Het plan 35.

Voor de meeste lezers/volgers zal dit niet als een verrassing komen: ik sta graag in de aandacht. Op een podium kruipen vond ik als kind al geweldig en dat is nooit veranderd. Misschien is het op een bepaalde manier zelfs erger geworden, wie weet.

Een verjaardag vind ik bij uitstek een moment waarop die aandacht volledig terecht is. Dat is toch een beetje jouw dag, nee? Ik hoop elk jaar opnieuw dat er wilde dingen gaan gebeuren, maar meestal passeert het nogal geruisloos. Al zijn er de laatste jaren wel een paar uitschieters, daar moet ik eerlijk over zijn.

Op mijn dertigste verjaardag heb ik het heft in eigen handen genomen en drie feestjes georganiseerd: vrijdagavond voor een hoop vriendinnen, zaterdag met mijn lief en zondag voor de familie. Een feestje voor elk decennium. Ik kan amper geloven dat er alweer een ronde verjaardag aankomt, maar goed. Het is wat het is, vanaf 14 februari zit ik aan de foute kant van de dertig. Thirty-something hebben ze daar voor uitgevonden. Vijf-en-dertig, alsjeblieft.

Toen ik 34 werd, begon ik al te brainstormen over die volgende verjaardag. Want die mocht zeker niet stilletjes passeren. Ik geef al niet vaak een feestje, dus eens om de vijf jaar is zeker niets te veel. Bij gebrek aan een aanzoek heb ik ook nog altijd geen vrijgezellenfeestje gehad, dus die 35ste moest en zou iets worden. Maar wel iets op mijn maat, want ik hou bijvoorbeeld niet van alcohol en luide muziek.

Ik bedacht een schitterend plan: een improvoorstelling. Nog eens op de planken kruipen en die zalige adrenaline voelen. Ik droom al jaren van opnieuw wat theater, van een rol waar ik echt mijn tanden kan in zetten. Maar voorlopig zie ik dat niet combineerbaar met werk/gezin/alles én bovendien heb ik ook echt geen zin om in het amateurcircuit te verzeilen, waar het niveau, allez ja, je begrijpt me wel. Ik begrijp dat Jos van de bakker van achter de hoek van de ijzerwinkel van Josephine van Marcel van Guido ook graag een beetje toneel speelt, maar – oh arrogante ik – wil toch met mensen spelen die allemaal echt kunnen spelen. Forgive me. Helaas vraagt dat hele verhaal kei veel voorbereiding en dat zit er dus nu niet in. Ooit hopelijk, maar nu niet. Dus impro was de oplossing: een longform impro voorstelling.

Het komt toevallig ook geweldig goed uit dat ik heel wat vrienden in die wereld heb, die ik vast wel kon overtuigen om mee te spelen in mijn verjaardagsvoorstelling. De genodigden zouden dan alleen mensen zijn die ik graag heb en na de voorstelling zou de foyer nog dienst doen voor een klein feestje. Top-plan.

Toen ik mij nog amuseerde bij improvisatietheater The Lunatics

Maar toen kreeg ik als verjaardagscadeau van mijn lief dus een JA op een derde kind. En toen was ik zwanger en vond ik het helemaal niet erg dat mijn 35ste verjaardag eentje met extra striemen zou zijn. Dat plan kon wel verschuiven naar mijn 40ste verjaardag. Toen ging het mis met die zwangerschap, maar dachten we dat er snel een andere zou volgen. Een zwangere voorstelling was nu ook niet aan mij besteed, dus we doen dat wel eens op die 40ste verjaardag.

En toen, ja. Toen viel alles in het water. En nog veel meer. Kletsnatte kloteboel.

En nu word ik over minder dan een maand 35 en is er helemaal niets geregeld. Het is ook veel te laat om nog zoiets te regelen. Ik heb er ook helemaal geen zin in, want er hangt een gigantische schaduw over alles. Ook over de leuke dingen.

Dus het is nu wel compleet zeker dat die verjaardag helemaal in mineur zal passeren. Dat is allemaal niet erg en al. Maar boe-hoe.

This entry was posted in Lunatics, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

5 Responses to Het plan 35.

  1. Annelies says:

    Ik ben ook van het gezegende jaar ’84, heb ook 2 zonen, heb een jaar terug ook grote verbouwingen meegemaakt en helaas ook een kleintje die ik nooit heb mogen leren kennen.
    Dit jaar wordt voor mij een kanteljaar, in april wordt die 35 ook niet echt gevierd maar hé, misschien is 36 het nieuwe 35 en is 2020 een megagoed jaar!
    Met vallen en rechtkrabbelen tussen het stof kom je er wel. Kleine stapjes vooruit en af en toe eens terug achteruit maar die eindstreep komt sowieso eens in zicht x

  2. leen says:

    Ik vind 36 ook een mooie leeftijd voor een feestje 😉 2 x 18 weet je wel. Je hebt alvast een heel leuk idee voor een feestje! Je gasten gaan chance hebben 🙂

  3. marlies says:

    he, lijkt me een knal idee voor een feestje. Maar dat moet toch niet persé op je verjaardag zelf? In je verjaardagjaar lijkt mee ook een goede ambitie! Niet opgeven, zou ik zeggen…

  4. Delphine says:

    36 lijkt me ook een mooie leeftijd om zo te vieren (ik vind 36 sowieso echt eerlijk waar een mooier getal dan 35). Hier 30 dit jaar, geen idee hoe ik het ga vieren (en of ik het ga vieren), maar mijn 29ste vierde ik met twee vrienden en mijn man rond een vuurtje in de tuin met marshmallows en dat was echt één van de beste verjaardagen die ik al gehad heb.

  5. Annelies says:

    Misschien wordt het toch nog onverwacht een fijne dag. Ik werd in oktober 35, wat ik verschrikkelijk vond want geen partner, geen kinderen, grote kosten in het vooruitzicht en op een doordeweekse dag. Ik wou het liefst onder een steen kruipen. En toen bleek dat mijn goeie vriendinnen toevallig allemaal die dag nog vrij waren en we spontaan besloten om cocktails te gaan drinken. En net omdat ik geen verwachtingen had van die dag, was dat een super fijne avond. Ook zonder het grote feest dat ik een aantal jaar geleden in gedachten had.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *