Van eigen deeg.

Ze zaten op een bankje, onder een boom. Moeder en dochter. Een kaart van Gent op schoot, een balpen in de aanslag. Ik herkende het meteen: de zoektocht naar een kot.

Ik heb normaal absoluut geen datafetisj, maar ik herinnerde me plots dat wij op 24 juni 2002 het contract getekend hebben met de Florbertusstraat. Mijn kot, waar ik uiteindelijk meer dan zes jaar zou blijven. De ontdekking zat ‘em in het feit dat ik ineens besefte dat mijn oudste zoon exact tien jaar later – dag op dag – geboren werd. 24 juni 2012 – in datzelfde heerlijke Gent. Ik wist toen al dat ik nooit meer zou weggaan, maar mijn moeder dacht zeker dat ik nog ging terugkeren. Dat hoopt ze misschien nog altijd.

Ik fietste verder, maar mijn gedachten wandelden terug. Naar mijn eigen studententijd, naar het besef dat het binnenkort zestien jaar geleden is dat ik zelf met een bang hartje auditorium E op de Blandijnberg binnenstapte. Naar mijn studententijd.

Maar ook naar mijn studenten.

Ik ken ze natuurlijk nog niet, dus ik mag dat nog niet zeggen. Mijn studenten. Ze zijn ook niet van mij, maar ik hoop wel dat ik ze mag begeleiden op een fijne reis. Ik hoop dat ik een paar dingen in hun rugzak zal kunnen leggen, waar ze ook echt iets aan zullen hebben. Misschien in een voorzakje, om er gemakkelijk uit te halen omdat je het vaak nodig hebt. Misschien als de rare geur die in je zak hangt en die uiteindelijk het verschrompelde mandarijntje blijkt te zijn dat je compleet vergeten was. Misschien als de vlek op het riempje op de zijkant, die gewoon bij je rugzak is gaan horen.

Lector radio. Howest Kortrijk. Het is een grote stap in het onbekende. Met een halve voet in een heel bekende wereld die ik erg mis, maar ook met een halve voet in een groot vraagteken.

Mijn ongeruste natuur panikeert natuurlijk _een beetje_. Het is allemaal nog heel vaag wat er op mij afkomt, omdat er op mijn nieuwe job nu nog kei hard vakantie is. Onzeker, omdat het voorlopig maar voor een jaar is en mij dat heel onrustig maakt. Langs de ene kant zou ik er kei hard willen invliegen, langs de andere kant begin ik nog maar net een heel klein beetje op mijn positieven te komen. En wil ik ook starten met een frisse kop. Nog even vakantie dan maar?

Terwijl ik ondertussen wel door boeken zit te bladeren, ideeën probeer te structuren, opdracht probeer te verzinnen. Ik zou heel graag weten hoe mijn dagen er vanaf eind augustus van begin tot einde zullen uitzien (zo ben ik, controle en al)– maar ik besef ook dat ik het misschien nooit echt zal weten. Ik ben bang van de versnippering van het werk (zoveel taken tegelijkertijd, help), maar tegelijkertijd heb ik kei veel goesting om mijn bagage door te geven. Om de liefde voor het vak uit te strooien.

Dus beste studenten en beste nieuwe werkgever. Laat dat laatste ingrediënt de basis zijn van ons radiokoekje.

Ik eet trouwens heel graag koekjes.

This entry was posted in Want zo ben ik, Werk. Bookmark the permalink.

9 Responses to Van eigen deeg.

  1. Goofball says:

    Goh den Blandijn! Ik zat ietsje verder op de Hoveniersberg, maar heb wel Wijsbegeerte gekregen aan de Blandijn van Vermeersch. Super cool.

  2. Lise says:

    You’re gonna do great! (maar ik kan me voorstellen dat dit echt wel een sprong in het onbekende is … toitoitoi!)

  3. Sylvieke says:

    Hoe jij de dingen kan verwoorden… Echt een schrijfwonder ze gij 😀, veel succes met je nieuwe sprong! Ge gaat dat goed doen!

  4. Hilde Van den wijngaert says:

    En of ik het nog weet….we zetten voet op Gentse bodem en ons Sofie sprak de magische woorden….En in gent blijf ik de rest van mijn leven wonen…en ik dacht….jaja fie, dat zeggen er veel…En wij op een terras met stadsplan, pen en papier …op zoek naar een kot…En ze woont er nog steeds….ik vind het nog steeds te ver maar ik begrijp haar keuze….ze is gelukkig in gent en dat is wat telt

  5. Elke says:

    Het beste dat je aan je studenten kan geven is passie voor je vak én dat heb jij helemaal, dus heb vertrouwen, het komt wel goed!

  6. Sara says:

    Ik ben indertijd ook gestart als lector klinische psychologie. Niet wetende wat kwam. Ook voor een korte periode. Maar kijk 10 jaar later nog steeds dolgelukkig met mijn job.
    Ik wens je dezelfde positieve ervaring toe. En zoals bij alles is het eerste jaar het zwaarste. Daarna wordt het makkelijker!
    Veel succes en weet ik de eerste les bij elke nieuwe groep nog steeds zenuwachtig ben en ik ben niet de enige lector die dat heeft.

  7. Marijke says:

    Ik ben na 16 jaar nog steeds zenuwachtige voor de eerste schooldag.
    Veel succes en geniet ervan om je passie door te geven

  8. Marjolijn says:

    komt helemaal goed. Zoals jij kan schrijven kan je zonder twijfel ook babbelen 😀 En de stress voor de 1ste schooldag blijft😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *