Ellebogenwerk

Kijk, we moeten daar niet onnozel over doen. Ik dacht dat we ondertussen wel ongeveer een laagtepunt bereikt hadden met pech. Maar toen kreeg ik telefoon van Tom.

We hadden een romantisch dagje gepland. We zouden beide een kind afzetten (eentje op klimkamp, eentje in de STIBO) en aansluitend apart lopen. Daarna lag de dag open voor heerlijke entiteit-activiteiten. En tussendoor moest ik ook nog een belangrijke sollicitatie voorbereiden. Ik keek er naar uit, want dit stond al weken op de planning.

Ik was net zwetend binnen, toen ik telefoon kreeg van een onbekend nummer. “Ja hallo, het is met Tom he. Kan je mij komen halen op dit adres? Ik ben gevallen en ik moet naar spoed.” Ik vroeg of ik nog mocht douchen, maar hij had toch liever dat ik meteen kwam. (Ik had trouwens eventjes een flashback naar deze)

Ik stapte dus in mijn auto in zwetende loopkleren, met alleen mijn gsm en autosleutel. Van het verschieten had ik zelfs onze voordeur toegetrokken zonder huissleutel. Maar ik dacht toen ook nog wel dat het allemaal ging meevallen. Een goed verhaal en een gips, niet meer.

Hij was toevallig gevallen op 100m van een huisdokter. Die mens was zo vriendelijk om een telefoontje naar mij toe te staan. Alleen jammer dat Tom mijn nummer niet uit zijn hoofd kende (insert roloog – ik bespaar je de preek die ik hem al duizend keer gegeven heb over hoe hij echt een gsm moet meenemen als hij in the middle of nowhere gaat lopen. Maar bon, het was half bewoonde wereld, gelukkig). De vaste lijn bij zijn ouders en bij de ouders van zijn maat van de kleuterschool (de enige nummers die hij wel uit zijn hoofd kent, ik lig gierend op de grond) bleven stil. Hij vroeg dan aan de dokter om naar www.sofinesse.be te surfen (for real! Ik heb buikpijn van het lachen) en zo mijn nummer te zoeken. Deze blog redt levens, ik zeg het u.

Van de valplaats moesten we naar zijn auto, want daar lag zijn portefeuille en gsm te wachten. Mijn auto daar achtergelaten (die staat daar dus nog, hmmm) en richting Jan Palfijn getrokken. Ik probeerde zo traag en voorzichtig mogelijk te rijden, maar de rit was hels. Ik ga niet in detail treden.

Op Spoed moesten we heel lang wachten. Maar toen er twee uur later eindelijk foto’s genomen werden, bleek meteen dat het heel ernstig was. Dat zijn maand ouderschapsverlof een down the drain-verhaal was. Maar we maakten wel nog grapjes ondertussen. En ik snap nog altijd niet hoe hij is kunnen blijven rechtstaan van de pijn, want die moet immens geweest zijn. Hij kon zelfs lachen! En ik ook.

Ik ging even naar huis om te douchen (ik zat daar dus nog in mijn zweetkleren, sorry andere patiënten) en keerde terug. Ondertussen kreeg Tom een extra CT-scan om de breuk van naderbij te bekijken. Niet veel later kregen we te horen dat er een operatie nodig was, maar dat ze daarvoor speciaal materiaal moesten bestellen. “Tot morgenvroeg 7u, we zullen ondertussen even een gips steken om de nacht door te komen.” Hij mocht ook blijven, maar wilde liever naar huis.

Ik haalde de kinderen op en begon regelingen te treffen voor de volgende dag. Mijn date met lieve vriendinnetjes moest ik afzeggen. Rondbellen (ook om achter de hospitalisatieverzekering te zitten, die nog steeds niet in orde is), valiesjes maken, Tom wassen, een bed bouwen, huissleutel naar de noodoplossing brengen. And so on. Amper tijd om stil te staan bij de gebeurtenissen, laat staan bij de belangrijke sollicitatie van de volgende dag.

Ik sliep op de grond, naast mijn geliefde patiënt. De nacht was kort en in stukjes. Omdat de kindjes nog sliepen, wandelde Tom helemaal alleen naar het ziekenhuis om 6u30. Een taxi had ook gekund, maar hij wilde de 1,3 km gewoon zelf doen.

Ik bracht de kindjes en ging naar mijn outplacement-sessie, terwijl Tom onder het mes ging. Orthopedisten zijn de beenhouwers van de geneeskunde, en ik vrees dat het er inderdaad echt mottig aan toegegaan is.

Toen ik rond 12u30 naar het ziekenhuis ging, had ik verwacht naast zijn bed te kunnen gaan zitten. Maar hij bleek nog steeds in het OK en moest daarna naar schatting nog twee tot drie uur in recovery blijven, dus de kans dat ik hem nog ging zien voor de sollicitatie, was heel klein. Bovendien mag je zelfs als echtgenote lief niet binnen buiten de bezoekuren. (Fuck that, echt fuck that)

Uiteindelijk heb ik hem letterlijk nog zeven minuten gezien. Een vluchtig kusje voor succes, en voor beterschap. Hij was er vreselijk aan toe, maar ik moest hem achterlaten. Ik reed naar de sollicitatie, deed mijn ding en keerde terug om de babysit/redder in nood af te lossen.

Ik trok meteen met de kindjes naar het ziekenhuis, maar eigenlijk kon hij onze aanwezigheid niet verdragen. Misselijk, lijkbleek, suf en met immense pijn. We keerden snel huiswaarts, met een klein hartje.

Ik stopte de kinderen in bed en stortte in. Alle emoties, de hele rollercoaster, alles moest eruit. Ik vind van mezelf dat ik de laatste weken serieus flink ben geweest, maar dat kwam omdat mijn rots er altijd voor mij was. Nu moest ik voor hem zorgen en was hij zo belabberd, dat ik het echt (even) niet meer zag zitten. Waarschuwing: mogelijks heftige beelden hieronder. (Dramaqueen me, sorry)

Vandaag kregen we pas de ware toedracht te horen. Het is een heel heel heel slechte breuk. Zijn kraakbeen is ook volledig om zeep, waardoor het mogelijks voor eeuwig een stijve elleboog zal blijven. Sowieso een heel lange revalidatie met een onzekere uitkomst. En dat allemaal door een beetje te struikelen tijdens het lopen.

Ondertussen is hij thuis. Maar hij kan ongeveer niets, dus ik ben gepromoveerd tot verpleegster. Hij heeft verschrikkelijk veel pijn en vindt eigenlijk totaal geen goeie houding om te zitten of liggen. (Ik probeer een ziekenhuisbed te regelen, maar op vrijdagavond is dat geen topper). De komende weken slaap ik sowieso op een matrasje op de grond, zodat hij toch een klein beetje kan slapen in het midden van het bed.

Het is allemaal een beetje heftig. Een beetje veel. En we gaan nog lastige weken/maanden tegemoet.

Maar er is geweldig goed nieuws op komst. Ik voel het.

 

This entry was posted in Rapporteren. Bookmark the permalink.

15 Responses to Ellebogenwerk

  1. Eilish says:

    Allez vooruit, al dat goeds moet nu echt niet meer wachten. Jullie hebben je portie malheuren nu wel gehad.
    Beterschap voor je wederhelft!

  2. Manmanman… en dan nu gedaan met murphy! Veel beterschap op alle vlak!

  3. Git says:

    Uitleendienst van het Rode Kruis al geprobeerd voor dat ziekenhuisbed?
    http://uitleendienst.rodekruis.be/Pages/SearchResults.aspx

  4. Hilde says:

    Hou dat gevoel van het geweldig goed nieuws vooral stevig vast Sofie! Heb genoten en gelachen met Tom zijn Blog, jullie hebben echt dezelfde manier van schrijven 😀 Een hartverwarmende knuffel van Hilde 💕

  5. mamadammeke says:

    Nou, dat goede nieuws wordt vast buitensporig! Om al de geleden schade te compenseren moet dat wel!

  6. Veerle says:

    Och Sofie, het mag nu inderdaad gaan stoppen. Zoveel pech is erover. Ik begrijp heel goed dat het zoveel erger is als de persoon die naast je staat, ook ineens die rol nog slechts met moeite kan vervullen …

    Ik duim voor betere dagen! En veel beterschap voor Tom!

  7. Kris says:

    Dit klinkt niet goed voor oudste Brutin. Kraakbeen weg? Bot op bot dan vanaf nu? Wens hem heel veel succes met de revalidatie! Dat gaat nog een corvée worden! Ik brak mijn schouder/bovenarm in februari ( 9 pinnen en een plaat er in!). De revalidatie is nog lang niet voorbij, de schouder wil nog steeds niet doen wat ik wil en de zeurende pijn is vreselijk vermoeiend. Dus ik voel en leef heel erg met hem mee. Wat een brute pech toch.
    Hopelijk keert het tij nu ten huize Brutin. Ik wens het jullie allemaal toe! xxx

  8. Emmely says:

    Wat hebben jullie verschrikkelijk veel pech de laatste tijd. Ik hoop zo dat jullie snel weer goed nieuws krijgen. Ik heb ook een man die alleen zijn huissleutels meeneemt als hij gaat hardlopen en daar was ik ook niet zo blij mee. Een aantal jaar geleden heeft hij zo’n metalen dogtag laten maken waar zijn naam, geboortedatum en mijn telefoonnummer in gestanst zijn zodat als er iets mocht gebeuren ze in ieder geval weten wie hij is en ze mij kunnen bereiken. Hij heeft hem tussen de veter van een van zijn hardloopschoenen geregen zodat hij hem ook altijd bij zich heeft. Gelukkig nooit nodig gehad, de keren dat hij gevallen is kon hij nog zelf naar huis strompelen…

  9. Tinneke says:

    Heeeeeel erg veel beterschap voor Tom, en enorm veel moed voor jou! 💪💪💪🍀🍀🍀

  10. Anna Helena says:

    Revalidatie sucks. Die onwetendheid, die onzekerheid, die ongemakkelijke houdingen, die afhankelijk van anderen. Maar het betert. Echt. Geloof erin. Neem de tijd die nu voorhanden ligt. De rest komt wel in orde. (Ik zit in mijn vijfde maand revalidatie na een complexe breuk van mijn schouder/bovenarm, dus beetje “expert”)

  11. Marjolijn says:

    Het mag inderdaad gaan keren voor jullie! Het komt goed, ik duim voor jou! Chapeau dat blijft schrijven op je blog.

  12. José says:

    Wat een gruwel.. Ik wens jullie sterkte en voor de nabije toekomst bakken vol goed nieuws.

  13. Evi says:

    Ik duim keihard dat het tij voor jullie nu gaat keren! Jullie hebben de laatste tijd genoeg pech gehad. Tijd voor wat geluk en positiviteit nu! X

  14. Ludo Bruggeman says:

    Echt geen chance daar… hopelijk heeft hij een goed en snel herstel en zien jullie alsnog een beetje licht verschijnen… wij duimen alvast. Bon courage !

  15. Goofball says:

    Shit jong, echt shit.

    Maar als het echt moest gebeuren, dan misschien best op moment dat jij thuis bent om hem te verzorgen en steunen. En dan is hij ook meer bij jou om jou te steunen op dit moment. Verdorie, mijn argument gaat niet op, want hij had ouderschapsverlof. Kan je dat nog intrekken nu als dat ziekteverlof wordt?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *