Mijn looptoertjes

Om dat plattelandsmensen zich vaak afvragen waar ik dan precies ga lopen in de stad (euh, hoezo?), omdat ik door te lopen totaal andere stukken van mijn omgeving heb leren kennen, omdat je al deze dingen ook perfect te voet eens kunt ontdekken – zet ik even mijn favoriete looptoertjes op een rij.

Favoriet is misschien een groot woord, want het zijn gewoon de routes die ik het vaakst doe om veelal praktische redenen. Het is vlak naast mijn werk of vlak aan mijn voordeur bijvoorbeeld, dat kan al eens een meevaller zijn in drukke tijden. Maar ik ben er ook van gaan houden en ze verrassen me nog elke keer (toch zo’n keer of twee per week)

Het lopen is nog altijd heel voorzichtig en vooral extreem traag, maar IK LOOP. Ik heb daar zo ongelooflijk veel deugd van dat het belachelijke tempo (dat door echte lopers wel eens als wandelen wordt omschreven) ook geen hol uitmaakt. Op deze manier kan ik zelfs niet meedoen aan een 5km wedstrijd (want ik ben niet op tijd binnen denk ik ;-)), maar dat is niet erg. Ik loop voor mezelf. Voor mijn hoofd, voor mijn gemoed, voor de frisse lucht.

Sport schiet er altijd snel in, het is gewoon niet altijd makkelijk te combineren met een full time job, gezin en andere bezigheden – maar doorgaans knoop ik toch twee keer per week mijn veters vast. Dat betekent dat ik meestal één keer op het werk loop en één keer in het weekend. En omdat ik (nog?) niet echt ver geraak, draai ik dus ook geregeld hetzelfde toertje. Maar voorlopig ben ik ze echt nog niet beu.

 

GALGENWEEL

Een werkloopje gaat altijd op dezelfde manier. Ik trek thuis mijn loopkleren aan en stap ten laatste om 6u30 uit mijn auto op de parking van Nostalgie. Als ik daar vertrek en rond het Galgenweel draai, komt dat neer op vijf kilometer. Daarna ga ik douchen (yes, we hebben douches op het werk!) en stap met sportzak en natte haren de redactie binnen. Ik vrees nog steeds de dag dat ik ga vergeten een propere onderbroek mee te doen of een ander _onmisbaar_kledingstuk in mijn tas te stoppen. (We hebben het niet over die keer dat ik geen beha mee had. Niemand heeft dat gemerkt, echt niemand)

Het Galgenweel is een recreatieve waterplas op Linkeroever. Het is bijna helemaal omgeven door een Finse piste en aangenaam lopen. Behalve het stuk dat je naast de Antwerpse ring loopt, dat is wat raar. Je hebt een prachtig zicht op Antwerpen en loopt grotendeels langs het water. Er is ook een gigantisch woonproject neergezet (echt een soort dorp) en het hele park errond is opnieuw aangelegd. En dat is best geslaagd. Zeker in het ochtendlicht, kan ik daar geweldig mooie foto’s nemen.

 

BOURGOYEN

Ik ben een stadsmens in elke vezel van mijn lijf, maar ik kan uiteraard wel van natuur genieten. Het mag alleen niet te lang duren (knipoog). Wonen in de rust en stilte van de natuur zou mijn grootste nachtmerrie zijn, maar ik ga wel het liefst lopen in de de natuur. Wel een serieuze meevaller dat er in onze achtertuin een natuurgebied ligt. Een kleine kilometer tot aan de ingang, een toer van bijna 6 kilometer en dan weer naar huis. Met onderweg de allermooiste landschappen, echt op twee stappen van Gent. De Bourgoyen zijn de max. Onderweg kom je ook bijna altijd andere lopers/wandelaars tegen, en dat vind ik wel fijn. Maar vooral: het is er zo mooi! En zo verscheiden. Je loopt langs en over water, langs weiden, door stukjes bos…Ik krijg er voorlopig echt geen genoeg van. (In tegenstelling tot bijvoorbeeld mijn lief, die het echt beu gelopen is.) Het is trouwens ook een prachtige plek om te wandelen (maar je moet er de vogelspotters met gigatelelens wel bijnemen ;))

 

BLAARMEERSEN

Ik heb zeker drie dagen gelachen, toen bleek dat mijn goede vriendin K na 7 jaar in Gent (!) nog geen enkele keer op de Blaarmeersen was geweest omdat ze die nog niet gevonden had. Nu hebben de wezens van Venus doorgaans geen gigantisch oriëntatievermogen volgens het cliché, maar dat vond ik er toch wat over. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de Blaarmeersen ook pas echt heb leren kennen door het lopen. Voorheen fietste ik gewoon naar het strand om te bruinen/zwemmen, maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. Ik combineer de Blaarmeersen nu vaak met de Bourgoyen, als ik geen pijn heb én heel veel goesting. Of met een halve Watersportbaan, dat kan ook. Maar dat is een serieus stuk saaier, tenzij er een roeiwedstrijd aan de gang is.

 

SCHULENSMEER

Het is misschien een beetje raar om hier een toer bij te zetten die ik amper één keer per jaar doe, maar het is zo de moeite dat ik em echt wil vermelden. Ik presenteer elk jaar een concert in Lummen (van Harmonieorkest Demer en Laak) en maak dan altijd van de gelegenheid gebruik om daar te gaan lopen. Want het is er zo verschrikkelijk mooi! Er is een korte looproete van 5km langs de Demer en een langere van 8 rond het meer. Ik heb er zaterdag zo genoten van het water, de schapen onderweg en de fantastische bloemetjes. Als het niet zo ver was, ik deed het zeker vaker.

 

Je moet nu niet denken dat ik alleen maar deze toertjes loop, maar ze zijn toch wel een vaste waarde in mijn Strava (je vindt me daar gewoon kei saai onder ‘Sofie Verschueren’.

Gelukkig heb ik nog vele kilometers voor de boeg en kan ik nog heel veel dingen ontdekken! Tips zijn hier altijd welkom (zodat ik ook eens een antwoord heb als mijn lief zich afvraagt of er nog toffe looptoertjes in de buurt zijn, he has done it all met zijn marathontrainingen – en hij geraakt snel dingen beu. Behalve zijn lief mag ik hopen ;))

En als we onze agenda’s goed gelegd krijg, vertel ik er binnenkort sowieso nog meer over bij momrunsthecity.

Favoriete toertjes van jezelf mogen hieronder zeker gedeeld worden. Alsook uitnodigingen om eens samen te lopen, op mijn slakkentempo dan wel uiteraard.

Posted in Bewegen, Gent, Thuis en al | 3 Comments

Ken je dat…

…dat je naar de dokter gaat en op voorhand met jezelf afspreekt dat je een paar dingen zeker niet mag vergeten te vragen. Op het moment dat je weer onderweg bent naar huis, besef je dat je dat dus _alweer_ niet gevraagd hebt.

…dat je jezelf insmeert met aftersun om toch het gevoel te hebben dat je vakantie hebt? Het is al een druk voorjaar geweest met iets te weinig rustmomenten, maar gelukkig zijn er mooie vooruitzichten. Nog drie weken en 1 dag en we vertrekken op vakantie!  Ik heb zo nood aan een cocon met mijn gezin, ge hebt er geen idee van.

…dat je graag Wordfeud speelt maar bepaalde mannen dat blijkbaar zien als een soort goedkope datingsite? Echt joh, de berichten die je daar soms krijgt. Soms uit het niets, soms nadat je per toeval een woord gelegd hebt dat een seksuele connotatie heeft. (Dat kan al zoveel zijn als ‘paal’)

…dat voetbal je geen bal interesseert (pun intented), maar dat je toch stiekem achter de hoek meekijkt en hoopt dat de Club wel eindelijk krijgt waar het recht op heeft. Namelijk de titel. En niet alleen omdat de avond met mijn lief dan een stuk gezelliger verloopt. Feestje zeg, eindelijk.

…dat je wakker wordt en blijkbaar omgekeerd in bed ligt. Ik ook niet, en ik was behoorlijk geschrokken. Mijn hoofd lag dus op de plaats van mijn voeten en omgekeerd vanmorgen. Heel raar.

…dat je wakker wordt op moederdag en overspoeld wordt met heerlijke cadeautjes. Hetzelfde plantje als vorig jaar van Basiel (blij mee en het potje was dit keer trouwens anders beschilderd), een superheldenposter van Felix en van Tom de boodschap dat het niets tastbaar was. Maar dat hij donderdag de kindjes naar mijn moeder ging brengen en dat we dan samen op date zouden gaan. Dat is dus morgen he, hoera!

…dat er dingen gebeuren die gebeuren. Dingen die je begrijpt en tegelijkertijd ook helemaal niet. Maar het komt vast wel weer goed.

…dat er een halve rel bestaat over nieuwe richtlijnen van de FOD Financien, ivm met bloggers en influencers. En dat je er naar staat te kijken als een koe naar een trein. Dat ik dus ook duidelijk geen influencer ben, want ik wist zelfs niet wat een affiliate link was. En dat ge er ook zeker van kunt zijn dat ik hier altijd eerlijk ben. Het aantal dingen die ik betaald of gesponsord gedaan heb, zijn echt heel miniem. Maar als ik er iets aan overhoud, dan zeg ik het ook gewoon. Ook al is dat zelden het geval. (Ik ben dus eigenlijk niet goed bezig, want ik zou er duidelijk meer uit kunnen halen als ik de paniek van anderen nu zie :)) – De rechtlijnen zijn trouwens nog niet gevalideerd, er komt eerst nog overleg met “de sector”.

…dat er weinig dingen beter zijn dan dit soort taferelen.

Allez, ge kent dat wel he.

Posted in Want zo ben ik | 9 Comments

Het ideale (moederdag)cadeau: een wandelfotoshoot met Epic My Trip!

In de living van mijn schoonouders hangt het vol met afgeprinte foto’s van de kindjes. Vaak smartphonetreffers van mezelf, maar ook vaak beelden die ze met hun iPad hebben genomen. Niet altijd even geslaagd, we moeten daar eerlijk over zijn.

Dus toen we met de kinderen en schoonkinderen aan het brainstormen waren over een kerstcadeau, liet ik vallen dat we misschien eens een fotoshoot konden doen met iedereen. Behalve Evi (mijn schoonzus), Felix en ik is er nochtans niemand die graag poseert, maar iedereen vindt het wel leuk om familiefoto’s te hebben.

Insert Mieke van Epic My Trip. Trouwe bloglezers weten misschien nog dat we anderhalf jaar geleden al eens voor haar lens gingen staan. Het fantastische resultaat kan je ondertussen bewonderen in onze living en die van onze (schoon)ouders (en hier). We combineerden een ‘wandeling’ van twee uur  en boekten daarna alvast een restaurant. Want de innerlijke mens is ook belangrijk, uiteraard.

Ik zeg wandeling, want dat is inderdaad het concept. Mieke leidt je rond door Gent en vertelt ondertussen wat anekdotes. We zijn vertrokken aan het standbeeld van Jacob Van Artevelde (op de Vrijdagmarkt) en ongeveer twee uur later geëindigd aan het Gravensteen. Af en toe vraagt ze om ergens te gaan staan, maar meestal neemt ze gewoon foto’s zonder dat je het beseft.

En dan krijg je dus dit:

Het mochten van mij nog veel meer foto’s zijn, maar dat is voor de volgende keer. Want de kans bestaat wel dat we hier een soort van traditie van maken, om de zoveel tijd.

Ne mens heeft af en toe gewoon een nieuwe DEFTIGE profielfoto nodig, toch?

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde, Rapporteren | 4 Comments

De tand des tijd.

De jongens hebben allebei een eigen kamer, maar ze slapen elke nacht samen. Matrassen verslepen is hier serious business, misschien moeten we eens overwegen om in één kamer gewoon echt twee bedden te zetten. Ik was gisteren (alweer) heel moe, dus ik ging zelf al vroeg naar boven. Niet meer dan een halfuurtje na de bedtijd van de zonen.

Zoals altijd ga ik eerst nog naar hun kamer. Om te voelen aan hun warme lijfjes en nog een nachtzoentje te geven. Meestal streel ik ook nog eens door hun haar. Vaak moet ik hun deken wat goedleggen of een been terug in bed duwen. Soms blijf ik gewoon een paar minuten zitten om naar mijn slapende kindjes te kijken. Er zijn weinig dingen zo schoon als slapende kindjes.

Ik trippelde naar boven en aaide eerst Felix. Die was goed vertrokken. Toen schoof ik op naar Basiel en net toen ik hem een zoen wilde geven, zei hij “Mama, ik slaap nog niet hoor”. Ik schrok me een ongeluk, want hij had geen kick gegeven toen ik de kamer binnen kwam.

Een halfuur daarvoor hadden we ontdekt dat zijn allereerste tand losstond. Toch wel een grote gebeurtenis, want het zou nu echt niet lang meer duren voor hij daar met een gapend gat stond. Ik was er zelf niet goed van, want voor je het weet komen ze vertellen dat ze afgestudeerd zijn of gaan trouwen. Het gaat zo verschrikkelijk snel. Ik denk dat hij zelf nogal onder de indruk was van het gebeuren en daarom de slaap niet kon vatten.

Ik was op weg naar mijn eigen bedtijd en floepte er meteen uit dat ie bij mij mocht komen liggen. (Pas een halve minuut later besefte ik dat Tom dan een andere plek zou moeten zoeken later op de avond, maar gelukkig hebben we bedden genoeg.)

Basiel veerde recht en twee minuten later werden we ondergestopt door Tom. Onderstoppen inderdaad, dat is traditie. Ik kruip vaak vroeger in bed en wordt dan altijd ingestopt. Tom zei nog even dat we niet te veel meer mochten babbelen. Alsof we op kamp waren en ons morgen alweer een drukke dag te wachten stond.

We gniffelden alledrie en deden het toch. Over de losse tand. Over het verjaardagsfeestje waarvoor hij net een uitnodiging gekregen had. Over andere kleine en grote dingen.

Ik moest al zwaar vechten om mijn ogen open te houden en rondde het gesprek af. We namen elkaars hand vast en vielen zo in slaap.

Vanmorgen werd ik wakker naast een fantastisch knulletje. Ik ben uit bed geslopen, want hij mag nog bijna twee uur langer slapen dan ik.

 

Maar niet zonder eerst over zijn bolletje te aaien.

 

(Ik wou hem ook nog aan de tand voelen, maar dat heb ik maar gelaten)

Posted in Basiel | 8 Comments

Help, de maand mei!

Ik kan mij voorstellen dat veel mensen grote fan zijn van de maand mei. What is not to like? De bloesems breken uit, de lente krijgt vorm, de vogels leggen een ei en bijna geen enkele werkweek is compleet. Want mei stikt van de feestdagen en verlengde weekends.

Ik zou me ook meteen inschrijven in de mei-fanclub, moest het niet zoveel opvangproblemen opleveren.

Het stoort me niet dat ik de voorbije 11 jaar geen enkele feestdag niet gewerkt heb. Behalve met Kerstmis en Nieuwjaar, ben ik ongeveer altijd van de partij. Ik heb nooit anders geweten, het hoort er gewoon bij. Ik vind het stiekem ook niet zo heel erg om dan te werken, want de sfeer is altijd net dat tikkeltje uitgelatener dan op een ‘gewone’ dag.

De feestdag zelf is ook niet echt een probleem. Want Tom heeft wel een normale job en is dus per defintie thuis op zo’n dag. Het zijn die fucking brugdagen die de boel echt om zeep helpen.

Want door die brugdagen zijn klote om twee redenen. Als je de feestdagen en de brugdag samen telt, kom je al gauw uit bij een soort mini-vakantie. En hoewel ik dat werken echt niet erg vind, steekt het wel een beetje dat ik niet voor een paar dagen mee kan uittunen.

Maar vooral, die brugdagen zijn geen verlofdagen in mijn sector en die van Tom (IT). We moeten daar dus telkens een oplossing voor zoeken, want we kunnen niet zomaar verlof nemen. Laat ons zeggen dat de maand mei nogal een uitdaging is. (En ik besef zeer goed dat we niet alleen zijn. Er zijn veel sectoren die werken op feestdagen en nog meer die werken op brugdagen!)

Ik geef even een overzicht:

  • Maandag 30 april: Tom verlof / Sofie werkt
  • Dinsdag 1 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Donderdag 10 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Vrijdag 11 mei: Mijn zus komt babysitten! (Hoera, want wij moeten allebei werken!)
  • Woensdag 16 mei: staking in de opvang (nog niet zeker of het ook op school is) – nog geen oplossing voorlopig HELP
  • Vrijdag 18 mei: facultatieve verlofdag van de school (hebben we net ontdekt en hebben we dus ook totaal nog geen oplossing voor) HELP
  • Maandag 21 mei: Tom thuis / Sofie werkt

Op feestdagen kom je geen mens tegen onderweg. Zeker niet om 6u ‘s morgens.

Pas op, dat gaat allemaal in orde komen he. We vinden een oplossing, dat is altijd al gelukt. Het is ook niet dat we onze verlofdagen daar niet aan willen opmaken, het is meer dat verlof niet altijd zomaar kan/mag.  Op ons beider jobs moet er natuurlijk een soort van continuïteit zijn. Wat ik trouwens volledig begrijp, want werkgevers zijn ook Sinterklaas niet.

Het valt me wel enorm op dat werken op dagen dat Tom thuis is met de kindjes, per defintie minder stressvol zijn. Want er zit geen constante tijdsdruk op om (op tijd) thuis te geraken. Als werkende ouder heb ik toch permanent het gevoel dat ik op twee plaatsen tegelijk moet zijn én op beide plekken mijn beste zelf moet zijn.

Maar ik kan me helaas niet opsplitsen, want ik ben geen goochelshow.

(Al ben ik niet slecht met ballen ;))

*

En hoe verloopt uw maand mei?

Ik hoop met alle brug- en feestdagen op heerlijke wijze!

(Of is mei ook een beetje een karwei?)

Posted in Kind en gezin, Werk | 11 Comments

De vakantieplannen.

We zijn al bijna mei en voorlopig is het nog gene vette geweest. De enige drie wettelijke vakantiedagen van 2018 zijn opgegaan aan ziekenhuis én thuisverzorging van de post-operatieve Felix.  Voor veel mensen is mei bovendien een maand waarin je bijna nooit een volledige week moet werken door al die feestdagen. Maar je begrijpt dat in mijn business brug- en feestdagen niet bestaan (en ik ben lang niet alleen, dat weet ik!). Met uitzondering van Kerstmis en Nieuwjaar, heb ik ze de laatste 11 jaar ongeveer allemaal gewerkt. Ik vind dat op zich zelfs niet erg, maar ik droom dezer dagen misschien al eens wat rapper van vakantie. Dat verstaat ge wel.

Om bij mezelf het water al even uit de mond te laten lopen (en als het er bij jou zou uitlopen, dan sorry not sorry), maak ik even een overzicht:

Frankrijk met het gezin

Omdat Basiel bijna naar het eerste leerjaar gaat (say what??), wilden we heel graag nog eens profiteren van een ‘goedkopere’ vakantieperiode. In juni gaan we daarom een weekje naar Frankrijk met Vacansoleil. We gaan deze keer iets verder in de hoop niet opnieuw overspoeld te worden. Omdat ik gigantisch opkijk tegen  de autorit (1100 km – kan iemand mij nu al komen reanimeren?), heb ik wel “geëist” dat we een overnachting inplannen. Van de heenreis heb ik mijn lief kunnen overtuigen, maar de terugreis wil hij per se in één keer doen. Ik heb een zodanige gigantische hekel aan autorijden dat ik bang ben dat die terugreis mijn hele vakantie zal vergallen, dus ik probeer hem nog te overtuigen om dat ook in twee keer te doen.

Zeg Sofie, kieken, waarom ga je eigenlijk met de auto als je dat haat? We zijn hier met vier he, ik doe het echt voor mijn mannen. Die zien dat namelijk wel kei goed zitten. Ons tripje naar Zeeland is vorige zomer ook nogal uitgeregend, dus ze willen verder. En gaan kamperen met het vliegtuig is nogal belachelijk, want je hebt gewoon te veel spullen nodig (om het plezant te houden voor mij, that is) Onze Skoda Octavia Break zat de vorige keer echt afgeladen vol en we hadden niets te veel bij. Behalve dan zwembroeken, want die hebben we met het onverwachte winterweer niet nodig gehad ;).

Waarom opnieuw Vacansoleil? Ik weet dat er mensen zijn die geweldig neerkijken op dat soort ‘georganiseerde en commerciële’ campings. Maar onze kinderen hebben er de tijd van hun leven gehad. En ik voel absoluut niet de behoefte om me in een tent zorgen te maken over het mogelijke ongedierte dat in mijn slaapzak komt gekropen. So sue me voor being a luxury animal: wij gaan voor een stacaravan. Dat is ons geweldig goed bevallen vorige keer, dus geven we het met plezier nog eens een kans. Ik kijk heel erg uit naar het ter plaatse zijn, ik moet mijn hoofd nog rond die twee autoritten krijgen.

 

Wenduine met moeke

Geen grote vakantie zonder mijn favoriete vakantieplek: Wenduine. Misschien daarom dat ik het niet zo goed begrijp dat je twaalf uur in een auto kruipt, als je op drie kwartier rijden ook zee en strand hebt. Ik weet wel dat je iets minder zonzekerheid hebt dan in het zuiden van Frankrijk. Maar die 800km dat we vorige keer getjold hebben, hebben ons alleen maar strontregen opgeleverd, dus ik ben een beetje sceptisch.

Afgelopen weekend waren we toevallig ook in Wenduine en het leek wel augustus. Het was er heerlijk rustig. Maar iedereen die op strand lag, had sowieso maar een paar vierkante centimeter stof aan.  Bakken!

Onze jongens hebben het grote geluk om daar met moeke op vakantie te mogen gaan in de zomer en wij sluiten zoveel als mogelijk ook aan (zodat moeke ook eens vrij heeft, wink). Maar in mijn geval ook omdat ik het zelf gewoon te leuk vind om daar te zijn.

 

Malta met de entiteit

Ons oorspronkelijke plan was om minstens om de drie jaar een paar dagen met ons tweetjes weg te gaan. Maar het zal dit najaar al de derde keer op rij zijn (shame.on.us – not)  dat we er uit knijpen.

Dat is vooral de schuld van mijn moeder, die op het moment dat we net terug zijn al aandringt op onze volgende vakantie omdat ze dan een paar dagen voor Basiel en Felix kan zorgen. Ik besef dat wij daar geweldig veel chance mee hebben.

Maar eigenlijk konden we dus bijna niet anders dan meteen iets nieuws te boeken, alleen maar om mijn moeder een plezier te doen. Het was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk is het Malta geworden. We gaan in de herfstvakantie dus het is daar waarschijnlijk geen strandweer meer (zoals nu wel nog het geval was in Mallorca), maar wij zijn al heel blij met een korte broek. Bovendien schijnt Malta geweldig mooi te zijn én hebben wij al een zotte accommodatie geboekt.

Toegegeven, het is een foto uit de oude doos.

En weet je, we zijn eventjes alleen – lovey dovey – romantisch – happy flappy – zonder kinderen, dus zelfs met het rotste weer is dat geweldig plezant voor vier dagen.

_Voor de rest heel veel staycation en amuseren in eigen streek, want we plannen ook nog een verbouwingske_*

En hoe ziet jouw vakantieplan voor 2018 eruit?

 

 

 

*Daarover later meer

 

Posted in Trippen | 24 Comments

De amandel- en poliepenslag (verslag van Felix zijn operatie en nasleep)

Een paar maanden geleden kregen we een nieuwe dokter voorgeschoteld, omdat onze vertrouwde NKO-arts met pensioen ging. Ik had nooit kunnen denken dat een jonge arts zoveel verschil zou kunnen maken. Vanaf het eerste ogenblik dat we daar binnen stapten, werd Felix zijn probleem vanuit alle hoeken en kanten bekeken. Anders. En vooral: met een frisse, open blik. De jaren daarvoor kregen we behalve buisjes vooral de zoveelste antibioticakuur voorgeschoteld, die ik na een paar keer gewoon weigerde. Want zelfs na 10 dagen druppelen was er geen mililiter etter minder.

De jonge arts ging voor het totaalplaatje. We gingen wekelijks op controle en moesten antibiotica in het middenoor aanbrengen (met een speciale techniek en ook een aantal keer bij haar). Na grondig nazicht van zijn hele NKO-omgeving, werd besloten om ook zijn amandelen en poliepen te verwijderen. Het etterend oor zou en passant ook een nieuw buisje krijgen. En terwijl hij daar toch op die operatietafel lag, zou ineens ook zijn tongriem doorgenomen worden. Eindelijk een dokter die begreep dat je tong kunnen uitsteken geen onbelangrijke kwaliteit is! (Mijn 16-jarige zoon – en vooral zijn lief – zal ons zeer dankbaar zijn. Ze gaan betonmolentje kunnen spelen, hoera)

Afgelopen woensdag stonden we om 6u45 nuchter in het ziekenhuis. Bij de inschrijvingen zaten ze met een panne, dus toen we eindelijk naar boven konden was het meteen ziekenhuishemdje aan en gaan.

Ze hadden misschien niet moeten zeggen dat het maar een halfuurtje ging duren. Want omdat ik hem in slaap had zien gaan (één ouder mag mee tot in het operatiekwartier) werd het behoorlijk spannend toen ze mij een uur later nog niet waren komen halen. Ik kan het u zeggen, ge maakt u meer zorgen dan uw hoofd aankan.

Uiteindelijk mocht ik nog eens drie kwartier later naar recovery om straight away mijn hart in duizend stukjes te voelen breken bij dat wenend mannetje. Hij had overduidelijk heel veel pijn had, shit joh. Schuldgevoel en al: wat hebben wij dat mannetje toch aangedaan?

Dat gevoel is nog wel even blijven hangen. Toen hij bloed moest overgeven (dat slik je blijkbaar in tijdens de operatie en kan je niet verteren, dus blijft op je maag liggen), toen hij driehonderd keer wenend wakker werd van de pijn, toen bleek dat we niet naar huis mochten door een overdreven gezwollen huig, toen hij heel veel huilde en een slappe vod was. Op een bepaald moment ben ik gewoon mee gesneuveld, van zoveel grote emoties word je heel moe.

Tegen de avond mochten we naar huis. En vanaf toen ging het vijf dagen op en af. Van een superslap vodje naar ‘ik ga voorzichtig een beetje spelen’ en terug. Ongeveer constant – op doktersvoorschrift – high on drugs. Vijf dagen waarop hij amper iets wilde eten, alle waterijsjes ten spijt. Op dag vier wilde ik zelfs terug naar de dokter, omdat het alleen bergaf leek te gaan. Omdat hij ook niets dronk en hij zienderogen vermagerde.

Dag zes bleek een kantelpunt. Plots begon hij weer te eten én te praten. Ook al klinkt hij (voorlopig?) nog heel anders en is het allemaal geweldig voorzichtig, we herkennen ons mannetje weer. Gelukkig zeg, want ik hield het niet meer.

Ik wil ook even iedereen bedanken voor alle berichtjes en hulp. Grootouders die voor hem gezorgd hebben. Moekes die plots voor de deur stonden om met de grote broer naar de cinema te gaan. En vooral vriendin Barbara die hier gewoon twee dagen is komen logeren om voor ons bolleke te zorgen, terwijl wij gingen werken.

Morgen mag hij weer naar school. En ik denk dat wij minstens even enthousiast zijn als hijzelf.

I mean, that kid can has a crazy new skill: hij kan zijn tong uitsteken. Dat is wel iets om mee uit te pakken bij uw maten.

 

Posted in Felix | 9 Comments

Zonder gaat dus ook.

Ik ga echt nog eens mijn hoofd vergeten. De keren dat ik halverwege de E17 besef dat mijn computer nog thuis staat, zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen. Ik zet ongeveer alles in mijn agenda, want anders vliegt het uit mijn hoofd. Dat is jammer, want zo vergeet ik soms attent te zijn voor de grote gebeurtenissen van vrienden en familie. Zeker als mijn google-agenda vergeet om op het afgesproken moment een melding te maken.

Ik weet dat van mezelf, maar dat maakt het nog niet ok natuurlijk. Ik verlies ook constant dingen en ben de slechtste zoeker van de hele Brugse Poort (als je dat aan mijn lief zou vragen, zal hij zeggen dat ik de slechtste zoeker van Vlaanderen ben, maar dat is nu ook wel overdreven)

Vorige week stapte ik de redactie van Nostalgie binnen en terwijl er iets in mijn hoofd schoot dat ik dringend aan mijn lief moest melden, besefte ik dat mijn gsm nog op de keukentafel lag. Het zou dus een dagje oldschool bereikbaarheid worden. Via internet, haha. (En vaste lijn was uiteraard ook mogelijk op mijn bureau, maar ik bel gewoon niet zo graag)

Aangezien ik wel eens het verwijt krijg dat mijn telefoon aan mijn rechterhand vergroeid is, vond ik het meteen een interessant experiment. Ik ga daar trouwens niet helemaal mee akkoord. Ik weet dat ik er moeilijk kan afblijven als ik het ding vast heb, maar ik kan het wel stukken beter ver weg leggen (bewust dan ;)) dan bijvoorbeeld mijn lief. Als wij op restaurant gaan, ligt dat onding mee op de tafel. En dat vind ik duizend keer irritanter dan dat hij in gedachten verzonken is als hij er op een ander moment op zit. Maar goed, een dagje zonder smartphone dus.

Een verslag:

  • Ik had geen ontwenningsverschijnselen, ik miste het ding eigenlijk totaal niet.
  • Mijn werk ging ook niet vlotter of zo. Met die zogenaamde afleiding zal het dus wel meevallen.
  • Behalve om naar het toilet te gaan. Toiletbezoeken zonder gsm zijn from hell. Ik ga al niet graag naar het de wc, maar als ge niets hebt om u af te leiden van de vreselijke dingen die daar gebeuren, dan is dat toch een klein beetje sterven.
  • Als je thuiskomt, ligt er een smartphone op de keukentafel die nog 86% batterij heeft.
  • Ik kon geen foto’s trekken. Damn, een paar mooie momenten gemist wel.
  • Geen romantische berichtjes van mijn lief. Of jawel, maar dan via mail. (Een dag zonder romantische berichtjes, ben je gek?)
  • Bij de hereniging ben je wel even bezig met alles in te halen. En merk je dat er eigenlijk bijna niets belangrijks was.
  • Onderweg zijn naar huis zonder gsm vond ik nog het spannendst van al. Want ik was ervan overtuigd dat ik net op dat moment autopech ging krijgen en begin dan maar eens een praatpaal te zoeken he. Gelukkig niet, ik heb Gent vlot bereikt.

Geen outfitselfies op de toiletten die dag!

Conclusie: het leven is echt wel gemakkelijker met een smartphone. Maar het is ook niet onoverkomelijk. Al zat ik natuurlijk het grootste deel van de dag achter een pc, waardoor ik op dat vlak niets gemist heb. (Dus dat is dan eigenlijk een klein beetje valsspelen he? Want ik ben ooit op vakantie wel eens een fijne opdracht bijna misgelopen, omdat ik mijn mails niet kon checken.)

En voor iedereen die beweert dat ik verslaafd ben (ja zus, ik heb het over u), heb ik bij deze netjes het tegendeel bewezen. Al weet ik van mezelf dat de verleiding geweldig groot is als het ding in mijn buurt is. Dus ik leg ik ‘em geregeld eens weg.

Dat is goed voor zijn batterij. En voor de mijne.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 5 Comments

Kern.

Ik heb altijd een boon gehad voor Stef Bos. Elke keer dat iemand beweert dat het Nederlands geen klinkende taal is, luister ik uit protest een week alleen maar naar kleinkunst. Want het is een prachtige taal om mee te spelen, met geweldig veel mogelijkheden en charmes.

Stef Bos houdt van taal, zoveel is duidelijk. Maar toen ik hem een klein jaar geleden ontmoette, bleek hij nog veel meer liefdes te hebben. Ik geloof dat hij toen dringend weg moest, maar anderhalf uur later zaten we nog te kletsen. Over van alles en een bloem, maar ook heel gepassioneerd over borstvoeding. Hij was al een muzikale held voor dat gesprek, maar daarna zat hij helemaal in mijn hart. Nog meer toen ik een dag later een mail kreeg om toch zeker dat boek te maken.

Ik wilde al heel lang eens gaan kijken, maar sinds die ochtend nog veel meer. Ik meldde dat terloops aan mijn lief met het idee om compagnie te zoeken, want normaal gezien loopt hij niet echt warm voor dat soort dingen. Maar hij bestelde meteen tickets voor de schouwburg in Brugge en gisteren was het eindelijk zover.

Op een bepaald moment vertelde Bos over een ochtend toen hij om halfzeven aan het station was en hoe er aan de overkant van het perron een mensenzee naar het lichtje in hun handen stonden te kijken. Hoe mensen zo vergeten om hun levensverhaal aan elkaar te vertellen, zelfs vergeten met elkaar te praten.

Tijdens de pauze bleek de rij aan de damestoiletten gigantisch. Een ideaal moment om te staren naar dat lichtje, dat mij na een uur in mijn handtas dringend wilde connecteren met de buitenwereld. Maar het bleef waar het was, want de dame achter mij in de rij begon te praten. De hele rij lang (en het was echt een_hele_lange_rij) had ik een boeiend gesprek met een wildvreemde dame. Toen ik mocht gaan plassen, wist ik hoeveel ze hield van Stef Bos, dat haar schoonzoon in de schouwburg was toen de bepleistering boven ons hoofd naar beneden was gekomen en nog wat dingen. We hadden geen tijd voor een heel levensverhaal, maar toch. Het voelde alsof die Bos meteen iets in gang had gezet.

(Tussen haakjes: Ik was zo in hogere sferen dat het ik het daarna vooral heel grappig vond dat iemand de deur van mijn wc-hokje opentrok – het slotje was kapot – terwijl ik net mijn corrigerend ondergoed aan het vastmaken was. Dat meisje snapt waarschijnlijk nog steeds niet wat ik aan het doen was)

Hij raakt zo, die Bos. Toen hij vertelde over zijn vader en daarna op magistrale wijze “Papa” bracht, zonder zijn blik van de hemel af te wenden. Hoe hij vertelde dat zijn zoontje hem verbeterd had toen hij vertelde dat ze opa zouden begraven. “Want we gaan hem toch niet begraven papa, we gaan hem planten.” Je kan niet anders dan denken aan de mensen die je zelf verloren bent op dat moment, en de tranen bengelden kriebelend naar beneden.

Ik wilde de hele avond zinnen opschrijven en onthouden, maar er gebeurde zoveel dat mijn hoofd daar geen tijd voor had. Behalve één zin, omdat die heel hard (en tegelijkertijd zo zacht) binnenkwam.

Het is niet de ruimte die op je afkomt, het is jij die groeit.

Behalve de geweldig ongemakkelijke stoelen en extreme hitte in derde rang-loge vier, had de avond van mij nog veel langer mogen duren. Voor mijn lief was het na de pauze wel mooi geweest. Maar dat maakt niet uit, want de kern is dat we elkaar elke avond een slaapwelzoentje geven en beseffen dat de dag alweer een cadeau was.

Onder andere.

Posted in Liefde, Rapporteren | 7 Comments

Waarom een badkamer op het gelijkvloers ook een geweldig voordeel kan zijn

Het is iets wat mensen er vaak uitflappen als ze bij ons op bezoek komen. “Ooh, zo jammer dat de badkamer beneden is” – Ik moet dan altijd even beseffen dat de meeste badkamers bij de slaapkamers liggen en hoe blij wij zijn met ons benedenexemplaar. Want in deze fase van ons leven (met kleine kinderen) is dat alleen maar een zegen.

We hadden al wat ervaring, want ook in ons vorige huis was de badkamer beneden. In een Gents rijhuis is dat ook niet zo abnormaal. Die eerste bakstenen waren duidelijk een starterswoning, de kans dat we daar voor eeuwig gingen blijven was minimaal. Gezellig en tof huisje, maar toch net iets te klein voor een gezin met opgroeiende kinderen.

Ik kus nog elke dag mijn pollekes dat we bijna per ongeluk op onze huidige thuis gebotst zijn. Het zou altijd groter en ruimer mogen, maar tegelijk vinden wij het ook heel belangrijk om in het stadscentrum te blijven, dus is het maar logisch dat je een compromis maakt.

Maar goed, een badkamer beneden dus. Ik vertel graag waarom dat voor ons (in deze fase van ons leven) geweldig goed werkt:

  • Ik zet mijn kinderen in bad en werk ondertussen gewoon verder in de keuken/leefruimte. Dat is vlakbij, dus met een open deur kunnen we blijven converseren en vooral: ben ik er snel bij als er verdrinkingsgevaar of andere problemen zijn. Ik zit niet vast omdat zij in bad zitten.

 

  • Met een baby in huis was een badkamer een zaligheid zo vlakbij. Want vochtige doekjes doen het gewoon niet altijd bij een massakak, om maar iets te zeggen.

 

  • Ik lig al eens graag te weken in bad, mijn lief totaal niet. Dus hij zit vaak in de living iets anders te doen, terwijl ik een paar meter verder in bad dobber. Ik vind het heerlijk dat we zo dicht bij elkaar kunnen ontspannen. Ik ben godbetert zelfs al verschillende keren in bad geweest terwijl mijn kinderen een paar meter verderop zitten te spelen. Soms kruipt Felix er dan gewoon bij.

 

  • Ik sta een heel stuk vroeger op dan de rest van mijn gezin. Mijn lief is een lichte slaper. Als ik me ’s morgens zou moeten klaarmaken op dezelfde verdieping als hij, dan zou die arme man geen oog meer dicht doen. Nu kan ik gezellig ‘lawaai’ maken beneden, want de rest van de familie ligt één of zelfs twee verdiepingen hoger te ronken. En ze kunnen blijven ronken, want ze horen mij niet. Zij worden pas wakker als ik al lang op mijn werk ben, dankzij onze badkamer beneden worden ze ook pas echt wakker als ik al lang op mijn werk ben.

 

  • Als mijn jongens als moddervarkens uit de tuin komen gekropen, dan stappen ze bijna rechtstreeks de badkamer binnen. Dat scheelt een hoop opkuis.

 

Natuurlijk zijn er ook nadelen, maar die hebben niet zoveel te maken met het feit dat de badkamer beneden is. Het grootste probleem is dat we maar één toilet hebben. Dat is echt een big issue, pijnlijk duidelijk geworden toen hier eens drie mensen tegelijk buikgriep hadden. De kindjes kunnen nu nog op een potje als de nood hoog is, maar met twee volwassen mensen in huis zijn we sowieso one toilet short. En die boys gaan venten worden he, dus het gaat er niet op verbeteren.

Maar goed, dat willen we binnenkort ook oplossen. In een ideale wereld creëren we dan ergens een gastentoilet en boven ook nog ergens een tweede badkamer(tje).

Maar alles op zijn tijd (ge snapt dat ik daarmee bedoel “als we genoeg gespaard hebben en zo”). En zo erg is het ook allemaal niet, want onze badkamer ziet er wel zo uit.

(Ok, geen topfoto. Maar in mijn archief vond ik niet zo vlot betere foto’s. En ik had ook geen tijd om nieuwe te maken (ik bedoel, dat is met opruimen en al) – maar je kan hier het verhaal van de badkamerrenovatie lezen. Er vallen daar trouwens nog extra foto’s te scoren)

En ik ben daar nog altijd wreed content mee.

 

 

Posted in Thuis en al | 8 Comments