De tand des tijd.

De jongens hebben allebei een eigen kamer, maar ze slapen elke nacht samen. Matrassen verslepen is hier serious business, misschien moeten we eens overwegen om in één kamer gewoon echt twee bedden te zetten. Ik was gisteren (alweer) heel moe, dus ik ging zelf al vroeg naar boven. Niet meer dan een halfuurtje na de bedtijd van de zonen.

Zoals altijd ga ik eerst nog naar hun kamer. Om te voelen aan hun warme lijfjes en nog een nachtzoentje te geven. Meestal streel ik ook nog eens door hun haar. Vaak moet ik hun deken wat goedleggen of een been terug in bed duwen. Soms blijf ik gewoon een paar minuten zitten om naar mijn slapende kindjes te kijken. Er zijn weinig dingen zo schoon als slapende kindjes.

Ik trippelde naar boven en aaide eerst Felix. Die was goed vertrokken. Toen schoof ik op naar Basiel en net toen ik hem een zoen wilde geven, zei hij “Mama, ik slaap nog niet hoor”. Ik schrok me een ongeluk, want hij had geen kick gegeven toen ik de kamer binnen kwam.

Een halfuur daarvoor hadden we ontdekt dat zijn allereerste tand losstond. Toch wel een grote gebeurtenis, want het zou nu echt niet lang meer duren voor hij daar met een gapend gat stond. Ik was er zelf niet goed van, want voor je het weet komen ze vertellen dat ze afgestudeerd zijn of gaan trouwen. Het gaat zo verschrikkelijk snel. Ik denk dat hij zelf nogal onder de indruk was van het gebeuren en daarom de slaap niet kon vatten.

Ik was op weg naar mijn eigen bedtijd en floepte er meteen uit dat ie bij mij mocht komen liggen. (Pas een halve minuut later besefte ik dat Tom dan een andere plek zou moeten zoeken later op de avond, maar gelukkig hebben we bedden genoeg.)

Basiel veerde recht en twee minuten later werden we ondergestopt door Tom. Onderstoppen inderdaad, dat is traditie. Ik kruip vaak vroeger in bed en wordt dan altijd ingestopt. Tom zei nog even dat we niet te veel meer mochten babbelen. Alsof we op kamp waren en ons morgen alweer een drukke dag te wachten stond.

We gniffelden alledrie en deden het toch. Over de losse tand. Over het verjaardagsfeestje waarvoor hij net een uitnodiging gekregen had. Over andere kleine en grote dingen.

Ik moest al zwaar vechten om mijn ogen open te houden en rondde het gesprek af. We namen elkaars hand vast en vielen zo in slaap.

Vanmorgen werd ik wakker naast een fantastisch knulletje. Ik ben uit bed geslopen, want hij mag nog bijna twee uur langer slapen dan ik.

 

Maar niet zonder eerst over zijn bolletje te aaien.

 

(Ik wou hem ook nog aan de tand voelen, maar dat heb ik maar gelaten)

This entry was posted in Basiel. Bookmark the permalink.

8 Responses to De tand des tijd.

  1. Kris says:

    Moh jong! Gewoon zalig!

  2. Anna Helena says:

    Slapende kindjes zijn idd de max.

  3. mamadammeke says:

    <3
    En een extra lachje bij de laatste zin!
    Ik werd overigens ook wakker met een kind onder mijn oksel :p

  4. Zalig making memories!

  5. Evi says:

    Zo zalig mooi! Lijkt me keihard genieten te zijn 🙂

  6. Sara says:

    Ontroerend mooi om te lezen…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *