De amandel- en poliepenslag (verslag van Felix zijn operatie en nasleep)

Een paar maanden geleden kregen we een nieuwe dokter voorgeschoteld, omdat onze vertrouwde NKO-arts met pensioen ging. Ik had nooit kunnen denken dat een jonge arts zoveel verschil zou kunnen maken. Vanaf het eerste ogenblik dat we daar binnen stapten, werd Felix zijn probleem vanuit alle hoeken en kanten bekeken. Anders. En vooral: met een frisse, open blik. De jaren daarvoor kregen we behalve buisjes vooral de zoveelste antibioticakuur voorgeschoteld, die ik na een paar keer gewoon weigerde. Want zelfs na 10 dagen druppelen was er geen mililiter etter minder.

De jonge arts ging voor het totaalplaatje. We gingen wekelijks op controle en moesten antibiotica in het middenoor aanbrengen (met een speciale techniek en ook een aantal keer bij haar). Na grondig nazicht van zijn hele NKO-omgeving, werd besloten om ook zijn amandelen en poliepen te verwijderen. Het etterend oor zou en passant ook een nieuw buisje krijgen. En terwijl hij daar toch op die operatietafel lag, zou ineens ook zijn tongriem doorgenomen worden. Eindelijk een dokter die begreep dat je tong kunnen uitsteken geen onbelangrijke kwaliteit is! (Mijn 16-jarige zoon – en vooral zijn lief – zal ons zeer dankbaar zijn. Ze gaan betonmolentje kunnen spelen, hoera)

Afgelopen woensdag stonden we om 6u45 nuchter in het ziekenhuis. Bij de inschrijvingen zaten ze met een panne, dus toen we eindelijk naar boven konden was het meteen ziekenhuishemdje aan en gaan.

Ze hadden misschien niet moeten zeggen dat het maar een halfuurtje ging duren. Want omdat ik hem in slaap had zien gaan (één ouder mag mee tot in het operatiekwartier) werd het behoorlijk spannend toen ze mij een uur later nog niet waren komen halen. Ik kan het u zeggen, ge maakt u meer zorgen dan uw hoofd aankan.

Uiteindelijk mocht ik nog eens drie kwartier later naar recovery om straight away mijn hart in duizend stukjes te voelen breken bij dat wenend mannetje. Hij had overduidelijk heel veel pijn had, shit joh. Schuldgevoel en al: wat hebben wij dat mannetje toch aangedaan?

Dat gevoel is nog wel even blijven hangen. Toen hij bloed moest overgeven (dat slik je blijkbaar in tijdens de operatie en kan je niet verteren, dus blijft op je maag liggen), toen hij driehonderd keer wenend wakker werd van de pijn, toen bleek dat we niet naar huis mochten door een overdreven gezwollen huig, toen hij heel veel huilde en een slappe vod was. Op een bepaald moment ben ik gewoon mee gesneuveld, van zoveel grote emoties word je heel moe.

Tegen de avond mochten we naar huis. En vanaf toen ging het vijf dagen op en af. Van een superslap vodje naar ‘ik ga voorzichtig een beetje spelen’ en terug. Ongeveer constant – op doktersvoorschrift – high on drugs. Vijf dagen waarop hij amper iets wilde eten, alle waterijsjes ten spijt. Op dag vier wilde ik zelfs terug naar de dokter, omdat het alleen bergaf leek te gaan. Omdat hij ook niets dronk en hij zienderogen vermagerde.

Dag zes bleek een kantelpunt. Plots begon hij weer te eten én te praten. Ook al klinkt hij (voorlopig?) nog heel anders en is het allemaal geweldig voorzichtig, we herkennen ons mannetje weer. Gelukkig zeg, want ik hield het niet meer.

Ik wil ook even iedereen bedanken voor alle berichtjes en hulp. Grootouders die voor hem gezorgd hebben. Moekes die plots voor de deur stonden om met de grote broer naar de cinema te gaan. En vooral vriendin Barbara die hier gewoon twee dagen is komen logeren om voor ons bolleke te zorgen, terwijl wij gingen werken.

Morgen mag hij weer naar school. En ik denk dat wij minstens even enthousiast zijn als hijzelf.

I mean, that kid can has a crazy new skill: hij kan zijn tong uitsteken. Dat is wel iets om mee uit te pakken bij uw maten.

 

This entry was posted in Felix. Bookmark the permalink.

9 Responses to De amandel- en poliepenslag (verslag van Felix zijn operatie en nasleep)

  1. Veerle says:

    Super om te horen dat het beter gaat met Felix.
    Ik heb mijn amandelen pas laten verwijderen op mijn 36ste en heb daar amper last van gehad.

    • Nathalie says:

      Serieus? Ik was 34 en vond het verschrikkelijk. Nog nooit zoveel pijn gehad als toen, en het bleef maar duren. Enfin, achteraf wel content want geen keelonstekingen en consoorten meer.

      • Nathalie says:

        En nog een leuke bijkomstigheid: wratjes verdwenen daarna spontaan. Maar misschien had/heeft Felix daar geen last van.

  2. Moedere says:

    Nadat mijn zus haar amandelen eruit gehaald werden veranderde haar stem voorgoed.

  3. Goofball says:

    oh help zeg, ik hoop dat mijn kindjes nooit een operatie moeten ondergaan. Mijn hart breekt nu al op voorhand als ik jouw verhaal lees. Boeh, ‘k steek lekker ook mijn tong uit naar al die problemen. Hopelijk gaan die nu voorgoed van de baan

  4. 3kings says:

    ochere – zo vreselijk om dat al mama (en papa) te moeten aanzien terwijl je er niets kan aan doen. maar je deed het voor zijn bestwil ! alhoewel ik er zeker van ben dat je misschien wel spijt zal hebben dat je de tongriem laten doorhalen hebt als het kereltje zijn tong naar je uitsteekt 😉 nee serieus, het is niet leuk om zo een beslissingen te moeten nemen voor je kind. maar, eeuwige dankbaarheid is hij aan jullie nu verschuldigd… telkens hij betonmolen zal spelen, zal hij aan zijn mamatje denken ! 😉 dat hij maar veel van het zonnetje geniet met een smeltend en plakkend waterijsje in zijn hand.

  5. mamadammeke says:

    Ja, helemaal zoals hier dus!
    Zoals ik zei op IG, de mijne zijn de 9e geopereerd.
    What was I thinking??? 2 kinders tegelijk, “dan zijde er ineens vanaf”
    VIJF DOZEN waterijskes kocht ik, want het was het enige dat die dutsen gingen kunnen eten. Ik moet erbij zeggen, mijne werderhelft zijn amandelen gingen de week daarvoor uit, dus die was ook meegeteld bij de vijf dozen. *chance was die ook niet gelijk met de 2 kinders, of ge mocht mij helemaal in de psychiatrie steken :p *
    Er is amper 1 doos leeg! (er zitten er nog 2 in zelfs, in die eerste doos) Wij hebben nog waterijs voor zeven zomers :p *want wulle zijn niet zo ijsachtig*
    Buiten de grote meneer zijn ze ook allebei minstens ne kilo kwijt, ik heb ze niet gewogen, maar ik zie het wel 🙁 Mijn bloedjes 🙁
    Allee, nog veel courage daar, tis gepasseerd!

  6. Evi says:

    Wat fijn om te lezen dat het beter gaat met Felix!

  7. Annick says:

    Hoe gaat het ondertussen met Felix? Zoiets zou mijn moederhart echt breken, zeg… Fingers crossed dat de etter verdwijnt uit zijn oortje!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *