Kroniek van twee borsten en een baby

10 minuten na de geboorte: Mag ik hem nu eindelijk aanleggen, vroedvrouw? Pretty please?

2015-02-28 04.32.39

Dag 1: Owkay, hoe ging dat nu ook alweer precies met dat correct aanhappen? Auw, zo niet denk ik.

Dag 2: Ok, er is niets veranderd. We’ve got this.

Dag 3: Sorry mevrouw de vroedvrouw, ik heb dat blad inderdaad nog nooit ingevuld. Ik voed op vraag hoor, ik kijk overdag niet naar de klok. En hij is alweer bijgekomen, so no worries toch?

Nacht 7: Fuck. Iemand heeft in mijn foef geknipt. Dat doet pijn. Hoe krijg ik die kleine bij mijn borst als ik in bed lig? – zijn bed is nochtans vlakbij, maar ik kan hem echt niet tillen (5kg, remember?) Auw. Auw. Dit kan toch niet normaal zijn (toch wel, zo bleek na controle van de vroedvrouw)

Dag 8: Deden mijn tepels vorige keer ook zoveel pijn? Fuck, dat is bloed. Ai, ik heb kloven. Actieplan! (Lansinoh en internetfilmpjes over correct aanleggen. Bezoek van de vroedvrouw. Crisis vermeden. Pijn nog niet.)

Nacht 13: Ik kan niet meer. Ik heb al twee weken niet meer geslapen. Mijn lief begint aan een nieuwe job en is de deur uit. Ik sta er alleen voor. Ventje, waarom slaap jij niet? Ik kan niet langer overleven op twee uur slaap per etmaal. Ik ga dood. Ik wil alleen maar huilen. En ik slaap ook liever in mijn bed ipv in de zetel, om de rest van het huis niet wakker te maken.

2015-03-24 07.12.59

Dag 14: Ok, dus zo gaat een ochtendspits met twee kinderen. De kleuter is op tijd op school geraakt, maar de moeder heeft geen nachtrust gehad. Ah nee, want tegen dat kind 2 in slaap valt (6u) – is het de moeite niet meer om zelf nog te slapen. De kleuter moet naar school en takes his time in the morning. Fuck this, echt. Waar is mijn lief als ik hem nodig heb?

Week 6: Oh my god. Ik voel een gezwel. Ga ik dood? Heb ik borstkanker? Of nee wacht, dit is een beginnende borstontsteking. Opluchting. En wegmasseren.

Maand 3: Vent, borstvoeding is een gerief. Ik zou niet weten hoe ik het zonder zou moeten aanpakken. Eten altijd en overal bij, gratis en op temperatuur. Instant. Mother nature, thank you.

Maand 4: Amai, ik heb een zalige kolf. Een volle diepvries. Chillax. Me and my baby, we kunnen alles aan. Ok, ik heb ook een goede en een minder goede borst. Kan gebeuren he.

2015-04-18 17.05.29

Maand 5: Ok, de grootste uitdaging komt eraan. Werken en borstvoeding. Maar deze keer gaan we beter doen, ok Verschueren?

Maand 6: Alarmbellen, is het de vorige keer misschien fout gegaan door een foutieve benadering van hoeveelheden borstmelk in de crèche? Oh my god, ja *epiphany*. Nog meer beginnen verdiepen in de literatuur. Nog meer lezen. Soort van autodidactexpert worden, for myself. And others.

Maand 7: Jezelf altijd regelen naar kolven is hatelijk. Irritant. Maar geen borstvoeding geven zou me nog veel meer irriteren. Maar toch, kan iemand aub af en toe zeggen dat ik wel een krachtprestatie aan het leveren ben? Merci.

2015-08-29 01.54.38-1

Maand 8: Ik slaap niet. De baby slaapt niet. Ik ben kapot en werken is heel zwaar. Maar voor de rest: zalig.

Maand 9: Ooh, ik ben verliefd op borstvoeding. Waarom geeft niet iedereen borstvoeding?

2015-08-16 19.58.47

Maand 10: Hij geniet er van. Ik geniet ervan. Nu alleen nog proberen om me niet zo op te winden in het hele onderwerp. Of toch een boek schrijven? Ik word zo boos van al die misinformatie en foute begeleiding en gebrekkige kennis en….Ik doe het weer zeker? Ohm.

Maand 11: Oh fuck. Gaat er een punt komen waarop ik hier mee moet stoppen? Er is toch niets zo leuk als een kindje aan de borst? Eentje dat ondertussen zijn warme handje op je borst legt legt? Alle stress glijdt zo weg…

MAGISCHE GRENS: Felix is bijna jarig.

We zijn bijna aan een jaar. Twaalf maanden. 365 dagen. Wie had dat gedacht? Ik, want ik ben nogal koppig en vastberaden *knipoogt*.

Kolven blijft een bron van ergernis, maar eigenlijk gaat het niet over het kolven op zich. Eerder over het feit dat ik niet bij mij kind kan zijn wanneer ik dat zou willen. Het is niet dat ik altijd bij mijn kinderen wil zijn, maar het eerste jaar vind ik (full time) werken toch echt een hele grote opgave. Maar we zijn bijna in de autocriene fase, we zijn er bijna vanaf.

Wat een toptieten toch, wat zalig geregeld van de natuur. Er waren wat bultjes in the ride, uiteraard, maar niets waar ik me niet op had voorbereid. Bij kind 1 had ik twee consultaties bij de lactatiekundige maar verder geen idee, nu weet ik soms te veel.

Ik weet niet waaar het gaat eindigen, ik wil daar ook niet over nadenken. Het eerste doel was de combinatie met werken toch onder de knie te krijgen. Het tweede doel was een jaar borstvoeding geven. Het derde doel is om nooit poedermelk te moeten kopen. Het vierde doel is om zo weinig mogelijk wakker te liggen van die drie andere doelen.

Dat laatste is mijn grootste werkpunt. Ik kan me zo geweldig opwinden als het over dit thema gaat, omdat het me zo nauw aan het hart ligt. Omdat ik woest word van de foute informatie die verspreid wordt, omdat ik moedeloos word als ik zie welke gebrekkige kennis vroedvrouwen en kinderartsen hebben over het onderwerp en als ik hoor, zie en voel hoeveel mama’s met een slecht en ongelukkig gevoel zitten als het hierover gaat. (Niet nodig by the way!) Terwijl we allemaal gewoon hetzelfde willen toch, een goede mama zijn met gelukkige kindjes.

Misschien zou het wel goed zijn als ik ook een tiet in mijn eigen mond zou kunnen steken soms, om mezelf het zwijgen op te leggen.

Mogelijks heb ik dat al geprobeerd en mogelijks is dat ook gelukt. Wie zal het zeggen.

This entry was posted in Borstvoeding, Kind en gezin, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

69 Responses to Kroniek van twee borsten en een baby

  1. Pingback: Twee jaar borstvoeding. Hallo WHO-norm! | Sofinesse

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *