Ik heb het niet eens over perfect

Ik probeer al lang niet meer perfect te zijn, want daar is geen beginnen aan. Ik probeer het gewoon goed te doen en alle ballen in de lucht te houden. Maar ook daar zie ik mezelf falen. Het is weer helemaal rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik ben twee maanden aan het werk en ik hap naar adem, die ik maar moeilijk vind.

Een doorsnee dag begint om 5u (of vroeger) met me naar het werk te haasten. Drie keer per week eindigt de werkdag met me naar de puva te haasten (voor de psoriasis, die is nogal hardnekkig, ik moet extra beurten krijgen). Elke dag haast ik me naar de kindjes, want ik heb ze dan nog niet gezien. Thuiskomen is hen wat aandacht geven en het huishouden proberen recht te houden. Het moment dat de kindjes in bed liggen, hollen wij daar uitgeput ook naartoe. Het licht gaat hier vaker uit om 20u dan om 22u.

Na zo’n dag heb ik het gevoel dat ik nog duizend dingen niet heb kunnen doen. Ik negeer het huishouden nochtans zoveel mogelijk. We hebben drie uur poetshulp per week en toch blijft het precies maar komen. Ik ben geen pietje precies (verre van, het ligt er meestal beschamend bij), maar ik probeer toch een beetje orde en netheid te scheppen. Anders krijgt mijn hoofd helemaal geen rust.

Ik schrap daarbuiten zoveel mogelijk activiteiten als mogelijk. In de week is er niets behalve slaap-werk-kinderen-repeat. Als er toch een activiteit bijkomt waar ik niet onderuit kan, sleur ik dat de hele week als extra bagage mee. Met het retestrak lijf wil het dus ook al niet lukken, want sporten glipt megahard tussen de mazen van het net. Nog iets om ongelukkig over te zijn, want ik loop lastig zonder sport en ik haat mijn lichaam nog meer dan gemiddeld als het er niet van komt.

De weekends zitten eivol. Dat is natuurlijk deels onze eigen schuld, maar ik heb geen zin om ook nog de leuke activiteiten des levens te schrappen omdat ik geen adem meer heb. Die geven mentale zuurstof en dat is ook belangrijk, toch? Het is natuurlijk ongelukkig dat we drie huwelijken op een maand tijd hebben gehad, maar je zegt toch niet nee tegen vrienden die je bij de mooiste dag van hun leven willen? Dat is een eer, dat wil ik niet missen. Je kan ook de autokeuring niet meer uitstellen, je gaat uiteraard naar het eerst schoolfeestoptreden van je oudste en je kan toch ook niet tegen je grootmoeder die 80 wordt en dat viert, zeggen dat je gewoon te moe bent om te komen?

Maar ik vind dan soms geen adem meer. Ik schakel echt over op rennen, springen, vliegen, rennen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Survivalmodus, terwijl ik probeer om alles ondertussen zo goed mogelijk te doen. Want we hebben het natuurlijk nog niet gehad over hoe hard ik het gevoel heb dat ik faal dat het me allemaal zo zwaar valt.

Ik kijk met heimwee terug naar de tijd dat ik ’s morgens de juffrouw  zag en in de namiddag de schoolpoort, dat ik niet om de zoveel tijd aan een kolf moest hangen omdat ik niet bij mijn jongste kan zijn, dat er tijd en rust was – ook al was het ook dan gigantisch druk.

Ik heb even een dipje, maar over vijf minuten is het misschien alweer over. Maar toch vraag ik mij af, waar zijn wij allemaal mee bezig? Kan het echt niet anders? Of ben ik gewoon een dikke nul die te weinig slaapt?  Cause that is how I feel.

This entry was posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik, Werk. Bookmark the permalink.

56 Responses to Ik heb het niet eens over perfect

  1. Pingback: lilith pleit voor een mildere herfst | Tales from the Crib

  2. Pingback: Ik wil het wel allemaal! | Sofie moedert maar wat aan

  3. Pingback: Hoe combineer je werk en gezin? Eén stem? #boostyourpositivity | Tifosa

  4. Pingback: FAQ – hashtag gemeugtmeallesvroagen | Sofinesse

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *