. We lachen hier een beet af, niet alleen met je bewust goed geplaatste grappen, ook met onbedoeld hilarische opmerkingen. Je zegt vaak wat eigenlijk overduidelijk is, maar niemand ooit uitspreekt. Jij kan in drie woorden je broer samenvatten, of je moeder. Ik vind het indrukwekkend hoeveel timingtalent een zevenjarige kan hebben. Of ironie, toch een concept dat niet voor iedereen even evident is.

Tegelijkertijd ben je ook soms heel klein. Je broer heeft een grote dramaqueen-gehalte, maar de echte verdrietjes zijn beperkt. Bij jou is het anders, jij draagt echte zorgen met je mee. Je bent enorm meevoelend voor andere mensen, maar weet vaak met je eigen emoties geen blijf. Wij kennen je ondertussen goed genoeg om te weten DAT er iets scheelt, maar nog steeds niet goed genoeg om ook echt te lezen WAT het probleem is. Het komt er zo moeilijk uit. Ik hoop voor jezelf dat dat de komende jaren verandert, want het doet ons vaak pijn om je zo te zien worstelen. Ik hoop ook dat je weet dat wij er altijd voor je zijn en dat je met alles bij ons terechtkan.

We zeggen dat vaak maar ik hoop vooral dat je het ook voelt, en dat je jezelf nog een beetje meer opent. Ik heb het nu over kleine en grote verdrietjes, want voor de rest lijk jij in niets meer op de verlegen jongen van een paar jaar geleden.

Zaterdag was het hier full house met je klasgenoten. Jij flaneert daar luid en duidelijk tussen. De achtergrond-Basiel is niet meer, je zegt waar het op staat. Ik vind het heerlijk om je bezig te zien met je maten, ik zou maar wat graag een vlieg zijn in de klas. Want hoewel je groot en stoer bent, is je schooldag pas helemaal geslaagd als ik na het afzetten van Felix in de kleuterklas ook nog even naar boven kom voor snelle knuffel. Steeds meer vraag je ook wanneer we je komen halen, want je bent echt heel graag thuis.

De binnenverhuis naar jullie nieuwe kamer ging voor jou niet van een leien dakje. We zijn nu eenmaal een samenslaapfamilie. Het feit dat jullie nu (in een fantastische!) kamer liggen zonder ons, is op avondlijke uren vaak moeilijk. Gelukkig is Felix er als allerbeste slaapcompagnon, beland ik sowieso vaak op die grote kamer en zijn wij slechts een verdieping away. Voorlopig nog onder jullie, binnenkort eentje hoger. Maar voor Felix is het helemaal anders, die is te blij met zijn nieuwe kamer en bed. Terwijl jij (als dat technisch mogelijk was) soms wel opnieuw in mijn buik zou willen kruipen.

Driehonderd keer per dag vraag je ons om te kijken naar het dubbele theekopje, de parachute, Eiffeltoren, schaar of nog andere figuren (met het draadje, de huidige hype) en kijk je zelfvoldaan naar je eigen kunsten. Je hebt een lichte Buurtpolitieverslaving en neemt je Pokemonkaarten overal mee naartoe. We halen hier elke dag wel een keertje Onderuit uit de kast, of één van de andere gezelschapspelletjes. Net als je vader ben je grote fan. Jullie kunnen met gemak een hele weekendvoormiddag spelletjes spelen. Als je niet met een bal tegen de muur staat te trappen. Of ligt te mokken omdat je niet op de iPad mag.

Terwijl ik dit schrijf, besef ik plots dat dit de allereerste keer is dat je deze jaarlijkse traditie zelf kan lezen. Wat een wereld is daarmee opengegaan, leren lezen is echt te cool voor woorden. Alles wat je tegenkomt, wordt aan het nieuwe leesoog onderworpen. Ideaal om je nieuwsgierigheid een beetje te voeden.

Je bent zeven, jongen. Klaar voor alweer de grote vakantie van je leven, met een hoop fantastische dingen op het programma. Je verlangt ernaar, het is goed dat de laatste week school is aangebroken. Je hebt het gehad. Geniet ervan, zoals jij dat met je guitige ogen zo goed kan.

En probeer af en toe maar terug in mijn buik te kruipen met hele dikke knuffels. Want soms lijkt het nog maar van gisteren geleden dat je daar zat.

Een hele dikke verjaardagskus van je allerliefste mama x

Posted in Basiel | 2 Comments

The (hilarious) making of (de duurste foto van het jaar)

Nadat we van de eerste shock bekomen waren, vond ik het meteen leuk om na te denken over hoe we deze zwangerschap zouden aankondigen ALS we zover zouden geraken. Toen ik alvast wat zat te pinteresten, kreeg ik al stille oogrollen van mijn lief. Die vindt dat allemaal niet zo belangrijk en dat is zijn goed recht. Maar voor mij is het gewoon een extra bron van vreugde, dus ik wilde echt een mooie en toffe foto.

Bij Basiel weet ik zelfs niet meer hoe we dat gedaan hebben. Veel meer dan facebook was er toen nog niet. Ik had in die dagen niet eens een smartphone (for real he peoples, deze social media queen was een laatbloeier). Ik ben echt lang oldschool gebleven met mijn Nokia’tje. Pas een halfjaar na de geboorte van Basiel werd ik echt smartphone-volwassen. En ja, daarna is het social media gebruik alleen maar uit de hand gelopen zeker?

Op 7 december 2012 postte ik mijn allereerste foto op instagram, die toen welgeteld 4 likes verzamelde. Sofinessetje, the hit of the year! De aankondiging van Felix (op 2 augustus 2014) was goed voor 34 likes. Maar ondertussen is (mijn) instagram nogal veranderd. Vooral sinds de komst van de stories, ben ik echt helemaal overboard gegaan. #sorrynotsorry (Ik droom van een swipe naar boven en 10.000 volgers, nog maar een kleine stap. Not)

Enfin. Een toffe foto dus. Omdat Basiel niet zo geweldig graag poseert voor mijn camera, heb ik hem mee laten kiezen welke foto we zouden maken. Hij was meteen gewonnen voor het ballonnenidee. Het feit dat hij ballon nummer 1 mocht vasthouden, heeft daar zeker toe bijgedragen.

Mijn ouders hebben een veel mooiere tuin dan wij, dus wilde ik de foto daar graag nemen. Omdat mijn oogrollende lief het niet zag zitten om met drie opgeblazen ballonnen naar Waver te tsjollen (er is nochtans een ballonnenwinkel NAAST zijn werk), werd vriendin Barbara ingeschakeld. Zij zorgde voor de drie cijfers én een bus helium.

Op de dag van de fotoshoot haalde ik matching outfits van de jongens boven. Mijn moeder verdween er instant mee naar de strijkkamer, want schaamt zich stiekem nog altijd een beetje voor haat niet-strijkende dochter. Ik blies ondertussen de ballonnen op. Toen begon de grap.

Ballon 1 ontplofte meteen. Oeps. Bij ballon 2 ging het beter, maar toen ik die wilde vastmaken vloog hij weg in de gigantisch hoge hal van mijn ouders. Zo hoog dat we er dus niet meer aankonden. We lagen allemaal in een deuk. Uiteindelijk bleek mijn moeder een uitschuifbare spinnenwebvanger te hebben (wat een gerief!) en kregen we ballon 2 weer aan de grond. Ballon 3 ging verdacht vlot.

Maar we hadden dus een ballon tekort, want nummer 1 was ontploft. Na wat brainstormen sprongen mijn moeder, Barbara, de kinderen en ik in de auto, full speed naar de dichtstbijzijnde Fun. Voor de zekerheid nam ik ook een extra nummer 2 en 3 mee, want je weet maar nooit. De totale rekening van de foto lag toen al op…euh….70 euro. (Ketsjing)

De winkeljuffrouw vroeg nog of ze de ballon niet (gratis) moest opblazen, maar aangezien we toch die helium hadden, sloeg ik dat aanbod af. Hahahaha, ik stond niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld duidelijk.

Want toen we de kinderen uiteindelijk in hun outfit hadden gestoken en de ballonnen goed aan hun hand hadden vastgemaakt, stapten we naar buiten. Ballon 3 hing vast aan dat stoeltje en ging een halve seconde later vliegen. Die waren we kwijt aan de hoge boom van de buurvrouw, hahahaha.

Chance dat ik nog voor reserves had gezorgd! Ik probeerde meteen de andere “3” op te blazen maar hey, toen bleek de helium plots op. We lagen plat van het lachen met zoveel pech, maar tegelijk zaten we daar nu wel natuurlijk. Van die coole instagramfoto zou helemaal niets in huis komen.

Mijn lief was het beu, stapte in de auto en reed opnieuw naar de Fun. Een halfuur later keerde hij terug met drie opgeblazen ballonnen. Toen hij uit de auto stapte, ben ik echt op de grond moeten gaan liggen van het lachen. Dat zag er echt zo hilarisch uit! Mijn oogrollende lief, volledig ingepakt door drie gigantische ballonnen. Misschien had je er moeten bij zijn. (Ik heb wel een filmpje, will post it on the socials)

Enfin, we dubbelcheckten of alles goed vasthing en waagden ons naar buiten. Daar stond natuurlijk veel te veel wind, die alle nummers telkens naar dezelfde kant blies. De perfecte instagramfoto leek echt een utopie.

Mijn gasten hebben een grondige hekel aan poseren, dus ik bleef gewoon constant klikken in de hoop dat er eentje zou lukken. Omstaanders werden ingeschakeld om de ballonnen zo lang mogelijk vast te houden. Wat dan weer heel grappige foto’s opleverde.

Maar kijk zeg. Uiteindelijk mag het resultaat er wel zijn. En ge zou dat niet zeggen he, dat die stomme foto meer dan 100 euro heeft gekost (sorry liefje, luv joe)

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Want zo ben ik | 13 Comments

Hoe het wonder geschiedde. En ik toch zwanger geraakte na onvruchtbaar verklaard te zijn door het syndroom van Asherman.

“Ja, je hebt dus toch het syndroom van Asherman. Het wordt eigenlijk onmogelijk om nog kinderen te krijgen. Gelukkig heb je er al twee, dan is het minder erg. Bovendien is het met je leeftijd toch vijf voor twaalf.”

Oktober 2018

Ik was toen 34 en kreeg deze woorden te horen van de gynaecologe die na het miskraam de curettage had uitgevoerd, de rechtstreekse oorzaak van de onvruchtbaarheidsdiagnose Asherman. Ik liep al maanden te zeuren dat er iets niet klopte met mijn lichaam, maar kreeg geen gehoor. Uiteindelijk werden we doorgestuurd naar fertiliteit en daar verplicht het protocol te volgen. Ik moest starten met een cyclusmonitoring en mijn lief moest zijn zaad laten onderzoeken. Ik steigerde. Mijn hypervruchtbare lief die drie keer meteen raak had geschoten, daar was duidelijk niets mis mee. Ik was ook altijd vlot zwanger geraakt. Alles was veranderd na het miskraam. Toen ik uiteindelijk zes weken daarna een curettage kreeg, had ik wel nog duidelijk een eisprong maar geen menstruatie meer. Alleen een kleine halve dag wat bruinverlies en veel pijn, netjes om de 28 dagen.

Enfin, uiteindelijk kreeg ik toch een zeer pijnlijke hysteroscopie. Het was meteen duidelijk dat het niet goed was. De camera geraakte zelfs niet binnen, zoveel verklevingen. Mijn vroegere dokter trok er haar handen vanaf, want met Asherman had ze geen ervaring. Te zeldzaam. En om eerlijk te zijn, ik voelde me ook niet meer goed bij haar.

Uiteraard begin je dan te googlen. Ik had op voorhand al het vermoeden dat ik Asherman had, maar hoopte natuurlijk van niet. Ik vond al snel een besloten facebookgroep met lotgenoten. Het blijkt dan toch wat minder zeldzaam dan gedacht, er wordt alleen niet veel over gesproken. Want Asherman komt alleen door curettages en andere ingrepen (zoals een manuele placentatrekking – wat ik totaal onterecht heb moeten ondergaan bij de bevalling van Basiel – of een slechte keizersnede), maar die risico’s had niemand me ooit verteld.

Ik kwam terecht bij de fantastische prof Weyers in UZ Gent. Hij sprak meteen een andere taal. Hij gaf ons hoop, hij zou proberen om mijn baarmoeder weer open te krijgen. Maar omdat hij de vorige hysteroscopie niet kon bekijken, was het nog onzeker welke behandeling ik moest krijgen. Dat zou beslist worden op de tafel, afhankelijk van de ernst van de situatie.

14 december 2018

Ik werd wakker met een ballon in mijn baarmoeder, worst case scenario. Het waren dus blijkbaar zeer zware verklevingen. Na de operatie kwam de prof nog eens langs om alles goed uit te leggen. Een heerlijke man, die ook elke keer zijn deelneming betuigde voor mijn broer. Een week later werd de ballon verwijderd. Die zeven dagen waren bijzonder lastig. Ik ging werken, maar eigenlijk was dat bijna niet te doen.

Eind januari 2019

De zenuwen stonden strak gespannen voor de controlehysteroscopie. Ik was op van de stress. Zes weken met bloedverlies, zes weken zonder seks, zes weken zonder zelfs nog maar in bad te mogen. Zes weken van angst. Op een kleine nieuwe verkleving na (die meteen werd doorgeknipt) was mijn baarmoeder open. De eerste belangrijke stap was gezet, maar nu was de volgende vraag of ik nog voldoende slijmvlies zou hebben. Voor prof Weyers zat het werk erop, hij kon nu niets meer voor mij betekenen. De verdere opvolging moest bij iemand anders gebeuren.

Februari 2019

Ik wilde niet terug naar Sint Lucas. Te veel nare herinneringen én absoluut niet tevreden met hoe het miskraam daar behandeld werd. We verhuisden naar Jan Palfijn, naar de gynaecologe van mijn goede vriendin en meter van Felix. Wij delen dezelfde natuurlijke visie op zwangerschap, bevallen en borstvoeding. Dus als zij een goed gevoel had bij die dokter, dan kon dat eigenlijk bijna niet tegenvallen voor mij. En ja, er was meteen een goede klik. Maar er was ook direct eerlijkheid: dit ziet er niet goed uit.

Mijn slijmvlies was in erbarmerlijke staat. Op sommige plaatsen nog nauwelijks aanwezig, en door het littekenweefsel zou dat ook niet meer kunnen aangroeien. De kans op zwangerschap: heel klein. Er was een heel klein plekje waar het onaangetast was, dus als een embryo zich daar zou nestelen, dan was er een hele kleine kans. Maar we moesten realistisch zijn, quasi nul.

Als mijn baarmoeder Europa was, was er alleen in België gunstige innestelingsgrond. Dat is echt niet veel he. Wij zijn zo een prutsland.

Omdat mijn vruchtbaarheid voor de Asherman bijzonder goed was (elke keer meteen zwanger) spraken we af om het drie cycli te proberen met ondersteuning. Als het binnen die drie cycli niet zou lukken, dan moesten we het verhaal echt afsluiten. Dat was hard en eigenlijk geloofde ik er toen helemaal niet meer in. Maar goed, ik kreeg een afspraak om op dag 11 van de volgende cyclus langs te komen en ondertussen de nodige hormonen te slikken en op te steken (oh utrogestan, jij vervelend ding). 

Op dag 11 kreeg ik voor de zoveelste keer in een paar weken tijd een echotoestel in mijn foef. De situatie was iets beter dan de vorige keer (door de medicatie?) maar absoluut niet gunstig. Maar we mochten wel proberen. Toen ik niet veel daarna mijn eisprong voelde (ik voel dat aan heel veel dingen, zelfs aan welke kant) gingen we ervoor. Want ja, als je maar drie kansen hebt, dan benut je die toch zeker?

10 april 2019

Ik moest de volgende dag mijn regels krijgen. Ik voelde vanalles aan mijn borsten. Maar het kon toch niet? Had dat kleine wonder België gevonden?

Ik deed een test en die kleurde meteen positief. Ik was redelijk in shock, zeker omdat ik Tom die dag niet meer zou zien. Ik zweeg tegen iedereen en legde de positieve test de volgende ochtend in de badkamer. Normaal gezien gaat hij eerst naar het toilet, nu deed hij daar precies een uur over. Maar uiteindelijk ontdekte hij de test en was even vol ongeloof als ik. We durfden allebei niet echt blij te zijn.

Paasmaandag

Een paar dagen later had ik een afspraak voor dag 11 van mijn volgende cyclus (want een zwangerschap had niemand verwacht), maar dat werd dus een allereerste echo. Vanaf dan moesten we minstens om de twee weken op controle. We hebben dat kleine wonder dus al heel vaak mogen aanschouwen, ook de jongens zijn al een keertje mee geweest.

Ondertussen ben ik 13 weken ver. Bijna in het tweede trimester. Goede NIPT-test, nog altijd even misselijk en moe. Maar vooral, dolgelukkig. Stilaan beginnen we het een beetje te geloven.

*Ik wil ook nog alle wensouders een hart onder de riem steken. Wij hebben een jaar aan die kant van het verhaal gezeten, en zoveel liefde en respect voor al die mama’s en papa’s. Veel moed, veel liefde, veel geluk.

Posted in Kind en gezin | 15 Comments