Hoe Rosalie plots toch ter wereld kwam.

00u

Vaste baxtertijd. Echt goed heb ik nooit geslapen in die week observatie, maar meestal was ik wel even ingedommeld voor dit moment. Ik probeerde die nacht tijdens het aankoppelen verder te slapen, maar dat lukte niet echt. Ik viel toch in slaap, met de gedachte dat we toch weer een dag verder waren.

3u30

Ik schiet plots wakker. Ik voel een klein beetje pijn onderaan de linkerkant van mijn buik. Helemaal niet erg, maar toch ook niet leuk. Ik draai op mijn linkerzij, maar dat maakt het eigenlijk erger. Ik draai op mijn rechterzijde en probeer verder te slapen. Het trekt ook maar een beetje, nauwelijks voelbaar.

6u

De nachtverpleegster brengt een nieuwe baxter. Ik vraag meteen om hem ook nog te komen afkoppelen voor de wissel van de shift, omdat ik daarvoor al een paar dagen heel lang had moeten wachten om verlost te worden. En ik voel wat getrek in mijn buik, dus ik moet waarschijnlijk gewoon naar het toilet? Toch?

6u45

De baxter is net afgekoppeld. Ik zeg tegen Tom (die godzijdank was blijven slapen, normaal gezien de laatste nacht) dat ik wat buikpijn heb, en dat ik het eigenlijk niet helemaal vertrouw. We besluiten te bellen. De vroedvrouw zegt dat ze meteen met de monitor zal komen, dat stond toch al gepland in de ochtendroutine. Ik word aangesloten.

7u

Na een week ervaring met hartfilmpjes hebben we meteen door dat dit er helemaal anders uitziet. Waar we ons daarvoor zorgen maakte over “gaat dat nu niet een paar slagen te hoog”, zien we nu heel sterke dalingen. Net op het moment dat ik een heel klein beetje meer pijn voel, ook al zegt de monitor dat er geen wee te bespeuren is. We bellen opnieuw. Het was meteen de assistent van wacht, die na het bekijken van hartfilmpje snel de echomachine ging halen. Hij deed een echo en voelde even, zei dan dan plots dat de voetjes er al uit hingen. Shock.

7u15

In allerijl werd ik van de monitor gehaald. Mijn bed werd in volle vaart naar het verloskwartier gerold. Tom liep mee, ik ging het OK binnen. Ondertussen werd er rondgebeld en neo klaargemaakt. Ik werd nog snel gesondeerd, kreeg de melding dat een sectio geen optie meer was (het ene geluk bij dit ongeluk) en dat ik moest duwen voor mijn leven. Ik trilde, huilde, verging van angst. Maar toen ze even later zeiden dat ik moest persen, duwde ik met alles wat ik in mijn lijf had. Zonder enige perswee, zonder enige wee zelfs.

Tom riep na een minuut dat ze er was, dat haar lichaam er al was. De arts zei dat haar hoofdje er nu snel uitmoest. Dus ik duwde, het geheel duurde niet langer dan twee minuten. Ik brulde van de pijn, maar gebruikte al mijn kracht om haar het leven te geven.

7u22

Rosalie wordt geboren, maakt geen geluid. Voor ik mijn ogen open gedaan heb na het hoofdje, wordt ze al verzorgd in de kamer naast het OK. Niet veel later mag Tom gaan kijken, terwijl de gynaecologen zich bekommeren om mijn placenta. Die moet wat losgeweekt worden, wat ook nog een pijnlijk verhaal is. Maar op dat moment kan het me allemaal niet schelen, wat er met mij gebeurt is niet meer van tel.

Tom kwam terug en zei dat ze er zo groot uitzag, groter dan verwacht. Niet veel daarna kwamen ze zeggen dat ze het voor haar situatie heel flink was. Toen we samen naar buiten werden gerold, konden we elkaar even ontmoeten. Daarna werd ik naar een verloskamer gebracht om af te kolven, zij werd ondertussen geïnstalleerd op neonatalogie. Na een bevalling van ongeveer zeven minuten. Geen arbeid. Geen tijd om te wennen aan iets.

Het begin van een hele nieuwe, maar even onzekere situatie.

De heftigheid en snelheid is overweldigend. Het hele verhaal is zo fucking niet normaal.

Het neerschrijven en vertellen helpt hopelijk een beetje in de verwerking, want ergens lijkt het alsof ik helemaal niet bevallen ben.

Nu is het aan ons meisje. Ik vecht voor elke druppel colostrum, zij voor haar leven. Het is opnieuw uur per uur, dag per dag. Geen idee hoe we die ziekenhuistijd gaan combineren met onze twee jongens. Zoveel vragen. Maar ook zoveel hoop.

Oh Rosalie.

Welkom in de wereld, welkom in de tijd.

We zien je nu al zo graag.

This entry was posted in Borstvoeding, Dotje, Liefde, Rapporteren. Bookmark the permalink.

41 Responses to Hoe Rosalie plots toch ter wereld kwam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *