Hoe Basiel een Basiel werd*

Stel dat je begin juni 2011 de krantenwinkel bent binnengestapt om de Flair te kopen, dan zou het kunnen dat je het artikel over snelle koppels hebt gelezen. Wij waren daar toen eentje van, omdat we elkaar op 14 januari 2011 voor het allereerst hebben gezien en op 16 april een huis hebben gekocht. In hetzelfde jaar, ja.

IMG_1760

Ik wist toen al dat hij de man van mijn leven was, maar ik kende hem nog niet zo heel goed duidelijk. Anders had ik hem nooit meegesleurd in een fotoshoot voor de Flair.  Vijf jaar later heeft hij het er namelijk nog moeilijk mee, uhum. Als er één moment was waarop onze relatie op losse schroeven stond, dan was het wel toen hij naar de make up moest en een turqouise polo moest aantrekken van de styliste. Anderzijds: het blijft een running gag onder onze vrienden. En toen we onlangs de fotograaf van de shoot op een trouwfeest tegen het lijf liepen, herinnerde zij zich ook nog ‘die man die maar niet wilde lachen’.

Soit, het waren uiteindelijk wel mooie foto’s – wij waren de cover van het artikel, dat doen ze niet zomaar natuurlijk – en eigenlijk is het wel grappig. Want dik vijf jaar later kunnen we wel zeggen: ja, toen compleet crazy in het diepe gesprongen maar vandaag wel nog altijd gelukkig. Ondertussen in huis nummer twee, en aangevuld met twee kindjes. Ha. Gij nu.

Maar over die kindjes. We hebben het in dat artikel al over een kroost.

IMG_1761

“De namen staan al vast.” Dat was toen eigenlijk wel waar: we zouden een Janne en een Mathijs krijgen. Dat hadden we zo beslist. Janne was al meer dan tien jaar mijn lievelingsnaam en in mijn hoofd ging ik ook al even lang ooit moeder zijn van een dochter, van een Janne. Tom zag die naam ook helemaal zitten, dus daar was geen discussie over.

Exact negen maanden na onze eerste ontmoeting, zat ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Schrikken, want hoewel we bewust de anticonceptie achterwege hadden gelaten, hadden we toch niet echt verwacht dat het meteen prijs zou zijn. Wel dus.

Zijnoot: Ik snap niet hoe onze ouders dat eigenlijk overleefd hebben. Wij waren gigantisch zeker van ons stuk en ik zou niks veranderen aan hoe het gelopen is, maar hoe zot is dat eigenlijk wel niet? Samenwonen na een week, een huis kopen na drie maanden en anderhalf jaar na onze allereerste ontmoeting een baby in het gekochte huis installeren. At hindsight: geschift. Maar ik ben nog altijd even zot van hem, dus we mogen er al eens mee lachen. Maar toch, moesten Felix of Basiel daarmee afkomen….owla gasten. 

Het heeft verschrikkelijk lang geduurd voor we wisten dat Basiel een jongen was. Pas op 22 weken godbetert, ik was toen al bijna gestorven van nieuwsgierigheid. Ik hoopte vurig op een dochter, maar omdat er zeker nog kinderen zouden volgen, mocht het even goed een jongen zijn. Tom was er trouwens vanaf dag 1 (14 januari 2011 dus – ja we hebben het daar mogelijks toen al over gehad) van overtuigd dat we eerst een jongen en dan een meisje zouden krijgen. So far, so good dus.

Ondertussen was er in mijn familie een Mathis geboren, waardoor Mathijs zo’n beetje in de verdrukking raakte. Plots zag ik dat ook niet meer zitten als naam, trouwens. Toen begon de zoektocht. Ik overstelpte Tom met voorstellen (Corneel, Max, Oscar, Felix, …), maar kreeg meestal gewoon een VETO terug. Hij kwam zelf niet verder dan Jonas of Niels. Dat zag ik sowieso niet zitten, maar we hebben ook allebei neefjes met die naam. Van tafel dus.

Toen dacht ik terug aan dat moment waarop ik grote fan was van interieurprogramma’s (nog altijd eigenlijk) en dus met veel enthousiasme naar de eerste reeks van The Block keek. Bij de eerste reeks in 2004 was er een koppel dat een week na het einde van de opnames beviel van hun eerste kindje, een Basil. Ik herinnerde me dat ik dat zo’n stoere en coole naam vond (toen al!), en dat ik Basiel Brutin eigenlijk wel geweldig vond klinken. Ondertussen kende ik trouwens nog een Basiel, want mijn collega heeft er ook eentje. En ja, ik zag dat eigenlijk wel zitten.

Tom helemaal niet. Maar hij zag ook geen enkele andere naam zitten die ik voorstelde. Mij best ok, maar van zijn kant kwamen ook geen andere voorstellen. Ik zat ongeveer elke avond met een fluostift in boeken te neuzen en te panikeren, tot hij op een bepaald moment zei: “Basiel Brutin, dat klinkt eigenlijk wel geweldig he! En ik heb het eens opgezocht, er bestaat er nog geen enkele in Vlaanderen”.

Vanaf toen was Hugo (de werknaam) een Basiel. Toen we de naam na 24 juni 2012 eindelijk konden uitschreeuwen waren de reacties heel gemengd. Sommige mensen vonden het een fantastische naam, anderen waren niet bepaald enthousiast. Ik illustreer het even met een gesprek dat plaatsvond een paar uur na de bevalling:

“Hoi mam, jullie kleinzoon is geboren”

– Tranen, gejuich, vanalles aan de andere kant van de lijn.

“Hij heet Basiel.”

Hahahaha, nee, serieus, hoe heet hij echt?

“Hij heet echt Basiel”

Ah. Ok, dan zullen we daar wel aan wennen zeker?

We hebben nog vaak gelachen met dat telefoongesprek. En ondertussen is Basiel zo Basiel als hij maar Basiel kan zijn. Ik vind het nog altijd een stoere, coole naam. Maar ik kan er ook nog altijd aan twijfelen. Want als er eerst een Janne was geweest, was daar waarschijnlijk nooit een Basiel op gevolgd. Na Basiel wilden we een beetje in dezelfde stijl blijven, vandaar Felix. Maar dat verhaal vertel ik nog wel een andere keer.

Ik moet dringend eerst een filmpje maken van hoe die stoere Basiel Ernie imiteert die Bert aanspreekt over de banaan in zijn oor, want dat is echt hilarisch.

 

 

*De inspiratie voor deze blogpost heb ik bij Lilith gehaald, het heeft alleen wat langer geduurd dan gepland, voor hij er ook echt kwam. Vakantie en al.

**En laat ook even weten hoe dat bij jou ging he. Inspiratie opdoen kan nooit kwaad! En ik ben altijd benieuwd naar andere namen…

This entry was posted in Basiel. Bookmark the permalink.

17 Responses to Hoe Basiel een Basiel werd*

  1. Pingback: Hoe Felix een Felix werd | Sofinesse

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *