Pain and embarassment: the next level.

Op vrijdagavond was het voetbal, ideaal moment om met een boekje naar de wc te gaan. Het deed pijn, maar dat zijn we na bijna drie jaar aardbeien wel gewend. Normaal trekt dat even later weg, nu werd ik er de hele nacht wakker van. De volgende ochtend kon ik niet zitten en was ik na twee uur alleen met Basiel aan het huilen van de pijn. Dokter van wacht.

Een kleine, gedrongen man met ketting en croqs deed de deur voor me open. Ik zag het op slag minder zitten om mijn broek af te steken voor dit exemplaar (croqs he jongens, croqs). Maar ik kon ook niet meer van de pijn, dus down with the pants. Ik kreeg een diepe “ma meiske toch”. Maar ook de raad om het weekend door te komen door op ijsblokjes te zitten of naar spoed te gaan. Maandag moest ik sowieso naar de gynaecoloog, ik zou het wel volhouden tot dan.

Ik ging op zaterdagavond zelfs naar de luiewijven-sleep-over bij Lien. Haha, allemaal lachen met het aambeien-verhaal. Tot ik zondagochtend naar de wc moest. Dat was een drama, een drama. Ik moest me vasthouden om niet flauw te vallen van de pijn. Wel megasteun van megawijven, maar zot veel pijn.

Maandag kwam ik bij de gynaecoloog binnen en kon niet ingaan op het verzoek om te gaan zitten. Ik zal eens kijken, zei ze. Dat werd al snel. Oei, ik zal ze onmiddellijk moeten insnijden, want ze zijn getromboseerd. Twee eieren en een druif. Getromboseerde aambeien met oedeem, ik raad je aan om het niet te googlen. Spuitjes in de plaats van verderf (auw, auw) en meteen daarna het mes erin. Er zijn naar het schijnt een stuk of 10 bloedklonters uitgekomen en heel wat vocht. En ook een bloedbad op de schone parket van haar kabinet. Sorry.

Ik heb me toen even euforisch gevoeld, maar dat bleek plaatselijke verdoving te zijn. Tegen dat die uitgewerkt was, begon de hel pas echt. Nog erger dan voor de insnijdingen, wat dus niet het plan was. Na een paar uur kromtrekken van de pijn, heeft mijn lief me in de auto geduwd richting spoed. (Op handen en knieen, stel het u vooral voor). Een medaille voor mijn lief trouwens, want hij heeft dingen gedaan die echt niet elke man zou doen. Hij staat naast mij, houdt mijn hand vast en is mijn held.

Als ge met een dikke buik al wenend de spoed binnen stapt, denken mensen uiteraard dat ge moet bevallen. Haha. Persen in deze situatie? Gij zijt zot zeker. Enfin, wachten, mensen die naar uw gat komen kijken, “Amai, dat is heel serieus’, mensen die een suppo proberen te steken maar er niet door geraken, afzien, wachten, wenen, mensen die naar uw gat komen kijken. Uiteindelijk kwam de beslissing me op te nemen (op materniteit, zonder boeleke) met ijspacks en laxeermiddel. En hulp voor alles, want op dat moment kon ik niets meer alleen. Zelfs niet uit bed komen, you can tell.

De volgende dag opnieuw naar de chirurg, voor nieuwe insnijdingen. Ze waren blijkbaar nog groter geworden. (Ja, mijn lief is een goede observator. En dat terwijl de eerste dokter op spoed had voorgesteld dat hij buiten zou gaan. Achteraf een geluk dat hij alle stadia gezien heeft, dat bleek nog nodig.) De plaatselijke verdoving werkte niet, waardoor ik zijn zaaltje bij elkaar geschreeuwd heb. Genant, tot in het kwadraat, maar ik kan me niet meer schamen. Ik was twee minuten daarvoor nog in mijn onderbroek langs de wachtzaal gemoeten, dus hey. Hij wist niet goed wat hij moest doen, want de normale behandeling kon niet vanwege mijn hoogzwangere toestand. Het water er af laten en verder overleg met de gynaecoloog afwachten.

Een uur later kwam de pijn tot een nieuw hoogtepunt. Echt, ik ben bevallen zonder epidurale met een weeënstorm. Maar daar was een duidelijk einde in zicht en dat duurde maar een kleine twee uur. Nu zijn we al een paar dagen onderweg en de pijn is bij momenten even hevig. Ik heb gebeld, want ik werd gek. Uiteindelijk heb ik een spuit gekregen, waar ik 12 uur suf van werd. Heaven.

Ondertussen werden er aan mijn thuisfront blijkbaar vergaderingen gehouden om me tot daar te krijgen, want een gewone autorit (van 100 km) is uitgesloten. Maar alleen blijven evenmin, ik heb voor alles hulp nodig. Bovendien loopt hier nog een kleuter rond, die niet begrijpt waarom zijn mama de hele tijd pijn heeft en in een bed ligt. Mijn zotte tante heeft haar auto omgebouwd en er een comfortabele ambulance van gemaakt. Jammer dat het al bijna middernacht was en te donker voor een foto, want het was echt spectaculair. Dertien donsdekens en kussens, ik kon helemaal plat liggen. De spuit werkte ook nog, dus het was het ideale moment om vervoerd te worden. Zij hebben me bij mijn ouders afgezet. Een dag later is mijn moeder Basiel van school gaan halen, die hier nu ook is. Want on top of everything is mijn lief even heel druk bezig op het werk, waardoor hij nog tot zondag lange dagen weg is.

Pas op, ik word hier supergoed verzorgd. Mijn moeder is verpleegster, nooit gedacht dat ze dat voor mij ook nodig zou hebben. Grenzen worden hier constant overschreden, ik moet mijn gêne-lat steeds lager leggen. Want zoals je misschien wel had kunnen bedenken, een mens kan niet stoppen met naar de wc te gaan. En dat is, ondanks hopen laxeermiddel, sterven.

Ik durf nauwelijks iets te eten, want we erin gaat, moet er ook uit. Ik word bij momenten gek van de pijn en slapen is ook geen topper. Ik ben eigenlijk de wanhoop nabij. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo moet bevallen, ik kan nauwelijks bewegen. Mijn moreel zit dik onder nul, maar ik probeer het toch nog even vol te houden.

37 weken en 4 dagen, er is nog kans dat het geneest en dat ik er vlot die baby van 4 kg uitpers volgens plan. Toch?

This entry was posted in Er zijn zo van die dingen, Rapporteren, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

30 Responses to Pain and embarassment: the next level.

  1. Pingback: Schommelwiegje: de update | LienWeb

  2. Pingback: FAQ – hashtag gemeugtmeallesvroagen | Sofinesse

  3. Pingback: Genaaid. | Sofinesse

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *