Hoe het wonder geschiedde. En ik toch zwanger geraakte na onvruchtbaar verklaard te zijn door het syndroom van Asherman.

“Ja, je hebt dus toch het syndroom van Asherman. Het wordt eigenlijk onmogelijk om nog kinderen te krijgen. Gelukkig heb je er al twee, dan is het minder erg. Bovendien is het met je leeftijd toch vijf voor twaalf.”

Oktober 2018

Ik was toen 34 en kreeg deze woorden te horen van de gynaecologe die na het miskraam de curettage had uitgevoerd, de rechtstreekse oorzaak van de onvruchtbaarheidsdiagnose Asherman. Ik liep al maanden te zeuren dat er iets niet klopte met mijn lichaam, maar kreeg geen gehoor. Uiteindelijk werden we doorgestuurd naar fertiliteit en daar verplicht het protocol te volgen. Ik moest starten met een cyclusmonitoring en mijn lief moest zijn zaad laten onderzoeken. Ik steigerde. Mijn hypervruchtbare lief die drie keer meteen raak had geschoten, daar was duidelijk niets mis mee. Ik was ook altijd vlot zwanger geraakt. Alles was veranderd na het miskraam. Toen ik uiteindelijk zes weken daarna een curettage kreeg, had ik wel nog duidelijk een eisprong maar geen menstruatie meer. Alleen een kleine halve dag wat bruinverlies en veel pijn, netjes om de 28 dagen.

Enfin, uiteindelijk kreeg ik toch een zeer pijnlijke hysteroscopie. Het was meteen duidelijk dat het niet goed was. De camera geraakte zelfs niet binnen, zoveel verklevingen. Mijn vroegere dokter trok er haar handen vanaf, want met Asherman had ze geen ervaring. Te zeldzaam. En om eerlijk te zijn, ik voelde me ook niet meer goed bij haar.

Uiteraard begin je dan te googlen. Ik had op voorhand al het vermoeden dat ik Asherman had, maar hoopte natuurlijk van niet. Ik vond al snel een besloten facebookgroep met lotgenoten. Het blijkt dan toch wat minder zeldzaam dan gedacht, er wordt alleen niet veel over gesproken. Want Asherman komt alleen door curettages en andere ingrepen (zoals een manuele placentatrekking – wat ik totaal onterecht heb moeten ondergaan bij de bevalling van Basiel – of een slechte keizersnede), maar die risico’s had niemand me ooit verteld.

Ik kwam terecht bij de fantastische prof Weyers in UZ Gent. Hij sprak meteen een andere taal. Hij gaf ons hoop, hij zou proberen om mijn baarmoeder weer open te krijgen. Maar omdat hij de vorige hysteroscopie niet kon bekijken, was het nog onzeker welke behandeling ik moest krijgen. Dat zou beslist worden op de tafel, afhankelijk van de ernst van de situatie.

14 december 2018

Ik werd wakker met een ballon in mijn baarmoeder, worst case scenario. Het waren dus blijkbaar zeer zware verklevingen. Na de operatie kwam de prof nog eens langs om alles goed uit te leggen. Een heerlijke man, die ook elke keer zijn deelneming betuigde voor mijn broer. Een week later werd de ballon verwijderd. Die zeven dagen waren bijzonder lastig. Ik ging werken, maar eigenlijk was dat bijna niet te doen.

Eind januari 2019

De zenuwen stonden strak gespannen voor de controlehysteroscopie. Ik was op van de stress. Zes weken met bloedverlies, zes weken zonder seks, zes weken zonder zelfs nog maar in bad te mogen. Zes weken van angst. Op een kleine nieuwe verkleving na (die meteen werd doorgeknipt) was mijn baarmoeder open. De eerste belangrijke stap was gezet, maar nu was de volgende vraag of ik nog voldoende slijmvlies zou hebben. Voor prof Weyers zat het werk erop, hij kon nu niets meer voor mij betekenen. De verdere opvolging moest bij iemand anders gebeuren.

Februari 2019

Ik wilde niet terug naar Sint Lucas. Te veel nare herinneringen én absoluut niet tevreden met hoe het miskraam daar behandeld werd. We verhuisden naar Jan Palfijn, naar de gynaecologe van mijn goede vriendin en meter van Felix. Wij delen dezelfde natuurlijke visie op zwangerschap, bevallen en borstvoeding. Dus als zij een goed gevoel had bij die dokter, dan kon dat eigenlijk bijna niet tegenvallen voor mij. En ja, er was meteen een goede klik. Maar er was ook direct eerlijkheid: dit ziet er niet goed uit.

Mijn slijmvlies was in erbarmerlijke staat. Op sommige plaatsen nog nauwelijks aanwezig, en door het littekenweefsel zou dat ook niet meer kunnen aangroeien. De kans op zwangerschap: heel klein. Er was een heel klein plekje waar het onaangetast was, dus als een embryo zich daar zou nestelen, dan was er een hele kleine kans. Maar we moesten realistisch zijn, quasi nul.

Als mijn baarmoeder Europa was, was er alleen in België gunstige innestelingsgrond. Dat is echt niet veel he. Wij zijn zo een prutsland.

Omdat mijn vruchtbaarheid voor de Asherman bijzonder goed was (elke keer meteen zwanger) spraken we af om het drie cycli te proberen met ondersteuning. Als het binnen die drie cycli niet zou lukken, dan moesten we het verhaal echt afsluiten. Dat was hard en eigenlijk geloofde ik er toen helemaal niet meer in. Maar goed, ik kreeg een afspraak om op dag 11 van de volgende cyclus langs te komen en ondertussen de nodige hormonen te slikken en op te steken (oh utrogestan, jij vervelend ding). 

Op dag 11 kreeg ik voor de zoveelste keer in een paar weken tijd een echotoestel in mijn foef. De situatie was iets beter dan de vorige keer (door de medicatie?) maar absoluut niet gunstig. Maar we mochten wel proberen. Toen ik niet veel daarna mijn eisprong voelde (ik voel dat aan heel veel dingen, zelfs aan welke kant) gingen we ervoor. Want ja, als je maar drie kansen hebt, dan benut je die toch zeker?

10 april 2019

Ik moest de volgende dag mijn regels krijgen. Ik voelde vanalles aan mijn borsten. Maar het kon toch niet? Had dat kleine wonder België gevonden?

Ik deed een test en die kleurde meteen positief. Ik was redelijk in shock, zeker omdat ik Tom die dag niet meer zou zien. Ik zweeg tegen iedereen en legde de positieve test de volgende ochtend in de badkamer. Normaal gezien gaat hij eerst naar het toilet, nu deed hij daar precies een uur over. Maar uiteindelijk ontdekte hij de test en was even vol ongeloof als ik. We durfden allebei niet echt blij te zijn.

Paasmaandag

Een paar dagen later had ik een afspraak voor dag 11 van mijn volgende cyclus (want een zwangerschap had niemand verwacht), maar dat werd dus een allereerste echo. Vanaf dan moesten we minstens om de twee weken op controle. We hebben dat kleine wonder dus al heel vaak mogen aanschouwen, ook de jongens zijn al een keertje mee geweest.

Ondertussen ben ik 13 weken ver. Bijna in het tweede trimester. Goede NIPT-test, nog altijd even misselijk en moe. Maar vooral, dolgelukkig. Stilaan beginnen we het een beetje te geloven.

*Ik wil ook nog alle wensouders een hart onder de riem steken. Wij hebben een jaar aan die kant van het verhaal gezeten, en zoveel liefde en respect voor al die mama’s en papa’s. Veel moed, veel liefde, veel geluk.

This entry was posted in Kind en gezin. Bookmark the permalink.

15 Responses to Hoe het wonder geschiedde. En ik toch zwanger geraakte na onvruchtbaar verklaard te zijn door het syndroom van Asherman.

  1. S says:

    Ik krijg er kippenvel van… Wij zaten 5 jaar in een fertiliteitstraject, uiteindelijk de laatste ICSI-poging met positief resultaat… Een zotte zwangerschap (als in: ik bijna dood op 5 weken zwangerschap door vocht en slechte reactie op alle hormonen – weken op intensieve zorgen gelegen, nadien een hele zwangerschap platte rust en veel controles) maar: een geweldige bevalling en een gezonde baby… Toen die baby 9 maanden was, werd ons aangereden ons “diepvries”-embryo nog te proberen, gezien het er toch allemaal niet te best uitzag bij mij… We gingen er vanuit dat het natuurlijk niks ging worden, maar… Wonderen zijn echt de wereld nog niet uit!!! 🙂 Intussen dus fiere mama van 2 gezonde kinderen:-)
    En ohja, voze utrogestanfoefsnoepkes, wat een vuiligheid, maar kom, alles voor de goede zaak!! 🙂 Ik wens je een wolk van een baby en een zo zorgeloos mogelijke zwangerschap… 🙂

  2. Juf José :-) says:

    Ongelooflijk !!!! Wat een mooie wending .. Laat het geluk binnen Sofie …Omarm het ! Ik gun het jullie zo zeer ! Geniet van je zwangerschap . Geniet ervan met volle teugen …Een welgemeende knuffel van je oude juf …

  3. Ruth says:

    O dierbaar België 😉

  4. Lazy Bird says:

    Amai Sofie, wat een verhaal! Een écht mirakel inderdaad, stel je voor dat de baby op Kerstmis geboren wordt! (kan dat?)
    Ik ben in ieder geval waanzinnig blij voor jou en Tom.
    Dikke kus!
    xxx

  5. Tine says:

    Ik heb ook twee gezonde kinderen na een lang ferti parcours. Al de cottage cheese uit de foef is het waard geweest 😉

    Ik wens je verder een zorgeloze zwangerschap toe, een wolk van een baby en een laaaang borstvoedingsverlof.

  6. pieke says:

    wat een fantastisch nieuws! ik wens je een fijne zwangerschap toe, veel geluk

  7. Wat een gelukskindje is dat wel niet?! Heel content ook te lezen dat je uiteindelijk dokters gevonden hebt die je wél konden helpen. En dat op een menselijke manier deden, want wtf, die eerste paragraaf, hoe weg van de wereld ben je eigenlijk als gynaecoloog als je dat op zo’n manier verwoordt?

  8. Eilish says:

    Utrogestan mag dan kut (pun intended) zijn in gebruik, het doet wel wat het moet. Bij mij al 20 en 24 jaar geleden.
    Wat mooi, zo’n wonderkindje!

  9. Liesbeth says:

    Dikke proficiat! Je verhaal geeft me hoop in onze moeilijke weg naar een tweede kindje! Geniet ervan!

  10. Emmely says:

    Wat een prachtig nieuws, gefeliciteerd! Ik wens je een ongecompliceerde zwangerschap en bevalling toe!

  11. eva says:

    Geweldig! Na al die moeilijke momenten, eindelijk wat zon. Drie kinderen is sportief, maar heerlijk!

  12. Rietje says:

    Wat een geweldig nieuws zeg! Van harte gefeliciteerd!

  13. Kristien says:

    Ik ben echt ontzettend blij voor u, na alles wat er de afgelopen 12 maanden is gepasseerd!
    Hier ook een kindje dankzij utrogestran. Was goed van m’n eigen toen, maar zo blij met het resultaat. Dat kindje is nu 13, en denk niet dat ik dat van die viezigheid al ooit verteld heb aan iemand, zo gegenereerd dat ik was …

  14. Leen says:

    Wauw, echt ongelooflijk dit <3 <3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *