#ouderzonden 4 – INVIDIA (Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?)

Je had misschien gehoopt/verwacht dat ik zou meedoen met 40 dagen bloggen, maar helaas. Ik krijg het gewoon niet rond en ik leg mezelf eventjes niet zoveel druk meer op. Correctie: make that ‘eventjes’ a ‘forever’. Ik probeer druk(te) en stress  zoveel mogelijk te vermijden. Dat betekent misschien dat het hier (nog) een beetje stiller wordt. Maar misschien ook net niet. We nemen het zoals het komt, peoples.

Maar ik doe wel mijn beste om elke donderdag een ouderzonde te posten. We zijn met de vierde al over de helft en eigenlijk vind ik het (tot nu toe) de moeilijkste van allemaal.

OPDRACHT 4: INVIDIA (nijd – jaloezie – afgunst) Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Het eerste wat in me opkwam, zal je waarschijnlijk niet verbazen: borstvoeding. Met alle mailtjes die ik van (soms radeloze) moeders krijg, is dat iets wat ik vaak denk. “Ooh, kon ik het maar even van je overnemen. Zodat je op je positieven kan komen en daarna alles weer rustig bekijken.”  Ik geloof dat ik het aan goede vriendinnen ook al voorgesteld heb. Zo van ‘gasten. De melk is aanwezig. Als je echt zou willen, het kan.’

Sowieso probeer ik jonge moeders wat bij te staan. Bij goede vriendinnen die niet te ver wonen,  is dat bijvoorbeeld met een pot kraamkost. Maar net zo goed met nachtelijke whatsappende pepberichten. En voor de onbekende mama’s die al mailend tot bij mij geraken, met lieve woorden en hulp waar ik kan. Af en toe krijg ik daar ongelooflijk lieve mailtjes en zelfs cadeautjes voor terug. Die keer dat er een melkvrij kookboek in de brievenbus zat met aangrijpende brief om me te bedanken, deed alle negatieve commentaren voor een hele tijd vergeten.

Voor de rest probeer ik niet alleen te denken wat ik van iemand zou willen overnemen, maar het vooral ook te doen. Al lukt dat theoretisch veel beter dan in de praktijk natuurlijk. En zo leert een paar jaren ervaring: op de ben bots geraken we vaak verder dan wanneer er veel geregel aan te pas komt.

Wij doen hier bijvoorbeeld al eens een uitwisseling van kinderen. Vrienden wiens kinderen hier al eens komen logeren, en omgekeerd. Dat is eigenlijk sowieso een win-win. Want meestal zijn onze jongens door het dolle heen met die extra speelkameraadje(s) en daardoor kunnen wij ook al eens een babysit uitsparen.

De natuur zit wel zo in elkaar geloof ik, dat je draagkracht groter is bij je eigen gebroed. Als een ouder met krijsend kind in de supermarkt probeert om tussen de dozen waspoeder te verdwijnen, dan zal ik bemoedigend en begrijpend knikken. Maar ben ik tegelijkertijd ook blij dat mijn monstertjes zich (op dat moment) gedragen.

Ik heb van die beperkte draagkracht bijvoorbeeld geen last als ik pampers van andere kinderen moet verversen, maar ik merk dat dat bij mijn lief toch wel anders is. Als de logerende kindjes roepen ‘IK HEB KAKA GEDAAN!’, dan wordt er toch vriendelijker dan anders naar mij gelachen. Maar anderzijds probeer ik het gewoon zelf goed te doen als moeder, en dat is vaak al meer dan job genoeg.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het slaaptekort bij andere ouders graag zou willen overnemen om hen te helpen, maar dat is natuurlijk dikke zever. Ik wil het niet overnemen, ik wil dat het stopt. Want niemand slaapt graag te weinig. En hoewel de ene daar beter tegen kan dan de andere, is toch niemand echt geschikt voor #teamnosleep? (Wat niet wil zeggen dat onze deur niet openstaat voor kindjes die niet zo vlot slapen. Iedereen is welkom!)

Ik denk niet dat ik echt probeer om dingen over te nemen van andere ouders. Maar wel om mensen in mijn omgeving te helpen waar nodig. Bij te staan, met kleine en soms met grote dingen. Of dat nu betekent dat je een luisterend oor biedt (al dan niet vergezeld van een kom chocomousse), de kinderen eventjes meeneemt of grappige/lieve/hilarische berichtjes stuur. Maar ook altijd minder dan mijn hart eigenlijk zou willen.

Zoals gezegd, deze ouderzonde heeft me wel bij mijn lurven. Want eigenlijk denk ik niet vaak ‘ooh, ik wou dat ik het van je kon overnemen’. Maakt mij dat een slecht mens? Ik vind de uitdaging om het voor mijn eigen gezin/werkgever/vriendenkring/familie goed te doen, van tijd al meer dan groot genoeg. Ik heb tonnen respect en bewondering voor mensen die zichzelf dubbel plooien voor andere mensen. Ik vloek vaak op mezelf dat ik niet meer voor andere mensen kan betekenen. Ik wou dat ik soms alleen bijvoorbeeld al beter kon onthouden wat iedereen doormaakt en daardoor attenter zijn – maar anderzijds. I am just human.

Ik ben redelijk onzeker over deze vierde hoofdzonde. Dus ik ben nu wel extra benieuwd wat de andere deelnemers er van gemaakt hebben. En wat jij er van denkt?

This entry was posted in Borstvoeding, Kind en gezin, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

10 Responses to #ouderzonden 4 – INVIDIA (Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?)

  1. Hilde says:

    Als ik ouders ontmoet die net een kind verloren hebben, zou ik met veel liefde dat eerste rauwe verdriet een dagje overnemen. Het is hartverscheurend om te zien en ik weet door welke hel ze moeten, verdrinkend in verdriet en onmacht. Hen efkes verlossen van die pijn zodat ze weer op adem kunnen komen. Echt spijtig dat het niet kan…

    • Sofinesse says:

      Maar toch ook niet echt? Want overnemen betekent dat jij in die hel terecht komt, dat jij een kind zou verliezen? Wat jij beschrijft is wegnemen. En ik denk dat iedereen dat wel zou willen doen, want zoiets zou gewoon niet mogen bestaan.

  2. Ester says:

    Ik heb een vriendin die 2 jaar geleden door een immens moeilijk periode ging. (Kort na de bevalling kwam ze te weten dat haar man al 8 maand een affaire had). Ze ging door een hel met 2 kinderen, waarvan de jongste amper 4 maanden.

    Ze was vastberaden om borstvoeding te blijven geven, maar door de stress viel de productie weg. Een van haar goede vriendinnen heeft de borstvoeding voor enkele weken overgenomen. (en niet altijd afgekolft, net zo goed live!)

    Ondertussen is dat babytje van 4 maanden een flinke peuter van 2,5 jaar. Ondertussen is de situatie gestabiliseerd en guess what, ze krijgt nog steeds borstvoeding! (van haar mama, uiteraard :). )

  3. Mona says:

    ik interpreteerde deze ouderzonde eerder als ‘op welke ouder ben je jaloers?’ Zoals: ouders die (schijnbaar?) nooit hun geduld verliezen. Maar leuk om je posts te lezen en vooral goed dat je wat druk van de (blog)ketel haalt.

    • F says:

      Ik ook Mona! Invidia is afgunst. Dus wordt er denk ik bedoeld: waar ben jij jaloers op bij een andere ouder? Dus wat jij van hen zou willen hebben/kunnen dat je zelf niet hebt.

      • Ilse says:

        Ja, ik ook, ik dacht “een goede eigenschap overnemen” (waar je dus jaloers op bent). Maar dat jij het interpreteerde als “iets van iemand overnemen”, eigenlijk is dat keischoon!

  4. Tifosanele says:

    Een mooie interpretering van deze ouderzonde!

  5. Evi says:

    Wat mooi en warm zeg dat jij deze zo interpreteerde! Ik las hem eerder als waar ben jij jaloers op bij andere ouders. En waar ik dan jaloers op ben verschijnt straks 🙂

  6. Goofball says:

    boeiend dat jij een hele andere invalshoek had bij deze ouderzonde dan de meeste. Veel positiever dit!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *