Twee jaar borstvoeding. Hallo WHO-norm!

Ik zag gisteren in mijn timehop verschijnen dat ik een jaar geleden ‘kroniek van twee borsten en een baby’ had geschreven. Een verslag van één jaar borstvoeding. Ondertussen is er alweeer een jaar gepasseerd, en hangt er een ferme peuter aan mijn borst. Nog altijd, ja, we hebben het gehaald (technisch gezien pas op 28/2, maar ik ben er gerust in).

Ik spreek over de WHO-norm alsof het even bekend is als kaas en hesp van den beenhouwer, maar ik merk dat de meeste mensen niet weten waarover ik het heb. WHO staat voor World Health Organisation, en zij hebben na heel veel en uitgebreid onderzoek in alle uithoeken van de wereld een advies opgesteld voor de voeding van kinderen.

In hun manifest staat het volgende:

Optimal infant and young child feeding practices include the following:

  • Six months of exclusive breastfeeding
  • Continued breastfeeding for two years or beyond

 De marketing van WHO kan duidelijk beter, want deze adviezen zijn absoluut niet verankerd in onze maatschappij. Integendeel, de meeste mensen vinden het heel normaal om een baby aan de borst te hebben, maar gek om een peuter met de borst te voeden.

Eerlijk? Ik heb ook een proces moeten doormaken. Ik herinner me dat ik jaren geleden bij een vriendin op bezoek was en dat ik bijna achterover viel omdat de kleuter achter titi kwam vragen. Ik had nog nooit zoiets gezien en was een beetje in shock. Ik besliste toen dat ik wel borstvoeding zou geven, maar nooit tot op het punt waarop mijn kind er zelf om kon vragen. Want dat was toch gewoon raar?

Nou, dat is dus veranderd. Kort samen gevat: Ik ben er bij Basiel aan begonnen uit buikgevoel en heb het geluk gehad dat het allemaal redelijk vanzelf ging. Ik had het gevoel dat het normaal en  prima was om na 6 maanden af te ronden, maar toen het op dik 7 maanden om de verkeerde redenen strandde, bleef ik wel met een wrang gevoel achter. Toen ik zwanger werd van Felix was ik heel vastberaden, ik wilde het fijne weten van borstvoeding. Ik ben in een zwembad van moedermelk gesprongen en heb elke hoek en tegel onderzocht. Resultaat: Ik geef nu zelf al twee jaar borstvoeding en mijn zoon komt soms vragen of ie mag drinken. Een mens kan dus bijleren en veranderen, en gelukkig maar.

2016-08-25 07.16.39

De eerste weken borstvoeding zijn heftig en zwaar, op het moment dat je een heerlijk ritme begint te krijgen word je weer op de werkvloer verwacht en wordt het opnieuw zwaar. Ik haat kolven, ongelooflijk hard. Ik moest mezelf daar elke keer voor opladen, maar ik deed het. Want hoe vreselijk ik het ook vond, ik wist dat ik het nog vreselijker zou vinden (ik spreek hier uiteraard alleen voor mezelf) om mijn kind poedermelk te geven. Maar het eerste jaar borstvoeding is heel anders dan het tweede jaar. Het is eigenlijk vooral nog genieten, voor hem en voor mij.

Ik denk dat ik rond 14 à 15 maanden het kolven helemaal achterwege heb gelaten, op een moment dat het al verminderd was naar 1 keer per dag. En daarna moet er eigenlijk niets meer. Felix drinkt ’s morgens, ’s avonds, ’s nachts en in het weekend ook overdag. Of meer of minder, en dat is prima. Ik ben er zeker van dat ik zonder de oxytocine het afgelopen jaar ergens in het ziekenhuis of de afgrond was beland. Wij hebben echt onmenselijk weinig geslapen en ik ben toch blijven functioneren. Met een full time job, nevenactiviteiten en sport. Zonder borstvoeding, zonder dat stukje troost in de moeilijkste momenten, weet ik echt niet hoe we het hadden gered.

Felix en ik zijn lichamelijk nog altijd intens verbonden, maar we kunnen dat ook loslaten. Tom en ik zijn 5 dagen naar Malaga geweest en ik vreesde het ergste voor de borstvoeding, maar dat ging perfect. Ik heb op vakantie een paar keer per dag wat handgekolfd in de lavabo, meer niet. En toen Felix mij zag, wilde hij meteen aanhappen. Zorgen om niks. De kindjes logeren af en toe bij familie of vrienden, dat gaat perfect. Borstvoeding is op dit moment vooral een soort van intens knuffelen en troost bij pijn of verdriet. Het is ook een thermometer. Als Felix meer dan anders komt vragen om te drinken, kan ik er geld op zetten dat hij ziek aan het worden is. En er was ook die keer dat borstvoeding een ziekenhuisopname heeft kunnen vermijden, omdat hij naast constant kotsen ook wel constant is blijven drinken bij mij. En zo uitdroging heeft kunnen afwenden.

2016-08-26 20.35.12

Ik wilde de WHO-norm heel graag halen. Waar het vanaf nu naartoe gaat, weet ik niet. Want ik doe volledig mee met het koemelkvrij dieet, om niets aan hem door te geven. Dat is er begin dit jaar bijgekomen en is toch niet evident. Als het zou uitdoven is het goed, maar als hij nog verder wil, is het ook goed. Alles is goed, we trekken ons nergens iets van aan, op ons eigen tempo.

Ik begrijp dat veel mensen het gek blijven vinden en zelfs afwijzen, maar wist je waarom we een melkgebit hebben? Onze mond/gebit is zo gevormd om bij de moeder te drinken, tot op het moment dat die tanden beginnen uit te vallen. Het einde van het melkgebit, is het (natuurlijke) einde van de moedermelk. Dat ligt inderdaad ergens tussen 5 en 7 jaar en ik begrijp dat u nu bijna van uw stoel bent gevallen (en ik ben dat op zich helemaal niet van plan), maar je weet nu ten minste waar de naam MELKtanden vandaan komt. Omdat het tanden zijn voor melk, moedermelk.

Als mensen me aanspreken over borstvoeding, is het vaker dan een tijdje geleden positief. Ik krijg schouderklopjes, ik krijg geïnteresseerde vragen en er zijn mensen die me vertellen dat ze er een heel ander idee van hebben, door hier te komen lezen en mij te kennen. Er is ook een vriendin die een slechte ervaring had bij haar eerste kindje en nu geregeld update-berichtjes stuurt over hoe geweldig het gaat bij kind twee. Mijn hart wordt daar zo warm van, ge hebt geen idee.

En als ik toch kritiek krijg, probeer ik heel rustig te antwoorden. Dan zeg ik iets in de stijl van “je vindt het gek dat mijn zoon van twee aan de borst drinkt, maar zou je het ook gek vinden als hij een flesje melk zou drinken?”. Dat is meestal genoeg food for thought. Soms vertel ik er nog bij dat ik begrijp dat je dat gek vindt, maar dat ik het persoonlijk minder gek vindt om mijn kind mensenmelk te geven, ipv melk voor het kindje van een koe.

Ik las onlangs een interview waarin iemand borstvoeding en kunstvoeding vergeleek met verse soep en Royco. Dat gaat voor mij misschien net iets te ver, maar het is wel een duidelijke metafoor. Tegelijkertijd hoop ik dat ik met deze blog niemand op de tenen trap of een slecht gevoel geef, want dat is absoluut niet de bedoeling.

Dit is mijn verhaal. En ja, ik probeer inderdaaad borstvoeding een beter imago te geven. En ik probeer moeders te helpen die sukkelen. En ik probeer het allemaal gewoon een beetje normaler en minder beladen te maken. Dat lukt niet altijd even goed, ik weet het. Working on it.

Maar als mijn zoon dicht tegen me aan kruipt en begint te drinken, ondertussen zijn handje op mijn andere borst legt, dan kan de rest van de wereld me altijd even gestolen worden.

2016-11-09 19.28.12

Twee jaar borstvoeding. Compleet geschift en tegelijkertijd zo gewoon. Het maakt me gelukkig, dat is zeker. En Felix ook duidelijk. En dat is wat telt, toch?

This entry was posted in Basiel, Borstvoeding, Felix. Bookmark the permalink.

22 Responses to Twee jaar borstvoeding. Hallo WHO-norm!

Leave a Reply to Kleine Atlas Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *