Het kleine pijntjes / grote pijntjes – taboe.

Wow, ik zit al flink in het tweede semester! Ik ben ondertussen zo zichtbaar zwanger dat ik soms zelfs de angst vergeet. Hoe dichter we bij een doktersafspraak komen, hoe meer die weer komt opzetten, maar uiteindelijk is dat getrappel in mijn buik elke dag wel een enorme (en heerlijke) geruststelling.

Komen we bij een ander punt. Blijkbaar is het not done om iets te zeggen over de negatieve kanten van een zwangerschap. Want je mag toch alleen maar superblij zijn dat het toch gelukt is met dat wondertje. Want er zijn mensen die al jaren proberen en helemaal geen kinderen kunnen krijgen. Want je moet toch gewoon dankbaar zijn om wat je hebt en voor de rest je mond houden om anderen niet te kwetsen.

Kijk, ik ga daar kort over zijn. Het leven is wat het is. Er is altijd iets dat erger is, er is altijd iemand die zich mogelijk gekwetst zal voelen bij dingen die op geen enkele manier zo bedoeld zijn. Je kan daar onmogelijk altijd rekening mee houden. Want wat het juiste is voor de ene, is dan misschien exact het foute voor de andere. En er gaan altijd mensen dood, het ergste van het ergste. Ik weet dat, ik voel namelijk elke dag een leegte en groot verdriet.

Wil dat dan zeggen dat we de kleine pijntjes niet meer mogen uitspreken? Nee toch?

Ik gooi mijn veel op mijn stories, vaak zoals het komt/gebeurt/door mijn hoofd schiet. Misschien vind je me zagen, klagen of een regelrechte trut. Dat is jouw goed recht. Maar ik heb het nog al gezegd, je hoeft het helemaal niet mee te lezen. En ondanks alles probeer ik met de nodige humor en kracht in het leven te staan. Het lijkt allemaal vergeten, maar verwerken doe je dit allemaal niet. Overleven wel, zoals Manu Keirse zegt. Of dat toch proberen.

Ik ben nu zwanger: 23 weken en 5 dagen. Ik vind het fantastisch, want ik heb ongelooflijk hard naar dit kleine mensje verlangd. We zijn ongelooflijk dankbaar voor dit lichtpuntje in een extreem donker jaar.

Maar ik ben niet akkoord dat ik dan maar al de rest er zomaar – zonder morren – moet bijnemen. Weet je, de eerste dagen na de dood van mijn broer, heb ik niets gegeten. Eten viel serieus van de prioriteitenlijst en ik voelde ook geen honger. Maar toen ik uiteindelijk iets in mijn mond stak, kon ik wel nog altijd zeggen of dat lekker was of niet. De boterkoek die ik at, was eigenlijk al een dag of twee te oud. Mag je dat soort dingen niet meer voelen of zeggen omdat er iets ergers is gebeurd? Ik dacht het niet. Weet je dat er in het grootste verdriet vaak ook veel gelachen wordt? In elke situatie zit humor, ook als je hoofd ontploft van de tranen.

Dus ja, dat zwanger zijn is soms lastig. Ondanks het feit dat ik dit helemaal wilde.

Er is namelijk voor de derde keer deze zomer een officiële hittegolf. Om maar iets te zeggen. Lastiger met een dikke buik, feit.

Ik word dikker en ik weet dat dat de bedoeling is, maar ik vind dat toch niet gemakkelijk. Als ik plots op 3 dagen tijd 1,5kg ben bijgekomen, dan voel ik me daar niet goed bij. Ik eet absoluut niet voor twee, integendeel, want eten bezorgt me nog altijd heel erg veel last. Maar ik heb mijn lijf altijd te dik gevonden (wat volgens de BMI waarden ook helemaal klopt, echt een feit). Als ik me door de hitte nog logger voel dan anders en ik spreek dat uit, dan maakt me dat geen ondankbaar onmens. Maar gewoon een mens.

(Ik weet ook dat bijkomen erbij hoort. Maar er zijn toch mensen die nauwelijks een paar kg dikker worden en er zijn er die een hele cementzak bijkomen. Dus het hoort er gewoon niet voor iedereen bij, dat is gewoon zo.)

Ik kan maar weinig voedsel echt goed verdragen. Bijna alles wat ik eet, moet ik me daarna bekopen. Met zuuraanvallen, met misselijkheid, met nog amper kunnen bewegen omdat ik al dagen niet meer naar de wc ben kunnen gaan. Dat hoort erbij, maar ik spreek het ook even uit. En ik ga me daarvoor niet excuseren.

Ik fiets en trein naar mijn werk, met een zware rugzak. Ik ben er zo hard als ik maar kan na een heerlijke vakantie weer ingevlogen. Ik ben niet ziek, maar ik ben wel zwanger. En het is verdorie niet evident om met een bolle buik alle taken af te handelen die thuis en op het werk van mij verwacht worden. (Zeker niet in een hittegolf) Maar ik doe het. En soms helpt het wel een keertje om daarover te zagen. Of eens extra hard te zuchten. Ik heb een druk semester voor de boeg op school, in combo met een lijf dat zich in redelijk tot heel zwangere toestand bevindt. Het is niet omdat ik dit kindje wilde, dat ik de vermoeidheid niet voel.

(By the way: Ik zou het verschillende mannen wel eens willen zien doen, haha. Misschien dat er dan eindelijke betere regelingen geboren zouden worden? Als mannelijke politici een zwangerschap ook eens aan de lijven zouden ondervinden, je zou nogal eens iets zien)

Ik kan nog wel even doorgaan met kleine kwaaltjes (ik.zeg.niks.over.aardbeien), maar ik weet dat ik die even snel weer vergeten zal zijn als ze gekomen zijn. Maar is het soms zwaar om nu zwanger te zijn? JA! Ben ik daar een halve seconde minder dankbaar om? NEE! Heb ik het recht om dat uit te spreken? JA.

Het is ook niet omdat die baby ongelooflijk gewild is, dat er geen pittige periode aankomt he. De kraamtijd, met nog twee andere gastjes, dat zal vermoedelijk niet van de poes zijn. De opstart van de borstvoedingen, de nachten zonder slaap. Beware voor nog meer gezaag. Insert knipoog.

Ik zal het opnieuw uitspreken. Want dat is het leven. Relativeren is gezond, en doe ik al elke dag met hopen. Want er zal altijd iets zijn dat erger is. Maar dat betekent niet dat de kleine pijntjes onder de mat geveegd moeten worden.

Want het leven schakelt constant tussen klein en groot(s).

Sorry not sorry.

This entry was posted in Mens erger je niet!, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

115 Responses to Het kleine pijntjes / grote pijntjes – taboe.

  1. Pingback: Over dat niks doen en af en toe eens goe mogen klagen de nieuwe trend zou moeten zijn – Dit is Leen

Leave a Reply to Sarah Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *