“Hoofdpijn up en al de rest – libido, mood, … – down”

Ofte de pil en het hormoonjuk. 

Sinds de zwangerschap van Felix zit migraine helaas in mijn pakket. Het begint vaak met spinnenwebben voor mijn ogen, daarna volgt steevast bonkende hoofdpijn langs de linkerkant. Ik weet ondertussen hoe ik ermee moet omgaan en ik kan het doorgaans wel de baas.

Maar de afgelopen dagen bleef het maar zeuren. Niet zo bonkend als anders, maar minstens even vervelend én op de vertrouwde plaats. Voor het eerst in mijn leven sloop Dafalgan zelfs in mijn handtas, omdat het me anders gewoon niet lukte om de dag door te komen.  Sinds diezelfde tijd moet ik ook zoeken naar mijn libido (terwijl dat met een ‘normale’ Sofie heel prominent aanwezig is) en voel ik me vlakker en neerslachtig.

Het was pas toen ik een uur alleen in de auto zat, de regen tegen de ramen tikte en de straatverlichting ritmisch voorbij danste – dat ik de puzzel legde. Zouden al deze “vage” klachten misschien komen door die pil? Kan dat?

Als ik mijn mailbox mag geloven wel. Ik vroeg het gisteren op mijn instastories en de respons was echt niet normaal.

“Ik neem niets meer van anticonceptie, en voel me zoveel beter”.

“Ik pak al 9 jaar de pil niet meer, bevrijdend.”

“Ja hoor, laag libido, stemmingswisselingen, migraine, schommelingen…”

“Was een killer voor mijn libido”

“Libido down, droogte down under, stemming ook down. Alles down eigenlijk”

Het is maar een mini-greep uit tientallen reacties. De verhalen bleven maar komen, met deze constante: libidoverlies en hoofdpijn.

Ik kan er statistisch niets mee bewijzen, maar er waren ook drie vrouwen die me lieten weten dat ze absoluut nergens last van hebben. Blij voor hen! (Maar sorry, verwaarloosbaar tgov. alle negatieve reacties)

Ik heb zelf ook meer dan tien jaar in dat team gezeten. Ik heb me nooit vragen gesteld bij de pil die ik tijdens mijn puberteit kreeg voorgeschreven om (samen met Roacutanne) mijn zware acne te onderdrukken. Ik denk oprecht niet dat ik daar echt last van had.

Op een bepaald moment in 2011 begon ik geen nieuwe strip en vijf seconden later was Basiel daar (of zo leek het toch). Na zijn geboorte kreeg ik een minipil voorgeschreven waar ik ongelooflijk veel last van had. Toen ik daarmee naar de gynaecoloog trok, zei die doodleuk dat ik dan misschien beter met borstvoeding kon stoppen. Wat ik helaas – dit schrijf ik nu met tranen, toen wist ik niet beter – ook deed. Die vreselijke minipil (Cerazette) was niet het enige wat mij toen over de streep trok, maar het speelde wel zwaar mee in de beslissing om poedermelk in huis te halen. Ik zou ‘shame on me’ willen zeggen, maar ik was compleet onwetend (toen helaas ook over borstvoeding). Shame on de gynaecoloog die zoiets durft te zeggen, dat wel.

Na Felix was ik op zoek naar iets anders. Want zodra ik die baby van 4,7kg eruit geperst had, voelde het incompleet. Ik wilde het bij wijze van spreken meteen opnieuw doen. Het klinkt misschien gek, maar mijn lijf snakte daar zelfs naar. Ik voel die drang ook echt fysiek.

Maar ik wist ook dat Tom een derde kind (toen) niet zag zitten, dus moest ik mezelf beschermen tegen…mezelf. Elke dag een pilletje nemen om een derde kind te vermijden, die confrontatie kon mijn diepe kinderwens niet verdragen. Maar ik vind sowieso dat een kind 100% de beslissing van beide ouders moet zijn, dus ging ik voor de gemakkelijke optie: een hormoonspiraal. Voor vijf jaar ‘gerust’.

Ik kan niet zeggen dat het echt verschrikkelijk was, maar aangenaam zou ik het toch ook niet noemen. Ik had bijvoorbeeld constant doorbraakbloedingen én voelde het bij bepaalde standjes echt zitten. Dus ja, ook dat hormoonspiraal vond ik geen topervaring.

Toen ik het op 29 maart 2018 liet verwijderen, voelde dat fantastisch. Niet alleen omdat Tom op de meest romantische manier ‘ja’ had gezegd tegen een derde kind (ik moet dat ooit nog eens vertellen), maar ook omdat mijn lichaam eindelijk vrij was. Heer-lijk.

De rest ken je. Ik werd meteen zwanger, dat werd een miskraam en eindigde met het syndroom van Asherman. En een streep door onze kinderwens. (Maar ik voelde mijn lichaam wel goed aan, ik voelde snel dat er iets mis was. Ook al geloofde de dokters mij eerst niet. Ik voelde wanneer ik vruchtbaar ben. Ik voelde duizend keer duidelijker wie ik ben zonder valse hormonen in mijn lijf)

Binnenkort word ik dus geopereerd. Zonder garanties en met nog een lange weg te gaan, maar wel met een klein sprankeltje hoop. Omdat ik in tussentijd niet zwanger mag worden (ja, dat kan. Ja, dat is zelfs al gebeurd ook al gaat het quasi meteen mis) én omdat ik anders tijdens de ingreep zou menstrueren, heb ik de pil meegekregen.

Die neem ik nu dus bijna twee weken. Afgelopen weekend telde ik alle klachten op die zich sindsdien van mij meester maken (met stip op 1: hoofdpijn) en besefte dat het allemaal begonnen is met die nieuwe pil. Serieus? Allemaal de schuld van die synthetische hormonen?

Ik kan het bijna niet geloven, aangezien we dit al jaren massaal in onze vrouwenlijven pompen. Aangezien de meeste artsen deze klachten zelden echt serieus nemen. Omdat het op de een of andere manier nog altijd een soort vrouwenverantwoordelijkheid blijkt te zijn.

Maar for real: de stroom reacties die ik gisteren kreeg, liegt er niet om. Zo verschrikkelijk veel vrouwen hebben slechte ervaringen met die synthetische hormoonwinkel. Ik kijk er zelf reikhalzend naar uit om deze (tijdelijke) pil buiten te gooien. Want ook al is het voor het goede doel, het voelt heel dubbel om anticonceptie te nemen als je eigenlijk niets liever wil dan gezinsuitbreiding.

Maar bon. “We” hebben het dus nog altijd niet gevonden, met die anticonceptie.

“We” zijn nog niet vrij.

(Of jij toevallig wel?)

 

(Stel dat onze droom ooit in vervulling gaat. En stel dat we ons daarna moeten beschermen tegen verdere gezinsuitbreiding, dan ga ik toch vriendelijk vragen aan mijn allerliefste om voor een knipje te graag. Dat is een kleine wederdienst voor al die jaren dat ik me aan het hormoonjuk heb onderworpen, me dunkt. Want hey, die mannenpil is er nog steeds niet he, toch? )

This entry was posted in Mens erger je niet!, Rapporteren. Bookmark the permalink.

24 Responses to “Hoofdpijn up en al de rest – libido, mood, … – down”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *