Vloeibare liefde. En warmte.

Ik heb heel vaak nachtmerries. Dat schijnt normaal te zijn in het verwerkingsproces van alles, maar is soms toch knap vervelend omdat de slaapmomenten hier al serieus beperkt zijn. Maar gelukkig zijn er soms ook glasheldere, mooie dromen.

Net voor de kanteling naar de ochtend werd ik een tijdje geleden wakker. Het was alsof ik daar nog stond in mijn droom, een documentaire in te leiden over prematuur geboren kindjes. In mijn slaap was ik het gezicht geworden van prematuurtjes en vanuit die rol was ik doorgerold naar televisie. Een beetje teruggerold ook, naar de liefde voor het presenteren. Er zat veel in die droom, maar vast ook een portie grootheidswaanzin. Dat is niet erg, een droom is de meest ideale plek voor zotte gedachten.

Maar diezelfde dag – en heel veel dagen daarvoor en daarna – kreeg ik weer dezelfde vraag. Dat er iemand opgenomen was in het ziekenhuis, met een groot risico op vroeggeboorte. Of dat een kindje veel te vroeg de veilige haven van de baarmoeder had geruild voor een verblijf op neonatologie. En daarbij vooral “Ik wil een cadeautje geven, wat is gepast?”. Soms zelfs praktischer, genre “welke maat kleertjes voorzie ik het best?”

Het feit dat er mensen aan je denken is geweldig. Het feit dat er mensen meeleven met je verdriet is fantastisch. Elk kaartje, elk berichtje, elke attentie werd en wordt hier enorm gewaardeerd.

Maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik veel niet meer weet. Die periode is zo een verschrikkelijk waas. Het verloop van Rosalie zit haarscherp in mijn geheugen, maar hoe de dagen zich rond het ziekenhuisbezoek spinden is soms moeilijk te achterhalen. Als je kind 82 dagen in het UZ Gent ligt, word je geleefd. Dus voor iedereen die ik vergeten te bedanken ben toen: mijn welgemeende excuses. Het kwam niet altijd allemaal binnen, mijn focus lag te veel op overleven.

Dus als mensen mij vragen wat ze kunnen doen om premature ouders te steunen, dan zeg ik altijd hetzelfde. Hoe lief elke attentie ook is, het is vooral de praktische hulp die zoveel deugd deed. Geen enkele dag in die drie maanden had ik genoeg fut om iets op tafel te toveren. Om boodschappen te doen. Om daar zelfs nog maar over na te denken. Er waren zoveel ballen om in de lucht te houden, eten hoorde daar gewoon niet bij. Het antwoord ligt soms gewoon in een kom soep.

Ik kan buurvrouw i. nooit genoeg bedanken voor wat zij het afgelopen najaar voor ons heeft gedaan. Zij heeft zich spontaan georganiseerd tot verzamelpunt voor al het eten dat op onze stoep werd gebracht in de ziekenhuistijd. Ik hoefde me niks aan te trekken van wanneer dingen gebracht werden of eender wat, ze vroeg gewoon simpelweg of er al iets was die avond of niet. Of er nog plaats was in de diepvries of niet. Dat lijkt misschien onnozel, maar dat was van onschatbare waarde. Als de grond volledig onder je voeten wegzakt, dan is de warmte van een gebracht avondmaal een zachte aai voor je verdriet. Dus als je iets wil doen voor premature ouders die een hele dag in het ziekenhuis zitten: breng eten. Daar kan geen enkel cadeautje tegenop.

Alle praktische hulp die we gekregen hebben, dat maakte echt het verschil. Hulp bij de opvang van de jongens, boodschappen, eten op de stoep, een keer een was doen, wat klusjes in huis. Daar ben ik vandaag nog altijd zo dankbaar voor. Het netwerk dat is rechtgestaan om ons te helpen, zowel van ver als van dichtbij, dat heeft ons erdoor getrokken. De tranen schieten in mijn ogen, want ik kan bijlange niet iedereen genoeg bedanken. Ook al omdat ik veel mensen niet eens persoonlijk ken, wat het bijna nog mooier maakt.

In nood leert men zijn vrienden kennen, zeggen ze wel eens. Dat is waar, nood toont het ware gelaat van mensen. Soms komt intense hulp uit onverwachte hoek, soms blijft het stil aan vanzelfsprekende kant. Ik weet dat heel veel mensen redeneren dat we “hen maar beter met rust laten” – ik dacht dat vroeger misschien ook – maar nee. Ik spreek nu zowel voor de geboorte van Rosalie als voor de dood van mijn broer: stilte is duizend keer erger dan dat je misschien een verkeerd woord zou zeggen. Al kan dat bijna niet. Soms zijn er geen woorden, en dat is ook goed. Dan kan je er nog altijd zijn. De confrontatie is maar één keer een moeilijk, daarna spring je er gezwind overheen of is er zelfs geen drempel meer. Het enige wat je nodig hebt als ‘steuner’: een portie begrip voor wie je steunt. Als je er op zo een moment voor iemand wil zijn, verwacht dan niks (terug). Heb daar begrip voor, dat komt wel (terug). Maar dan misschien even niet. Omdat dan blijven ademen soms al een loodzware opdracht is.

Cadeautjes zijn natuurlijk leuk. Sowieso. Maar kunnen ook heel gevoelig liggen. Ik kon het in het begin bijvoorbeeld echt niet verdragen dat iemand “Proficiat” zei voor Rosalie, dat maakte me pisnijdig. Want er viel helemaal niets te feliciteren aan een kind met zo een onzekere toekomst. En al zeker niet tegen een moeder waarvan de baarmoeder het gewoon had begeven. Ik kon het niet verdragen, echt niet. Ik weet dat andere ouders dat net heel erg appreciëren, dus hou je niet in.Laat al die belachelijke sociale codes varen en zeg gewoon wat je voelt. Ja, ook de premature ouders. Het is niet zo heel moeilijk om te zeggen wat je fijn vindt en wat niet. Het kan vooral veel onnodig leed besparen.

Kleertjes voor een prematuur kindje, dat is lastig. Je kan een pakketje aanvragen via vzw Kleine Held (voor een kindje op neo) en ik zou persoonlijk niet verder gaan dan dat. Het moment waarop Rosalie kleertjes mocht dragen, is verschillende keren uitgesteld. Er zijn minitiatuurkleertjes die ze nooit heeft kunnen dragen, omdat ze niet fit genoeg was. Dat doet pijn. Als het moment daar is, kan je vast nog snel genoeg voor leuke dingen zorgen.

Ik weet dat het in deze speciale Coronatijden allemaal nog een pak ingewikkelder is om er echt voor mensen te zijn. Mijn hart breekt dubbel voor iedereen die nu door dat eerste rauwe verdriet moet. Van gemis of van een trauma zoals een vroeggeboorte, of wat dan ook. Want knuffels zijn de beste zalf. En knuffels vallen niet onder social distance.

We zijn een creatief volk. Als je echt iemand wil helpen maar er staan een hoop praktische bezwaren in de weg, is er vast nog een omweg waar je niet aan gedacht had. En zelfs al geraak je niet verder dan een “We denken aan je”-berichtje, dan is dat nog geweldig.

Al die warmte die op ons afgekomen is. Al die kaarsjes. Al die regenbogen. Al die lekkere ovenschotels. Al die lieve kaartjes. Alles. Dat heeft ons moed gegeven om er elke dag opnieuw voor te gaan. Maar de praktische hulp, dat is toch wel echt een pilaar geweest. Ik word steeds gevraagd naar tips, dat is em. Praktische hulp is da bomb.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om echt iedereen te bedanken die voor ons iets betekend heeft in die moeilijke dagen. Van de kleinste mini attentie tot de grootste gebaren. We hebben het allemaal geapprecieerd. Er zijn mooie bedankkaartjes, maar die geraken helaas niet overal. Sorry.

Onthou dat de gewone dingen het sterkst binnenkomen. Een kom soep, een knuffel, een babysit. Als je minder je hoofd moet breken over praktische shit, komt er meer ruimte vrij voor de dingen die op dat moment echt belangrijk zijn.

Bedankt. Allemaal.

Ik ben sinds september verliefd op soep. Vloeibare liefde die je hart instant verwarmt.

Merci x 10000.

Posted in Dotje, Er zijn zo van die dingen, Kokeneten, Liefde | 3 Comments

Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent.

Actrice, architect of vroedvrouw. Dat waren de drie dingen waar ik over twijfelde toen ik op mijn achttiende een keuze moest maken over wat ik later wilde worden. Dat is dit jaar – auch – precies achttien jaar geleden. Als ik opnieuw voor de keuze zou staan, ik zou weer even hard twijfelen.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

Posted in (extreem) prematuur, Basiel, Borstvoeding, Dotje, Felix, Gent, Kind en gezin | 2 Comments

Blauw.

Toen ik deze blog een decennium geleden online gooide, zag mijn leven er slighty anders uit. Ok, understatement. Iedereen heeft recht op een beetje trial and error, dus ik had ook niet direct de juiste man vast. Voor ik met Tom het grote lot won, was er dus iemand anders. Een soort foute vriend als het ware. (Insert vette knipoog)


Enfin. Wij waren geen geweldige match Jeron en ik, maar het blijft wel een toffe man. Hij had ook een mega schattig zoontje, waar ik instant verliefd op was. Ondertussen een stevige tiener, maar Mano heeft nog altijd een plekje in mijn hart. Het was zoveel jaar geleden een beetje het klassieke verhaal van de leerling die iets begint te voelen voor haar (impro)leraar en omgekeerd, ik weet niet wie eerst was. Om dan anderhalf jaar later kei hard gedumpt te worden maar hem daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor te zijn. Ja, we kunnen vandaag nog vlotjes door één deur (zeker nu ik dat versmallingsprogramma ben begonnen :)), all good.


Jeron heeft me het juiste duwtje gegeven om deze blog te beginnen, dus credits daarvoor. Hij is en blijft ook een van de grootste improspelers van ons land. Wereldkampioen zelfs ooit, maar daar gaat het nu niet over. Omdat we ook na de breuk (enige tijd na het initiële drama uiteraard) bleven overeenkomen, ging ik nog wel eens het licht doen bij een voorstelling van de Improfeten


Naast mij in de lichtcabine trouw op post: Barbara (PS: Nog een andere Barbara dan die fantastische Barbara Ceuleers). Deze Barbara was/is de vrouw van de gitarist van de Improfeten. Iemand waar ik toen geweldig naar opkeek, en nu nog steeds. Want ze gaat haar dromen echt achterna. Geen praatjes, nee, ze heeft echt haar hebben en houden verhuisd naar Portugal. En vooral: ze heeft echt een boek geschreven. Meer nog, er is er al een tweede in de maak! Allemaal dingen waar ze van droomde, en die er nu gewoon echt zijn.


De bewondering is een beetje wederzijds heb ik mogen ontdekken toen ze voor 10 jaar Sofinesse een prachtige gastblog schreef. Ik voelde ontroeringstraantjes uit mijn ogen vloeien, zeker met het idee dat de kiem voor haar boek op een magische avond in mijne living is gelegd. 


Het was dus met klamme handjes dat ik vorige zomer “Blauw” begon te lezen. Het boek dat ze samen geschreven heeft met Joke, die er ook bij was die ene magische avond in mijne living. Want als je iemand heel graag hebt, dan is er toch altijd die lichte angst dat het misschien niet goed gaat zijn. En wat dan?


Maar ik begon te lezen in “Blauw” en twee dagen later was het uit. Ik werd onmiddellijk meegezogen in het verhaal en kon niet stoppen met lezen.

Dus die belachelijke angst was nergens voor nodig, het is gewoon echt een goed boek. Leest als een trein. Al stokte even mijn adem toen er ook een Rosalie bleek in voor te komen. Tijdens het lezen zat die van ons nog veilig in mijn buik en wist nog niemand dat ze Rosalie zou heten. Dat was echt heel speciaal.


Ik heb een gesigneerd exemplaar van “Blauw” in mijn boekenkast, maar ik mag er ook eentje weggeven. Dat ga ik via Instagram doen, dus kijk daar zeker mee om het te winnen. Maar ik wilde ook het hele verhaal vertellen, daarom doe ik het hier uitgebreid uit te doeken. Toch handig als je daarvoor je eigen website hebt :). 


Wel grappig dat ik zowel de boekvoorstelling als haar huwelijk gemist heb, omdat ik beide keren (met veel jaren tussen) geveld was door zwangerschapsmisselijkheid.  We hebben helaas ook geen enkele foto gevonden waar we samen opstaan (tien jaar geleden was dat nog niet zo met gsm’s en al, haha), maar we hebben ooit sowieso een selfie-date op haar terras in Portugal, want het is ook nog altijd mijn droom om ooit een boek te schrijven. Kunnen we daar dan hopelijk ook op klinken.


Maar voor nu alle eer aan haar (en Joke): wow. Wat een boek. Als je het straks niet wint, koop het dan snel en lees het. 


Ze heeft geen blauwtje gelopen. Integendeel. Wat een debuut.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Lunatics, Weggeef | 1 Comment

Maandbrief 4 (en 7)

Lieve Rosalie,

Ik moet beginnen met me te excuseren. Want waar ik voor jouw broers trouw elke maand een brief heb geschreven, is dit nog maar het tweede exemplaar voor jou. Ik heb wel wat argumenten: je gekke leeftijdsberekening en de gekke Coronatijden. Maar toch: een welgemeende sorry.

Want hoe oud ben je nu eigenlijk? Voor mij is dat heel duidelijk. Ik kijk alleen naar jou als een baby die op 19 december verwacht werd. Naar ontwikkeling toe ben je dus een kindje van bijna vier maanden. Maar je bent vandaag wel al zeven maanden bij ons. We kunnen eindeloos praten over die heel bijzondere en veel te vroege start, maar ik heb het liever over vandaag.

Want wat een zotte madam ben jij! Op zoveel vlakken. Je bent echt een zotte doos, want je lacht/kirt/schatert/kraait het hele huis bij elkaar. Ere wie ere toekomt: wij worden hier allemaal geweldig goed gezind van jou. Het moment dat je ‘s morgens je ogen opendoet, verschijnt daar meteen een verpletterende glimlach. En hupsakee, wij zijn allemaal gesmolten. Zo hard gesmolten dat ik de staccatoslaap (bijna) meteen vergeten ben.

Je bent ook echt een straffe madam. Want ja, we hebben laatst nog eens een weekje Jan Palfijn geboekt om een longontsteking te verslaan. Maar dat heb je alweer met verve gedaan. Ik ging binnen met een zielig kindje (het was toen echt heel moeilijk om je aan het lachen te krijgen) met een saturatie van 70 (paniek), maar twee antibioticaspuitjes later (vond je heel lekker trouwens) was je alweer je vrolijke zelve. Het was intens om je weer met een neusbrilletje te zien, maar het was ook best gezellig met ons tweetjes. Bezoek was niet toegestaan, dus heb ik al mijn aandacht aan jou gegeven. Daarna kon je weer heel wat nieuwe trucjes, zou het er iets mee te maken hebben?

Bij je broers heb ik nooit gekeken naar wat ze op een bepaalde leeftijd hadden moeten kunnen. Ik maakte me daar geen zorgen in, ieder kind op zijn eigen tempo. Maar bij jou is dat natuurlijk wel een beetje anders. Het is niet dat ik per se wil vergelijken, maar het is wel belangrijk om op tijd in te grijpen als we een achterstand ontdekken. Zo heb ik net nog gebeld met de bobath-kinesist om jouw vorderingen te bespreken. Want je kan ineens supergoed je hoofdje opheffen en je maakt bijzonder veel aanstalten om te rollen. Dat gebeurt nog een beetje te veel vanuit overstrekking, maar is ook niet helemaal abnormaal. Eigenlijk zit je nog altijd vrij goed op schema, wat misschien normaal aanvoelt, maar eigenlijk een geweldige prestatie is.

Normaal gezien hadden we volgende week een afspraak bij het Centrum voor OntwikkelingsStoornissen (kortweg COS), maar ik vrees dat die uit veiligheidsoverwegingen zal worden uitgesteld. Dat is een dubbel gevoel, want ik wil heel graag horen hoe ver je staat. Waar we ons wel of niet aan moeten verwachten. Maar tegelijk blijf ik graag nog een beetje met jou en de rest van ons gezin in deze quarantainebubbel.

Want jij hebt natuurlijk geen flauw benul van het feit dat je een Coronababy bent. Dat je eerste maanden een beetje anders verlopen dan gepland. Maar – net als voor de jongens – denk ik dat het voor jou een zegen is. Lekker dicht bij ons, lekker veel tijd om te wortelen. Gelukkig mogen wij nog volop knuffelen want je bent verdorie zo schattig dat het een uitdaging is om je personal space te geven. In dat departement: bedankt dat je me dat ’s nachts al iets vaker geeft. We liggen maar op een halve meter van elkaar, maar dat is toch iets comfortabeler dan met een baby van ongeveer 6kg op mij. We slapen nog niet echt als een roosje ‘s nachts , maar Rome is ook niet op een dag gebouwd.

(Al hadden we vast al het Colosseum als we met jouw kakapampers zouden bouwen)

Kus,

je mama

Posted in Dotje, Liefde | 7 Comments

(On)rust

Rust omdat we op een ander tempo kunnen leven. Nooit een wekker ‘s morgens, wat de nachten met een baby een stuk draaglijker maakt. Tom werkt van thuis en begint wel om 8u, maar aangezien de rest van het gezin dan vaak nog heel stilletjes ligt te ronken, is dat uitslapen in vergelijking met de normale ochtendrush. Er is geen rush meer. En dat is heerlijk.


Onrust want er is geen moment om naar uit te kijken, om naar af te tellen. Het is allemaal te vaag om er een vinger op te leggen. We weten niets. Ik ben ook bang dat het moment waarop de lockdown nog lighter wordt, mijn angst exponentieel zal meegroeien. Want uiteindelijk zal het virus pas echt onder controle zijn als er een vaccin is en het ziektebeeld meer in kaart is gebracht, en hoe lang duurt dat nog? Dat zal alvast niet samenvallen met het opheffen van de maatregelen. Tot die vaccintijd ga ik Rosalie niet in de buitenwereld durven laten, waar elke persoon een potentieel gevaar is. Waar de jongens dan elke dag opnieuw een bron van risico zullen zijn, omdat zij naar school gaan en dus elke dag naar een nieuwe besmettingshaard. Dat is toch een onleefbare angst?


Rust want lege weekends zijn heerlijk. Er moet helemaal niets, want er is alleen een lege agenda. Daardoor doen we veel dingen die ons als gezin nog dichter bij elkaar brengen. We hebben nog nooit samen zoveel kilometers gewandeld en elke maaltijd samen aan tafel gezeten. Nu wel. Er is zoveel verbinding in onze gezinsbubbel. Rust.


Onrust omdat mijn keel wordt dichtgeknepen als ik denk aan de gevolgen die we hier nog zo lang van zullen moeten dragen. De persoonlijke en sociale drama’s, de zoveelste economische ramp die verhaald zal worden op de meest kwetsbare mensen,  de eenzaamheid die singles te veel wordt of de crisis die groter wordt in moeilijke thuissituaties. De echt zieke mensen die maanden moeten revalideren, de getekende mensen die afscheid moesten nemen zonder elkaar, de uitgeputte zorgverleners, de verdronken kleine zelfstandigen…Ik kan nog uren doorgaan. Wordt de wereld ooit nog normaal? Geraken we hier nog wel echt boven? Als alles weer ‘normaal’ wordt, hoeveel jaar gaan we dit rotvirus dan nog in onze rugzak meedragen?


Rust want ik heb het ongelooflijke geluk om nog thuis te zijn en dus constant te kunnen zorgen voor mijn drie kinderen, zonder daarbij werk te jongleren. 


Maar onrust. Want het is waarschijnlijk ongepast om te zeggen dat ik deze tijd echt nodig had om mezelf een beetje te helen na alle persoonlijke trauma’s van de laatste twee jaren. Die zielebarsten lijken weer helemaal naar de kelder verschoven. Deze crisis is collectief, dus ik heb het gevoel dat ik mijn eigen littekens maar moet wegstoppen. Eerst van Covid genezen en dan misschien ooit eens van de rest? Alleen zal het in die “ooit” heel erg druk zijn waardoor ik nu al intens bang ben over wat dat dan met mij zal doen. Heb ik nog wel rek? 


Rust want voorlopig is er niemand in onze omgeving ernstig ziek door Corona, hopelijk kan dat zo blijven. Uiteraard zijn er heel veel mensen die we fysiek heel hard missen, maar dankbaar voor alle digitale hulpmiddelen.


Maar ook onrust want mijn moeder werkt in een WZC waar het binnen zit, en zij is zelf niet meer zo gek ver van de risicogroep.

Nog meer onrust als ik denk aan de mensen die nu meer dan ooit nood hebben aan een knuffel en een schouderklop. Die iemand moeten begraven in afstand. Want laten we eerlijk zijn, die social distance is eigenlijk vooral een physical distance met grote sociale gevolgen. Tactiel zijn is des mensen. Elkaar niet mogen aanraken is echt onmenselijk. Dubbel onmenselijk als de ziel gekraakt is.


Rust omdat er veel solidariteit is. Zoals de bijna onbekende die een ovenschotel naar de treurende vriendin in een andere provincie bracht, omdat het voor mij niet telt als een essentiële verplaatsing. Voor alle mondmaskers die genaaid worden en alle knuffelberen achter de vensters. Voor iedereen die in zijn kot blijft en probeert lokaal te kopen. Voor de creativiteit die weer vrijspel heeft (omdat er zoveel leegte is?). #tousensemble

Ik vergeet heel veel rust. Als ik niet verder kijk dan morgen, lukt het hier goed. Ons gezin draait, wij amuseren ons in ons kot. Wij doen ons best om de troeven uit deze situatie te halen. Er is echt een serieuze silver lining.

Ik vergeet heel veel onrust. In mijzelf, die ik heel ver weg probeer te duwen zodat de sfeer hier gezellig blijft. Dat gaat over kleine onrust over de verschrikkelijke rommel in dit huis wat voor mijn rommelig hoofd een serieuze uitdaging is. Maar ook over grote onrust, over de toekomst. Van ons, van iedereen. Die onrust beneemt me de adem en maakt het zwart voor mijn ogen.

Rust. Onrust. Rust. Onrust. Onrust. Onrust. Rust. Rust. Onrust. Rust. Rusteloos.

We kunnen niets anders dan er in berusten zeker?

Posted in Er zijn zo van die dingen, Kind en gezin, Want zo ben ik | 8 Comments

Gastblog: Superpower.

Ze blijven maar komen die gastblogs, echt heel fijn. Maar deze blog bestaat natuurlijk ook maar één keer 10 jaar ;). Vandaag eentje van Tamara van meerdanmama. Bedankt!

Een emotionele kip. Dat ben ik. Intussen heb ik een prachtig zoontje van 9 maanden en ik ben nog nooit zoveel ontroerd geweest en zoveel gebleit in mijn leven. Dat die emoties je overvallen tijdens de zwangerschap, tot daar aan toe. Dat er babyblues zijn en kraamtraantjes, ook daar kan ik mee leven. Maar mijn kind is al bijna een jaar oud en nog ben ik zo emo? Niet oké!

Wenen om de domste dingen? Check! Ik had tranen in mijn ogen toen iemand me het laatste stukje chocoladetaart gunde. Ik weende bij het einde van Aladdin toen hij Geest bevrijdde. Ik liet zelfs een traantje door iemand die me een gemeend complimentje gaf. #emochick.

Maar ik ween vooral over alles dat met baby’s te maken heeft.

Bij elke pasgeboren baby die ik zie of vasthoud.

Vriendinnen die zwanger proberen te worden, maar daar erg veel moeite mee hebben.

Als mijn zoontje voor het eerst iets nieuws doet, of als hij zelfs gewoon naar me lacht, bezwijk ik al.

De Netflixserie Babies kan ik dus ook niet zien zonder emotioneel te worden bij het zien van die kleine baby’tjes.

En dan Dotje. Het wondertje van Sofie en Tom. Ondanks alles toch zwanger en dan uiteindelijk toch een dochtertje. Van zodra Sofie verkondigde dat ze zwanger was van haar derde kindje volgde ik haar op de voet, ook al ken ik haar niet.

Die rollercoaster van gebeurtenissen met Dotje raakten me toch heel diep.  Ik moest huilen toen ik de post las over de schommel van hoop en angst. En toen ik voor de eerste keer de foto zag van Rosalie op Instagram moest ik ook mijn tranen inhouden (mission failed, by the way). Ze was zo mooi maar ook zo kwetsbaar. Zo klein. Hoe mooi was het hoe het stukje Internet als een front Sofie ondersteunde.

Sindsdien heeft Rosalie ook een stukje van mijn hart veroverd. De Instastories van Sofie zijn de enige die ik echt wil zien. Hoe fijn is het dat ze zo open is over alles. Ga je soms ook onderwerpen uit de weg, Sofie? 

Sinds mijn zwangerschap ben ik dus een emotionele kip, maar ook een beetje een leeuwin die haar jong beschermt. Sofie is dat helemaal, die leeuwin. Hoe zij zorgt, hoe zij zo sterk is, dat is ongelooflijk.

Moeder zijn, dat is haar superpower. 

Posted in Want zo ben ik | 1 Comment

Gastblog: Puzzelen tussen werk en leven.

De verjaardagsmaand van Sofinesse is officieel voorbij, maar alle gastblogs zijn nog niet online geraakt. Dus voilà, ook in april ga ik met plezier nog eventjes door. Bij deze eentje van Stefanie van hetongedroomdeland.

Werken combineren met een gezin met kleine kindjes, het is niet evident. Sofie haalt regelmatig aan dat ons Belgische systeem het best moeilijk maakt om als jonge mama de puzzel te kunnen leggen. En Sofie staat hier niet alleen in, ook andere bloggers trekken deze kaart (zoals Le cœur à marée basse met haar prachtige tekeningen). Ik sluit me volmondig bij hen aan, maar in afwachting van een betere wereld moeten we intussen wel verder. Daarom heb ik de laatste jaren enkele puzzelstukjes verzameld die ik helemaal zelf in de hand heb, en die samen maken dat mijn combinatie tussen werk en leven vandaag best goed zit. Deze puzzelstukjes zijn bedacht in het pre-Coronatijdperk, maar ook nu komen ze me goed van pas. Ik ben heel enthousiast dat ik ze met jullie mag delen via deze gastblog!

🧩Puzzelstukje 1: slaap is de topprioriteit.

Niets is belangrijker dan slapen. Dit is echt de manier bij uitstek om gezond te zijn en te blijven. Op fysiek vlak helpt een goede nachtrust bijvoorbeeld om infecties te overwinnen en om ziektes op afstand te houden. Altijd een winner, en zeker in tijden van Corona. Maar ook op mentaal vlak is slapen belangrijk, onder andere voor emotionele stabiliteit. Als je systematisch te weinig slaapt voelt alles al snel te zwaar, en is het extra moeilijk om rustig te blijven bij een ontploffende kleuter, of bij een ontploft huis. Of bij een televergadering die ontspoort door aanhoudend gejengel…

Achter deze claims zit serieuze wetenschap (leestip: het fantastische Why we sleep) en helaas ook een portie proefondervindelijke ervaring. Net als Sofie was ik meer dan een jaar lid van #TeamNoSleep na de geboorte van onze oudste zoon, en de resultaten waren echt niet fraai: een bacteriële longontsteking die me meer dan een maand onderuit haalde. Sindsdien beschouw ik slaap niet meer als een luxe maar als een essentiële basisbehoefte. Dit krijgt prioriteit, en ik zal dus nooit of bijna nooit meer slaap opofferen om te sporten, werken, lezen of wat dan ook.

🧩Puzzelstukje 2: Leve de dienstencheques (x2!)

Toegegeven: terwijl je slaapt kan je geen badkamers poetsen, geen hemden strijken en geen vaatwassers vullen. Gelukkig bestaan daar oplossingen voor. Sinds ik terug aan het werk ging na de geboorte van ons tweede kind hebben wij twee keer per week poetshulp via dienstencheques. In het begin voelde dat buitensporig en verwend aan, maar nu vind ik het de beste vondst ooit. De acht uren hulp volstaan ruimschoots om te poetsen, op te ruimen, was te plooien, hemden te strijken en nog wat extra dingen te doen. Als ik ‘s avonds thuis kom is alles netjes en dat geeft me heel veel mentale energie. Ik kan meteen op de kinderen focussen en hoef niet op tien fronten tegelijk aan de slag. En ook niet onbelangrijk: doordat we twee verschillende poetshulpen hebben valt de hele boel hier niet meer in duigen als één van hen ziek valt of verlof heeft. Een quasi perfect systeem dus, met tot nu toe maar één groot nadeel: het is niet voorzien op Corona-tijden. Helaas…

Voor alle duidelijkheid, ik ben me er ten volle van bewust dat niet iedereen dit zich zomaar kan permitteren. Wij hebben zelf ook geschoven met ons budget om hiervoor ruimte te hebben. De dienstencheques krijgen voorrang op reizen en kledij, ik kocht heel veel babyspullen tweedehands en we hebben onze lening bewust laag gehouden. Als het enigszins lukt denk ik dat het de investering meer dan waard is, en dat je echt geen slechtere mama bent omdat je voor dit soort zaken hulp inschakelt.

🧩Puzzelstukje 3: gemakkelijke(re) ochtenden

Peuters en kleuters zijn er oprecht van overtuigd dat ze ‘s ochtends alle tijd van de wereld hebben. Die eerste categorie wil daarom werkelijk alles helemaal zelf doen, want dat gaat lekker traag. De tweede categorie daarentegen wil helemaal niets zelf doen, want dan zou het wel eens vooruit kunnen gaan. Argumenteren dat de trein of de videocall niet wacht helpt niet (heb ik vaak geprobeerd) en roepen ook niet (is me helaas ook al wel eens overkomen). Wat er wél helpt in ons geval is voorbereid zijn.

‘s Avonds smeren we de boterhammen voor de volgende ochtend en de volgende middag. Ik vul de drinkbussen en de koekjesdozen en leg een stuk fruit klaar. De oudste kan daar ook al bij helpen. Eventuele extra benodigdheden voor in de kleuterklas verdwijnen al in de boekentas (genre een eierdoos of een glazen bokaal, je kent het wel). Ik leg kleren voor de oudste klaar zodat hij zich ‘s ochtends zelf kan aankleden. Voor de jongste kies ik ook een outfit, en vaak trekken we die al meteen aan. Ze slaapt dan in haar kleren van de volgende dag en ze heeft daar nog nooit over geklaagd (uiteraard geen jeans met een hemd, maar een joggingbroekje met een los truitje).

Op die manier hoeven we ‘s ochtends niet veel meer te doen, kunnen we langer slapen en zijn de kinderen ook een stuk relaxter. Als er dan toch nog tijdsnood is heb ik een magische truc achter de hand: “Wie kan er het eerst zijn schoenen aantrekken/zijn jas aandoen/tot aan de auto stappen?”. Elke keer opnieuw een bijzonder spannende wedstrijd die ik met de glimlach verlies.

Dit soort tips (en vele andere) keren ook terug in de podcast Werk en Leven van Anouck Meier en Kelly Deriemaeker. Een absolute aanrader!

🧩Puzzelstukje 4: witruimte in de planning

Mijn agenda en mijn hoofd mogen nooit zo vol zijn dat er werkelijk niets meer bij kan. Want vroeg of laat valt er een kind ziek of ergens een lijk uit de kast, en dan loopt het allemaal in het honderd. Slim en efficiënt plannen wil dus niet zeggen dat de agenda helemaal volgeboekt is, wel integendeel.

Ik werk 4/5 via tijdskrediet en tijdens de week gebruik ik die 2 halve dagen als buffer. Als er op het werk extra inspanningen nodig zijn voor een deadline beslis ik bijvoorbeeld om een halve dag toch te werken (en neem ik die later op als recup). Maar ik gebruik die tijd even goed voor onverwachte bezoekjes aan de dokter, om kapotte schoenen te vervangen of om nog op tijd een cadeautje in huis te halen voor het verjaardagsfeestje dat zaterdagochtend om 10u begint. Er is bijna altijd wel iets te regelen, en zoniet gebruik ik de vrije tijd voor de kinderen of puzzelstukje 5.

🧩 Puzzelstukje 5: Breaks zijn essentieel

Zijn breaks een luxe en is het de taak van een mama om altijd maar te blijven gaan? Of zijn breaks essentieel om goed te functioneren en dus eerder een cadeau voor jezelf en je gezin? Ik stem voor het tweede, en de wetenschap met mij. Daarom hecht ik veel belang aan momenten waarop ik niets te doen heb. De invulling van die momenten varieert sterk en maakt eigenlijk niet zoveel uit. Er zijn wel drie basisregels die mij het beste helpen om mijn hoofd leeg te maken en mijn batterijen op te laden:

  • Weg van smartphones, tablets en andere schermen
  • Open lucht opzoeken, liefst natuur
  • Alleen zijn met mijn gedachten

Op zaterdagen breng ik mijn zoon bijvoorbeeld met de fiets naar de zwemles in plaats van met de auto. Of ik ga op mijn eentje naar de sauna. Sinds de Corona-quarantaine zijn beide helaas geen optie meer. Maar wat wel nog werkt is ‘s ochtends en ‘s avonds tien minuten mediteren met Headspace, en in België mag je gelukkig nog altijd onbeperkt wandelen en fietsen.

😉

Voilà, dit zijn mijn 5 basisrecepten. Uiteraard zijn dit geen toverformules, en uiteraard draait er ook bij ons al eens een wiel af. En nu zeker, nu we min of meer thuis opgesloten zitten met een peuter en een kleuter en twee veeleisende jobs. Maar ook deze periode gaat uiteindelijk wel voorbij.

Tot dan wens ik iedereen met kleine kinderen veel goede moed, veel momenten van rust, en uiteraard veel slaap.

Posted in Kind en gezin | Leave a comment

Gastblog: moederzaken.

Ik hoef u niet te vertellen dat het gekke tijden zijn. Maar er komen nog steeds gastblogs binnen n.a.v. tien jaar Sofinesse, en ik ga die blijven publiceren. Het leven is al zo veel veranderd, dit zijn pre-Corona-plannen die helemaal virusveilig kunnen verder gezet worden. Dus voilà, vandaag eentje van Mie van Miekids

Lieve Sofie,

Ik leerde je kennen in september. Toen je net bevallen was van je dochtertje Rosalie. Je ging door een hele heftige periode en ik voelde zo met je mee. Via instagram gaf je mij en vele anderen een kijkje in je leven. Mijn hart huilde met je mee die eerste maanden. Wat vond ik het dapper dat je je zo kwetsbaar opstelde en toonde wat je echt voelde. Je kreeg veel bagger en rotopmerkingen over je heen. Ik begrijp nog altijd niet dat er zo’n mensen bestaan. Maar jij bleef vechten. Voor je lieve meid en je gezin.

Hoewel ik je niet persoonlijk ken, voel je na al die maanden erg vertrouwd.

Je kleine meid bleek super dapper (net de mama) en wat ben ik blij dat ze het gered heeft. Ik wou deze blog schrijven om je een hart onder de riem te steken. We zijn allemaal mama’s. Mama’s die elke dag het beste van onszelf geven. Mama’s die elke dag twijfelen of we het wel goed doen. Of het wel genoeg is. Het is soms gek worden, op je neus gaan en weer overreind krabbelen. Maar tegelijkertijd is het ook heel erg genieten en zo verliefd zijn op je kroost.

Vroeger dachten we het allemaal beter te weten en dat we het met ‘onze kinderen’ anders gingen doen. Maar sinds we mama zijn weten we wel beter. Als ik in je stories zie dat je ook bijgekomen bent of dat je huis even ontploft is, dan komt er een lach op mijn gezicht. Het voelt heerlijk herkenbaar. Je draagt bij aan een echte moedergemeenschap op Instagram. Eentje waarbij we elkaar steunen in plaats van elkaar met de vinger te wijzen. Dus bij deze een dikke dankjewel. Blijf vooral jezelf en een dikke proficiat met de 10de verjaardag van je blog! Ik hoop dat ik ook aan 10 jaar raak J.

Heel veel liefs,

Mie

Ps: Ik wacht op die podcast over moederzaken.

Posted in Kind en gezin | 1 Comment

10 jaar Sofinesse: de giveaway!

Tien jaar geleden had ik wat schrijfseldocumenten op mijn bureaublad staan. Ik volgde toen zelf gretig een aantal blogs en wilde eigenlijk ook zo een kanaal beginnen, maar had een klein zetje nodig. Dat kwam er onder de vorm van mijn toenmalig lief (er zijn ook ex’en waar ge geen boel mee hebt :)) en mijn lieve vriendin Fiona. Samen knutselden we dit platform in elkaar. Sofinesse was geboren.

Ondertussen is het ook de naam van mijn eenmanszaak, waar je me kan boeken voor stemmenwerk en presentaties, of eventueel als copywriter. Het is een beetje gegroeid naar vanalles, maar eigenlijk is het ook altijd vanalles geweest. Een blik op mijn leven, de finesse van Sofie. Dat laatste was 10 jaar geleden zo en is het vandaag nog altijd.

Maar 10 jaar dus. Dat vraagt om een coronaveilig feestje. Want in deze harde tijden lijkt het me nog belangrijker om elkaar te steunen met kleine dingen. Het begon als een zot idee, maar dankzij een aantal toffe ondernemers is het gegroeid tot een leuke giveaway. Ik ben blij en dankbaar, en hoop hetzelfde te bereiken bij minstens 10 gelukkige lezers.

Wie een beetje meevolgt op instagram, heeft al gezien wat er te winnen valt. Ik mag 10 fijne pakketten uitdelen (ah ja, want 10-jarig bestaan en al) met allerlei leuke en lekkere dingen:

  1. Geurkaars van Gerhildemaakt
  2. kortingsbon van Babsbakt
  3. kortingsbon en verrassing van Strikboetiek
  4. vlaggenlijn van Madam Bavet
  5. verrassing van Juffertje_knip (zoek haar op IG!)
  6. wensdoosje van Troossst
  7. deurhanger van Madame Tricotin (zoek haar op IG!)
  8. online workshop “minder stress, meer focus” van Brigitta Van Geel
  9. zakje granola van Studio Simmoens (zoek haar op IG!)
  10. koekjes van Koekebakkelies (zoek haar op IG!)
  11. boek Zwanger ?! van Angelique Coppens
  12. verrassing van Lieve Walraevens (zoek haar op IG!)
  13. handgemaakte oorbellen van een wilde weldoener
  14. kortingsbon fotoreportage van fotograaf (en doula) Cynthia (random voor 6 winnaars)

Op Instagram toon ik geregeld foto’s van hoe dat pakket er dan ongeveer zal uitzien. Al gaan we voor de coronaveiligheid werken met een aantal vouchers, maar dan kan je toch al een beetje watertanden. Je kan via instagram ook meespelen trouwens, dan maak je dubbel kans.

Dat is het basisverjaardagspakket. Maar er is ook één iemand die nog iets hoger in de lucht mag springen, want die wint een superpakket! Daar zit alles in wat je hierboven kan bekijken, maar ook nog een paar geweldige extra’s:

  1. Cadeaubon van Fleurfatale twv 100 euro
  2. Paar oorbellen naar keuze van Strikboetiek
  3. Cadeaubon van Babsbakt twv 50 euro
  4. T-shirt van Studio Sparcle
  5. Sessie voetreflexologie van Ann
  6. Gepersonaliseerde tutjesketting en bijtring van made_by_e_l_l_e_n
  7. Totebag van Els (els_maakt_met_liefde)
  8. Fotoreportage van fotografe en doula Cynthia
  9. Pakket kaarsen van Gerhildemaakt
  10. Pakket mutsjes (oa turban) van Maryluce

Ik zou er alleszins heel blij mee zijn als ik dat zou winnen :). Maar ik hoop van jou hetzelfde. De bedoeling van deze actie is niet om volgers of likes te verzamelen, maar gewoon om jullie te bedanken. Want al 10 jaar is Sofinesse (zowel hier als op IG) een broodnodige uitlaatklep voor mij. Mijn hart maakt nog bij elke reactie een sprongetje (ik negeer de trollen eventjes ;)).

Dit gezegd zijnde wil ik de ondernemers die meedoen wel een handje helpen. Dus als je hen zou volgen op facebook of instagram, dan doe je mij daar ook een groot plezier mee. Van een beetje solidariteit kunnen we alleen maar beter worden he?

Ongelooflijk veel mensen zien hun verjaardagsfeestje in duigen vallen door het coronakreng, maar cadeautjes kunnen gelukkig nog altijd. Dus je vraagt je waarschijnlijk nog maar 1 ding af: Hoe kan ik in godsnaam meespelen???

Om positief te blijven in deze tijden en omdat Sofinesse 10 jaar bestaat, moet je eigenlijk maar 1 ding doen. Hieronder in de comments laten weten wat jouw favoriete moment is van de afgelopen 10 jaar? Wat springt er het eerst in je hoofd naar boven als je denkt aan de periode tussen 2010 en 2020. Dat mogen kleine en grote dingen zijn, als het maar iets is dat jou blij maakt. Waar je even kan aan terugdenken en waar je een grote glimlach van krijgt.

Je mag zowel hier meespelen, als op Instagram. Dan verhoog je je winstkansen wel een beetje, want kom je 2 keer in de pot. De 10 pakketten worden random gekozen door de onschuldige kinderhanden van mijn jongens.

Go! Meespelen kan tot en met vrijdag 3 april! Succes!

Posted in Weggeef | 200 Comments

“Amai, die vindt zichzelf ook geweldig zunne.”

Dat was mijn eerste indruk van Sofie, na een aantal weken samenwerken op Nostalgie. Als je mij toen had gezegd dat ik haar 8 jaar later zou omschrijven als mijn beste vriendin, had ik je zot verklaard. 

Maar al snel had ik door dat Sofie gewoon het hart op de tong heeft, eerlijk en rechtdoorzee is. Dat ze uitkomt voor haar mening en opkomt voor haar ideeën. Dat ze eigenlijk de vrouw was die ik toen graag had willen zijn. 

Op Nostalgie waren we de vroege vogels, we hadden er meestal al 2 of 3 werkuren opzitten, voor de andere collega’s binnendruppelden. En zoals echte vrouwen deden we dat al “multitaskend”: werken en babbelen tegelijkertijd. Die ochtendbabbels en een “gemeenschappelijke vijand” brachten ons al snel dichter bij elkaar. Collega’s werden vrienden. Vrienden werden besties. Besties werden familie. 

Want zo voelt de familie Brutin-Verschueren voor mij aan. Die hechte entiteit, met Babs als een aanhangsel. Een gezinsblindedarm, als het ware. Want de kinderen van Sofie en Tom, het zouden mijn kinderen kunnen zijn, zo graag zie ik ze. Mijn metekindje Rosalie, uiteraard, maar ook de jongens zijn een geschenk in mijn leven. Net zoals Tom. Sofie heeft de hoofdvogel afgeschoten. Maar het is haar meer dan gegund. Ze verdient alleen het allerbeste! Gelukkig heeft ze mij 😉

Je kent ze wel, die zwarte bladzijdes in het grote boek des levens. Bij sommigen is het een enkele pagina, bij anderen zijn ze muisgrijs, bij mij waren ze pikzwart. En met velen. Maar dankzij Sofie was er altijd licht aan het einde van de tunnel. Omdat ik altijd wist dat er ergens een “thuis” was, een warm nest waar ik mezelf kon wentelen in liefde (en vaak ook zelfmedelijden toen ;-)). Ik heb haar daar eigenlijk nooit echt voor bedankt. Misschien is dit wel een mooi moment…

Beste lezers, ik wens jullie allemaal een Sofie toe. Een vriendin die altijd voor je klaarstaat, in welke fase van je leven ook. Een vriendin die recht voor de raap is (“ja, uw gat is te dik in diene rok”) en goede raad geeft, maar even goed supportert als je die goede raad feestelijk in de wind slaat. Een vriendin waarmee je kan lachen (buikpijn!), onnozel kan doen (ik denk aan een meekweel-Werchter Boutique-filmpje), serieuze gesprekken kan voeren en gewoon stil mee kan zijn. Wiens aanwezigheid altijd een meerwaarde is, nooit een last. Ik wens jullie allemaal zo’n Sofie toe.

Maar van deze Sofie blijf je af, die is van mij. Nog zo’n 70 jaar. Minstens. 

Posted in Liefde | 4 Comments